https://virgool.ir/feed/@m_28144633من یک کارشناس صنایع هستم که هیچوقت در صنعت فعالیت طولانی مدت نداشته ام و بیشتر در پی یادگیری و هیجان و کارهای هنری و خلاقانه بوده ام و اینجا میخواهم مسیر یکی از رویاهایم را آغاز کنمfa2026-11-11 22:55:50https://files.virgool.ir/upload/users/4929578/avatar/byV2OE.pnghttps://virgool.ir/@m_28144633https://virgool.ir/@m_28144633/ذهن-آشفته-gzqut5jilbxvدرآخرین روزهای ماه مهر تصمیم گرفتم  چیزی بنویسم  ولی موضوعی در ذهنم نیست یعنی هست ولی انقدر زیاد و پر شاخ و برگ هست که نمی توانم یک مورد را انتخاب کنم . راستش  تمام این چهار  هفته ی مهر را حوصله نداشتم تمام مدت از نشستن پای لب تاب فرار می کردم.مدام از اینکه به تعهد خودم وفادار نماندم حرص می خوردم و خودم را سرزنش می کردم ولی نتیجه ای نداشت تا به امروز!  امروز سعی کردم بنویسم حتی در حال آشپزی کردن !اصلا چه اشکالی دارد همه ی کار ها را  کامل انجام نداده باشی و بنویسی؟هیچ قانونی وجود ندارد که در ان ما را ملزم کند که قبل از نوشتن غذا حاضر و خانه تمیز تمیز باشد! باید یکم از این کمال گرایی افراطیم دست بکشم . آقای ایلان ماسک می گوید:روزی سه ساعت خونه ات را تمیز کن ان وقت خواهی فهمید که چرا 99 درصد از مردم هرگز ثروتمند نمی شوند!؟این درحالی هست که من روزانه خیلی بیشتر از سه ساعت را صرف رسیدگی به امور خانه می کنم و در عین حال کارهای زیادی برای روزهای آتی باقی می ماند .متوجه هستم که منظور ایشان از این سخن ،نظم و اولویت بندی و برنامه ریزی و عملگرایی هستش و ان را در قالب معمولی ترین کار یعنی نظافت خانه بیان کرده ولی باور بفرمایید من خود را در این کار ماهر می دانم ولی به ثروتی دست نیافتم! شاید هم من ثروتمند هستم  ولی نه از لحاظ مالی ! همین که با تلاش روزانه خود سعی می کنم روح خانه را تازه نگه دارم به اجسام و وسایل داخل خانه عشق می ورزم و خیلی خوب از انها نگهداری می کنم همین که گلها و گلدان هایشان را زیر نظر دارم و با هرکدام مطابق سلیقه اش رفتار  می کنم همین که هر شب بوی غذای تازه در خانه می پیچد و در انتظار آمدن همسرم از سرکار ،کتابی ورق می زنم یا سریالی می بینم همین که از کوچکترین لحظات کلیشه  ای و ارام زندگیم لذت می برم، اینها ثروت غیر قابل شمارش من هستند .به خاطر دارم آن روزهایی را که حاضر بودم برای داشتن کلیشه و روزمرگی  هر انچه را دارم بدهم .ان روزها دانشجو بودم و مادرم مریض بود ، یک روز درگیر گرفتن خون و پلاکت تازه بودیم یک روز درگیر آزمایشگاه و شیمی درمانی ،یک روز مادرم سرحال بود و روز بعد پر از حالت تهوع و ریزش مو،یک روز گریه می کردم و فردای ان روز مجبور بودم قوی تر باشم،یک روز آویزان دامان مادرم بودم و روز دیگر دستش را می گرفتم تا بتواند چند قدمی راه بیاید. ان روزها آرزویم این بود که همه چیز به بدی همان موقع باقی  بماند چیزی تغییر نکند و بدتر نشود ان روزها آرزویم این بود که فقط یک بار دیگر مثل روزهای عادی از دانشگاه بیایم و مادرم توانمند باشد ،خرید کرده باشد ،بوی دست پختش فضای خانه را پر کرده باشد و سرحال و خندان باشد و با آوردن دو فنجان چای تازه دم پای حرف های من از دانشگاه و دوستانم بنشیند!