https://virgool.ir/feed/@m_28456458ما آنیم که خود دانیم، این صفحه را من از خرده نظر های خودم در مباحث مختلف ‌و همچنین اشعار خودم مملو خواهم کرد.fa2026-11-11 16:27:38https://files.virgool.ir/upload/users/4853524/avatar/nGHS57.jpghttps://virgool.ir/@m_28456458https://virgool.ir/@m_28456458/کالبد-انسانی-xiicztou8bkgدر فراسوی افکارم موریانه‌ایستکه خاطراتِ روزی‌بودنَم را می‌جَوَدبرای حفظِ این کالبدِ انسانیبرای خوب و بدسال‌ها ذخیره کردماما آدمی مغرور استمی‌توان حاصلِ سال‌ها رابه جادوگری فروخت که لبخند می‌زنداما هیچ لبخندِ اجباریروح را تسلی نمی‌دهدروزهای جنگ می‌گذردو نگاهِ من به درونکالبدِ انسانیم را می‌خورددردِ رفتگان، نگرانیِ آیندهلبخندِ گِلیِ صورتم راکه سفالگری ساختهبا هنرِ سادگیهر روز در آینهبه موجودی نگاه می‌کنمکه نفس کشیدنش رازیر سوال می‌بردآیا این موفقیت‌هاستکه پسر را مرد می‌کند؟تصدیقِ پدری با تسهیلاتِ کمیا نوازشِ مادری که ستم دیده؟هیچ وقت جوابی نیستفقط آزمایشِ نظریکه جوابِ مورد پسند را القا کنداز زندگی‌ام راضی‌امزیر سایه‌ی پدربا درسی که دوست ندارمنیمه‌ی پرِ لیوان را می‌بینمنمی‌دانم نیمه‌ی دیگرمستعدِ مرا می‌خوردفکر کردم با شکستنِ تعهدِ خدااز همه تعهدها رها می‌شوماما فرار می‌کردمهنوز هم فرار می‌کنمنمی‌دانم درست است یا نهانگار به نقطه‌ی اول برگشتمنوشته شده توسط حسین نانسائیمورخ 1405/2/28Hossein NansaeiHossein NansaeiMon, 18 May 2026 16:40:54 +0330https://virgool.ir/@m_28456458/hymn-of-the-unworshipped-cqisim2etsbeEveryone want to see,a man who wants to bleedBut no one knows,there is no final fantasyA kind of god who knows,wants men kind without a bruiseWho wants us believe, the darkness is all we can achieveThere is no hope in life, we all get what we through a sideBut I don't need his fragile peace, his lullaby of liesI don't need a god who saves, I need the one who diesSo let the dark come if it wants — I'll meet it face to faceAnd stitch my wounds with my own thread, and run my own damn raceNo final fantasy, no throne, no prayer to hold me tightJust these two hands, this broken breath, this will to start the fightAnd if the void is all there is, then I'm the spark insideI won't believe the darkness — I'll become my own guideBut what if nothing truly heals, not even my own flameWhat if the void just swallows all, and forgets my nameI scream, I stand, I break the throne — for whom? For what? A ghostMaybe the darkness was the truth. And that's what hurts the mostYour god can keep his quiet lieMy scars are my theologyThere is no hope? Then watch me dieAnd crawl right back — violentlyHymn of the UnworshippedWritten by Hossein NansaeiMay 2026Hossein NansaeiHossein NansaeiFri, 01 May 2026 13:20:24 +0330https://virgool.ir/@m_28456458/the-slow-decay-of-never-being-held-ekx0vkacjtqqUntil I Diefor my belovedI still dream of me and you —but these nights are cold and blue.No one lying next to me,no second warmth, no company.Day and night, it's all I do:remember who I held, and whoI could have been so glad beside,with nothing left for time to hide.But you walked out so long ago —I only meet you down below,in sleep, in silence, in the dark,where for a breath we still can talk.If I could call you up right now,and hear your voice, I don't know how —it wouldn't fix the broken part:you didn't stay. I lost my heart.Imagine how the sun would shineif you were here and you were mine.But light left with you long