https://virgool.ir/feed/@m_28363816fa2026-11-12 03:29:10https://files.virgool.ir/upload/users/996249/avatar/KRbtE8.jpeghttps://virgool.ir/@m_28363816https://virgool.ir/@m_28363816/شصت-رنج-قسمت-هفتم-pcs7fyewncptاز اینکه بی بی بالخره راضی شد تا مادرمان را ببینیم،خیلی ذوق زده شده بودم ولی از طرفی دلم به بی بی هم میسوخت،چطور میتوانستم تنهایش بگذارم،کسی که اینهمه وقت از ما مراقبت کرده همه چیز را برای ما مهیا کرده،من معنی عشق را با وجود بی بی فهمیدم،وقتی میتوانست مثل بقیه مارا رها کند ولی هرگز اینکار را نکرد،با وجود تمامی دردهایی که درسینه داشت،تمام توانش را به کار میبرد تا از ما مراقبت کند،تا ما هیچ کمبودی را احساس نکنیم،بی بی قهرمان داستان زندگی من است،زنی که تلخی های زندگی از او ٱدم بدی نساخت،شاید تنها گناهش در زندگی همین هفت ماهی بود که نگذاشت ما مادرمان را ببینیم،شاید با اینکارش میخواست مادرم را تحت فشار بگذارد تا برگردد شاید داشت تلاشهای ٱخرش را میکرد،مادرم هم درگیر زندگی شده بود که راه گریزی از ٱن نداشت،حال و روز مادرم هم بهتر از بی بی نبود،برای او هم دل کندن از ما خیلی سخت بود،تن به تصمیمی داده بود که بزرگترهای فامیل برایش گرفته بودند،به اجبار از هم دور بودیم بی ٱنکه قلبا بخواهیم،منو و دوبرادر کوچکترم یک بام و دو هوا شده بودیم،هم مادر میخاستیم،هم دل کندن از بی بی برایمان سخت بود،چطور میتوانستیم تنهایش بگذاریم،اصلا بی بی چطور بدون ما میتوانست دوام بیارد،صبح ها به عشق ما از خواب بیدار میشد کارهای خانه را میکرد،برایمان غذا میپخت،بما رسیدگی میکرد،بدون ما چه انگیزه ای برای ادامه زندگی داشت،تصور اینکه بی بی بعد از رفتن ما چه عذابی میکشد ناراحتم میکرد،رفتن به خانه جدید مادرم دیگر برای ما ممنوع نبود ولی من نتوانستم بی بی را با ٱن حال و وضع ترک کنم،بالخره تصمیم خودم را گرفتم،پیش بی بی ماندم،نگذاشتم این ته مانده غرور و امیدش با رفتن ما از بین برود،ماندم تا رفتن پدر و مادرم کمتر روحش را ٱزرده کند،من عشق خالصی که یک کودک از پدر و مادر میخاهد را تمام و کمال از بی بی میگرفتم،مثل یک پدر میتوانستم به او تکیه کنم و مثل مادر هم ٱغوشش برای من گرم گرم بود،البته که مادرم را هم خیلی دوست داشتم و این دوراهی انتخاب سختترین تصمیمی بود که ٱن زمان گرفتم.من و برادرانم پیش بی بی ماندیم به پاس تمام زحمتهایش...از ٱن روز به بعد هروقت دوست داشتم به دیدن مادرم میرفتم،خانه بی بی و مادرم بهم تقریبا نزدیک بود،بعضی وقتها ٱنجا چند روز میماندم و برمیگشتم،ناپدریم مرد خوبی بود ولی خیلی از مادرم بزرگتر بود،بچه هایش را هم مانند برادرانم دوست داشتم،خیلی زود باهم صمیمی شدیم و باهم انس گرفتیم،همانطور که قبلا گفتم بی بی خیلی مادرم را دوست داشت،حتی با وجود اینکه مادرم ازدواج مجدد کرد ولی بی بی خیلی زود دلش صاف شد و حتی مادرم بیشتر وقتها به دیدن بی بی می ٱمد و ساعتها باهم حرف میزدند...هرچند شرایط هنوز هم سخت بود ولی ما خودمان را به این وضعیت عادت دادیم.یک بام و دو هوا داشتن هدیه زودهنگام سرنوشت به ما بود.