<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Ella</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_30484421</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 19:26:17</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>Ella</title><link>https://virgool.ir/@m_30484421</link></image><item><title>اقیانوس سیاه</title><link>https://virgool.ir/@m_30484421/اقیانوس-سیاه-ikolxq8wce2d</link><description>موج اندوه گاه تکانم میدهد. در ژرفای سیاه این اقیانوس به افق مینگرم. تندیس های سنگی ادم ها همراه با موج کمی جابجا میشوند. گاه تلاطم موج ها آنهارا سرنگون میکند. گاه غرق در سیاهی میشوند. آنهارا لمس میکنم شکستگی هایشان دستانم را میبرد. خون را با ولع میبلعم گاه شوری اشک را هم در شوری خون میچشم. بعضی از زخم ها از شدت موج های وحشی سر باز میکنند. برخی عفونت کرده اند و برخی هم فقط نشانی از خود بر روی پوست باقی گذاشته اند. تلاش میکند زخم های سر باز کرده را با دستانم فشار دهم. میخواهم جلوی خون را بگیرم. میترسم که تمام شود و دیگر خونی برای زخم های بعدی باقی نماند. میترسم که دیگر جایی برای زخم های بیشتر باقی نماند. میترسم که تمام تنم را کبودی فرا بگیرد و رفته رفته به جای پوست و گوشت و خون به تکه پوست و استخوانی تبدیل شوم که درد را نمیفهمد. درد های پایان ناپذیر امانم را میبرند ولی مرا بیدار نگه میدارند. اگر روزی دردی نباشد به خوابی عمیق فرو میروم و بعد در سیاهی این آب محو میشوم. گویی که هرگز نبوده ام. قرمزی خون در سیاهی محو میشود. روزها و شب ها خونریزی میکنم. و هنگامی که از سوزش زخم ها میخواهم در زیر سیاهی غرق شوم سیاهی مطلق آب جلویم را میگیرد. چراکه توقع داشتم که این سیاهی به سرخی رسیده باشد. بعد از انهمه خون های ریخته شده در آب باید این سیاهی به دریایی از خون تبدیل میشد. ولی چیزی جز سیاهی نیست. سرخی خون در سیاهی همچون ابر و باد محو میشود و سیاهی ان را میبلعد. گویی که رنج هیچ وقت وجود نداشته. وقتهایی که از درد به خود میپیچم و آواز فریاد و شیون به سر میدهم توقع دارم که سیاهی برخیزد و مراهم همچون سرخی خون ببلعد. میخواهم که بخروشد و تمامی مجسمه ها را در هم بشکند‌ میخواهم که به تمام دنیا بفهماند که من اینجا رنج کشیدم و تاوان درد مرا همه باید بدهند. ولی باز هم جز سیاهی و موج های گاه خروشان و گاه ارام چیزی نیست. مجسمه ها همچنان با تلاطم آب تکان میخورند و من غرق در خون ان هارا در آغوش میکشم. برخی را با تمام توان میکوبم و دشنام میدهم و برخی را حتی نیم نگاهی نمی اندازم. آغوش هایشان خراش میدهند و مشت های فرود امده بر انها دستانم را پاره میکنند. و من باز انهارا به آغوش میکشم.</description><category>Ella</category><author>Ella</author><pubDate>Fri, 29 Nov 2024 04:12:38 +0330</pubDate></item></channel></rss>