https://virgool.ir/feed/@m_30381019fa2026-11-12 05:15:54https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_30381019https://virgool.ir/@m_30381019/آن-غروب-بارانی-jnfqpedwhftkآن غروب بارانی را هیچ‌وقت یادم نمی‌رود… همون روزی که هم هوا گرفته بود، هم من. نشسته بودم کنار مامان توی ماشین و فقط به شیشه نگاه می‌کردم. قطره‌های باران می‌ریختند و می‌لغزیدند پایین، و من هم دقیقاً همون‌قدر خسته و بی‌حوصله بودم.هیچ‌کدوم‌مون حرف نمی‌زدیم؛ فقط صدای برف‌پاک‌کن می‌آمد که هی «قِرقِر» می‌کرد و اعصابم را خوردتر می‌کرد. هوا کم‌کم تاریک می‌شد و نور چراغ‌های خیابان روی آسفالت خیس پخش می‌شد. می‌دانستم مامان هم در دلش چیزهایی داشت، ولی مثل همیشه فقط ساکت رانندگی می‌کرد.وقتی پیچیدیم سمت جاده‌ی ساحلی، شیشه‌ها بخار گرفتند. مامان کولر را زد روی شیشه، اما بخار ول‌کن نبود؛ دقیقاً مثل ما. از دور، ماشینی می‌آمد که چراغ‌هایش عجیب چشمک می‌زد… طوری که انگار راننده‌اش اصلاً حواسش نبود.همین‌که نزدیک شد، مامان یک‌دفعه فرمان را کشید سمت راست. لاستیک‌ها روی زمین خیس سُر خوردند و من حس کردم قلبم یک لحظه ایستاد. فقط صدای لیز خوردن ماشین و یک «اِی!» کوتاه از دهنم پرید بیرون… همین.چند متر لیز خوردیم و ایستادیم.مامان نفسش بند آمده بود. گفت:«خوبه… سالمیم.»ولی صدایش می‌لرزید؛ معلوم بود بدترسیده.همان‌جا یهو نگاش کردم؛ قشنگ، بدون دلخوری، بدون لج… فقط نگاهش کردم.فکر کردم: «اگر همین لحظه او را از دست می‌دادم چی؟ اگر دیگر نبود؟»تمام دلخوری‌هایی که ماه‌ها در دلم جمع کرده بودم، همان‌جا با باران شسته شد.آروم گفتم:«مامان… ببخش.»با تعجب نگاه کرد و پرسید: «چی را؟»گفتم: «این‌همه سکوت… این‌همه فاصله. اینکه فکر می‌کردم نمی‌فهمی.»چشمانش برق زد، ولی نذاشت اشکش بیاید. لبخند کمرنگی زد و گفت:«می‌فهمم… فقط همیشه بلد نیستم نشان دهم.»سکوت آرامی بین‌مان افتاد؛ نه سنگین، نه آزاردهنده… سکوتی که انگار داشت بین‌مان آشتی می‌ریخت.باران می‌بارید و صدای قطره‌ها روی سقف ماشین، برعکس همیشه، آرامش داشت.مامان دستم را گرفت و گفت:«قول بده از این‌به‌بعد حرف بزنی، قهر نکنی، قاطی نکنی و بری تو خودت.»گفتم: «قول می‌دهم.»ماشین را دوباره روشن کرد. چراغ‌ها افتادند روی جاده‌ی خیس و من هم انگار در دلم روشن شدم.فکر کردم چقدر زندگی لحظه‌ای است… چقدر راحت ممکن است آدم عزیزش را از دست بدهد، بدون اینکه فرصت داشته باشی بگویی چه در دلت بود.وقتی رسیدیم دم خانه، مامان گفت:«این‌همه سخت نگیریم به هم… زندگی کوتاه است.»آن لحظه، حس عجیب و سبکی به من دست داد؛ حس اینکه بعضی چیزها را نباید در دل نگه داشت، بعضی چیزها را باید با هم شست و تازه کرد.باران هنوز می‌بارید، شیشه هنوز خیس بود، اما دلم برای اولین بار بعد مدت‌ها آرام بود.فهمیدم بعضی آشتی‌ها، بعضی فهمیدن‌ها، دقیقاً همان‌جا اتفاق می‌افتند که فکرش را نمی‌کنی، وسط یک غروب بارانی، توی یک ماشین ساده، با کسی که همیشه دوستش داشتی اما از او فاصله گرفته بودی.و از آن روز، هر بار باران می‌بارد، یادم می‌آید که حتی یک لحظه ترس، یک مکث کوتاه و یک جمله‌ی ساده می‌تواند قلب آدم را دوباره روشن کند.می‌فهمم که زندگی شکننده است… ولی آدم‌ها هم می‌توانند دوباره زندگی‌شان را بسازند ، حتی از دل باران.نازنیننازنینSun, 23 Nov 2025 19:33:53 +0330