https://virgool.ir/feed/@m_30872322fa2026-11-12 23:00:08https://files.virgool.ir/upload/users/466272/avatar/SQgb6p.jpeghttps://virgool.ir/@m_30872322https://virgool.ir/@m_30872322/همزیستی-با-کوید19-txhbmnbeomgcهمیشه فکر میکردم تکنولوژی یکی از بزرگترین دشمنای انسان هاست تا اومدن این ویروس ریز لعنتیما مدام در حال چک کردن شبکه های اجتماعیمون شده بودیم ، بزرگترین نگرانیمون این شده بود که تعداد لایک های فلانی از تعداد لایک های ما بیشتر شود ، استوری های عالم و ادم را به خودمان میگرفتیم ، و سعی میکرویم زندگیمان را از پشت این قاب مجازی به لاکچری ترین شکل ممکن به رخ دیگران بکشیم.در مهمانی هایمان مدام سرمان در این ماسماسک ها بود و اما پرت از عزیزانمان ، عزیزانی که حالا دلمان در حسرت بغل کردنشان پر میکشدو حسرت روزایی را میخوریم که در کنارشان بودیم اما قدر آن لحظه ها را ندانستیم .هیچ وقت فکرش را نمیکردم که دلم برای وایستادن تو صف بربری تنگ شه ، حتی دلم برای غذای سلف دانشگاهم تنگ شده...دم دمای عید بود که گفتند این ویروس لعنتی وارد کشور ما هم شده ...کاش قرنطینه های جدی رو از همون اوایل شروع کرده بودند که خبرهای تلخ مردن روزی ۵۰۰ نفر از هم وطنامونو هیچ وقت نمیشندیم ، نمیدونم چرا تو این کشور تا وضعیت فرا بحرانی نشه هیچ وقت کاری نمیکنن...ویروس اومدو پخش شد تو کل کشور ، و بالاخره دستور قرنطینه صادر شد ...مدرسه ، دانشگاه ،باشگاه ، ادارات ،اصناف و ...همه چیزو تعطیل کردحتی لذت گشتن توی تقویم برای پیدا کردن تعطیلی وسط هفته رو هم ازمون گرفتلذت وجب کردن پاساژا ومغازه ها برای پیدا کردن کتونی سفید با دور دوزی قرمزلذت ساعت ها توی کافه نشستنو زدن حرف های خاله زنکی..و ما از همیشه مطمئن تر شدیم که این دنیا دیگه جای زندگی نیست...اما این وضع تحمل کردنی نبود ، داشت ما رو تبدیل به موجودات پرخاشگر گوشه نشین میکرد...باید فکری به حالش میکردو باهاش کنتر میومدیم دیگه و این روزها هیچی به جز گوشیا ، گجت هامون باهامون نبودگوشیایی که به جز گشتن توی فضای مجازی هیچ کاربرد دیگه ای ازشون بلد نبودیمحالاحتی درس و کتاب مدرسه ها هم رفته بودتوی این گوشیا و شده بودن جز واجب ترین واجباتمونحالاکه همه ی جا تعطیل بود شاید بهترین فرصت بود که از این گوشی استفاده کنمو به جای گشتن توپست های بیخود اینستگرامی ، کار کردن با چند تا نرم افزارو یاد بگیرم ، حالاکه نمیتونستم پیش پدر بزرگ و مادر بزرگم برم و بغلشون کنم تصویری بهشون زنگ بزنمو لبخندشونو از پشت این قاب شیشه ای یبار دیگه ببینم ، شایدبهترین وقته که هندزفریمو توی گوشم بزارمو خودمو به گوش دادن کتاب مورد علاقمو نوشیدن یه قهوه لب سوز دعوت کنم تا بشوره ببره غصه ی ایم روزهای کرونایی روحالا به این فک میکنم اگه زمانی بود که این گجت های هوشمند وکاربردی اختراع نشده بود این روزهای ویروس زده غم الود چگونه میگذشت؟#روایتگرباشنیوشا ودیعتینیوشا ودیعتیMon, 14 Dec 2020 17:54:05 +0330