https://virgool.ir/feed/@m_30193127گویی که وجود نداریم،هستیم اما نیستیم.fa2026-11-12 03:19:26https://files.virgool.ir/upload/users/3094712/avatar/J3ZWt2.jpghttps://virgool.ir/@m_30193127https://virgool.ir/@m_30193127/در-آن-سوی-یک-کتاب-dma4cm6dxpsl‌ در آن سویِ یک کتاب، انسانی خسته از درک نشدن خفته است. نالان و رنجور، کنارِ درختچه‌ی کوچک قلمش کز کرده و در ظلمات یک شبِ سپید¹، قلمش را کمی جوهرِ دوات بخشیده و روی کاغذ کاهیِ از جنس ریاضتش چند خطی از احوالات سرکشانه‌ی درونش را نوشته است.آنگاه شومینه‌ی سرد و مخوفِ عشقِ خانمان‌سوزش را با هیزمی از جنس گیسوانش پر کرده است تا به رج به رج قالیِ لاکیِ چشمان آهویی معشوقه‌اش گرمی سوزانی را ارزانی بدارد. تارهای کوچک قلمش را مانند ویالون به صدا در می‌آورد و ناله‌ی آن را به گوش حور و پریانِ هفت آسمان می‌رساند. زمانی چند می‌گذرد تا بتواند کمی از جوهره‌ی وجودش را در کالبد آن کتاب بی‌جان بدمد و جوانه‌های امید خفته در چشمانِ کاغذی کتاب را سبز کند.نسیم گرم نفس‌های شمرده شمرده‌اش را بر روی سطوح داستان‌های عاشقانه‌اش می‌دمد و چشمانِ خون چکان² خود را بر هم می‌نهد تا گلوله‌های سرخ‌فام را از آن بزداید. ناگاه در چله‌ی تابستان یا عصرگاهی پائیزی، عصاره‌ی قلمش می‌خشکد و سرتاسر وجودش را غمی جانکاه در بر می‌گیرد. سیمای بی‌فروغش را با دستانی سرد و لرزان می‌پوشاند و بنای گریه و زاری را تا سحرگاه می‌گذارد؛ ناگهان در سپیده دمی خنک، قلم بی‌جانش نفسی تازه را بر ریه‌های خود می‌یابد و شکوه و جلال سبزینه‌های تر و تازه‌ی امید را با چشمان اشکبار خود می‌بیند.آن‌گاه می‌نشیند و با کمی چایِ گوارا جانش را تازه کرده و قلم را باری دیگر در دست می‌گیرد تا شاید بتواند به جای درد و غم در رودِ نیلِ کلمات بی‌پایانش کمی شادی بگزینب‌خانی‌پورزینب‌خانی‌پورSun, 17 Mar 2024 13:14:59 +0330https://virgool.ir/@m_30193127/شعر-خسته-دل-hidbul2ac0toروز موتم از من خسته دلی یادی کنید در عزای خویش با چشم‌تر اوقاتی کنید چون شدم در خاک و غلطیده ز خون ای حریف از بهای بوسه‌ای کمتر ز من جانی کنید بر شما بادا گوارا گریه‌های تلخ من گر به یاد لعلش از خون جگر جانی کنید تا نپندارید کز هجرش به جانم صد بلا می‌کشم، یارب، چه کردم، یک زمان آنی کنید!دل به هجرانش بسی رفت و نیامد باز جان جان اگر آمد به نزد دوست ارزانی کنید ای صبا، گر بگذری روزی ز کوی آن نگار یک سلام من بر آن خاک در ارزانی کنید-زینب‌ خانی پور زینب‌خانی‌پورزینب‌خانی‌پورWed, 13 Mar 2024 17:46:48 +0330https://virgool.ir/@m_30193127/ششمین-قربانی-dkhvjet9ksarدر کنج اتاق تنهایش خفته بود. گویی از قید زمان و مکان خارج شده بود. افکارش سفر‌نامه‌‌ای کوتاه برایش می‌ساختند و او هم در تماشاخانه قلبش بی‌هیاهو فقط میدید و گوش فرا میداد. ناگهان صدایی، پارازیتی در افکارش انداخت و او