دلنوشته های مادرمدلنوشته های مادرمThu, 12 Aug 2021 16:19:23 +0430https://virgool.ir/@m_28363816/شصت-رنج-قسمت-ششم-b90qdnrdhneyبی بی ما را به خانه ٱورد و دیگر نگذاشت ما پیش مادرمان برویم،یا مادرم به دیدن ما بیاید،چه هدیه ها که از طرف مادرم برای ما ٱمد ولی بی بی همه ٱنها را دور ریخت،چه غذاهای جورواجوری که ماربزرگم برای ما میفرستاد و بی بی همه ٱنهارا درسطل زباله میریخت،چه لباس هایی که مادرم برای ما میدوخت و بی بی همه را پاره میکرد،حتی نمیگذاشت ما چشممان به ٱنها بیفتد،تنها استدلالش هم این بود که مادرتان اگر شما را دوست داشت ازدواج نمیکرد،هرچقدر بزرگترهای فامیل پادر میانی میکردند بی بی راضی نمیشد،حتی یکبار خبر ٱوردند که پدربزرگ و مادر بزرگم در مسیر خانه ما هستند،بی بی عصبانی شد و رفت سر کوچه ایستاد و یک دعوای حسابی راه انداخت،بی بی عصبانی بود و هیچ چیز نمیتوانست شعله این خشم را خاموش کند،،،شبها برادر کوچکترم از خواب بیدار میشد و گریه میکرد،بهانه مادرم را میگرفت،بی بی بغلش میکرد و دور حیاط میچرخاندش تا ٱرام شود،بعضی وقتها هم گریه میکرد و نفرین میکرد و منو ٱن یکی برادرم سرمان را زیر پتو میکردیم تا صدای بی بی را نشنویم،روزهای سختی بود،منو برادرانم حکم اسیرهای جنگی را داشتیم،منتها اسیری بودیم که زندانبانمان عاشقمان بود،بی بی با چنگ و دندان از ما محافظت میکرد،شبانه روز تلاش میکرد تا ما راحت باشیم،تا مزه سختی را نچشیم،بما محبت میکرد تا دلتنگ مادر نشویم،ما یادگار پسر بزرگش بودیم،در برابر ما به شدت احساس مسئولیت میکرد،ماهها در چشم انتظاری دیدار مادر گذشت،برادرانم کمکم به این وضع عادت کردند ولی من مادرم را میخواستم،هرشب خوابش را میدیدم تنها یادبود از مادرم یک عروسک بود که مونس ٱن روزهای من بود،،،یک روز تمراص،پسر عمه ام که چندسال از من بزرگتر بود به خانه ما ٱمد،ٱرام به او گفتم من خیلی دلتنگ مادرم هستم کاش میتوانستم او را ببینم،ولی بی بی اجازه نمیدهد،اگر بفهمد خیلی ناراحت میشود،پسر عمه ام از شنیدن این حرفها خیلی ناراحت شد و گفت نگران نباش من کاری میکنم که همین امروز مادرت را ببینی،با دوچرخه اش رفت،بعد از چند ساعت برگشت و گفت به بی بی بگو به خانه ما می ٱیی،من هم به در خانه مادرت رفته امخ و گفتم سر جاده بایستد.من از بی بی اجازه گرفتم و به بهانه اینکه میخواهم به خانه عمه ام بروم با پسر عمه ام سوار دوچرخه شدیم و رفتیم،چندین کوچه ٱنطرف تر پسر عمه ام مرا پیاده کرد،مادرم را دیدم که انطرف کوچه منتظر من ایستاده از شدت شوق دهانم باز مونده بود هر دو به سمت هم دویدیم همدیگر را در ٱغوش گرفتیم مثل کنعانی که یوسفش را دیده باشد ساعت ها در ٱغوش هم گریه کردیم دلم برای بوی پیراهن مادرم هم تنگ شده بود، لذت به ٱغوش کشیدن مادرم بعد از ماهها دوری و دلتنگی چیزی نبود که در قالب کلمه بیان شود،تمراص هم دور ایستاده بود و ما را میدید و گریه میکرد،خدای من مگر من چه چیزی از این دنیا میخواستم جز اینکه کنارمادرم باشم،من هم مثل دوستانم دوست داشتم هرجا میروم با مادرم باشم،شب ها روی دستهای مادرم بخوابم،با صدای لالایی مادرم بخواب بروم،تمام خواسته من فقط همین بود که مادرم باشد،،،مادرم گفت خیلی برایت لباس و عروسک گرفته ام منتها از ترس بی بی برایت نیاورده ام،میدانم که مثل هدیه های قبلی یا پسش میدهد یا دور میریزد،یک عروسک دیگر هم برایم ٱورده بود هرچه اصرار کرد قبول نکردم،من به عروسک احتیاجی نداشتم من خود خود مادرم را میخواستم.