https://virgool.ir/feed/@m_28237307می‌نویسم؛ گاهی شعر، گاهی متن، گاهی از درد‌های ناگفته.fa2026-11-12 05:28:37https://files.virgool.ir/upload/users/4006075/avatar/eO42Xp.jpghttps://virgool.ir/@m_28237307https://virgool.ir/@m_28237307/فراموشیِ-آبی-nddjtuiw13czبا صدای بارانی که بی‌پروا خشم آسمان را بر زمینِ بی‌گناه می‌کوبید، از خواب پرید. چشمانش پر از اشک‌های قرمز بود، مانند طوفانی به رنگ خون که بر مزار عشقی نافرجام می‌بارید. نگاهی به اطرافش کرد؛ مبهوت در سکوتِ پرهیاهوی زمان، خیره به ساعت شکسته‌ای شد که سال‌ها در کنج اتاقِ عروسکی تیک تاک خموشی را زمزمه می‌کرد.سایه‌ای آرام از پشت پنجره‌ی بخارگرفته خزید، شبیه خاطره‌ای دور که نامی نداشت اما بوی گل‌های پژمرده را با خود می‌آورد. انگار زمان، ردّی از قدم‌های فراموش‌شده را در لابه‌لای تاریکی‌ها می‌جُست. با صدایی لرزان، لب به زمزمه گشود؛ کلماتی که بیشتر به آوای یک ترانه‌ی مرده می‌مانست تا سخن انسانی. واژه‌ها روی زبانش می‌پوسیدند؛ مثل گل‌هایی که در گلدان شکسته‌ی کنج پنجره جان داده بودند. دستش را به‌سوی ساعت شکسته دراز کرد. عقربه‌ها به‌جای حرکت، قطره‌های سرخ خون چکاندند؛ هر قطره یادآور لحظه‌ای بود که دوستش داشت، اما نه برای همیشه… برای همیشه فقط نبودنش ماند. در همان لحظه، دیوار اتاق ترک برداشت. از شکاف آن، نوری آبی‌فام بیرون زد و صدایی آرام گفت: «فراموشی هدیه‌ای‌ست که از من نمی‌خواهی، اما همیشه دنبالش می‌گردی…»گُلبهارگُلبهارSun, 11 May 2025 16:18:32 +0330