https://virgool.ir/feed/@m_29361934تو همه ی رنگ ها هستی یکجا در شفاف ترین حالت ممکن !fa2026-11-11 10:04:54https://files.virgool.ir/upload/users/1600416/avatar/3va14M.jpeghttps://virgool.ir/@m_29361934https://virgool.ir/@m_29361934/مربی-بد-اخلاق-من-cskbasqcwsyvبیست‌ویک سالم شده بود؛ یعنی سه سال گذشته بود از آن هیجده‌سالگی پر سر و صدایی که همه قبل از رسیدنش آن‌قدر ازش حرف زده بودند که خودش هم خجالت می‌کشید. همان هیجده‌سالگی‌ای که قرار بود آغازی باشد برای آرزوهای بزرگ: دانشگاه رفتن، مستقل شدن، بزرگ شدن… و البته گرفتن گواهینامه.گواهینامه‌ای که من، مثل خیلی چیزهای دیگر، از آن جامانده بودم.تابستان داغی بود؛ آن‌قدر گرم که حتی آسفالت هم زیر پا نفس‌نفس می‌زد. همان روزها تصمیم گرفتم بالاخره من هم گواهینامه بگیرم. ماشین نداشتم؛ پدرم هم که همیشه ماشینش را مثل یک موجود مقدس می‌دید، حاضر نمی‌شد «عزیزدردانه‌اش» را بدهد دست من که هنوز دست‌فرمانم حتی توی بازی‌های کامپیوتری هم خوب نبود.راستش، من فقط می‌خواستم داشتنِش را تجربه کنم: یک کارت کوچک که بگوید «توانستم». یک تکه کاغذ که شاید چیزی به نداشته‌هایم اضافه کند.بعد از چند روز ثبت‌نام و امضاهای بی‌پایان، بالاخره مربی‌ام را دیدم.مردی حدود شصت‌وپنج ساله، با پیراهن چهارخانه‌ای که از بس پوشیده شده بود انگار خودش هم خاطراتی داشت، شلوار جین چروک، کمربند مشکی‌ای که یادگار دوران جوانی‌اش بود، موهای سفید، ریش‌های جوگندمی… و اخمی که اگر قرار بود جایزه بگیرد، قطعاً اول می‌شد.سلامی کرد و بدون مقدمه کاپوت ماشین را بالا زد. انگار اولین جلسهٔ کلاس، نه رانندگی بود نه آشنایی؛ یک‌جور بازجویی فنی بود.من همان‌جا خشکم زد.او با حوصله‌ای عجیب از تسمه و باطری و فیلتر هوا حرف می‌زد و تلاش می‌کرد نشان بدهد چقدر متخصص و دلسوز است.می‌خواست ثابت کند من، به‌عنوان یک دختر، باید «فنی‌ام خوب باشد» و چیزی از پسرها کم نداشته باشم.اما من فقط می‌خواستم بدانم چطور این لگن آهنی را روشن کنم و بدون کشتن کسی حرکتش بدهم.اصلاً نمی‌فهمیدم چه می‌گوید.ذهنم مدام پرواز می‌کرد سمت خیابان‌هایی که قرار بود با اولین گازهای زندگی طی‌شان کنم.من فقط یک رؤیا داشتم: فرمان را بگیرم و بروم؛ از اینجا به آنجا، به هر جای دور و ناشناس.جلسه‌های رانندگی شروع شد… و تازه فهمیدم که رؤیا با واقعیت چقدر فاصله دارد.مربی‌ام کوچک‌ترین اشتباه من را با غرغر، داد و گاهی ضربهٔ کف دست به داشبورد جواب می‌داد.ماشینی که فکر می‌کردم قرار است اولین نشانهٔ آزادی باشد، کم‌کم تبدیل شد به دخمه‌ای آهنی با ابزارهای ترسناک:ترمزی که هر بار فشارش می‌دادم انگار می‌خواست مرا پرت کند بیرون،کلاچی که زانوی چپم را شکنجه می‌داد،و دنده‌ای که هر بار جا نمی‌رفت، انگار داشت مسخره‌ام می‌کرد.گاهی حس می‌کردم اگر ماشین زبان داشت، التماس می‌کرد: «لطفاً پیاده شو دخترجان، ما به هم نمی‌خوریم!»اما من ماندم. با همهٔ دادها، با همهٔ سرزنش‌ها، با غرغرهایی که می‌گفت:«تو اصلاً حواست کجاست؟»«دختر باید از پسر هم بهتر رانندگی کنه!»«آینه! آینه رو نگاه کن گفتم!»و من همیشه وسط این دادها، فقط سعی می‌کردم زنده بمانم و ماشین را هم زنده نگه دارم.ولی کم‌کم… چیزی در من تغییر کرد.میان ترس‌هایم، میان دست‌پاچگی‌ها و میان دادهای او، آرام‌آرام فرمان را محکم‌تر گرفتم.پاهایم روی پدال‌ها کمی کمتر لرزید.از دل همان دخمهٔ آهنی، کم‌کم یک روزنهٔ نور درآمد؛ یک حس کوچکِ توانستن.و یک روز، همان روزی که مربی‌ام بی‌هوا گفت «بدو بزن کنار!» و من—در کمال ناباوری—صاف، نرم و بدون خاموش کردن ماشین، پارک کردم…برای اولین بار لبخند نصفه‌نیمه‌ای روی صورت همیشه‌درهمش نشست.نه! او ناگهان آدم گرمی نشده بود.ولی همان لبخند نصفه، برای من مثل یک چراغ سبز بود.آن روز فهمیدم قرار نیست همهٔ آدم‌های مسیر، مهربان یا حامی باشند.برخی فقط نقش‌شان این است که سخت بگیرند، فشار بیاورند، داد بزنند…و تو را ناخودآگاه هل بدهند به طرف کسی که قرار است بشوی.شاید مربی بد‌اخلاق من هیچ‌وقت نفهمد،اما بخشی از زنی که امروز فرمان زندگی‌اش را با اطمینان بیشتری می‌چرخاند،از دل همان ماشینی بیرون آمدکه روزی برایم یک دخمهٔ وحشتناک بود.nabatnabatMon, 24 Nov 2025 21:31:02 +0330https://virgool.ir/@m_29361934/شرقیِ-غمگین-ned51lgk8qooما آن‌طور که باید شاد نزیسته‌ایم؛تجربه‌های نزیسته‌ی بسیاری داریم.زندگی‌مان پر است از کارهای نکرده،راه‌های نرفته،کتاب‌های نخوانده،طعم‌های نچشیده،هواهای استشمام‌نشده...ما به جبر زمانه فقط روزها را یکی پس از دیگری طی می‌کنیم،و برنامه‌های بلندمدت را گذاشته‌ایم گوشه‌ی طاقچه ، خاک بخورد.خوب است برگردیم...به رویاهای دور و دراز و قدیمی‌مان.