چند ساعتی در ٱغوش مادرم نشستم طوری بغلش کرده بودم مثل کسی که تمام داراییش را محکم در دست گرفته باشد تا کسی او را ندزدد،،،تمراص صدایم کرد و گفت بیا تا بی بی متوجه نشده برگردیم، برخلاف میل باطنیمان ،از ترس بی بی با سختی از هم جدا شدیم ،دلم اما پیش مادرم بود،گریه امانم نمیداد منتظر معجزه ای بودم که اتفاق بیفتد و جنگ بین بی بی و خاندان مادرم تمام شود...تمراص ماجرا را برای عمه ام تعریف کرده بود،عمه خیلی ناراحت شده بود و فوری پیش بی بی رفت و گفت درست است که خاتون به اشتباه ازدواج کرده و از نظر تو خطاکار است ولی گناه تو از گناه خاتون خیلی بزرگتر است چون تو بین مادر و دختر قرار گرفته ای و این گناه بخشیدنی نیست،صبور باش و خاتون را ببخش،از این کینه و دشمنی دست بردار،اگر نوه هایت رادوست داری بگذار تا به ٱرامش برسند،نگذار تا روح برادرم در ٱتش این کینه عذاب بکشد،،،من از اینکه بی بی ماجرای دیدن منو مادرم را بشنود خیلی میترسیدم،ولی عمه ام ماجرا را گفت ولی بی بی چیزی نگفت،فقط ٱرام گریه کرد و گفت من خاتون را مثل دختر خودم دوست داشتم انتظار نداشتم که مارا تنها بگذارد،نباید به حرف خانوده اش گوش میکرد،نباید اینگونه جگر ما را میسوزاند،اما هر چه باشد مادر شماست،من این حق را ندارم که شما را از وجودش محروم کنم،تصمیم با خودتان هست،اگر مادر میخواهید بروید من کاری ندارم،این را گفت و با حالتی غریبانه چادرش را پوشید و سرخاک پدرم رفت..دلنوشته های مادرمدلنوشته های مادرمThu, 05 Aug 2021 15:50:35 +0430https://virgool.ir/@m_28363816/شصت-رنج-قسمت-پنجم-w6mncjiigslzمادرم در آن زمان از خانواده تقریبا ثروتمندی بود.پدربزرگم کار و بارش خوب بود .پنج دختر داشت و یک پسر که از همه دخترهایش کوچکتر بود.چون پسر بزرگ نداشت که در کارها به او کمک کند تمام دخترهایش را مستقل و قوی تربیت کرده بود. برای هرکدام مغازه ای گرفته بود. حتی یکی از خاله هایم خودش در مغازه کار میکرد و درآمدش از خیلی از مردها بیشتر بود.بارها از بی بی شنیده بودم که مادربزرگم هیچوقت راضی نبوده که مادرم با پدرم ازدواج کند منتها چون از دوران کودکی پدربزرگهایم آنها را ناف بریده هم کرده بودندناچار به این وصلت رضایت میدهد.شاید به همین خاطر بود که بعد از فوت پدرم نگذاشتند مادرم آنجا بماند.مادرم اما پدرم را دوست داشت.هیچوقت ندیدم که کوچکترین ناراحتی از هم داشته باشند؛همیشه با کم و زیاد زندگی پدرم ساخت و هیچوقت کوچکترین گلایه ای نکرد.چند روزی در چشم انتظاری بازگشت مادرم گذشت تا اینکه یکروز یکی از همسایه ها خبری برای بی بی آورد.دخترعموی پدرم ماهها بود از دنیا رفته بود و شوهرش مانده بود با هفت پسر قد و نیم قد که کوچکترین آنها سه ساله و بزرگترینشان پانزده ساله بود.بزرگ فامیل پیشنهاد داده بود که آن مرد با مادرم ازدواج کند تا هم جای خالی پدر را برای ما پر کند و هم مادرم برای پسران او مادری کند.بی بی تا این حرف را شنید خیلی عصبانی شد و گفت هرگز اجازه نمیدهم همچین اتفاقی بیفتد مگر من نبودم که شوهر جوانم را از دست دادم ولی مثل یک شیرزن بالای سر بچه هایم ایستادم هم پدر بودم هم مادر؛هیچوقت نمیگذارم این اتفاق بیفتد.چادرش را پوشید و به خانه پدربزرگم رفت.