<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Mojtaba. tabatabaei</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_29367316</link><description>ثارالله... عشق اول و آخر</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 11:40:25</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/727193/avatar/BfZ3VT.jpg</url><title>Mojtaba. tabatabaei</title><link>https://virgool.ir/@m_29367316</link></image><item><title>رو به دیوار</title><link>https://virgool.ir/@m_29367316/رویای-رو-به-دیوار-iqrb30bx9v0m</link><description>زمستان ۱۳۹۷ حوالی ساعت ۱۲ بامداد(گاهی می توان دراوج ناامیدی ماه را نیز به دست آورد)برف و بوران شدیدی به پنجره اتاقم کوبیده می شد ،گویی آنان نیز مثل من از ناملایمتی روزگار خود را به آنطرف و این طرف می کوبند و مسیری هموار برای رها شدن در آن می یابند.من درحالی که به سقف لکه دار اتاقم با آن سیم لخت و لامپی چرک آلود نگاه می کردم، حرف هایی از ذهنم  رد وبدل میشد، که خواب را بر من حرام می کرد. هزاران فکر و خیال مثل الکترون های یک اتم با سرعت زیاد و درد آور در سرم چرخش میکردند، هزاران حرف ودردی  که در گلویم گیر کرده بود و راهی برای خلاصی از آن نداشتم.آدمی وقتی به یک حدی از درد و رنج میرسد بیخیال می شود، گویی به آن درد عادت کرده وبخشی از زندگیش می شود .من همان بیخیالِ بادرد بودم؛ مثل آن گربه سر کوچه که یک پایش شکسته ولی میخورد ،بازی میکند، از دیوار به سختی بالا می‌رود. ولی دردش را نیز با خود با بیخیالی حمل می کند؛شده بودم گربه پا شکسته سر کوچه وهمذات پنداری بهتر از اونتوانستم پیدا کنم .از بچگی علاقه وافری به طبیعت داشتم و رشته تحصیلیم را با علاقه و عشق فراوان انتخاب و به اتمام رساندم.چهار سال بود درسم را تمام کرده بودم چهار سال بیکار و افسرده، شهر پدری را رها کرده به امید شغلی مناسب ، ولی کار مناسب نبود یا لااقل اگر بود با روحیاتم سازگار نبود .چه جمله ی کلیشه واری، خسته از جمله‌ای اگر &#34;کار کن باشی کار هست&#34; ولی آقای محترم من درسم را با تمام عشق خواندم  و میخواهم درآن حیطه مشغول کار شوم من حتی اگر در کار دیگر مشغول می شدم با شناختی که از خود داشتم بیشتر از پنج روز دوام نمیاوردم و اینطور هم شد ،پول این پنج روز ها شده بود عاملی برای نمردن من بدون غذا ولی به قول دوستم ممد هادی درک کنی وجود نداشت واژه &#34;درک کن &#34; را لاقل روزی پنج مرتبه تکرار می‌کرد و علاقه وافری به آن داشت.چهار سال بدون پول، از نظر بعضی ها  یک جمله ای ساده ای به نظر می رسد، ولی به عمق مطلب که برویم، فاجعه ای بود در زندگانیم، شده بودم  شخصیت اول آس و پاس های جورج اورول شایدم بدتر .ساعت حوالی نزدیکای یک بامداد بود ومن درحالیکه خستگی شهر گردی برای پیدا کردن کار بر من چیره شده و پلکهایم با غم فراوان مشغول بسته شدن بودن، به ذهنم آمد سری نیز به اپلیکیشن دیوار بزنم ناگفته نماند از آن عایدی که از آن پنج روز کارگری و گلکاری و ظرفشویی در رستوران ها عایدم میشد ده درصد اش را برای خریداری اینترنت صرف می‌کردم که آن روزها از غذا نیز برایم  واجب شده بود‌.بعد از باز کردن اپلیکیشن دیوار و بالا پایین رفتن بیهوده وبعد چند رده پایین آمدن با دیدن جمله ای چشمهایم گرد و خواب از سرم پرید، گویی خدا درآن شب به من آس و پاس می‌خواهد یک حالی بدهد و اینگونه هم شد.و رویای رو به دیوار من با دیدن جمله با مضمون&#34; به چند نفر آقا با مدرک کارشناسی ارشد کشاورزی  در مرکز تخصصی پرورش گل و گیاه نیاز داریم&#34; انگار میخاست طعم واقعیت را به خود بگیرد. فردای آن روز بعد ازتماس، با سرعت برق باد (سرعت برق بادم  را باسرعت  اتوبوس فکستنی شرکت واحد و ایست هر پنج متری درایستگاه ها برابر بدانید) با مدارک خواسته شده  به محل استخدام رفتم باورم نمی‌شد همان کاری بود که رویایش را داشتم با مدارک و مهارتی که داشتم استخدامم حتمی بود، گرچه سه ماه آزمایشی کار کردم ولی  اگر یک سالم می‌گفتند با جان دل می پذیرفتم .اگرچه چند سالی از آن روز می‌گذارد و خدارو شکر در شغلم پیشرفتی نیز حاصل شده ولی من آن را مدیون دیوار و دیواریان میدانم؛ رویای که اسمش را باید رویای رو به دیوار گذاشت.</description><category>Mojtaba. tabatabaei</category><author>Mojtaba. tabatabaei</author><pubDate>Fri, 23 Jul 2021 22:02:48 +0430</pubDate></item></channel></rss>