همان‌هایی که شب‌ها نمی‌گذاشت بخوابیم،و تا سحر چشمان را باز و چراغ افکارمان را روشن نگه می‌داشت.همان‌هایی که تصور رسیدن بهشان،تپش قلبی در وجودمان راه می‌انداخت و آشوبی بود  شیرین و فراموش‌نشدنی ؛ شاید آن‌قدرها هم پیر نشده باشیم که نخواهیم برگردیم.شاید چیزهایی برای از دست دادن داشته باشیماندک خاطراتی، موی تاب‌خورده‌ای، بختِ شانه‌نشده‌ای، کاغذ نیم‌سوخته‌ای...چه می‌دانم!خندیدن در حیاطی زیر سایه‌ی یار،شکستن انار ترک‌خورده برای روزهای انتظار...همین‌ها دیگر!برایشان برگردیم و کمی دیوانگی کنیم؛کمی بی‌ملاحظگی و پریشانی قاطی زندگیِنکردیمان بکنیم.حیف است در این باتلاقِ روز و شب شدن‌های تکراری دست‌وپا بزنیم،بی‌آنکه معنایی را یافت کنیمیا عشقی را از دل خاک‌های خشکیده‌ی وجودمان بیرون بکشیم.حیف است بی‌نام و نشان برویم.حیف است دست‌خطی، ردِ عطری، کلام ناقصی از خودمان جا نگذاریمتا بعدها بگویند:«اینجا بود، این‌ها را نوشت،افکارش همین دوروبرهاست.بویش سال‌هاست از اتاق‌های همین خانه شنیده می‌شود.یادش لبخند می‌آورد بر سکوت پوشالی روزگارمان.»آدمِ نجیبی بود...نگاهش فقط یک خریدار داشت.آدمِ نجیبی بود...nabatnabatFri, 29 Aug 2025 19:22:33 +0330https://virgool.ir/@m_29361934/سبز-dc75mf8auywqسبز بودن چه شکلیست ؟مانند فتوسنتز گیاهی نو ظهور یا روح انسانی درآمده از طوفان!سبز ماندن چی ؟شبیه به تثبیت رنگ برگ های درخت گردوست یا ایستادن بر کنده ی زانو پس از افتادن های پیاپیکسی چه می‌داند!سبز بودن برای من مصداق جوانه زدن ایده های خامم بر تن نحیف و نخراشیده ی کاغذ است یا جاری شدن جوهر خودکارم در ابتدا و انتهای سطر هاسبز ماندن را در ماندن میدانمماندن پای هر آن چیزی که در ذهنم جرقه‌ زد و در قلبم ستایش شدماندن پای غلط هایی که غلط گیر هم نتوانست معنایش را لکه دار کندحتی لکه ای سپید .دلم میخواد سبز بمانم اما در رنگی ترین حالت ممکنسبز ببینم در عمق رنگین کمانسبز زیست کنم در تاریکی شب های بعد از تووجود میخواد شمردن این روز های پوشالیآکنده از نداستن و نفهمیدنو چه بی وجود می شویم وقتی دیگر خودمان نیستیموقتی تو فرسنگ ها دور تر سهراب می‌خوانیو صدایش به گوش هیچ آلاله ای نمی‌رسدتا بوسه ای بنشاند بر سبزی چشمانمو چقدر سبز نیستموقتی حضورت اینجا چسبیده به دیوار و خاک می‌خوردحضورت که نهاشک ها و لبخند هایی جامانده در قاب عکسزودتر بازگرد، شایداز ترک های پیشانی ام جوانه ای سبز شدو به راستی سبز ماندم برای همیشه >>>nabatnabatThu, 14 Aug 2025 23:50:06 +0330https://virgool.ir/@m_29361934/تکرار-امروز-cqux1jhjwsrcدیروز شد امروز ، امروزم میشه فرداو فردا به فرداها پیوند میخورهو این دنیا کارای تکراری زیادی داره که انجام بدهحتی طبیعتتو دیدی طبیعت یه حرکت جدید بزنه و با خودت بگی وای چه خلاقانهراستش منکه ندیدمحتی دیگ نمیخوام تو کار رفتن و آمد ماه و خورشیدم دخالت کنم و براش آرایه سر بدم رو کاغذ و باهاش بازی کنم یا براش قافیه بسازمبلکه بشینه به دل کسیخب غروب میشه خورشید میرهماه میاد سر پستشفرداشم میشن معکوس همدیگهدیدی زیاد ازش خوندی و شنیدی !ولی یه چیزی اینجا هست کهتکراری نشده ، نرفته تو کلیشهموجودیتش و کارای مربوط بهشدقیق و حساب کتاب شده نیستآره!آدمامن ، تو ، بقیه ،آدمای خوب زندگیمون ، آدمای بدیا آدمایی که ما بهشون میگیم بد ، میگیم سمی ، میگیم تاکسیکو هزار تا صفت و برچسب دیگ که می‌گردونیم دوره اسمشونوقتی خودم میخوام راجبه این کلمه حرف بزنم گیج میشمکلپس میکنمنمیدونم باید از کجا شروع کنم و به کجا برسم ذهنم اونقدر پراکنده میشه که بی ربط ترین فرضیه ها رو میکنه یه قانون مضحکبعدش چراغ خطرِ دایره واژگانِ تو سرم روشن میشه و آژیر میکشه ومیخواد بهم بگه کم آورده .ولی من سر خط خبر هارو از یه جایی میگیرم و میرم جلو بالاخره تهش به یه جایی میرسمهم خودم سوپرایز میشم هم شماالبته اگرم گیج و مایوس بشم تنها نیستم این سرشکستگی دامن هممونو میگیرهراستش کارای خطرناک و تنهایی انجام نمیدمدست چند نفر و هم میگیرم با خودم ميندازم تو چاه ،کجا بودیم ؟!آهاآدم ، آدم هاآدم چیه که واسه من شده یه سوژه ی خلاقانه و به خاطرش دنیا و طبیعت زیره سوال بردم و بوسیدمش گذاشتم کنار گفتم تو دیگ حرفی واسه گفتن نداری و خدافظ .آدما مگه حرفی واسه گفتن دارن؟راستش اره خیلیدارنحرف دارنآدمای حرفای زیادی دارنتفاوت های عجیبی دارنمنو ببخشید که حق تقدم کشمکش های تو سرم و رعایت نمیکنممن طبیعت نیستممن یه ساعت مشخص نمیخوام و بیدار نمیشممن میتونم تو لایه های عمیق خواب باشم و روحم از تنم فرسنگ ها فاصله داشته باشه و حیرون و سرگردون با ترسای کودکیم بجنگهولی جسمم بیدار باشه .