ago.And I remained.In the same four walls.The same window.The same soft rain.No one knocks. No one asks.I rewind the pastlike a broken filmwhere we almost worked —where you almost stayed.Now home is just a waiting placefor someone who forgot my face.I don't want anyone but you —not in these years, not when I'm through.But here's the price:I sleep alone. I wake to stone.My phone just lies there, cold, unknown.And when I'm old and nights don't end,there's no one's hand for me to bend.No voice that says: you're not alone.Just me.Just this hollow bone of a home.Just a heart that won't let go.I close my eyes — you're almost here.The sky turns soft. The sky turns clear.Then I open up and see the ceiling —no warmth, no meaning, no feeling.For all my life.Me and you, you and me —not chance, not luck, not destiny.It just was true.The only one for me was you.But you're not here.So here I'll be.Alone.Alone.Alone.I will end my life this way —not by my choice, but by the grayslow fading of an unheld hand,of breaking, healing, breaking again.No ring. No child. No chair for two.Just silence. Just the ghost of you.Just a mirror where a stranger standsand doesn't recognize my hands.We should have beenso happy together.But the season turned.You didn't either.And still —still —I don't want anyone but youuntil my lungs forget to move,until my ribs stop rising, falling.When I remember us, the callingof your name still turns the sky so blue —but blue is cold.And so is this bed.And so is the future I never fled.So no: we're not happy together.Not now.Not ever.But me and you?That story has no end.Not chance, not luck — I don't pretend.You are the only one for me.And I will love youuntil I die.Alone.Unheld.Unseen.Still yours.Forever. The Slow Decay of Never Being HeldWritten by Hossein NansaeiApril 2026Hossein NansaeiHossein NansaeiThu, 30 Apr 2026 19:20:19 +0330https://virgool.ir/@m_28456458/چراغ-های-متیو-از-پدری-که-وسط-سیب-زمینی-مرد-تا-عشقی-در-دل-آمازون-dpfifdmsbfad«اگر نتوانی به قرمزهایت بخندی، برای همیشه قرمز می‌مانند.»مقدمه: این مرد با تریلر و دفترچه چه بلایی سرمان آورده؟متیو مک‌کانهی در کتاب «گرین‌لایت‌ها» کاری می‌کند که کمتر کسی جراتش را دارد: به رختخواب خودش می‌خندد. یک جا می‌گوید: «بهترین دکوراسیون منزل من، یک تریلر مدل ۱۹۹۶ است که بوی سیب‌زمینی کباب می‌دهد.» این کتاب پر از شوخ‌طبعی‌های خشک و شیرین یک پسر تگزاسی است که تصمیم گرفته زندگی را یک جاده طولانی ببیند با سه رنگ چراغ.در این مقاله، پنج داستان واقعی از زندگی او را مرور می‌کنیم. بدون تاریخ دقیق، فقط با حس همان موقعیت. و در هر کدام، می‌بینیم که آن چراغ چه رنگی داشته و چطور عوض شده.پدر: اولین قرمزی که خبر نکردموقعیت در زندگی متیو: اوایل جوانی، هنوز ریش کامل درنیاورده بود. یک شب عادیِ خانوادگی پشت میز شام. پدر لقمه‌ای سیب‌زمینی برداشت، گذاشت توی دهان، و نفس بعدی را هرگز بیرون نداد. سکته قلبی. همان جا، روی صندلی.متیو در کتاب می‌نویسد: «پدرم همیشه عجله داشت. حتی برای مردن هم وقت تلف نکرد. یک لقمه سیب‌زمینی نصفه ماند و یک جمله نصفه: "پسر، به خودت بیا…"»چراغ چه رنگی بود؟یک قرمز مطلق، بدون زرد قبلی، بدون اخطار.چطور به کار آمد؟سال‌ها بعد متیو فهمید که همان قرمز به او یاد داد: منبع سبزها درون خودت است، نه پدرت. اولین درس مستقل شدن.