هیچ وقت دیگر اینها اتفاق نیفتاد اوضاع همیشه بدتر و بدتر می شد و زندگی کردن ان کلیشه برای همیشه حسرت دست نیافتنی من شد.من از گذشته یاد گرفتم که اتفاقا روزمرگی خوب است خوب که نه عالیست همین که همه چیز شبیه روز قبل باشد و بدتر نشده باشد، فوق العادست همین که هرروز با فکر اینکه امروز چه غذایی بپزم  درگیر هستم یک نعمت بی انتهاست .من زندگی معمولی ام را دوست دارم و لحظه  لحظه هایش را قدر میدانم. از همان ابتدا روی یخچال خانیمان  یک تقویم برنامه ریزی آهنربایی گذاشتم که می توان برنامه روزانه ی یک ماه را روی ان نوشت همیشه اوایل هرماه تقویممان را آپدیت می کنم و کارهایی که تا ان لحظه مشخص شده را در روز معین ان می نویسم اغلب با پشتکار و برنامه ریزی دو نفریمان تیک انجام اکثر کارهایمان را در ماه می زنیم هر کاری از قبیل مهمانی ،خریدهای مهم، وقت دکتر،سفر و رویدادهای مهم را ثبت و از قبل برنامه ریزی می کنیم! بعد از خانه داری انجام این کارها که گاه بیرونی گاه داخلی هستند حس خیلی خوبی به من القا می کند اینکه میدانم روی چگونگی زندگیمان کنترل داریم و برای بهتر شدن ان تلاش می کنیم.شاید منظور ایلان ماسک مسایل اینچنینی هم باشد یعنی امیدوارم چنین منظوری هم داشته باشد چونکه در حال حاضر اینها تمام کارهایی هستند که من انجام می دهم!دو روز پیش ، صبح زود زلزله ای دیگر در منطقه ی ما اتفاق افتاد .زلزله همیشه یکی از بزرگترین ترس های من بوده بدیهی هست همه ی بلاهای طبیعی و بزرگ ترسناک و غیر قابل اجتناب هستند  ولی این ترس از زمانی که خاطرات یک بازمانده از زلزله ی بم را از پادکست رختکن بازنده ها شنیده ام صد برابر شده است راستش ان دختر بازمانده انقدر ان واقعه را کامل تشریح می کرد که مثل یک  فیلم از جلوی چشمانم رد می شد و هنوز در گوشه ای از ذهنم خیلی تازه باقی مانده است. احمقانست ولی همیشه فکر می کنم که اگر حالا همچین اتفاق بزرگی بیافتد چکار خواهم کرد؟اصلا زنده خواهم ماند؟ آیا درست زندگی کرده ام و برای مرگ آماده هستم؟اگر من هم  یک بازمانده تنها باشم چه می شود؟مغزم درد گرفت!کم کم بوی غذا بلند شده است .یک نوتیفیکیشن روی موبایلم امده :نرخ هر گرم طلا این ساعت 26124000  میلیون تومان است !سعی دارم فکرم را از ان منحرف کنم سریع ان را پاک می کنم!این ساعت ها هوا رفته رفته  خنک میشود و پاییز رخ نشان می دهد ،پارسال این موقع بود من و همسرم واکسن آنفولانزا زدیم و 6 ماه پاییز  و زمستان را در امان بودیم ولی شنیده ام امسال نایاب شده یعنی اصلا وارد نشده و تعداد اندکی هم که با شرایط بد و ناصحیح  وارد ایران شده هم با قیمت های گزاف به فروش رسیده است!خدا به داد برسد ان هم با این سویه های جدید کرونا که با  بازگشایی مدارس بصورت حضوری افزایش چند برابری پیدا کرده است .ان دسته از مردم که بیماری خاصی دارند یا سالمند هستند و مقاومت بدنی پایینی دارند یا کودکان  باید چطوری امسال را در امان بمانند؟این فکر هم از سرم می گذرد به خودم که می آیم می بینم چند وقتی هست که قوز کردم و و لبخندی ناشی از حس خوب اوایل نوشته ام روی صورتم محو شده است !