من میتونم با چشای باز همه چی رو ببینم واضح، دقیق ، کاملحتی اون لکه ی دورافتاده روی آينهولی خوابِ خواب باشم .من میتونم از خودم علائم حیاتی نشون بدمولی در عین حال یکی از مرده های قدیمی توی قبرستون باشماز اونایی که نوشته های روی سنگ قبرش کم کم داره محو میشه .من میتونم پیدا باشم در حالی که تو قسمت اشیاء گم شده هم حتی خبری ازم نیست .من میتونم بگم چیزی نیستولی همه ی مسئله های دنیا رو یکجا پی دی اف کنم تو سلول های بدنم که با هیچ نرم افزار و پی دی اف خوانی نه باز بشه نه خونده بشه.من همینقدر نفهمیدنی امشاید من بخشی از طبیعت باشمکه منتظره بدنم بهش برگرده و منو تجزیه کنه و واسه آیندگان اکسیژن بیشتری جمع کنهولی من باهاش فرق دارم >من یادم نمیاد اولش چی نوشتم و چطور اومدیم اینجافقط رسیدیم دیگهبقیش باشه بعدا .nabatnabatMon, 07 Jul 2025 09:10:08 +0330https://virgool.ir/@m_29361934/یک-داستان-ناتموم-reknzxkyejcbساچمه تو مچ دستش بود بین رگاش تا چهارده سالگی بیشتر فرصت زنده موندن نداشت راس ساعت صفر تو سن چهارده سالگی. قرار بود مغزش شکافته بشه و بره تو شیشه ی استوانه ای اسیدتو تمومه سلول های مغزش فکره فرار داشت فریاد میزدارباب چند ساعت بیشتر نمیتونست تشنه بمونه .....اون توی یک اتاق که گوشه گوششو سکوت اشغال کرده بود حبس شده بود و فقط صدای تپشِ قلبش میتونست این سکوت ذهن خراشو بهم بزنهفکره فرار و کشته شدن با دستای میرمیدون ها حتی یه لحظه هم راحتش نمیزاشت این تضاد ، جسم خاکستری توی جمجمشو تحت فشار قرار گذاشته بود یاده تیغی افتاده بود که علیت توی خوابگاه بهش داده بود اره خوابگاه ‌‌‌...... لعنت به اون خوابگاه که تا چشم باز کرده بود خودشو یه موجود بی روح و ناقص میدید که زیره دسته ارباب مشق مرگ میکرد برای همون ساعت صفر .... پشته اون دیوار ها فکره فرار داشت غوغا به پا میکرد و این بار این چشم طلایی بود که دو روز دیگ چهارده ساله میشد ... تیغ و برداشت لمسش کرد بوی ازدای میداد اما. سایه ها چی ؟؟؟ به محض الارم ساچمه میرمیدون ها رو فعال میکردن این حرفا داشت ذره ذره وجودشو میخورد و حس میکرد داره تموم میشه ولی باید بین پیدا شدن و مردن یکی و انتخاب میکرد باید اون رگای لعنتی پاره میشدن... تا بتونه فرار کنه یه بار دیگ تیغو میکشه روی رگاش محکم تر . تند تر بالاخره پاره میشه اون ساچمه سیاه بین رگای دستش داشت خودنمایی میکرد همون بندی که اونو اینجا نگه داشته بود و میکشه بیرون بوی خون یه درده عیجیبی توی بند بنده بدنش میدازه و یه لبخد گنگ میزنه برای جدا کردن یه ترسه دیوانه وا از خودش میزنه بیرون توی اون خرابه های شهر نیویرک تازه میفهمه هنوز سال ها تا تکامل انسان مونده و اون یه موجود ساخته سایه هاست ...nabatnabatTue, 01 Jul 2025 11:14:15 +0330https://virgool.ir/@m_29361934/چاپگر-قدیمی-خونه-r7jdy3nu6iinشبم ؛ شب ولی میدونم فردا صبح لبخند میزنی >>شاید فقط دارم داستان می‌سازم یا چرت میگم اونم از هر چیزی از مچاله شدن کاغذ کاهی مورد علاقه‌ تا پر کردن جوهر چاپگر قدیمی خونه که بوی هر چیزی میده تو لحظه های مختلف حتی بوی ماهی کبابیبستگی داره چی روش تایپ بشه با چه انگشتایی نوشته بشن یا وسطش چقدر مکث داشته باشه روزایی که بین ابروهام موج راه افتاده و کفاش حلقه حلقه از اون دوتا مردمکِ سیاهِ کره ای شکل  میزنه بیرون تند تند می نویسه رد میکنه همه چیو ولی روزایی که موهام بوی زغال سوخته رو میده از بس زیره آفتاب موندم میدونه مهربونم گرمم اونم آرومهیواش یواش می نویسه حرفارو ناز میده اینقد لوس میکنه خودشو  تا نقطه بزاره اونم وقتی میره خط بعدی خودشو کش میده ، زمان بخره بیشتر نگام کنه انگشتای عجيبی دارم >>هر چی میگم و می نویسن با من روز میشن با من شب میشن با من رویا میبینن با من میخوابن و فرداش همه چیو رو کاغذ تعریف میکنن >nabatnabatMon, 30 Jun 2025 09:59:06 +0330https://virgool.ir/@m_29361934/استادِ-خوبِ-من-fh4yusf4bcvaسرکلاس نشسته بودم عمیقا به فکر فرورفته بودم استاد چه بیانِ شیرینی داشت لحظه ای نمی توانستم سرم را بچرخانم که مبادا رشته ی کلام را از دست بدهم. عطشِ کشف کردن داشتم و شوقِ فهمیدن ، بی درنگ ورق می زدم برای همزیستی با خطوطِ منحی وار . هر جمله اش برایم زندگی را معنا می کرد .سر کلاس خودم را جا گذاشته بودم ، خدای جست و گر درونم زبانه می کشید و بند بند تنم را به خواندن وا می داشت .استاد کمی مبهم سخن می گفت ، الفاظ را در هم تنیده بود ، مطلب را دیوانه وار می چرخاند نمی دانستم باید در نوکِ کدامین قله از درکم فتحش کنم اما فقط می خواندم او می گفت : خواب چگونه رویا های رنگارنگ به هم می بافد و من تمنایش می کردم .در حوالی خرابه ی خیالم تکهِ های ناقصِ ذهنم را به هم وصله می زدم تا طعمِ سخنانش را با تمامِ لامسه ی بدنم بچشم. مقصود از سخنانش چی بود ؟ که تنِ ظریف و نخراشیده ی کاغذ را آزرده بود افکارش رویِ سفیدی صفحات نفش بازی می کردند .از ناکجای جهان غربتِ چند کلمه ی خیال انگیز را به درونم تراوش می کردند ممکن نبود فهمیدنِ نا ممکن های استاد .برای همین محکم تر در دستانم می فشردمش، یکی یکی از خط ها پایین می آمدم ، تند تند ورق می زدم . اما انگار تشنه تر می شدم . من چه می فهمیدم ؟از هیاهوی شور انگیزِ وصف ناشدنی گوشه ی ذهنِ استاد که در من به تقلا مشغول است در هوای خیال می خوانم تا واقعیت امواج درونم را آرام کند .لحظه ای حواسم گریخت... صدای ورق ورق می آمد سرم را پایین اوردم دیدم پایم بر گلوی کتاب است...nabatnabatTue, 26 Nov 2024 19:23:04 +0330https://virgool.ir/@m_29361934/مراسم-تمام-شدنِ-ورق-هایی-که-میانشان-زندگی-کردم-bkihbzqat5e2امشب میهمانی فراعنه است در کفن مومیایی ها هزار مرده ی دیگر هم دعوت اند اما از نام و نشانشان خبری ندارم فقط می‌دانم کسانی دوره هم جمع اند که بعد از تمام شدن می رسند جالب است نه! بعد از تمام شدن آن دنیای لعنتی باز هم دورِ هم می‌رقصند و می می‌خورند البته دیگر از اسم های قبل از تمام شدن خبری نیست حتی زمان و زندگی و فرصت و از این چیز های به ظاهر جدی اما حقیقتا مزخرف حداقل خوبی اش این است که از آخرین ها حرف نمی‌زنند آخرین روزِ خوب یا آخرین روزِ بد دیگر وقتی برای تمام شدن وجود ندارد اصلا چیزی به اسم وجود داشتن در ادبیاتشان نمی گنجد.من‌ می‌خواهم تو را به شکنجه‌ی شیرین خواندش دعوت کنم بگذار بگویم من کیستم یک آدم خیالاتی که فقط روی کاغذ پر حرفی می‌کند پس مجبور نیستی به حرف هایش گوش بدهی ولی اگر این سکوت تو را کر می‌کند می توانی با من از دنیای این آرزو های بی خاصیت فرار کنی مصیبتی با شکوه در انتظارست اوه ) وسط مهمانی که اینقدر حرف نمی‌زنند فقط با یکی می‌رقصند فرقی هم نمی‌کند زیرِ لایه های بی رنگ آب باشد یا وسط یک مشت هپروتیزیرِ اب نمیتوانم تو را به آغوش بکشم ولی لااقل برای داشتنت دست و پا می‌زنم شاید یک استعاره باشد مرگ را لابه‌لای دندانم می‌گذارم اما به آن قدرت کشتن نمی‌دهم اینجاست که باید مرا از اب بیرون بکشی میدانی که همه ی زندگی ام روی کاغذ راه می‌رود پس حق نداری به آن دست بزنی فقط دور تر بایست و بگذار  ادامه‌ی داستانم را با کلی مزه‌ی قشنگ بنویسم شاید یک احمق باشم ولی نمی‌خواهم غیر از کاغذ جای دیگری زندگی کنم نمی خواهم کلی بدبختی بکشم ، شیره‌ی جانم را مفت و مجانی تقدیم چیزی کنم که اسمش زندگی‌ایست ...من ترجیح می‌دهم جوهر خودکار در رگ هایم شناور باشد اما رویای نفس کشیدنم را به این زندگی نبازم من دوست دارم وسط یک جمله بمیرم نه کنار آدم ها وایی آدم ها .... آدم ها با هم حرف می‌زنند این مرا عذاب می‌دهد چرا این کلمه های نازنین را قلت می‌دهید روی زبانِ خیستان و بد نامش می‌کنید شما حرف زدن را نابود کردید آن ها باید با احترام روی کاغذ بنشینند نه نوکر فریاد زدن های شما باشند می فهمید ! چه زجری دارد خواندن این همه بی‌شعوری باید ثانیه به ثانیه نفس هایم را لابه‌لای ورق های این کتاب خفه شود ولی نشنوم صدای جان دادن کاغذ را وقتی زیره دستان شما پاره می شود ...شما ها می فهمید زندگی آدمی را  میان این کاغذ ها مچاله می‌کنید ! می فهمید تکه های مغزش را در حال تقلا برای زنده ماندن قسمت می کنید با سطل زباله ! کاش روی این خط ها رگ هایم را از جوهر پر می‌کردم تا برای همیشه آذوقه برای زندگی کردن داشته باشم دور از همه ی شما ...ساکت باشید و خیال مرا بین نفس های مسموم حرف زدن به بازی نگیرید آن جمله های بیچاره را تشنه میان بیابان تهی مغزتان رها نکنید برسانیدشان به من ؛ منی که اگر نباشند می‌میرم ولی نه از دنیای شما از دنیای خودم آن وقت دیگر باد کاغذِ وجودم را نمی رقصاند دیگر شعر هوا را برایم شب نمی‌کند دیگر لای دفترم گرم نمی‌شوم ...نیامده ام آرزو هایم رابا تو قسمت کنمآمدم تا در زجر خواندنش با من کاغذ را پر از فریاد کنی از بی رحمی این جماعت آمده ام تا تنِ زخمی ادبیات را بین انگشتان دستم بگیرم تا همه مشاهده کنند چه بلایی بر سرش آمده دیگر قافیه و ردیفش  روی وزن ها تاب نمی خورند ، دیگر تضمینش دلش تنگ نمی‌شود و به شعر های سر نمی‌زند تلمیح را می‌بینی ! آن گوشه نشسته دیگر هیچکس را  با حرف هایشان به یادش نمی اندازند می بینی فراموشی اجتناب ناپذیر است ..