از راست متیو،جیمز(پدر متیو)،پت و روستر مک کاهنیاولین قرارداد: گرسنگی با طعم سیب‌زمینی کبابیموقعیت در زندگی متیو: همان روزهایی که یک تریلر قدیمی تمام خانه‌اش بود. یخچال خالی، کیف پول خالی‌تر. سه روز بود فقط آب خورده بود. برای نقش مکمل در یک فیلم رفت تست بدهد. بدون اینکه خودش را تمیز کند یا عطر بزند. تهیه‌کننده پرسید: «چرا این شکلی؟» گفت: «چون همین شکلی‌ام.»بعدها تعریف می‌کند: «۱۵۰ دلار در روز گرفتم. رفتم یک کیسه سیب‌زمینی خریدم. تا یک هفته سیب‌زمینی کباب کردم تو تریلر. هنوز هم بوی آن شب‌ها، بهترین عطر زندگی من است.»چراغ چه رنگی بود؟یک زرد تبدیل به سبز. زرد = گرسنگی و شک. سبز = نه گفتن به ظاهرسازی.چطور به کار آمد؟به متیو یاد داد که راستی خودش را استخدام کند، نه نقشه دیگران را.Unsolved Mysteries, 1992اولین روزهای شهرت: قرمزی که لبخند جعلی داشتموقعیت در زندگی متیو: تازه اسمش سر زبان‌ها افتاده بود. پاپاراتزی‌ها، مهمانی‌های مجلل، پیشنهادهای میلیون دلاری برای فیلم‌های کمدی عاشقانه. یک شب در دستشویی یک مهمانی بزرگ، به آینه نگاه کرد و دید دهانش می‌خندد، اما چشم‌هایش گریه می‌کنند.به شوخی در کتاب نوشته: «فکر کردم شام مسموم کرده. بعد فهمیدم نه، فقط موفقیت مسمومم کرده.»همان شب در دفترچه‌اش نوشت: «وقتی سبزها بوی قرمز می‌دهند، توقف کن.» چهارده پیشنهاد میلیون دلاری را رد کرد. رسانه‌ها نوشتند: «دیوانه شده.»چراغ چه رنگی بود؟یک قرمز نقاب‌دار. ظاهر سبز، باطن قرمز.چطور به کار آمد؟متیو فهمید محبوبیت بیرونی هرگز جانشین آرامش درونی نمی‌شود.مادر در اوج شهرت: سبزی به نام «ظرف‌ها را بچین»موقعیت در زندگی متیو: همان روزهایی که مجله‌ها عکسش را روی جلد می‌زدند. یک روز با ذوق به مادرش گفت: «مادر جان، من الان خیلی معروفم.» مادر بدون نگاه کردن از روزنامه گفت: «باشه عزیزم. حالا برو ظرف‌ها را بچین.»یک بار یک ماشین خیلی گران به مادر هدیه داد. مادر نگاهی انداخت و گفت: «متیو، من با این ماشین کجا بروم؟ برای خرید شیر و تخم‌مرغ همین پیاده‌روی خوب است.»متیو در کتاب می‌خندد و می‌نویسد: «مادرم تنها کسی است که می‌تواند جلوی دوربین مصاحبه بگوید: "پسرم گاهی دیوانه است، اما دیوانهٔ دوست‌داشتنی". و من ذره‌ای ناراحت نمی‌شوم.»چراغ چه رنگی بود؟یک سبز پایدار به نام «اتصال به ریشه».چطور به کار آمد؟اگر کسی تو را به زمین بیاورد، قدرش را بدان. آن‌ها چراغ سبز حقیقتند.مری مادر متیو۵. سفر به آمازون: قرمزی که تو دل جنگل سبز شدموقعیت در زندگی متیو: اواسط راه حرفه‌ای. کلی نقش بازی کرده بود، کلی پول درآورده بود، ولی ته دلتنگ بود. تصمیم گرفت با شمن‌های محلی مراسم آیاهواسکا برود. سه روز در کلبه‌ای بدون برق و اینترنت. بالا آورد، گریه کرد، توهم دید، خندید.با لحن شوخش می‌گوید: «قبل سفر فکر می‌کردم مهم‌ترین سوال زندگی من "کیف پولم کجاست؟" است. بعد سفر فهمیدم "من کجام؟" مهم‌تر است.»شمن به او گفت: «گاهی باید خودت را در تاریکی قفل کنی تا چشمت به نور عادت کند.» از آمازون که برگشت، فیلم «باشگاه خریداران دالاس» را ساخت. همان فیلمی که اسکار برد.چراغ چه رنگی بود؟یک قرمز عمدی. خودش را انداخت تو دل سخت‌ترین تجربه.چطور به کار آمد؟سفرهای سخت (حتی به درون خودت) سبزهای پنهان را آشکار می‌کنند.Amazonپایان: شوخ‌طبعی، چسب قرمزها به سبزهامتیو یک بار در مصاحبه گفت: «اگر نتوانی به قرمزهایت بخندی، آن‌ها برای همیشه قرمز می‌مانند.» فلسفه کتاب این است: شوخ‌طبعی پلی است که تو را از درد به درس می‌رساند.پدرش مرد؟ خب، دست‌کم روش مردنش به یادماندنی بود.پول نداشت؟ خب، سیب‌زمینی‌های کبابی را دوست داشت.در اوج شهرت احساس پوچی می‌کرد؟ خب، به دستشویی رفت و با آینه حرف زد.آمازون ترسناک بود؟ خب، برگشت و جایزه گرفت.سبزها مال کسانی نیست که قرمز نمی‌بینند. سبزها مال کسانی است که بعد از قرمز، هنوز می‌توانند بخندند و دفترچه بردارند بنویسند: «جالب بود. بعداً استفاده‌اش می‌کنم.»Hossein NansaeiHossein NansaeiThu, 30 Apr 2026 17:00:49 +0330