<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های MANISH</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_30955625</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 21:57:58</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/2064930/avatar/FLhLD0.jpg</url><title>MANISH</title><link>https://virgool.ir/@m_30955625</link></image><item><title>شاید ستاره ها برگردن..</title><link>https://virgool.ir/@m_30955625/شاید-ستاره-ها-برگردن-cwu8sb9mimos</link><description>خب نمیدونم چطوری بگم و یا حتی چی بنویسم...ولی خب خستم؛ از اون خسته هایی که نگا میکنی به خودت که چقدر قفسه سینت درد میکنه ولی کاراتم مونده و میگی اوکی یکم استراحت میکنم و دوباره شروع میکنم اما تو زمان استراحتم بیشتر داری به پر و پای خودت میپیچی و آخر کلافه میشی و تصمیم میگیری با همون درد ادامه بدی.اصن بحث این نیست ؛ اینکه وقتی داری از درون ذره ذره میمیری به این فکر بیوفتی که مبادا کسی بفهمه ، که ناراحت بشه ، که غصه توعم بیوفته رو دوشش پس ساکتی. این قدر این سکوت ادامه پیدا میکنه که یه جایی دیگه وقتی صدات میزنن جوابت میشه:ها!؟ چیزی میگفتی ؟ ببخشید نفهمیدم... من خیلی آدم &#34;میرم غیب میشم تا وقتی که حالم خوب شه&#34; ای هستم.    دقیقا همین طوری:)نمی‌دونم اصن کار درستیه که بیام بهت بگم خوب نیستم یا نه. آخه تو گیری. نمیخوام بشه قوز بالا قوز.. وقتی میبینم دیگه هیچی اونقدر جذاب نیست که بخوای دربارش باهام حرف بزنی یا همون آدمی باشی که مسخره بازی درمی‌آورد و بهم می‌گفت اشکال نداره باهم درستش میکنیم.. ترجیح می‌دم بنویسم تا بهت بگم و تهش از شلوغی اوضاع بیرونت متوجه نشی جوابو چی بدی.احساس میکنم دیگه نمیتونم بهت از همه چی بگم ، بگم امروز دستم زخم شده ؟ یا دعوا شدم چون نمیتونستم دراپ شات بزنم (امیدوارم درس بگم)و آخر توی اون گرما تمومش کردم؟ از کسایی بگم که بقیه رو بدجوری میرنجونن؟ خب که چی؟ وقتی  ذوقی که قبلاً داشتی رو نداری یا نمیپرسی چخبر ؟!گفتن همشون بی فایدس..  شاید به خاطر گذر زمانه.. این که مشغله ها بیشتر میشن و دیگه برای این جور چیزای پیش پا افتاده وقت نداشته باشیم طبیعیه. یه جوری که نمی‌فهمی حتی کی شب شد ،کی هفته تموم شد و کی آخرین روزی اومد که هر هفته انتظارشو می کشیدی..می‌دونم حتی اگه بدترین لحظه ها هم اتفاق بیوفته بازم تو همون آدم روز اولی، ولی یه وقتایی قلبم میگیره که میگی هیچ چیز خاصی نشده اما میفهمم که میشه تو از کسایی بگی که نمیشناسمشون یا حتی از رنگ لباسی که امروز پوشیدی برام بگی. آره یه وقتایی حالت رو به راه نیست و صدات کلفت میشه اون موقع ویس نده ، خب وقتی می‌خوای برام عکس پنسی که گرفتی رو بفرستی از مدلای دیگش صحبت کن. بگو اون موقع که رفتی چیز دیگیم به چشت خورده یا کسی رو دیدی؟!. باور کن موقع هایی که همین طوری کاری رو می‌کنی خیلی خوشحال تر میشم همین که حالمو بپرسی یا بگی اوضاع چطوریه یا استیکری رو برام بفرستی که می‌دونی دوسش دارم یا خیلی یهویی زنگ بزنی بهم و کوپ کنم از اینکه تویی و نشناسمت، میفهمم آدم خوبیم که برات مهمه این طور چیزا. آدم که از هر کسی که نمیپرسه چخبر. میفهمم فرق میکنیم باهم ، منطق و احساسات؟ جوری که هر دفعه میخوام حرفی بزنم سعی میکنم در کمترین حالت احساسی ممکن باشه آخه معمولاً وقتی خیلی آدم لوس و مسخره ای میشم، استیکر میفرستی و نمیدونی باید بهم چی بگی شایدم داری تاسف میخوری.   ولی باید قبول کنم پیشرفت بزرگی داشتی توی این موضوع هر چند هنوزم تقریبا کسی هستی که قبلاً ازش اطلاعات نصفه ای داشتم. معمولا آدما خودشون تصمیم میگیرن کدوم قسمت وجودشونو نمایان کنن منم همون قدر ازت میدونم شایدم خیلی کمتر.کم پیش میاد بهم بگی دوسم داری ، برات مهمم یا از اون حرکتهای یهویی بزنی که وقتی برمی‌گردم ببینم ۳۵ تا ویس دارم اونم از تویی که باید گیر سه پیچ بهش بدم تا یه کاری رو بکنه.. ولی این چند وقت اخیر انگار ستاره های توی قلبم دارن خاموش میشن پروانه ها دارن محو میشن و خب نمی‌دونم چرا. احتمالا به خاطر گیر دادنامه یا وسواسام و حساس بودنام. نظر تو چیه؟ بزار این طوری بگیم خوشحالم که کسایی خوبی هستن که کنارشون حالت خوبه و به این کاری نداریم و خب نمیشه که فقط من باشم. خب فقط خواستار اینم که لقبم ، لقبی که برای منه بهش نسبت داده نشه یا مالیک نده بهت.  یا حداقل دستبندو یه وقتایی دستت کنی ( اگه همیشه باشه که عالیه) دقیقا مث همون ماهی که بهم دادیش که وقتی به تاریک ترین روزام نگا میکنم بفهمم هنوزم میشه نوری دید تو دل تاریکی.. که هنوز هستی و قراره باشی. اما یه وقتایی شاید ناخواسته یا کلا به شوخی دلم میگیره مث وقتایی که اعصاب نداری و نگران میشم حس میکنم اون نگرانیه اصلا چیز مهمی نیست برات. اگه واقعا خوبی و میتونم از اینکه چیزی تو دلت نمونه مطمئن شم فقط کافیه بهم بگی یه چیز سادس و نیازی به این همه استرس و به چوخ دادن خودت نیست. میدونم بهم اعتماد صد داری و میگی ولی تا خودت بهم نگی که واقعا چیز مهمی نیست نمیفهمم.لطفاً موقع هایی که حالا خوابت میاد ، روز خوبی نبوده یا کلا به هر دلیلی حال نداری بهم بگو. چون یه زمانی دیدی حالم خوش نبود اومدم بهت گفتم بعد خودتم که حال خوبی نداری طوری جواب میدی شاید ناخواسته که با خودم میگم شاید بهتر بود ساکت بودم یا مینوشتم ( آخه شاید به خاطر تفاوت سنی موضوعاتی که برای من مهمه برای تو اونقدر چیز مهم نباشه). اگه فوقش شب حالم خوب نیست و تا صب بهتر نشدم یه وقتی که خودتم بهتر بودی باهم حرف میزنیم. خواهش میکنم وقتی دارم از زمین و زمان غر میزنم هیچی نگو بزار گریه کنم فوش بدم یا حتی ساکت باشم بعد که تموم شد بهم بگو اینجا داشتی زر مفت میزنی یا اونجا الکی داشتی اشک میریختی.. هنوز اول راهم و چیزی حالیم نیست. نه سال مهمه زندگیمه نه تجربه هایی رو دارم که نجاتم بده از خودم نه میفهمم چطوری بهت تموم اینا رو بگم ، فقط می‌دونم اونقدری برام اهمیت داری که بشینم بنویسم از چیزایی که تو ذهنمه که شاید ستاره ها برگردن و ماه دوباره بتابه :)</description><category>MANISH</category><author>MANISH</author><pubDate>Thu, 15 May 2025 00:14:58 +0330</pubDate></item></channel></rss>