روزی همه مرا فراموش می‌کنند البته آدم های زیادی هم مرا نمی‌شناسند اما می‌خواهم بعد از تمام شدن ، بعد از تمام شدن من بشناسند فراموش کنند اما کاغذم را هرگز بدانند مغزم را له کردم،  با خیالاتم  جنگیدم به زندان فکر کردن رفتم فقط برای اینکه جمله ای بنویسم که یک صدم از آن سرطانی که در وجوم هست را برساند فراموشم کنید اما زیستگاهم را نه لطفا ! لطفا مرا بین ورق های کتابم دفن کنید زیرِ یک مشت خاکِ جمله ای لطفا سرِ قبرم ساکت باشد لطفا کلمه ها را خیس نکنید منتظرم روی کاغذ بوی دلتنگی به مشامم برسد لطفا نگاهم را روی خط پایان این دنیا بنویسید لطفا بگویید از ناکجای جهان به خاطرِ غربت چند کلمه ی معصوم نوشت .تا نوشتن فراموش نشود شاید این بار به آن استعاره ی مرگ بار فرصت تپیدن دادم ...همینnabatnabatWed, 25 Sep 2024 20:21:12 +0330https://virgool.ir/@m_29361934/فیلترینگ-احساسات-vkawh7xbnr2iاکنون که در این نقطه از تاریخ بشریت ایستاده ایم فیلترینگ همه ی ابعاد زندگیمان را به حصار کشیده   دلخوشی ها نوبتی ، شاید هم هر ۱۰ سالی یک بار اتفاق بیوفتد پیدا کردن یک خیالت کمی سخت شده ممنوعیت نمردن برایمان دردسر ساز شده همه خسته ایم از نفس کشیدن های اجباری زیرِ سایه ی محدودیت ها شاید ببینیم لبخند های مصنوعی اما گران قیمت ، لبخندی که میلیون ها تومان آب خورده در این هیاهوی ویران گر غرقیم و تقلا می کنیم اما برای چه؟زنده ماندن ؟یا زندگی کردن ؟به گمانم زنده ماندن هم هزینه ی گزافی داشته باشد جامعه ی روح های به استیصال رسیده ای هستیم که از نقطه ی صفر تا فراتر از ماوراء در هر نقطه از زمان برایمان فیلتر کار گذاشته اند جوانی شوخی مضحکی بیش نیست وقتی درونش آکنده از درد هاست تا بیاید که فهم کند کجاست خفه ای می کنندبا نشدن ها،  نرسیدن ها ، نتوانستن ها، ممنوعیت هاکسی که اینستاگرام را فیلتر کرده استنمی آید غصه هامان را فیلتر کند ؟درد هایمان چه  ؟خبری از احوالمان نمی گیرد ؟جانمان به لب رسیده و قند شکن ها افاقه ای نکردند زیرِ سقف  کبود آسمان هر روز آدم ها دانه به دانه کم می شوند ّبی آنکه بدانند یا بخواهند ...کسی این زندگی مزخرف را فیلتر نمی کند ؟انتخاب های ممنوعه ، رفتن های بی علت ، خواب های آشفته، دلهره ی فردایی نا معلوم ، زخمی کهنه ، صدایی نا آشنا، فریادی خاموش همه و همه اش می شود اینجا  جوانی ما به دل پیر شدیم موهای مشکیمان بدجوری غلط انداز شده شما باور نکنید چون سیاهیست سپید کاش بیاید بودنمان را هم فیلتر کنید و خلاص روی این زمین جایی برای زیستن باقی نیست همه اش در تصرف شوم ممنوعیت هاست بگذارید روحمان آرام بگیردnabatnabatSat, 14 Jan 2023 01:39:36 +0330https://virgool.ir/@m_29361934/پروازِ-ابد-bs3w5x74afroبه وقت پرواز ابدبه وقت آن روز هایی که آدم ها می رفتند به امید بازگشتن خداحافظی هایی از جنس سلام مراقب خودت باش هایی که تنیده با دلتنگیجای خالی چمدان برای سوغاتی فریاد می زند دیدار دوباره را بوسه های یادگاری در فرودگاه لبخند هایی که شیشه ها حک کردند بر دلشانبه آغوش مرگ می روند آرام آرام اما کسی نمی داند دل های آشفته می شود بدرقه ی راهشان آسمان اوار می شور بر آسمان از آسمان تا آسمان...پروازِ پرواز فراتر از خطوط فرضی هواپیما جسمی سرگردان گیجه ابر ها می شود و خودِ دیگرشان پر می کشد تا بیکران. واژه ی شومِ هرگز رخ می دهد و کاغذ را نگون بخت می کند از سقوطی مقدس زمین خشک تر میشود از خون های گُر گرفته سقوطی که دل ها را از آسمان هفتم پرت کرد در اعماق غم...من نمی‌دانستم معنی هرگز را تو چرا باز نگشتی دیگر ...nabatnabatWed, 11 Jan 2023 01:08:30 +0330https://virgool.ir/@m_29361934/عشقِ-خیس-ihq4dqjxuvvtیک روز می آیی میبینی عاشقی ، عاشق خواستن ، عاشق زیستن، عاشق نوشتن دیوانه وار خط های این دفتر مرموز را جلو می روی ، قافیه بازی می کنی نفس می کشی در هوای صفحه هایی آکنده از حرف ، حرف هایی که روی کاغذ جاری می شود ذهنی که اینجا خوانده می شود . دستی که قم میزندهمه و همه برایم یعنی عاشقی من لا به لای کتاب هایم زیست می کنم چای دم میکنم و با مصراع پایانی شعر می نوشم کیک می پزم و با چاشنی خیالات نوش جان می کنم ‌.از رگه های برگی نازک تا تنومندی یک درخت کهن سال قصه های عاشقانه روان است آمدیم اندکی دیوانگی کنیم و این دنیا را باقی بگذاریم و به پرواز دراییم. مقداری خلوت، چند سی سی نوشتن، سره سوزن ذوق ، مقدارِ بسیار زیاد خیال خام و دو سه قاشق دلخوشی برایمان کافیست تا شکری باشیم بر این روز های تلخ آبیاری گل های استعداد نیز فراموشمان نشود .هر چه آدمی بخواهد اینجاست دل‌مشغولی ها را کنار بزنیم آرام بنشینیم در انتظار نور آفتاب که می آید ، امیدِ چشم های ترسیده ی غنچه ها را می فهمم ، زمینِ نمورِ رنجور را احساس می کنم، گرمی دستانم را به چشممی بینم . آفتاب می آید عطش زندگی را به زمین می کشاند از کنارِ پنجره به اتاقم سلام می کند عاشق می شوم و تب دار به گمانم آفتابگردانی شدم که در نور زاده می شود و در نور جان می  سپارد همه ی این ها شده بهانه ای برای زندگی کردن راحت از کنارشان نگذریم به بازی عاشقانه ی اشکال بیاییم دو نیمه ی ماه را پیوند بزنیم شاید  برگ توت در گوشمان زمزمه می کند عاشق باشیم (:nabatnabatMon, 26 Sep 2022 14:18:18 +0330https://virgool.ir/@m_29361934/دور-ترین-ها-rofinigd8twbمن از دور ترین ها می آیم آنجایی که تکه های ناقص خیالم روی کاغذ پاشیده.  