مهر ماه 1405نوشین نویسنوشین نویسWed, 21 Oct 2026 14:56:06 +0330https://virgool.ir/@m_28144633/تفریح-کردن-ebgu0gk6o7jcطی هفته ی اخیر من و همسرم با هزار مشغله و جا به جایی کارها و عجله توانستیم به مدت چهل و هشت ساعت شهر را به قصد مسافرت به شمال ترک کنیم .این چهل و هشت سال شامل هفت ساعت رفت و پنج ساعت زمان برگشتن هم می شود! و یکی از مهمترین عقاید جناب همسر این است که تفریح و مسافرت دقیقا از بدو خروج از خانه و نشستن در ماشین به نیت سفر آغاز می شود وی حتی برای شروع به خوردن کردن خوراکی های سفر تا سر کوچه ی منزل  هم صبر نمی کند و همه ی  اینها را بخشی از مسیر  و لذت بخش می داند .خب این ویژگی بارز ایشان من را بر ان می دارد که چند ساعتی قبل از سفر را صرف تهیه و تدارکات خوراکی های بین راهمان بکنم به این دلیل که من هم معتقدم بهتر است از خوراکی های سالم خانه همراهمان ببریم تا از غذاها و خوراکی های ناسالم اجبار به بین راهی دور بمانیم.در این سفر ما همراه چهار زوج دیگر بودیم با سنین مختلف و شغل ها متفاوت و البته یک پسربچه سه چهارساله ی بانمک!نگرانی های من از همان اول شروع شد.اولین و بزرگترین نگرانی من این بود که همسرم بعد از یک روز کاری شلوغ و گرفتگی گردن باید مدت زیادی را در ترافیک آخر هفته جاده چالوس رانندگی می کرد .هشت سالی هست که مهر گواهینامه رانندگی من خشک شده است ولی اگر بخواهم روراست باشم هیچوقت رانندگی را دوست نداشتم و حتی اجبارا هم نتوانستم  ان را دنبال کنم و خب این باعث می شد که از گزینه کمک راننده بودن حذف شوم!بدیهی هست تنها راهی که برای جبران نداشتن مهارت رانندگی می توانستم بکنم این بود که بیدار بمانم  و همسر را با گفت و گو  کردن و خدماتی از قبیل پخش موزیک و دادن خوراکی و آب و قهوه  بیدار و سرحال نگه دارم.با این حال در ذهنم مدام درگیر این سوال بود که این دقیقا چه نوع استراحت و تفریحی است؟این همه بی خوابی و این همه مشقت دادن به بدن ارزشش را دارد؟طبق نظریه انتخاب از آقای گلاسر نیازهای انسان پنج دسته هستند که پنجمین ان نیاز به تفریح و سرگرمی است و اول تا چهارم ان هم به ترتیب نیاز به بقا،نیاز به عشق و تعلق،نیاز به قدرت،نیاز به آزادی است.اگر  برای هرکدام ظرفی در درونمان داشته باشیم  هر از چند گاهی بعد از خالی شدن ان نیاز به شارژ مجدد داریم البته اندازه ظرف افراد مختلف هم متفاوت است.پس  من سعی کردم بیشتر به معنای عمیق حضور ان زوجین در این سفر فکر کنم.واقعا چه چیزی در ان جا برایشان سرگرمی بود یا در حال پرکردن ظرف کدام یکی از نیازهایشان بودند؟ آقایون این جمع جالبترین اطلاعات شهودی را به من می دادند ان ها از یک ترافیک سنگین و اعصاب خورد کن بطوری که ماشینها خاموش بودند و ذره ای حرکت نمی کردند برای خودشان شب شعر و خاطره ساختند و بلند بلند  می خندید و تخم آفتاب گردان می خوردند و اما خانمها کسل و خواب آلود تنها به فکر رسیدن به مقصد بودند انگار تعاریف تفریح برای آقایون مفاهیم ساده تری داشت به شکل تجربه  یک فعالیت مشترک و انتخاب شده بود و اما خانمها قبل از تفریح به فکر ایجاد یک راحتی نسبی و موقعیت مناسب برای ارتباطات کلامی و صمیمیت بیشتر  بودند. برایم عجیب بود من هم می خواستم به جای نگرانی خوشحال باشم و از فرصت ایجاد شده استفاده کنم و خب تنها کاری که ان زمان به ذهنم رسید خواندن مطلب علمی از اینترنت بود .