<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های عارفه عقلی</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_29315198</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 15:46:35</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>عارفه عقلی</title><link>https://virgool.ir/@m_29315198</link></image><item><title>پاییز فصل رنگ ها</title><link>https://virgool.ir/@m_29315198/پاییز-فصل-رنگ-ها-t0zqxbxmaozh</link><description>به بهانه بودن پاییز می خواهم از رنگ ها بگویم.از زیبایی پاییز که پر از بودن و نفس کشیدن استچه کسی می گوید پاییز دلگیر است؟ پاییز پر از رنگ است. پر از شور است. پاییز صدای مرغان مهاجر است که از تلاطم سال به او پناه آورده اند.پاییز فصل رسیدن باران است به معشوقه اش زمین. بارانی که قطره هایش برای باریدن منتظر پاییز بودن.چه کسی می گوید هوای پاییز دلگیر است؟ هوایی که پر از قار قار کلاغ سیاه است که اینبار نوید خوش دارد.چه کسی گفت پاییز سرد است؟ با این همه رنگ گرم سرمایش کجا بود. چه کسی گفت پاییز در سکوت می گذرد؟ صدای خش خش قدم هایت را نمی شنوی؟پاییز باران است و طوفان و ابر و خش خش برگ های زرد و قرمز و نارنجیپاییز جعبه مدادرنگی احساس دختری است که شکوه طلایی وجودش را روی دیوار آسمان نقاشی کرده است.او با رنگ زرد زندگی بخشید، شور داد به زندگی درختی که فکر می کرد در میانسالی باید کنج خانه بنشیند.دختر مو طلایی پاییز با رنگ قرمز عشق را هدیه داد به درختی که میوه هایش را چیده بودند و کلاغ در میان شاخه هایش لانه بسته بود و برای زمستان دنبال آذوقه می گشت.رنگ های پاییز به درخت میانسال نشان داد که با هر لباسی زیباست.پاییز همان فصلی است که من قدم زدن با تو را در آن دوست دارم. پاییز همان فصلی است که سوز بادش دستانم را به آغوش جیب کت تو می رساند.پاییز مهر را دارد پس مهربانی اش را باور کنرنگ هایش را روی موهای مشکی و سیاهت نقاشی کن، بگذار از میان رنگ طلایی آن آتش عشق بروید.از بودن های پاییزز بگو، پاییز دیگر دلگیر نیست.پاییز برای مهربانی فصل ها آمده است.6 مهر 1400  سه شنبه</description><category>عارفه عقلی</category><author>عارفه عقلی</author><pubDate>Tue, 28 Sep 2021 16:13:23 +0330</pubDate></item><item><title>شابلون</title><link>https://virgool.ir/@m_29315198/شابلون-cvvn9ywwgwjv</link><description>برای اینکه بخواهیم بعضی از کارها را درست انجام دهیم نیاز به خط کش و شایلون داریم. در هر طرح و سلیقه ای و برای هرکاری، شابلون مخصوص داریم.خیلی راحت آن را روی کار می گذاریم و از کنار خطوط مشخص شده خط خود را می کشیم.وقتی بچه بودیم آن موقع که شابلون نبود، من صفحه را چرب می کردم و روی طرحی می گذاشتم که دوست داشتم بکشم. بعدها زیر طرح نور می گذاشتم. چون میز مهتابی نداشتم.شابلونی که روی کاغذ می گذاریم و طرح آن را می کشیم برای ما نیست. کسی قبلاً آن را کشیده است.کسی قبلاً تمام احساسش را برای خلق  آن به کار برده است. ما زمان کشیدن خطوط شابلون هیچ حسی در خودمان احساس نمی کنیم.هیچ تعلق خاطری برای آن طرح نداریم. آن را ما خلق نکردیم.حس خلق کردن زمانی در ما به وجود می آید که بتوانیم چیزی را به وجود بیاوریم که فقط برای خود ما باشد. هیچ کس دیگری برای احساس خلقت آن کاری نکرده است.آن جا است که چیزی که خلق کردیم برای همیشه برای ما جاودانه می ماند. برای خلق کردن یک چیزی که بخواهد جاودانه بماند نیاز به خلاقیت داریم. خلاقیت باعث به وجود آمدن عصاره ای می شود که ما آن را پرورش می دهیم و روی کاغذ یا هر چیز دیگری به نمایش می گذاریم.زمانی که عصاره ای از خلاقیت به وجود می آید باعث حرکت می شود. خلاقیت هرگز چیزی به نام سکون و ماندن را معنا نمی دهد. آن چیزی که با خلاقیت در تو به وجود آمده برای بار دوم زیباتر خلق می شود. برای بار هزارم متفاوت تر از آنی است که بار 999ام خلق شد. شابلون را کنار بگذاریم، با خلاقیت چیزی خلق کنیم که فقط برای ما باشد. چیزی که بتوان آن را پرورش داد.9تیر 1400   چهارشنبه</description><category>عارفه عقلی</category><author>عارفه عقلی</author><pubDate>Wed, 30 Jun 2021 20:26:48 +0430</pubDate></item><item><title>مرگ</title><link>https://virgool.ir/@m_29315198/مرگ-vccwsmk6ygxf</link><description>مرگ برای ورود به مرحله دیگری از زندگی هر انسان است. همچون تولد که ما را از مرحله ای به مرحله دیگر وارد می کند.