https://virgool.ir/feed/@m_29485622fa2026-11-11 16:53:47https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_29485622https://virgool.ir/@m_29485622/جنگلی-درآتش-در-انتظار-منجی-fhgzfe0gakzeجدا چه خبر است؟ چرا هیچ کس با ما حرف نمی زند؟ دیگر از این بدتر چطور می شود؟ قبل تر اگر اعتراضی هم میکردیم، حتی اگر دست گیرمان می کردند چند حالت داشت. یا تعهدی میدادیم، یا شکر خوردن ها نتیجه نمیداد و زندانی مان میکردند که باز پیش خودمان میگفتیم شده ایم "زندانی سیاسی"! یا اصلا اعداممان هم که میکردند باز حداقل چهار نفر پیدا میشدند که عکسمان را بزنند یا هشتگی درست شود که با ادامه ی همان حرکت جامعه به اندازه ی یک قدم به جلو رفتن منتفع شود. چیزی شبیه به قائله ی آن دختری که به اسمش حداقل برای مدتی مردم ایران از مواهب حداقلی آزادی پوشش استفاده کردند.اما امروز چه؟ به لطف آن کله زرد حرومی جهان خوار و آن یکی کودک کش خبیث که جنایتی نبوده که دست رد به سینه اش زده باشد، امروز حتی جرات نمیکنیم وقتی که حس کنیم کاردبه استخوان رسیده و هیچ گوشی شنوای خواسته هایمان نیست، مطالبه مان را در خیابان فریاد بزنیم!! چون ممکن است یک جاسوسی، یک مزدوری، یک از خدا بی خبر حرام زاده ای ما را طعمه مناسبی برای پروژه کشته سازی اش تشخیص دهد و تیغ موکت بری را زیر گردن مان، روی شاهرگمان، سُر دهد و اصلا معلوم نشود ما که بودیم و چه میخواستیم. یا وسط مطالبات اقتصادیمان، مسجدها آتش بگیرد.خلاصه که این روزها هم از داخل میخوریم، هم از خارج. و هر روز این دایره های حقوق اولیه مان تنگ تر می شود و به طبقات زیرین هرم مازلو کشیده می شویم. گویا قرار است اینقدر گرسنگی بکشیم که عاشقی از یادمان برود.اما این را هم به حاکمان داخلی و جلادان تبر به دست شان می گویم و هم به نفت خواران خارجی کله زرد و چشم آبی که مثل خون آشامی در طمع رگ های ما انتظار میکشند: تاریخ ما مردم بیچاره، پر است از قحطی، بیماری، مرگ و میر، جنگ و امثالهم. ما وحشی گری های عرب بربر را دیده ایم، گلوی نوزاد ما با نیزه ی الخان مغول دریده شده، گرسنگی و علف خاری جنگ های جهانی را چشیده ایم، اما باز هم عاشقی از یادمان نرفته است. فرهنگ ما جنس مردم ما به گونه ایست که شماها رادر میان لطف و مهربانی خود غرق خواهد کرد بعدها در تاریخ همان طور خواهند گفت که از اسلاف شما امروز می گویند. ما مردم بیچاره، در چهار دیواری های کوچکمان چیز هایی داریم که شما بزرگان در قصرهای با شکوهتان نمونه اش را ندارید. ما سیاه بخت های گرسنه همدیگر را داریم. چیزی که شما دیگر ندارید. و هیچوقت هم نخواهید داشت، بزرگترین لعنت های خدا بر شما باد و مطمئن باشید روزگاری می رسد که حتی جای قبر شما پیدا نیست اما مردم این سرزمین هنوز هم در دلهای کوچکشان عشق را بزرگ می کنندخلاصه که حاج حسینحاج حسینMon, 26 Jan 2026 01:13:10 +0330