بعد از چند ساعت بی بی برگشت خسته تر و درمانده تر از همیشه:؛گویا مادربزرگم تصمیمش را گرفته بود و قرار شده بود مادرم به عقد آن مرد درآید.به بی بی گفته بود:آن مرد ثروتمند است اینطوری تمام مشکلات حل میشود هیچ بچه ای بی سرپناه نمیشود و دختر من هم در جوانی تنها نمیماند.اما بی بی گفته بود هیچوقت اجازه نمیدهم نوه هایم زیر دست یک مرد غریبه بزرگ شوند.تو اختیار دختر خودت را داری من هم اختیار نوه هایم را.نمیدانم این چه لجبازی بود که بین بی بی و خانواده پدرم افتاده بود ولی قربانی این جنگ و لجبازی فقط من و برادرانم بودیم.تمام تنم از شنیدن این حرفها به لرزه افتاده می افتاد نمیدانستم چه میشودو چه سرنوشتی منتظر ما هست.بی بی را دوست داشتم اما مادرم را بیشتر.من هشت ساله فقط آغوش مادرم را میخواستم؛تصور اینکه دیگر نبینمش دیوانه ام میکرد اما کاری از دستم بر نمی آمد کسی صدای مرا نمیشنید.بزرگترها گرمای آغوشش را از من گرفته بودند و من هیچکاری نمیتوانستم انجام دهم.چند روزی با بی خبری و اضطراب گذشت تا اینکه خبر رسید بالخره مادرم را شوهرش داده اند!!!این خبر برای بی بی مثل تیر خلاصی بود زبان بی بی بند آمده بود نمیتوانست حرف بزند باورش نمیشد که فقط بعد از دوماه از فوت پسرش؛عروسش را شوهر داده باشند.اشک امانش نمیداد زانوهایش خم شد مثل کسی که کمرش شکسته باشد به زمین افتاد محکم دستهایش را به زمین میکوبید و ناله میکرد بیشتر اما انگار عصبانی بود صورتش از شدت گریه و خشم وعصبانیت برافروخته شده بود همسایه ها سعی میکردند آرامش کنند اما نمیتوانستند.آرام و قرار نداشت هیچ چیز نمیتوانست آرامش کند شیرزن داستان زندگی من زخمی تازه خورده بود در حالی که هنوز جای زخم های قبلی درد داشت .یکدفعه سراسیمه بلند شد چادرش را دور کمرش بست و مثل سربازی که به خاک و ناموسش تعرض شده باشد به خانه پدربزرگ رفت و با حالتی پر از بغض و خشم و گریه فریاد زد آرزوی دیدن بچه ها را به دل خاتون میگذارم حق ندارد به دیدن بچه هایش بیاید اگر بچه هایش را میخواست شوهر نمیکرد.این را گفت و تمام...و این شروع جنگ خانواده مادرم و بی بی بود؛جنگی که فقط سه قربانی داشت...من و برادرهایم...دلنوشته های مادرمدلنوشته های مادرمThu, 29 Jul 2021 15:41:10 +0430https://virgool.ir/@m_28363816/شصت-رنج-قسمت-چهارم-lvmkq2rfjsqdچند روز بعد پدر بزرگم به خانه ما آمد و مادرم را با خودش برد.من به خیال اینکه مادرم تا ظهر بر میگردد رفتم و با بچه های همسایه بازی کردم.ظهر شد مادرم نیامد غروب شد نیامد.بی بی نگران شد شب با بی بی و برادرانم به خانه پدربزرگم رفتیم اما پدربزرگم نگذاشت که مادرم بیاید پدربزرگم میگفت چون تو پسر مجرد داری نمیگذارم که دخترم به آن خانه برگردد.نمی خواهم مردم روستا پشت سرمان حرف بزنند!!مادرم ما را بغل کرده بود و گریه میکرد.خدایا این چه بلایی بود که ناگهانی سراسر زندگی ما را فراگرفت پدرم که رفت همه چیز تمام شد گویی چراغ زندگی ما هم خاموش شد.باورم نمیشد که همه این اتفاقات فقط در چندماه رخ داده باشد.برادر کوچکم فقط دو سالش بود چطور میتوانست دوری مادرم را تحمل کند هنوز شبها از خواب بیدار میشود و مادرم او را میچرخاند تا آرام شود.من تک دختر خانواده نور چشمی پدر چطور میتوانم بدون مادر دوام بیاورم؟