زمانی که می خواهیم از مرحله آفرینش وارد بطن مادر شویم مرگ ما را از آنجا می گیرد و در بطن مادر متولد می شویم. زمانی که می خواهیم رحم مادر را برای آمدن به دنیای مادی ترک کنیم مرگ ما آنجا فرا می رسد و ما در دنیای مادی متولد می شویم. برای رفتن به عالمی غیر مادی مرگ ما را از آغوش بستگانمان می گیرد و در عالمی غیر مادی به دنیا می آییم.کسی خبری از عالم ماده و زمان در بطن مادر برای ما نیاورده بود ولی ما وارد عالم ماده شدیم و دیدیم که وجود دارد. حال که مرگ به سراغ بستگانمان می آید باید باور داشته باشیم که آنها در دنیای غیر ماده به دنیا می آیند.وقتی در رحم مادر هستیم، دست و پا در می آوریم، چشم و گوش در می آوریم، در آن مکان بسته که فقط می توانیم به دور خود بچرخیم چه نیاز به پا و دست است. در آن مکان که کسی حرفی برای زدن ندارد چه نیاز به گوش داریم.آنها همانجا کامل می شوند برای استفاده در عالم ماده، زیرا اگر در آن عالم اینها را کسب نکنیم در عالم ماده کارمان سخت می شود زیرا در عالم ماده شدیداً به آنها نیاز داریم.در این عالم باید کارهایی بکینم که نیاز به زمان و مکان دارد. مانند اطاعت و عبادت، شناخت خود، کشف دنیای اطرافمان و رسیدن به مراحلی از خلقت که نیاز به زمان دارد. کمک به یکدیگر، خوبی کردن و محبت کردن.بیشتر این کارها در این عالم به درد ما نخواهند خورد ولی از آنجایی که خلقت بیهوده نیست و مرحله به مرحله پیش می رود مسلماً در عالم دیگر به آن نیاز خواهیم داشت.این عالم مرحله آخر نیست. مرحله بعدی با مرگ در این عالم به دنیا می آید.</description><category>عارفه عقلی</category><author>عارفه عقلی</author><pubDate>Fri, 18 Jun 2021 19:08:48 +0430</pubDate></item><item><title>گذشتن</title><link>https://virgool.ir/@m_29315198/گذشتن-bvi3mak0tjuv</link><description>زندگی از همان جایی آغاز می شود که دو نفر تصمیم می گیرند از خود بگذرند. دو نفر تصمیم می گیرند انسانی را به دنیا بیاورند.به دنیا آمدن یک انسان نیازمند گذشت آن دو نفر است. حال باید آن دو نفر از چه چیزهایی بگذرند؟آنها باید از وقت، سلامتی، آرزو و سرمایه خود برای به دنیا آوردن آن انسان بگذرند. حال اینکه هیچ کس آنها را مجبور به این کار نکرده است. حتی آن انسانی که قرار است به دنیا بیاید.پس بهتر است قبل از گذشتن درست فکر کنیم. بهتر است تمام جوانب را در نظر بگیریم و بعد تصمیم بگیریم انسانی را به دنیا بیاوریم.بعد از به دنیا آمدن او چه بخواهید چه نخواهید تمام مسئولیت او با شما است. شما در قبال آینده و سرنوشت او مسئول هستید.پی نکته دومی که باید به آن توجه کنید این است، که آیا می توانید مسئولیت زندگی و آینده یک انسان را عهده دار شوید؟ خواهش می کنم موقع پاسخ دادن به این سوال در ابرها سیر نکنید، زیرا آینده یک انسان رویا و خیال نیست که بشود از آن لذت برد. واقع بینانه به آن بنگرید. آیا شما کسی هستید که بتوانید مسئولیتی قبول کنید؟آیا شما مسئولیت زندگی و آینده خود را به خوبی می توانید عهده درا شوید؟به دنیا آوردن یک انسان کاری بس ساده است. که همه می توانند آن را انجام دهند، ولی آیا همه می توانند به خوبی آینده او را روشن و برنامه ریزی کنند؟ می توانند انسانی بزرگ و خردمند تربیت کنند.مسئله اساسی در تولد یک انسان همین است، تربیت او که وابسته به هزاران عامل داخلی و خارجی می باشد.قبل از همه این حرف ها برای به دنیا آمدن یک انسان نیرویی فراتر وجود دارد که او نیز باید بخواهد انسانی به دنیا بیاید تا ما بتوانیم اراده کنیم و او را به دنیا بیاوریم.چقدر خوب که او هرگز از به دنیا آمدن انسان ناامید نمی شود.7 خرداد 1400</description><category>عارفه عقلی</category><author>عارفه عقلی</author><pubDate>Fri, 28 May 2021 14:56:10 +0430</pubDate></item></channel></rss>