طی روز بعد سعی کردم کمتر نگران باشم و بیشتر به فکر این باشم که چگونه ظرف تفریحم را پر کنم؟در فضای  جمعی  کمک کردن و همکاری و البته کارهای شخصی  بخشی زیادی از زمانم را می گرفت و برای فکر کردن به اینکه چه نوع تفریحی می خواهم انجام دهم زمانی محدودی داشتم  و خب بیشتر انتخابها دست اکثریت اراست بنابراین  تعداد کارهایی که می توانستم انتخاب کنم هم محدودتر  می شد . نهایتا به این نتیجه رسیدم که دست از فکر کردن بردارم و خودم را به دست جریان بسپارم. زمانی را صرف هیچ کاری انجام ندادن و به چیزی فکر نکردن کردم و عالی بود با خانم های جمع به درد و دلهای زنانه پرداختم که خالی از لطف نبود و اوقاتی را به تماشای کارت بازی همسرم با دیگران گذراندم.زمان زیادی هم با پسر بچه ی  همراهمان شن بازی  ، نور بازی و بازی های حرکتی کردم که حسابی خوشحال و سرحالم کرد انگار کودک درونم جان تازه ای گرفته بود ولی سوالات متعدد در ذهنم جانم را آرام نمی گذاشت ،که چرا برای انجام این کارا این همه راه آمدیم این کارها را در تهران هم می توانستیم بکنیم؟و آیا کارهایی که من کردم ظرف تفریح من را پر کرده یا نه؟در مغزم جنگ و جدالی برپا بود ؟نمی دانستم چرا اینقدر سخت می گیرم؟حتی نمی دانستم این فقط احساس من است یا بقیه هم مثل من  فکر می کنند؟  بعد از گذراندن  ان دو روز و بعد از دریافت  آرامش رسیدن به خانه ،اطلاعات بیشتری در مورد تفریح دریافتم .مغز انسان می تواند تفریح را از چندین مسیر دریافت کند و به اصلاح ظرف تفریح پر شود اول: از راه لذت و پاداش مثل غذاهای خوشمزه و جدید امتحان کردن ، شوخی کردن و بودن در طبیعت و ... دوم: اجتماعی بودن، اینکه با دوستان یا همراهان خود گفت و گو و رفتاری صمیمی داشته باشیم و یا ارتباطی تازه بنا کنیم یا چیزی را با دیگران تجربه کنیم و چیزهایی از این قبیل.سوم:بازی و کنجکاوی کردن می تواند به خلاقیت ما و  داشتن هیجان و کشف و شهود کمک کند و تجربه ی قشنگی برای ما ایجاد کند.چهارم:استراحت ذهنی درست مثل هچ کاری نکردن ،ریلکس کردن و ماساژ گرفتن جایی که ذهن و بدن به آرامش برسند. پنجم:احساس اختیار از اینکه چه کاری در چه زمانی انجام دهم یا ندهم درست مخالف روزهای عادی که ساعت مشخص را خواب و سرکار و مشغول کارهای از پیش تعیین شده هستیم .ششم:جذب شدن به فعالیت یعنی همان سپردن خود به دست جریان اینکه انتخاب کنیم که انتخابی نکنیم و به اصلاح هرچه پیش آید خوش آید. اینها دقیقا همان تجربیات من در ان سفر بود و من بدون آنکه متوجه شده باشم تک تک ان را تجربه کردم و تمام مدت فکر می کردم تفریح یک قالب خاص یا یک روش ویژه دارد و همیشه باید پیچیده باشد و خاطرات زیادی در ذهن ثبت کند اما اکنون بیشتر متوجه هستم که ذهن من بیشتر به دنبال پیچیدگی و فلسفه ی خاص پشت هر کار و داستانی می گردد بنابراین بهتر از بجای زیر سوال بردن همه چیز و ریزبین و دقیق  شدن در اتفاقات و حالت ابهام و گمشدگی ،خونسرد باشم و از موقعیت و شرایط ایجاد شده برایم لذت ببرم!