از ناکجای ذهنم به دوردست ها می‌نگرم به راستی دور است ؟آنچه می پندارم بر فرش حقیقت بنشانم یا توهمی خنساس که بود و نبود هیچ معنایی را به چالش نمی کشد غربت نگاهی نا آشنا به درونم تراوش می‌شود اما یافتنش برایم جان فرساس رگه هایی از سیاهی و سفیدی از آینده لمس می کنم بین این ازدحام مضحک خیالم ماندم آخرش چه می خواهد ؟کدام دنیا را برای زیستن تصور می کند ؟حرکات موزون کلمات بیخودی نیست مرا به خودشان می خواند ،که تکلیف چیست؟گوشه ای آرام از دفتر کاهی ات می نشینی و چای میخوری و بخار عینکت را پاک می کنی یا در دل هیاهو قدم می گذاری و به تماشای اندک روحی دور افتاده می روی آنجا همه چیز تعطیل است .از احساسات کذایی خبری نیست آنجا تورا از خودت می گیرند تا میلی برای جسمت نداشته باشی مقداری تنهایی تقدیمت می کنند تبعید می‌شوی به یکی از آرزو های کودکی بی واژه ترین آدم دنیا می شوی تا قصه ات را سره هم کنی گاهی برای حرف زدن لالت می‌کنند تا تمام اندوخته ی عمرت را به میان بگذاری و ذره ذره حرامش نکنی گاهی تصویری مبهم چشمانت را کور می کندتا بر دلت نجوا کند گاهی از سکوت پوشالی خاطرات کر می شویتا ندای قلبت را بشنوی گاهی خودت نیستی ....تمام آنچیزی می شوی که در رویا تصور میکردیعجیب می شوی بهانه ی نرسیده ها ، نخوانده ها را میگیری . بهانه ی آمدن ها و رفتن ها بهانه ی دلتنگی ها و بهانه ی هیچ گاه بازنگشتن ها ... نمی دانم در کدام نقطه از دایره ی زمان ایستاده ای اما سرشاری از حسرت ‌...حسرت یک ثانیه بیشتر خندیدن حسرت قهوه داغ در یک روز برفی حسرت خودت بودن بدبختانه هیچ وقت خودمان نبودیم همیشه ظاهری موجه از خودمان نشان دادیم که مردم نگویند  فلانی دیوانه است ...به جبر زندگی کردیم نه به اختیار به تسلیم لبخند زدیم و در خفا گریستیمتا ندانند چه داغی بر دلمان نهاد این روزگار تلخ و آدم هایی تلخ تر بیا برای یک بار هم شده دیوانه باشیم در کوچه لی لی بازی کنیم ، هسته ی آلبالو در خاک بکاریم و به امید جوانه زدنش سر قرارمان حاضر شویم بیا در حوضه خانه ی مادر بزرگ آب بازی کنیم بیا هیچ وقت بزرگ نشویم ...خواستم بگویم آدمی با یک مشت خیال بر باد رفته این عمر لعنتی را سپری می کند خواستم بگویم هر چقدر هم برود نمی رسید مگر اینکه رها کند رها ...خواستم بگویم هر چقد هم گه بگویم اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است ‌‌....nabatnabatMon, 26 Sep 2022 13:17:56 +0330https://virgool.ir/@m_29361934/همهمه-ge2haq2wx5liصدای همهمه می آید من مخاطب دور ترین فریاد جهانم از کناره‌ی بندِ انگشتممی‌نگرم به این سکوت پوشالی چه وهمیست بر شاخه‌ی تنهایی؟چه تار است پشت آن ثانیه های بی واژه چه دور است ستاره‌ی جبر و احتمال خیالممن به میان آب می‌رم ، لحنش را می‌سرایم شاید گریزی باشد در این لحظه های پوشیده از اندوه می‌رم باقی بمانم پشت خس خسِ نفس های گیاهی ترسیده از طوفان می‌رم بر بلندای ابدیت خطِ مشق تاریخ را پیوند بزنم به اذان یک سطر پر از رویا من در این دهکده‌ی خاموشعشق را جست وجو می‌کنم و عشق چیزی نیست جز یک فنجان لبخندبا اندکی حبه ی دلخوشی محالش نکنیم عشق را شاید از عطرِ اقاقی باشد شاید از گلبوته‌ی رنگی باشد شاید این بار بیاید نفسی شاید این بار خدایی باشد و نمانیم دور از هم فاصله را میان خودمان زنجیر کنیم خدا را این دم تعبیر کنیم شاید آن لحظه‌ی دیدارمان برای همیشه روی نقطه‌ی تکرار زمان باقی بماند و بیاید و ببینند مردمانی بودندگاه گاهی گذری می‌کردند زخم دل باز و نگاهی پرِ پرواز همی می‌کردند غم را که اجابت هرگز دوری اش را به دوای دلِ با رحم کسیاز پنجره پرتش کردند خنده را باز به مهمانِ حیاطی سنگیروی لب های منی چون تو خطابش کردند شاد بودند و مه دوری خویشروی پیشانی امشب قدمی وا کردندو ببینند در تقدیم روزگار مردمانی از دلتنگی سکوت می‌خوردند نگاه های ماتشان روی شیشه اشک‌ می‌ریخت ولی هیچگاه لبخند را انکار نمی کردند "nabatnabatThu, 15 Sep 2022 12:32:58 +0430https://virgool.ir/@m_29361934/بازی-نور-zxzomemwlawwشب از قلمم می چکد ولی من از پشت مرز های نگاهم ایجاز نور را به دفترکم می کشاندم همان طلوع غریب که اندک مردمی برای دیدارش دیده از هم باز می کنند وپرده ی اتاق را به نرمی لمس می کند تکه تکه روزنه هایش را پرت می کند لای خطوط تاریک شبدر ها امواجش در کرانه ی روحم می رقصد