<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های مه سا</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_29880190</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 06:39:17</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1586433/avatar/uaHYlc.jpg</url><title>مه سا</title><link>https://virgool.ir/@m_29880190</link></image><item><title>نغمه غریب</title><link>https://virgool.ir/@m_29880190/نغمه-غریب-v2sleikdi418</link><description>30 خرداد 1405همیشه نزدیک اردیبهشت و خرداد که میشه  ی حس و حال غریبی پیدا میکنم.... الان دقیقا  5 ساله که به تاریخ اون روزی که همه چی تموم شد  میرسیم همون حس های اون روز دوباره  دوباره از اول میاد سراغ آدم....انگار که توپ زندگیت روی ی ریل دایره وار می‌چرخه و ب اون نقطه که میرسه ی مکث‌میکنه. دوباره شروع ب حرکت دایره وار خودش می‌کنه و سال بعد دوباره به همون نقطه میرسه و باز ی‌مکث کوتاه و دوباره چرخش یکنواخت کسل کننده خودشو بر روی ریل دایره ای  بسته ادامه میدهداری زندگیتو می‌کنی درگیر مشکلات و روال روزمره ای و ب چیزی فک‌نمیکنی اصن ولی  انگار اون روزی که روحت شکسته تاریخش توی‌ وجودت حک شده و ناخودآگاه با نزدیک شدن به اون تاریخ اون حس ها دوباره برات‌تداعی میشن....یاد اون دوستم  افتادم  12 سال  پیش داداشو تو ی روز نخس از اسفند ماه از دست داد...توی تمام این سال ها وقتی  ب‌اون تاریخ نزدیک‌میشد اصن حالش منغلب میشد انگار دوباره همون روز‌ داداش هاشو از دست می‌داد ... پس این یعنی  ی چیزی هستپس  اگه سالهای سال بعد وقتی جسممون فراموش کنه مغزمون یاری نکنه و اون اتفاق  دیگه به یاد نیاره، اما روحت اون اتفاق رو توی خودش نگه داشته و با تکرار  شدن اون روز و‌‌ اون تاریخ  توی‌سال های بعد یهو ی غمی تورو  تو خودش می‌بلعه تو با خودت فکر‌میکنی چرا ناخودآگاه انقددد  سرتا سر وجودتو غم گرفته... شاید اون روز  دیگه ذهنت نتونه بیادش بیاره اما روحت هیچوقت فراموش نمیکنه......</description><category>مه سا</category><author>مه سا</author><pubDate>Sat, 23 May 2026 02:03:06 +0330</pubDate></item><item><title>هیاهو</title><link>https://virgool.ir/@m_29880190/هیاهو-prtki3js7a3u</link><description>‌امروز ی چیزی خوندممیگه ک:&#34; سال ها بعد منو تو با هم‌در کوچه باغی خلوت و دنج قدم‌خواهیم‌زد؛با مویی‌ سفید....در حالی ک زندگی را با عشق گذرانده ایم...آن‌ روز همچنان عاشقیمان روز سالهاست که همچنان تورا دوست‌دارم...&#34;‌اما‌ من توی تمام هیاهو و شلوغی این جهان حس میکنم‌خیلی تنهام و بس! اما‌حکایت همچنان باقیست.۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۳</description><category>مه سا</category><author>مه سا</author><pubDate>Thu, 16 May 2024 18:23:24 +0330</pubDate></item><item><title>شب بهاری در زادگاه</title><link>https://virgool.ir/@m_29880190/شب-بهاری-در-زادگاه-anf6dzbqgfci</link><description>۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۳_ زادگاهالان نیمه شبه، هوای بهار ی حس خوبی داره ی خنکی‌خاصی داره..صدای  غورباقه ها شنیدنیه ان موقع‌هاا...بوی  سبزه ها ... عاشق این بو اممنو یاد نوجوانیم میندازه یاد همون  روزایی ک ی کتاب میبردم بالای ایون و رو قالی دراز میکشیدم و ی پتو می‌کشیدم رو خودم و درس‌میخوندمگاه گاهیی ب گوشیمم نگاه میکردم و انتظار میکشیدم و یهو صفحه گوشی روشن میشد و ی‌ نوتیفیکیشن پیام مینشت رو گوشیمو و  ی لبخند رو کنج منصدای قهقه هام توی گوشم پخش اون حسی ک ته دلم هیجان داشت تو اون دوران دوباره تداعی شد.وقتی از روی سکو رد شدم یهو چشم به اون آیینه ایی افتاد ک موقع مدرسه میرفتم جلوی همون آیینه و مقنعه ام رو مرتب میکردم ، مانتو و شلوارم سرمه ایی رنگمو ی دست خیس میکشیدم‌روش و  بدو از پله ها پایین میرفتم  ک‌منتظر سرویس مدرسه ام بمونم اما  وقتی به ایینه نگاه کردم دنبال دختری گشتم ک سال ها پیش بودم!آه.....یهو صدای دختر بچه ای ب گوشم رسید ک دختر‌من بود... یهو  ب یاد آوردم ک‌من ی مادرمیهو  موهای بابا رو دیدم ک وقتی‌ سرش رو روی بالشت میزاره  چقد سفید شده یهو دستای  مامانو دیدم ک چقد پیر شده یهو دیدم عموم‌ دیگ نیستیهوی دیدم همه‌چی تغییر کرده....همه چیRainmoon </description><category>مه سا</category><author>مه سا</author><pubDate>Thu, 16 May 2024 18:17:26 +0330</pubDate></item><item><title>بختک شبانه</title><link>https://virgool.ir/@m_29880190/بختک-شبانه-j3ue869ae4ho</link><description>۱۰‌دی۱۴۰۱ ساعت ۵ و ۵۰‌دقیقه بامداد مشوش‌گونه از خواب پریدم در حالی که زیرپلک هایم‌ و‌ اندکی از زلف های چپکی‌ام که هنگام خوابیدن بر بالشت نهاده بودم غرق اشک شده بودند. این بختک که بعد از نیمه شب‌ تا فلق دامن گیر من شده بود مرا در بهت و تعمل فرو برد. این کابوس‌، تلفیقی بود  از اینکه آنچه نباید بشود، در کسری از‌ثانیه،میشود و تنها یک بار‌ و در یک‌ لحظه‌ از دست دادن محبوبت را درست مقابل  چشمانت میبنی و فقط میتوانی ضجه بزنی‌ و‌همچون باران اشک‌بریزی‌و اشک بریزی؛ وقتی از‌خواب بیداری میشوی  باوجود حالت ناآرام آن لحظات،  همچنان مسروری  از‌اینکه این بختک شبانه یه کابوس‌بوده و‌حقیقت ندارد و‌‌ عزیزت همچنان  زنده می‌زیستد و نفس میکشد. در آن لحظات میلی باطنی ات تو را وا می‌دارد که بی‌درنگ  بروی و  تجدید دیدار کنی لاجرم که هنوز سپیده ی صبح دمیده نشده و تو‌در انتظاری که به سرعت هرچه تمام‌تر این  آفتاب زراندود  بر کرانه فلک به طلوع بنشیند و تو بری و‌ و به وصال شیرین برسی.در  همین لابه لا ذکر ملکوتی اذان  سکوت‌مطلق ‌و نیمه تاریک اتاق را در هم‌می‌شکند.نویسنده : مه سا(:  Moonlike</description><category>مه سا</category><author>مه سا</author><pubDate>Sat, 31 Dec 2022 08:00:04 +0330</pubDate></item></channel></rss>