من همه جا با مادرم بودم از این به بعد چطور میتوانم تنهایی از پس خودم بر بیایم؟درگیری های بی بی و پدربزرگم بیشتر شد بی بی هرکاری کرد نتوانست پدربزرگم را راضی کند.بی بی عصبانی شد پسرش را تازه از دست داده بود حالا عروسش مادر نوه هایش را هم از او گرفته اند.گویی دنیا برایش به آخر رسیده باشد برادر کوچکم را بغل کرد و دست ما دوتا را هم گرفت و ا ز منزل پدربزرگم خارج شد.هرچه مادرم التماس کرد گریه کرد ما را پیش او نگذاشت.فقط گفت اگر تو بچه هایت را دوست داری برمیگردی..!جهان یک لحظه برایم تیره و تار شد.خدای من چرا کسی آن وسط به فکر ما نبود؟به فکر سه طفل معصوم یتیمی که هنوز ماتم زده داغ پدر جوانشان هستند و حالا ناجوانمردانه مادرشان را هم از آنها گرفته اند.باورم نمیشد که نگذاشتند مادرم به خانه برگردد و پناه بی کسیمان شود که جای خالی پدر را برای ما پر کند...مادرم دنبال ما می دوید و گریه میکرد اما پدربزرگم دستانش را گرفت و نگذاشت بیاید...گریه کنان به خانه برگشتیم عمویم عباس داخل حیاط نشسته بود.عمویم تازه جوان شده بود حدودا هجده ساله بود.قد بلند و کشیده با چشمانی سبز و موهایی روشن.خیلی شبیه پدرم بود متعصب و با غیرت.چندسال از مادرم کوچکتر بود . عمویم هم حق داشت؛شاید دوست نداشت با زنی که چندسال از او بزرگتر است و سه بچه دارد ازدواج کند؛او هم مثل همه جوان ها دوست داشت که با دختری که از خودش کوچکتر است ازدواج کند؛عروسی بگیرد و با ساز و نقاره همسرش را به خانه بیاورد شاید او هم در دلش برای ازدواجش فکرهایی رویایی داشت...بی بی ماجرا را برای عمویم تعریف کرد عمویم ما را بغل کرد و در حالی که سعی میکرد جلو پایین آمدن اشکهایش را بگیرد؛گفت مطمپن باشید من هیچوقت تنهایتان نمیگذارم و تا وقتی که زنده هستم برایتان پدری میکنم.حرفهایش برای منی که چه روز در سختی و ماتم و درد بودم مثل مسکن بود مثل آرامبخش بود؛میدانستم که راست میگوید و هیچوقت تنهایمان نمیگذارد؛من اما مادرم را میخواستم فقط سایه مهر و محبت او میتوانست آرامم کند فقط او میتوانست پناه بی کسی ام باشد.مادرم نبود انگار همه چیز را از من گرفته باشند؛خودم را تنهای تنها حس میکردم.تازه هشت ساله شده بودم و پدرم را که وابستگی زیادی به او داشتم را از دست داده بودم فقط وجود مادرم میتوانست آرامم کند فقط با وجود او احساس امنیت میکردم.مثل کودکی تنها شده بودم که وسط جنگ گیر کرده هر لحظه جایی را بمباران میکنند و او تنهای تنها و سرگردان بدون سرپناه بدون تکیه گاه این طرف و آن طرف میدود... دلنوشته های مادرمدلنوشته های مادرمFri, 16 Jul 2021 14:56:00 +0430https://virgool.ir/@m_28363816/شصت-رنج-قسمت-سوم-dxka8hfsktj9روزی که پدرم را برای خاکسپاری بردند من به همراه دوستانم بالای پشت بام خانه ایستاده بودیم.دوستانم مشغول بازی بودند من اما فقط نظاره گر جانی بودم که از تنم در آمده بود و لابلای پتو پیچیده شده بود و روی دستان عمویم و دیگر مردان آبادی میرفت.نمیتوانستم باور کنم که دیگر ندارمش...کاش یکی پیدا میشد آبی روی صورتم میریخت و مرا از این کابوس وحشتناک بیدار میکرد...بی بی و مادرم را میدیدم که ناله کنان بی آنکه زانوهایشان همراهیشان کند به زور پشت پدرم حرکت میکردند.