و من اقیانوس وار نوای ساحل را برایش زمزنه می کنم پرده را که کنار می زنم نسیم را پشته سر می گذارد تا روی انگشتانم نقش بازی کند و آرامشی بر دلم می نشاند و برایم خدایی می کند این نخستین دیدار من بود با حضرت آفتابمهریست بر پیشانی‌ام از آخرین دیدارم با حضرت آفتابکه گرمایش روی تنم غزل می‌خواند نقطه‌ی تاریک تصورم را با اشک هایش محو می‌کند چه دور باشد چه نزدیک لنزِ نگاهش زمینم را اشاره گرفته شاید کمی بنشینیم کنارِ هم قصه های دور و دراز ببافیم از سبزینه ی گیاهی خسته تا پیچ و خم های نهال انگور آنقدر بگوییم که یادش برود غروب کند ، بماند ، بماند و باز هم بگوید صورت آسمانش،ابروی رنگین کمانش کجا گرفتار است ...دوری اش را چگونه در سینه می‌فشرد؟از آن غروب های لعنتی بگوید که رنگ های گنگ در هم می‌گمارد نطق می‌کند فضای نیلگون شب راکاش بماند و زیست کنم در هوایش ...nabatnabatMon, 25 Apr 2022 14:50:18 +0430https://virgool.ir/@m_29361934/کجا-با-این-عجله-nwullnldxwhhهیچی خبری نیست هر روز آفتاب طول میکنه و دمه غروب میره پشت ابرا قایم میشه مطمئنه که دوباره میاد شده یه روز نگران طول کردن خورشید فردا باشی؟ نشده دیگ چون میدونی همه چی سره جاشه تو همین روزایی که داریم میگذرونیم یکی خوابه یکی بیداره یکی داره خواب میبینه تو بیداری چه کارایی رو انجام بده شاید اون آدم یکی مثل منه دائم در حال خواب دیدنه در حال حرص خوردن و حساب کتاب کردن بعدا چی میشه ؟ کنکور چی میشه ؟دانشگاه چی میشه ؟ زندگیم چطور میشه ؟تو جواب همه ی این سوالا باید بگم هیچی فقط هیچی قرار نیست اتفاقی بیوفته اصلا آینده ای وجود نداره که بخوام منتظر اتفاقی باشم آینده همین الانه همین وقتی که نشستم و انتظار میکشم شاید بعدا بهتر بشه بهتر نمیشه ...همینی که هست خودم باید یه شکلی در بیارمششاید چن ساله پیش هم خودم خواستم این لحظه این طور بگذره اتفاقی وجود نداره...همش خودمم خودم . خودم. خودم بسه دیگ واسه چی داریم جون می کنیم واسه چی دارم می دوییم واسه چی داریم همدیگر رو له می کنیم ؟که چی بشه ؟؟؟... بعدا چی خبره ؟؟اون آینده ی لعنتی که اسمش و گذاشتیم آینده چی داره که الان و داریم به خاطرش خراب می کنیم ؟یواش آروم ساکت هیسسسسسسس هیچ خبری نیست هیچ پایانی وجود نداره وقتی فهمیدی آینده ینی همین الان میتونی یه نفس راحت بکشی به دور از فکر فردا زندگی کنی هیچ خبری نیست آروم باشیمnabatnabatSat, 23 Apr 2022 22:28:37 +0430https://virgool.ir/@m_29361934/نوشتنزیباست-zz59iy01fhr9«نوشتن‌، امری اجتماعی است زیرا هیچ‌کس برای خود یا چنانکه نویسنده‌ای نوشته است از برای "سایۀ خود" نمی‌نویسد و اگر کسی چنین ادعایی کند، از اون نمی‌توان پذیرفت. زیرا که انسان بالطبع اجتماعی است و حتی آنگاه که فکر می‌کند یا با خود سخن می‌گوید، دیگری را مخاطب قرار می‌دهد و بی‌دیگری و دیگران، زندگی انسانی برای او مفهومی ندارد.نویسنده باید هدفی داشته باشد و انگیزه و دردی برای نوشتن. هدف، چیرگی بر تیرگی‌ها و دانستن نادانسته‌هاست و انگیزه،‌ شوری و عشقی بشری که زاییدۀ روان آدمی است. نویسنده‌ای که شور و عشقی ندارد، درد را نمی‌شناسد و فکری تازه در سر نمی‌پروراند. یاوه می‌نویسد.در اینجاست که سهم محتوا و فکر در ایجاد اثری که ارزش بشری داشته باشد، از قالب بیش‌تر می‌شود، گو اینکه محتوا و قالب در هنر، چون روان و کالبد در انسان، از هم جدایی ناپذیرند. همچنان که کالبد بی‌روح انسان نتواند بود، قالب بی‌محتوا را هم در جهان هنر جایی نیست. کار نویسنده از نظر محتوا باید نشان‌دهندۀ کوشش بشری برای یافتن چیزی تازه باشد و فکری و پیامی نه به‌صورت شعار. بلکه مانند سرخی در گل. از لابه‌لای اثر، به خواننده تبلیغ شود و به‌خصوص در داستان و نمایشنامه، فکر و پیام باید از کردار قهرمانان و از بطن حوادث زاییده شود، نه آنکه داستان، روندی دیگر داشته باشد و فکر و پیامی بی‌تمهید، در زبان قهرمانی به بیان آید.از اینجاست که یکی از اندیشمندان نامدار جهان غرب در عصر حاضر گفته است: «غرض از ادبیات، تلاش و مبارزه است. تلاش و مبارزه برای میل به آگاهی، برای جستن حقیقت، برای آزادی انسان و از این‌روست که نویسنده در مقابل عملی که انجام می‌دهد، مسئول است. برای چه می‌نویسد؟ دست به چه اقدامی زده است و چرا این اقدام، مستلزم دست یازیدن به نگارش بوده است؟ زیرا که سخن گفتن در حکم عمل‌کردن است.»آری، همین عرضه و حضور نوشته در بیرون است که نشان می‌دهد چه کسی حرفی برای گفتن داشته و نویسنده است و آن‌کس چگونه نویسنده‌ای است. اما همین امر نیز اهداف گوناگونی را در پی دارد: گاه جسمی رل روح بخشیدن و گاه دلی را روشنایی دادن است. گاه نامی را برای خود خواستن یا نانی را برای خود به‌دست‌آوردن. گاه عقلی را رام‌کردن و یا قلبی را آرام ساختن است.