هم به گونه‌ای از شوک در آمد. نمی‌دانست از صاحب صدا تشکر کند یا سرزنش. به سمت ششمین قربانی‌اش که حال بهترین مکان در بیداری و به دور از هرگونه اندیشه‌ای سمی که مغزش را می‌جوید رفت. تمام افکاری که به‌ آن تلقی میکردند تا از پوستش کاغذ و گوشتش خوراک درست کند هر لحظه روحش را به وجد می‌آوردند. آرزو می‌کرد کاش خواهری داشت تا از چشمانی که قرار بود در بیاورد عروسکی برای آن درست کند. اما حال....به سمت میز خوش‌تراشش می‌رود و شروع به تیز کردن چاقوی خود میشود. او دیوانه بود؟او قاتل بود؟نه! او قربانی‌هایش را نجات میداد. نجات میداد از زندگی که آن را فقط نفس میکشیدند؛ نجات میداد چون خواهان آن بود که از چشمانشان گوشواره، از دستانشان گلدان و از خونشان نوشیدنی درست کند. به سمت میزی که قربانی‌اش را به آن بسته بود می‌رود. گفته بود که از التماس کردن منتفر است؟از آنکه کسی التماس می‌کرد تا با خنجراش گلویش را ببرد و بعد بخاطر خونی شدن دست‌هایش از او معذرت خواهی کند را دوست داشت. اما التماس برای نگرفتن جانش را هرگز.روبه‌رویش می‌ایستد و با لبخندی که در گوشه‌ لبش نقش بسته بود می‌گویید:- یادته بهت گفته بودم قول میدم یه روز تیکه های شکسته قلبمو با دست خودم فرو کنم تو کل بدنت و بچرخونمشون. همونجوری که تو از شکستن قلبم لذت بردی منم از زجر کشیدنت و نفس های آخرت جلو چشام لذت ببرم.در حالی که با چاقو سینه‌اش را شکافت و از منظره‌ی تن‌ بی‌جان و خونی‌اش لذت می‌برد سرش را نزدیک گوش‌هایی که قرار بود از سقف آویزان شوند می‌برد و آرام زمزمه میکند:- گاهی وقتا پشیمونی کارای نکرده حسرتای بزرگی رو به جا میزاره.وقتی یه بار برای همیشه همونجا ماشه رو نکشی و خالی نکنی تو مغزش.اون وقت میفهمی پشیمونی یعنی چی.اون موقعی که باید چاقویی که از پشت بهت زده بود و در میاوردی و مستقیم میکردی تو چشماش و میچرخوندی، اما بیخیال شدی، اون موقع میفهمی پشیمونی یعنی چی.همونجا که بعد از زمین خوردنت شروع کردن به خندیدن و تو پا نشدی تک تک استخونای پاشونو بشکنی و وارونه آویزونشون کنی، دقیقا همونجا میفهمی پشیمونی یعنی چی.اونجا که باید زنده زنده میزاشتیش تو قبری که برات کنده بودولی بخشیدیش، میفهمی پشیمونی یعنی چی..آره؛ دقیقا همونجایی که باید از دندوناشون برای خودت گردنبند درست میکردی و جسدشون رو بزرگ قاب میکردی روی دیوار اتاقت،اما ساده از کنارشون گذشتی، همونجا میفهمی پشیمونی کارای نکرده یعنی چی. همونجا؛ دقیقا همونجا فقط بشین و حسرت بخور.میخ‌ها را با هنرمندی داخل قلبش فرو می‌کند و ادامه می‌دهد:-من مثل همیشه سر قولم موندم، کاری که تو هیچ وقت عرضشو نداشتی...زینب‌خانی‌پورزینب‌خانی‌پورFri, 08 Mar 2024 16:29:22 +0330https://virgool.ir/@m_30193127/دنیای-بی-وفایم-gmj2zupy7wmhدنیایِ بی‌وفایم؛چگونه توانستی وصله‌ی من و او را که می‌توانستیم حال" ما " باشیم از ریشه نابود کنی؟