برادرانم که یکی چهارساله و یکی دوساله بودند؛گوشه دامن مادرم را گرفته بودند و دنبالش می رفتند.پدرم رفت و تمام دلخوشی ها و آرامش خانه را هم با خود برد.مراسم خاکسپاری تمام شد؛پس از آن روزها مردم دهکده می آمدند پیش بی بی و مادرم مینشستند و سعی میکردند دلداریشان بدهند ولی اشک های بی بی تمامی نداشت.درد از دست دادن شوهر جوانش و یتیم شدن فرزندانش و نابینا شدن پسرش کم نبود که درد از دست دادن پسر بزرگش و یتیم شدن نوه هایش هم به آن اضافه شد...بیبی حالا رییس خانه شده بود حالا تمام مسیولیت های خانه با بی بی بود.بی بی زن قوی و دنیا دیده ای بود.تمام تلاشش را میکرد که کارها را خوب پیش ببرد که مردم دهکده نگویند نتوانست؛که محتاج هیچکس نباشد؛مادرم هم با وجود اینکه توانی برایش نمانده بود تمام سعیش را میکرد تا به بی بی در کارها کمک کند و ناراحتش نکند...چهل روز با درد و غم و ناراحتی گذشت.روز چهلم مراسم پدرم برگزار شد وقتی به خانه برگشتیم متوجه شدم که پدربزرگم(پدر مادرم)با بی بی حرف میزد و میگفت دخترم جوان است تو هم پسر مجرد در خانه داری صلاح نیست که دخترم اینجا بماند یا خاتون را به عقد عباس(عموی کوچکم) در می آوری یا اورا به خانه ام میبرم.هرچند بی بی گاهی اوقات عصبانی میشد و طبق رسم مادرشوهران آن زمان به مادرم خرده میگرفت ولی همه میدانستند که بی بی چقدر مادرم را دوست دارد و همیشه او را مثل دختر خودش میدانست و ته دلش از اینکه مادرم عروسش بود خیلی خوشحال بود.شب بی بی با عمویم آرام حرف میزد نمیدانستم چه میگویند فقط دیدم که عمو عباسم عصبانی شد و از خانه بیرون رفت.بعدترها فهمیدم که بی بی به او گفته با خاتون ازدواج کن تا برادرزاده هایت زیر دست خودت بزرگ شوند ولی عمویم قبول نکرده و گفته خاتون برای من مثل خواهرم میماند... دلنوشته های مادرمدلنوشته های مادرمThu, 08 Jul 2021 17:42:44 +0430https://virgool.ir/@m_28363816/شصت-رنج-قسمت-دوم-cmpaoszucwznپدر و مادرم دختر عمو پسر عمو بودند.آن ها ناف بریده هم بودند یعنی وقتی به دنیا آمده بودند پدر و مادر پدرم قول مادرم را گرفته بودند.در روستای ما رسم بود که اگر دختری ناف بریده پسری باشد نباید با کس دیگری ازدواج کند!!بی بی عادت داشت که مصرف نان یک ماه خودش را می پخت.روزهایی که مراسم نان پختن داشتیم برای من خیلی جالب بود از صبح درگیر بودیم:درست کردن خمیر آماده کردن تنور بردن و شستن ظرف ها؛انگار اسباب تفریح و سرگرمی را برای من و برادرانم درست کرده باشند!!مادرم اما نان پختن را دوست نداشت چون نمی توانست به خوبی بی بی نان بپزد و مجبور بود غرولندهای بی بی را هنگام پختن نان تحمل کند.آن روز هم بی بی مثل همیشه زیر لفظی غر میزد که چرا تو مثل بقیه عروس ها نمیتوانی در کارهای خانه به من کمک کنی؛چرا همه کارها باید روی دوش من باشد؟مگر نان پختن کار سختیست که تو از پسش بر نمی آیی؟..مادرم زن آرام و صادق و بی ریایی بود از شنیدن حرفهای بیبی خجالت زده و ناراحت میشد و آرام آرام اشک از چشمانش سرازیر میشد ولی نمیتوانست از خودش دفاع کند یا حرفی بزند تنها سعی میکرد که تمام تلاشش را بکند تا مثل بیبی یک چونه خمیر درست کند اما هرچه تلاش میکرد نمیتوانست؛بی بی عصبانی تر شد و غرغرهایش بیشتر شد مادرم که دیگر نمیدانست چیکار کند با حالتی درمانده دستهایش را رو به آسمان کرد و گفت خدایا من کاری از دستم بر نمی آید خودت طلاق مرا بگیر..