یکی از نویسندگان فرادست می‌گوید: «نویسنده، باید ببیند که غرض او از نوشتن چیست: می‌خواهد رویدادی را گزارش یا تعلیل کند، دعوی‌ای را به کرسی بنشانر یا قولی را نقض و رد کند، تجربه‌ای عاطفی یا هنری را منتقل سازد، هیجانی برانگیزد یا عملی را باعث شود، سرگرم سازد یا تعلیم دهد؟»✍عبدالرحیم موگهیnabatnabatWed, 20 Apr 2022 15:26:11 +0430https://virgool.ir/@m_29361934/رونده-ی-مضحک-tdodowxek6zqساعت دوازده و نیم ظهر شده است و من دراز به دراز روی زمین افتاده ام، همان فکر های همیشگی همان وعده های آبکی همان شدن شدن هایی که آخر هم نشد .....در این روز های کسل کننده افکارم برای من نقش مورفین را بازی می کنند مرا به یک سرخوشی موقتی می سپارند و از وجودم فرار می کنند وقتش که تمام می شود جایش را به ترس و اضطراب و حالاتی درد ناک می دهدانگار غریبه ایست که به جهانی ناشناخته پا می گذارد و هیچ چیز نمی داند هیچ چیز نمی فهمد لحن آب و زمین را درک نمی کندآدمیان برایش موجداتی مرموز و آزار دهنده می شوند که زندگی اش را در حصاری تنگ خفه کرده اند . وقتی هم قصد بیرون جهیدن از این باتلاق تصورات را دارد خنکای تردید به جانش می وزد و همچون بازنده ی میدان را ترک می کند و به پناهگاه گرم و نرم خیال های واهی پناه می برد ... گویا محدودیتی عجیب جهان اطرافش را احاطه کرده است اما آن محدودیت: آدمی دوست دارد ببیند ، دوست دارد بشنود دوست دارد قصه‌ی همه چیز را بداند همه ی کتاب ها را بخواند تمام موسیقی های دنیا را گوش کند طعم های رنگارنگ غذا ها را بچشد در تمام خیابان های دنیا قدم بزند با غریبه های زیادی آشنا شود تمام هنری های این سیاره ی خاکی را در خودش بپروراند از همه ی رشته ها سرمشقی داشته باشد .اما غافل از اینکه فرصت محدود است و محدودما برای زندگی کردن یک فرصت داریم و هزاران تجربه ...دنیا آنقدر محدود است که نمی گذارد فاصله ی خیالمان تا حقیقتی ایده آل را آهسته و نم نمک طی کنیم ما همیشه در حال دویدن هستیم اما زمان مجال نمی دهد به سوال های نامحدود ذهنمان پاسخ دهیم آری زمان همان چهار حرف رونده ی متوقف نشونده ی مزخرف است ...nabatnabatTue, 19 Apr 2022 14:55:25 +0430https://virgool.ir/@m_29361934/خلوت-گزیده-jxnbgnldnxmgگوشه ای از احوالات نیلگون من کیک می‌پزم خامه را رویش نقاشی می‌کنمبه میهمانی خورشید می‌رومبا کلمه ها یکی به دو می‌کنم ، دلتنگیم را برای کاغذم می‌گویم ، با ثانیه ها خیال می بافم نفسی می‌کشم در هوای مداد رنگی ها دفترم را آب و جارو میکنم من به سبزینه ی گیاه لبخند می‌زنم پنجره ی آسمان را می گشایم و به ابر هات قدرت تپیدن می دهم من آفتاب را بود می‌کنم مثل همیشه عاشق است و تب دار من خدای آفتاب گردان ها را روی سرم میچرخانماز ستون فقرات شقایق تا بطن نم ناک خاک خاطره های کبوترانه روان است صدای پرواز می آید اقاقی بال می گشاید باغ می رقصد شبنم تار می نوازد و شب را میزبانی می‌کند آری زندگی می گردد اما شاید اندکی خیال باشد اینجا حرف های ریزو درشتی از آزادی به میان می آوردند اینجا همه با هم آفتاب می‌خوردند و سبز می شوند اما من گوشه ای در خاک ماندم آزادی بر شانه ی کبوتری خسته از دیارمان کوچ کرده اما هنوز نامش بر سرِ زبان هاست علف زار چین دامنش را فارغ از از لگد های آدمیان روری زمین پهن می کند من به تماشا نشسته ام نرگس دور از هیاهوی چیده شدن قد می کشد شاید روز های رنگی در پیش است عدم است تاریکی در پیرهن نگاهم تمدن نور ها پهنه ی تاریخ را به خودش می نمایاند و امپراطوری شقایق ها غم کده ی وجود را از میان بر می دارد نوشتن پدیدار می شود کلمه ها دیوانه وار خطوط را در هم می شکنند من مخاطب دور ترین فریاد جهانم که از غربت این روز های عجیب به درونم تراوش می شود به راستی اگر نور نبود اگر قلبم از اشتیاق قلم زدن به یاد تو نمی افتاد چی میشد؟!فصل روشن نگاهت را از نگاهم دریغ می داشتی؟یا گوشه ای خلوت چای می نوشیدم و به ترانه ی باغچه جان می سپردم یا عینکم را دوره انگشت می چرخاندم .آن وقت کدام سو موهایت را می بافتی؟ دور از چشمان من باز هم نمی‌دانم شاید آسمان بیهوده بر سرمان آوار شده وقتی زیر سقفش دلی را گم‌ می کند اما نمی رسد قبلا این طرف ها سری می زدی نگاهی می انداختی ...راست می گویدهوا بد شده هوای اینجا سرشار از تنهاییست نفس کشیدن توصیه نمی شود اولین برف زمستانی هم بارید اما رد پایم میان برف ها خالی بود آخر دلم نمی آمد تنهایی قهوه بخورم. گوشه ی همین اتاق پرده را کنار زدم و لامسه ی انگشتانم را از ستاره های سفید پر کردم چقدر برایم خدایی می کند اگر شنیدی ، بازگرد کیک روی اجاق است (:nabatnabatTue, 19 Apr 2022 01:29:05 +0430