آخَر مگر برای ما شدن دوست‌داشتنمان کافی نبود؟ولی نمیدانی دلبرک رفته‌ی‌ من که رفتنت چه نفس‌ها را از من دریغ کرد، چه خند‌هایی که می‌توانست قهقهه‌ باشند اما اکنون به زهری تبدیل شده‌اند.دیدنت را لحظه‌ای میخواهم‌؛ به خداوندگارم سوگند ندیدنت نفسم را بریده است.زینب‌خانی‌پورزینب‌خانی‌پورWed, 28 Feb 2024 17:50:17 +0330https://virgool.ir/@m_30193127/برایم-سوال-است-aa9ww3ar3bfwمی‌دونی‌ ما آدم‌ها کی مردیم؟ از همون‌ روزی‌ که‌ دیگه‌ آدم‌ نبودیم. مغزامون با قرص‌ آرام‌بخش‌ آروم گرفتن و حرف‌هامون دیگه حرف نشد. می‌دونی این جماعت خیلی وقته که مردن. سعی نکن زندشون کنی اونا دفن شدن، اونم توی مغزاشون!زینب‌خانی‌پورزینب‌خانی‌پورWed, 28 Feb 2024 17:41:08 +0330https://virgool.ir/@m_30193127/خنجری-از-پشت-wvrlfhk2uvagآقای قاضی،به بن بست رسیده‌ام و در باتلاق پوچی به سراب آزادی می‌اندیشم.قضاوت کار توست، پس بگو آیا این سرشت شوم حق ما بود؟می‌اندیشم به زمانی که حسرتی نخواهد‌بود و سایه‌مرگ پس کوچه‌های ذهنمان را پوشش نخواهد داد.آقای قاضی، همچین روزی وجود خواهد داشت؟ای کاش، ببینیم زمانی را که افکار قضاوت، و اعمال داوری نمی‌شدند.ای کاش ببینیم روزی را که بی‌گناه به جرم زندگی حبس کلیشه‌ها نمی‌شود.تمنای سکوت دارم از هر کسی که با من مخالفت می‌کند. آقای قاضی، اینبار این من هستم که قضاوت می‌کنم.خسته‌ام از نگاه‌هایی که مرا مؤذب می‌کنند و رفتار‌هایی که حس بد را به من منتقل می‌کنند.خسته‌ام از انسان‌هایی که قاضی نبودند و قضاوت کردند، داور نبودند و داوری کردند.ناامید از انسان‌هایی که مرا به بیراهه کشیدند و سرانجام مرا رهسپار نابودی کردند.آقای قاضی، این جنون، تولد مرگ من است، در خط آخر زندگی‌ام بنویسید به خط آخر رسیده‌بود.زینب‌خانی‌پورزینب‌خانی‌پورWed, 28 Feb 2024 16:53:48 +0330https://virgool.ir/@m_30193127/نذر-کرده-ام-yvh4zdvaf8wtنذر کرده‌ام؛يک روزی که خوشحال‌تر بودم،بيايم و بنويسم که؛زندگی را بايد با لذت خورد!که ضربه‌های روی سر را، بايد آرام بوسيد!و بعد، لبخند زد و دوباره با شوق راه افتاد...يک روزی که خوشحال‌تر بودم،می‌آيم و می‌نويسم که؛اين نيز بگذرد؛مثل هميشه، که همه چيز گذشته است وآب از آسياب و طبل طوفان از نوا افتاده است...يک روزی که خوشحال‌تر بودم،يک نقاشی از پاييز می‌گذارم که يادم بيايد زمستان، تنها فصل زندگی نيست!زندگی پاييز هم می‌شود ، رنگارنگ، از همه رنگ، بخر و ببر...يک روزی که خوشحال‌تر بودم،نذرم را ادا می‌کنم،تا روزهايی مثل حالا،که خستگی و ناتوانی، لای دست و پايم پيچيده است،بخوانمشان و يادم بيايد که؛هيچ بهار و پاييزی، بی‌زمستان مزه نمی‌دهد...و هيچ آسياب آرامی، بی‌طوفان...