بی بی ناگهان خشکش زد و به مادرم خیره شد که چطور توانسته آن حرف را بزند.فکر میکنم بی بی هم مثل من ته دلش از این حرف فرو ریخت.تنها دارایی بی بی فقط پسرانش بودند؛همه چیزش بودند؛تنها سهمش از دنیا تنها امید و عشق و آرزویش...من آن روز معنی حرف مادرم را متوجه نشدم و رفتم با عروسکم باز ی کردم.مادر همچنان گریه میکرد اما بی بی آرام شده بود و تا غروب حرفی نزد.شاید کل روز به حرف مادرم فکر میکرد شاید پشیمان شده بود که چرا اینقدر سختگیری کرده که مادرم طاقتش طاق شود و آن حرف را بزند...تا غروب بساط نان پختن جمع شد؛نان ها روی هم انباشته شد؛ظرف ها شسته شد و وسایل نان پزی درون انباری گذاشته شد.من مثل غروب هر روز منتظر پدرم بودم که با شال پر از انارش بیاید ودر آغوشش بکشم.پدر آمد اما مثل همیشه نبود رنگش پریده بود از در آمد شال انار را در حیاط رها کرد؛از دل درد به خود میپیچید طوری که نمیتوانست راه برود روی زمین افتاد و مادرم و بی بی سراسیمه آمدند زیر دستش را گرفتند و داخل خانه بردند.بی بی داروهای خانگی برایش درست کرد اما فایده ای نداشت دردش را آرام نمیکرد...روزها گذشت و پدرم بهتر نشد مثل شمع جلو چشمان ما آب میشد و کاری از دست ما بر نمی آمد؛اشکهای مادرم و بی بی خاطرات تلخ من شدند از تمام آن روزهای سخت...دکترها می آمدند و میرفتند اما هیچ بهبودی حاصل نشد.من فقط هفت سالم بود درکی از مریضی نداشتم و همیشه منتظر بودم که پدرم از رخت خواب بیدار شود و دوباره زندگی مان مثل قبل شود ولی هیچوقت آنطور که میخواستم نشد پدرم بعد از تحمل ماها بیماری جان سپرد...و من آنروز فهمیدم که آهی که یک زن درمانده میکشد چقدر میتواند خانمانسوز باشد..باور نمیکردم که نفرین مادرم که از روی قصد نبود فقط ا ز دلش آن لحظه برآمده بود؛پدرم را از پای در آورده باشد؛باور نمیکردم که آه جانسوز مادرم زندگی ما را سوزانده باشد... دلنوشته های مادرمدلنوشته های مادرمThu, 01 Jul 2021 14:10:24 +0430https://virgool.ir/@m_28363816/شصت-رنج-قسمت-اول-qpgrjm14iit8 مقدمه:شب از نیمه گذشته است و من همچون پری در باد میان افکارم غوطه ور میشوم.چشم دوخته ا م به سیاهی شب و ستارگان که اندک نوری به من میدهند تا حواسم پرت شود از سیاهی از تاریکی و ظلمت بی پایانی که همچون همین شب زندگیم را در آغوش کشیده است.به اطرافم نگاه می کنم؛از اینجا که من هستم کل آبادی پیداست تنها صدای جیرجیرکی به گوش میرسد که گمانم آن هم مثل من شب زنده دار رویاهایش هست.به پهلو می خوابم دو برادر کوچکترم را میبینم که معصومانه آزاد و رها در خوابی عمیق فرو رفته اند.به چندسالی که گذشت فکر میکنم روزها و شب های گذشته مثل فیلم از جلو چشمانم رد میشود.روزهایی یادآورم می شود که کودکی شیرینی داشتم در کنار پدر و مادر و دو برادر کوچکترم.کودکی خالی ترس و اضطراب بود بوی تنور و نان گرم؛بوی انار و شال پدر؛شادی و بازی های کودکانه ام با همسایه ها...به این پهلو میخوابم بی بی را میبنم با چهره معصوم و بی گناهش با صورت سفید و براقش و گونه های سرخ آتشینش اندام نحیف و لاغرش که خسته از بازی های زمانه و همچنین بی رمق از کارهای تکراری هرروز:عمیقتر از شب به خواب رفته است...