<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های محسن امین سعادت</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_30634125</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 04:16:09</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>محسن امین سعادت</title><link>https://virgool.ir/@m_30634125</link></image><item><title>طلا و خاکستر</title><link>https://virgool.ir/@m_30634125/طلا-و-خاکستر-aj50ue1mqns9</link><description>مادر بزرگ مرحومم برای حموم رفتن رسم و رسومات خیلی خاصی داشت.اولا که شب قبل مقداری گوشت کوبیده و ترشی لیته لای نون سنگک می پیچید با مقداری میوه به همراه لنگ و حوله و قدیفه و طاس ودولیچه از جنس مس سفید شده* و یه شانه دوسر چوبی رو بقچه پیچ می کرد و فردا صبح علی الطلوع می زد زیر بغل بنده بقچه به بغل در معیت شون به سمت حمام عمومی از خانه خارج می شدم و بقچه را دم در حموم تحویلشون داده و بر می گشتم.آغا نمیدونم این پیرزن توی حموم چیکار می کرد که ساعت ۷ صبح که می بردمش دقیقا ساعت ۱۲ ظهر می رفتم عقبش ؟!!البته ناگفته نماند وقتی می رسیدیم خونه کلی دعام می کرد و می گفت:&#34; ننه الهی دست به خاکستر بزنی... طلا بشه&#34;!!!حالا یا خدا وکیلی خالی می بست ! یا کلا دعاهاش بی اثر و بی خاصیت بودن!!به قول معروف هم تفنگش خراب بود و هم فشنگ نداشت!!والا ما که طلا ملا ندیدیم!!بجاش هرچی بود... بلا ملا بود!!بعدش هم عین خبرنگارا یه هفته می نشست دیده هاش رو واسه ما و خاله خان باجیا از سیر تا پیاز با آب و تاب تعریف می کرد. میگن آدم وقتی پیر میشه بدنش ضعیف میشه ولی زبونش حسابی به کار می افته!! از اندازه قد و قواره زن ها و حرفاشون گرفته تا دست بزن داشتن شوهراشون و جنگ و دعواها و غیره و غیره و غیره!!!خلاصه که ما رو هفته ای یه بار به فیض عظما می رسوند خدا بیامرز!!روحش شاد.هرچی حموم های مردونه ساکت بودن، برعکسش حمومای زنونه پر سر و صدا وپر قیل و قال بود که گاهی می گفتن &#34;سنگ پا گم شده&#34;!!! عهده علی الراوی!!!یه حسن دیگه ای که حمومای زنونه برای زن های پسر دار داشت این بود که خیلی راحت از نوک سرتا فیها خالدون دخترا رو توی حموم دید می زدن و حسابی بر انداز شون می کردن واسه گل پسراشون!! عجب ناقلا هایی بودن خدا وکیلی!!* قدیم شغلی هم بود به اسم مسگری!از اون جایی که خوردن آب و غذا در ظروف مسی خطرناک و سمی بود. مردم ظروف مسی شون رو می بردن مسگری براشون قلع اندود و سفید می کرد!ظروف ساخته شده از جنس روی و ملامین و تفلن بعدها باب شد.قبلش همه از ظروف مسی استفاده می کردن.ناگفته نماند منطقه ای هم در تهران داریم بنام&#34; مسگر آباد&#34;! که یحتمل بازارمسگرها بوده!! الان تنها اسمی ازش مونده. دیگه از خود مسگرها هیچ خبری نیست!!</description><category>محسن امین سعادت</category><author>محسن امین سعادت</author><pubDate>Tue, 15 Aug 2023 17:28:05 +0330</pubDate></item><item><title>خیر نبینی حمومی!</title><link>https://virgool.ir/@m_30634125/خیر-نبینی-حمومی-uqosh6lrqlyc</link><description>اون قدیما که ما بچه بودیم، خونه ها حموم نداشتن! چون نه گاز ی بود و نه آبگرمکنی! تازه حمومای عمومی به صرفه تر و گرم تر هم بودن.