زینب‌خانی‌پورزینب‌خانی‌پورSat, 17 Feb 2024 16:23:28 +0330https://virgool.ir/@m_30193127/ما-را-صبر-زیاد-است-و-تلافی-بسیار-wy7wpooi2ejzشدیدا دلم میخواد به تمومممم آدمای زندگیم بگم تا اطلاع ثانوی با من درد و دل نکنید با من از غم هاتون، از ازدست دادن هاتون از نداشته هاتون از نشده هاتون از خواسته و نخواسته هاتون حرف نزنید مدت زمان زیادیه تحمل خودم برای خودم سخت شده مدت زمانِ زیادی میگذره و نتونستم آسیبی که به روح و روانم وارد شده رو با هیچ آدمی، قرصی، خوابی، تفریح و ورزش و.. ای جبران کنم لطفا با من از غماتون حرف نزنید من برای تحمل غم های خودم هم ناکافی امصحبت کردن با شما تغیری در حال من ایجاد نمیکنه ممنون میشم غماتو پیش خودت نگه داری من برای زنده بودن و خوب شدن حالم دارم تموم زورم رو میزنم، لطفا بذارید به حال خودم بمونم علاقه مند به دیدار هیچ فردی نیستم . علاقه مند به صحبت کردن در مورد هیچ موضوعی نیستم . علاقه مند به پاسخ دادن تماس ها و پیام های ی هیچ فردی نیستم . پوزش میطلبم بابت این حجم از خودخواهیم ولی لطفا بهم کمک کنید و ازم دور بمونید لطفا بامن حرف نزنید نزدیکم نشید بذارید تنها بمونم، اینجوری بهترم.به قلم: دلیار زینب‌خانی‌پورزینب‌خانی‌پورSat, 17 Feb 2024 16:19:04 +0330https://virgool.ir/@m_30193127/به-انتظار-مرگ-نشسته-ام-تا-شاید-دستانم-y2oqtei3glo2امشب دوباره دستانم جسمِ بی‌جان قلم را به آغوش کشیده و روی سپیدی برف‌مانند کاغذ به رقص درآمده‌اند و کلمات برآمده از جانم را بر این سپیدی حک می‌کنند تا بار دگر به تو بگویم «از نژند فراغت جان در تن نمانده و از همان زمانی که خورشید چشم‌هایت برای همیشه غروب کرد، تمام هستی من نیز در تیرگی مطلق فرو رفته است» به هنگام شب، دل‌تنگی بی‌رحمانه بر سلول به سلول تنم شلاق می‌زند و آرام‌آرام تاریکی را در آغوش می‌گیرم و می‌گذارم تا سکوت بر لب‌های ترک‌خورده‌ام بوسه زند.تنم بوی مرگ می‌دهد؛ گویا هرشب اندک خاطراتی که از تو برایم به جا مانده، روحم را در آن به سلاخی می‌کشانند. اکنون در من هیچ نیست جز آوای عاجزانه‌ی نفس‌های روحی که به دیوارهای خون‌آلود جسمم تکیه کرده و در انتظار مرگ پلک بر هم می‌گذارد.از همان زمانی که تو چهره در نقاب خاک کشیدی، ماه زندگیِ من نیز به محاق رفته و درد بیهوده زیستن را در شعرهایم می‌ریزم تا با هربار خواندنشان بر صورتم سیلی زنند و یادآور آن باشند که بی‌‌تو من در بیهودگی‌ام.مدت‌هاست که ابرهای سیاه در آسمان چشمانم خانه کرده‌اند اما دریغ از قطره‌ای اشک! اشک‌ها و گریه‌ها در گوشه‌ای از جسم تهی‌ام به عزای روحِ ازدست‌رفته‌ام نشسته و شیون می‌کنند.غبار تنهایی و غریبی بر قلبِ محزونم نشسته و چه سخت است که من امروز با دست‌های بی‌رمقم می‌نویسم که مرگ تنها پناه جانِ رنج‌دیده‌ی من است. دنیای عجیبی‌ست؛ روزگاری گمان می‌کردیم تنها مرگ باعث جدایی‌مان خواهد شد ولیکن اکنون من در انزوا به انتظار مرگ نشسته‌ام تا شاید دستانم را در موج موهایت غرق کند.به قلم: زینب "دلیار"زینب‌خانی‌پورزینب‌خانی‌پورSat, 17 Feb 2024 16:08:13 +0330