بی بی در جوانی وقتی پدرم خیلی کوچک بود شوهرش را از دست داده و به تنهایی سه کودک قد و نیم قد را بزرگ کرده است.نمیدانم چگونه اما میدانم که برای یک زن تنها درون یک روستا با سه بچه کوچک زندگی چقدر میتواند سخت و جان فرسا باشد.همسایه ها میگویند خواستگار زیاد داشته ولی هروقت به او پیشنهاد میدادند عصبانی میشده و آنها را از خانه بیرون میکرده؛نمیدانم شاید دلش هنوز درگیر عشقی بوده که در جوانی ناباورانه او را از دست داده؛عشقی که هنوز بعد از سالها نتوانسته بود جایش را با کس دیگری پر کند..؛نمیدانم شاید من هم درگیر خیالبافی خودم هستم؛شاید نخواسته سنت ها را بشکند و خود و جوانی و زیباییش را فدای سنت های مردم دهکده کرده ....من اما بیدارم به خودم فکر میکنم به بی بی به برادران خردسالم و آینده نا معلومی که انتظار ما را میکشد...دوباره رو بر میگردانم به آسمان به ستاره ها؛نسیمی خنک گونه هایم را نوازش می کند.عاشق تابستان های آبادی هستم که با ذوق رخت خواب هایمان را پشت بام خانه بی بی پهن کنیم و زیر نور مهتاب دراز بکشیم و رویاپردازی کنیم.دلخوش هستم به همین خوشی های کوچک به همین آرامش بی پایان شب...روزهای کودکی من در دهکده خوب میگذشت نمیگویم همه چیز عالی بود ولی خوب بود من همان دخترک زیبای بازیگوش روستایی بودم با موهای خرمایی رنگ فرفری با صورتی سفید و چشمانی روشن؛گونه های سرخ برآمده.دلخوشی های کوچکی داشتم همان شیطنت های معمولی؛همان خاله بازی کردن های دوستانه با بچه ها همسایه؛همان در گوشی حرف زدن ها؛عروسک بازی کردن ها؛شب های دورهمی فامیل...پدرم انار فروش بود.عصرها که از بازار برمیگشت با یک شال پر از انار؛من که تنها دخترش بودم را به آغوش میکشید و میبوسید وای که چقدر همیشه دلم برای آن روزها و یک بار دیدن دوباره پدر تنگ میشود.ما در خانه بی بی زندگی میکردیم به همراه عمویم که هنوز ازدواج نکرده بود.عمه ام را در سن نه سالگی شوهرش داده بودند!بی بی میگفت که شوهرعمه ام اوایل ازدواج برایش عروسک میخریده و یا وقتی گوسفندها را به چرا میبرده عمه ام را روی گوسفندها مینشانده و همراه خودش میبرده!!عموی دیگرم ازدواج کرده او هم در جوانب به دلیل بیماری یناییش را از دست داده؛نمیدانم چرا بیچارگی های بیبی تمامی ندارد؛شاید بعضی ها به دنیا می آیند که فقط رنج بکشند دلگیرم برای شخصیت بی بی در داستانم که زندگی هیچوقت روی خوششش را نشانش نداد.بی بی و مادرم کارهای خانه و بیرون از خانه را بین هم تقسیم کرده بودند؛مادرم از بچه داری چیز زیادی نمی دانست بی بی بیشتر مراقب ما بود چندتا مرغ و خروس هم داشت خیلی روی آنها حساس بود مثل بچه هایش از آنها مراقبت میکرد.بیشتر وقت ها مادرم و بیبی با هم روی تنور نان میپختند؛مادر اما همانطور که گفتم از خانه داری چیز زیادی نمیدانست پدرش مغازه دار بود و مادرم بیشتر به کارهای مردانه علاقه داشت مثل کاسبی خرید و فروش همیشه دنبال درآمد بود و مستقل بود؛از وقتی به یاد دارم خودش ماست و پنیر درست میکرد و به مغازه دار ها میفروخت؛کارهای خانه برایش کسل کننده بود؛همیشه بی بی ناراحت بود از اینکه عروسش نمیتواند به تنهایی نان بپزد و همیشه موقع پخت نان زیرلفظی غر میزد..! دلنوشته های مادرمدلنوشته های مادرمSat, 26 Jun 2021 11:22:08 +0430