بخصوص زمستونا!من از اوضاع داخلی حمومای زنونه خبر ندارم .اگر هم می بردنم خیلی کوچک بودم و الان هیچی یادم نمیاد! پسر بچه ها رو از دوسه سالگی به بعد توی حموم زنونه راه نمی دادن. چون اصطلاحا بهشون می گفتن بچه ممیّز ! یعنی بچه ای که خوب رو از بد تشخیص میده‌ و زن رو از مرد!کلا دو نوع حموم داشتیم. عمومی و خصوصی که نمره هم بهش می گفتن! حموم های امروزی خونه ها به سبک همون حموم نمره ها ساخته شدن. یه بخش رختکن داشت یه بخش شستشو.حمومای نمره خصوصی بودن. یا مادر با دخترای کوچکش می رفت . یا پدر با پسرای کوچکش! یا به تنهایی!حموم نمره موضوع خاصی واسه گفتن نداره! اما حموم عمومی....اولش که وارد حموم می شدی یه فضای بزرگ بنام رختکن وجود داشت با کمد هایی دور تادور برای گذاشتن کفش و لباس ها و وسایل و حوله و اینا... و کلیدی هم با شماره و کش داشت که کشش رو می انداختی به مچ دستت که گم نشه.هرکس یه لنگ قرمز از حمومی می گرفت می بست دور خودش و می رفت توی سر بینه. توی سر بینه چند تا دوش وجودداشت و جایی استخر مانند بنام خزینه ! احتمالا برای اونایی که می خواستن غسل ارتماسی بکنند! نیت می کردن و زرت می پریدن وسط خزینه !دوردیف سکو در دوطرف وجود داشت که یکیش مخصوص کیسه کشی بود یکیش هم مخصوص لیف و صابون! به شستشو دهندگان هم &#34;دلّاک&#34; می گفتن! علتش رو هم نمی دونم! اوسا حمومی هم که جایگاه خاص خودش رو داشت و به اصطلاح پادشاه حموم محسوب می شد!همه به نوبت توی صف می نشستن دلاک کیسه کش از راس تا کف پاشون رو چنان با مهارت کیسه می کشید که چرک ها و سلولای مرده رو لوله شده از بدن جدا می کرد. به طوری که آدم قرمز قرمز می شد. البته بعضیا هم برای کیسه کشیدن از چیزی بنام‌ روشور یا سفیداب استفاده می کردن.بعد می رفتیم زیر دوش و مجدد می نشستیم توی صف لیف و صابون! اون جا هم حال و اوضاع خاص خودش رو داشت. صابون های حموم زرد رنگ بزرگ و مخصوص بنام‌ صابون برگردون بود.از اون صابون ها نونوایی سنگکی ها هم برای لیز کردن ریگ های تنور که ریگ به خمیر نچسبه استفاده می کردن! الان هم کماکان همین کاررو می کنن.دلاک لیف زن لیف خیلی بزرگی داشت . بعد از اون که اون رو کاملا صابونی می کرد باز می کرد یه فوت بزرگ توش می دمید و از سر تا پای آدم رو لیف می زد. از نفر اول لیف می زد می رفت تا آخرین نفر . بعد دوباره برمی گشت از نو! لیف زدن سه بار تکرار می شد! بعدش هم می رفتی زیر دوش یا توی خزینه و خلاص!!بعد دوباره میومدی توی رختکن در کمدت رو باز می کردی حوله بر می داشتی و خودت رو خشک می کردی.اگر هم مایل بودی دلاک های قلچماق مشت و مالت می دادن و حالت رو حسابی جا می آوردن .کار مشت و مالچی ها هم معمولا پررونق بود و از اون راه ؛ پول خوبی به جیب می زدن! یه فوت و فن هایی هم به کار می بردن که به قول معروف لِمِّ خاصی داشت!دست آخر هم لباس می پوشیدی و پول حمومی رو می دادی و التماس دعا!!</description><category>محسن امین سعادت</category><author>محسن امین سعادت</author><pubDate>Tue, 15 Aug 2023 15:11:55 +0330</pubDate></item></channel></rss>