<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Photografic</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_291513</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 03:49:45</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>Photografic</title><link>https://virgool.ir/@m_291513</link></image><item><title>رمان مذهبی</title><link>https://virgool.ir/@m_291513/رمان-مذهبی-dtue0fy8olxd</link><description>نشانی عاشقی1                                                                                                                                                 چادرم رو روی مقنعه ی آبی رنگم جابه جا میکنم،مقنعه ام رو جلو میکشم و دسته کیفم رو که روی شونم جا خشک کرده بالا و پایین میکنم،چشمانم رو میبندم و سعی میکنم خودم رو آروم کنم.                                                           _از چی میترسی روشن؟این انتخاب خودت بوده و به خاطر همینم الان اینجا هستی آفرین دختر خوب!الان میری داخل کلاس،و هیچ اتفاقی هم نمیفته من میدونم تو قوی تر از این هستی که بخوای به خاطر حرف چندتا جوجه تیغی به خودت بلرزی.                                                                                                                                    لبخند ساختگی روی لبهام میشونم و در کلاس رو باز میکنم                                                                                       به جمعیتی که توی کلاس نشسته نگاه سطحی میندازم                                                                                                        چندتا دختر و پسر که تمام جمعیت کلاس رو تشکیل دادند                                                                                               دور هم جمع شدن و صدای خنده هاشون کلاس رو پر کرده                                                                                           _وای خدا این ازون چیزی که من فکر میکردم بدتره                                                                                                      از قیافه هاشون معلومه که همه اونورین                                                                                                                  یکی نیست به من بگه آخه دختر خوب                                                                                                                                        تو رو چه به دانشگاه هنر اومدن                                                                                                                              تو باید میرفتی معارف میخوندی تو کجا و شاگردای اینجا کجا                                                                                          همشون صد و هشتادرجه با تو فرق دارن...                                                                                                                           نفسم رو با حرص بیرون میدم                                                                                                                                      سرم رو پایین میندازم و به سمت نیمکت یکی مونده به آخر که ظاهرا خالیه راه میفتم                                                     اون چندتا دانشجو اونقدر سرگرم صحبت هستند که هنوز هم وجود من رو حس نکردن...                                                          همین بهتر که هیچوقت نفهمن من اینجام                                                                                                                تمام وجودم پر از استرسه                                                                                                                                                  به ساعتم تک نگاهی میندازم                                                                                                                                    پنج دقیقه دیگه کلاس شروع میشه و من همچنان از درون در حال لرزیدنم                                                                           خدایا!ببین من چه بنده ی خوبیم...                                                                                                                               حواست بهم باشه ها...                                                                                                                                                 جامدادیم رو از تو کیفم بر میدارم                                                                                                                                     و همانا بیرون اومدن و جامدادی                                                                                                                               و همانا خالی شدن تمام محتویاتش روی زمین...                                                                                                                 توی دلم میگم                                                                                                                                                                خدایا ممنون که این همه هوام رو داشتی                                                                                                                                 با حرص به وسایلی که پخش زمین شدن خیره میشم                                                                                                              سنگینی نگاه این قوم اجوج مجوج رو روی خودم حس میکنم                                                                                                                                                                                                                                   و همین باعث میشه که به خودم اجازه ی سر بلند کردن ندم...                                                                                                                   همونطور که سرم پایینه گوشه چادرم رو بالا میکشم و مشغول جمع کردن وسایلم میشم...                                                                                            احساس میکنم هر لحظه ممکنه این دانشجوها منو با نگاشون قورت بدن                                                                                 جمله یکی از پسرا باعث میشه تمام دنیا روی سرم آوار بشه                                                                                  عذرا خانوم کمک نمیخوای...                                                                                                                                                          و بعد از اون صدای بلند خنده                                                                                                                                       هیچی نمیگم و از این همه درد و غم فقط به گاز گرفتن گوشه چپ لبم اکتفا میکنم...                                                                                     </description><category>Photografic</category><author>Photografic</author><pubDate>Sun, 18 Oct 2020 05:52:07 +0330</pubDate></item></channel></rss>