https://virgool.ir/feed/@m_29812171سرپرست نویسندگان تیم هنری آوای جاودانfa2026-11-12 07:32:15https://files.virgool.ir/upload/users/522376/avatar/wlZu8C.jpeghttps://virgool.ir/@m_29812171https://virgool.ir/@m_29812171/عصر-یا-شبِ-بهاریمساله-این-نیست-dhpqhw5g8favچشمام تو رفت و آمد همیشگیش روی عقربه های ساعت خیره موند و ذهنم ناخودآگاه پرتاب شد به همین ساعت بعضی از عصرهای بهاریِ مثل امروز که خیلی با حالا فرق داشتن.خانم دکتر هر جلسه یکی از دستگاه‌های موسیقی رو مهمون محفل‌شعرخوانیمون میکرد و با چند بیت غزل راه سرزمین های ادب پارسی باز میشد.معمولا هفته هایی که قرار بود از مولانا بخوانیم باز یکی از حضار تفالی به خواجه‌ی شیرازی میزد و از بلخ به شیراز میرفتیم و اینگونه جمعمان جمع تر میشد.و حالا بهار،عصرگاه،همان ساعت اما یک ایران در قرنطینه بود.دلم مانده بود میان صحبت های زن و مرد اهل صحرا در اولین دفتر مولوی که در آخرین روز محفل دعوتش شدیم.دلتنگی ام داستانی شد بالای صفحه ی دنیای مجازی ام.شب که شد...دوستی زنگ زد؛او هم از راهِ دوربینِ یکی از پیام‌رسان هایی که حالا تنها راه دیدار روی ماه عزیزانمان بود...ابتداصفحاتی از کتابی را دیدم و بعد لبخندش را : _ داستانِ دوستی موش و قورباغه چه کم از صحبت های زن و مرد صحرایی دارد؟چشم هارا باید شست،جور دیگر باید دیدو اینبار با او در باغستان ششم مولانا گشتیم...چه خوب بود که هنگام خواندن اشعار لبخندش را میدیدم..چه خوب بود که اینبار شب بهاری ام عارفانه تر شد..چه خوب که در اولین قرنطینه ی عمرم،تنها نبودم...محدثه محبوبیمحدثه محبوبیThu, 31 Dec 2020 00:41:54 +0330