هفته ی اول مهرماه 1405نوشین نویسنوشین نویسSun, 04 Oct 2026 13:19:14 +0330https://virgool.ir/@m_28144633/چکار-کنم-rnrxogxnpk02راستش کل هفته ی سوم شهریور داشتم به مفهوم دوستی فکر می کردم و در این رابطه کتاب آیین دوستیابی اثر دیل کارنگی را مطالعه می کردم که البته تمام نشد و نتوانستم برای نوشته ام نتیجه ای بگیرم.بنابراین هفته ی سوم را اسکیپ کرده و تحقیقاتم را در این خصوص ادامه خواهم داد و پس از نهایی شدن آن را به اطلاع خواهم رساند.من یک مهندس صنایع که بخاطر علاقه ی زیادی که به مبحث روانشناسی داشتم  سالها قبل به جای دادن کنکور ارشد صنایع بار دیگر در کنکور سراسری کارشناسی شاخه ی ادبیات شرکت کردم و پس از تعیین رتبه در انتخاب رشته و به قصد مهاجرت تحصیلی به شهر تهران، اکثر رشته های ادبیات دانشگاه های شهر تهران را برگزیدم.متاسفانه یا خوشبختانه رشته ی تاریخ یکی از دانشگاه های بزرگ دولتی  قبول شدم .ترم دو گرفتار همه گیری کرونا شدیم و باعث شد که همه ی دانشجوهای مهاجر به شهرهایشان بازگردانده شوند درست مثل من! باور بفرمایید خواندن تاریخ بدون بحث و بررسی ان هم به شکل انلاین عذاب اور بود .وقتی یک نفر داستان اساطیر و فرهنگ و سرزمین های گذشته را برای شما صوتی می خواند درست مثل لالایی و قصه ی شبانه است  و خواب نازی را فرا می خواند مخصوصا اگر کلاس صبح زود باشد. بلخره بعد از گذراندن یکی دو ترم به صورت مجازی متوجه شدم این نوع تحصیل هیچ آورده ای برای من ندارد و دانشی به من نمی افزاید پس تصمیم به انصراف از تحصیل گرفتم و به شهر تهران برگشتم اما اینبار به قصد کار کردن نه تحصیل و با لیسانس صنایع و اندک تجربه ای که داشتم، شروع به فرستادن رزومه به شرکت ها کردم‌ .نهایتا در شرکت خصوصی مشغول به کار شدم .پس از چند ماه خانه مستقل خودم را کرایه کردم.با انتقال وسایلم از خانه ی پدری و خرید  وسایل جدید ،چیدمانش کردم!زندگی مستقل در شهر بزرگی مثل تهران دستاورد هایی برایم داشت ک می توانم ساعتها بی وقفه درباه ی ان صحبت کنم.تجارب زیاد در زندگی فردی و کاری از من شخصی قوی تر و پخته تر ساخت .بعد از ۵ سال کار و زندگی در این شهر با فرد دلخواهم آشنا شدم.رفته رفته زندگی کاری کم رنگ تر شد و زندگی شخصی اهمیت ویژه تری گرفت به شکلی که برای خواستگاری و رسوم ازدواج نیاز به برنامه ریزی و وقت بیشتری داشتم و البته اینکه خانواده ی من در تهران نبود  و من دست تنها مسئول رسیدگی کارها بودم هم مزید بعلت شده بود.به پیشنهاد همسرم  و صلاحدید خودم بعد از ۶ سال کارمندی در شرکتهای خصوصی در حوزه های متفاوت و کسب تجربه؛ ترک کار کردم  و به کارهای شروع زندگی مشترک مشغول شدم. طی سالهای کاری با اندک پس اندازی که داشتم و البته کمک خانواده ام  توانستم جهیزیه را تکمیل کنم .کارهای جشن عروسی و دکوراسیون داخلی منزل جدیدمان هم به همراه همسرم انجام دادیم .نهایتا بعد از جشن عروسی و چیدمان و استقرار در منزل جدید ،زندگی مشترک ما و شغل جدید من آغاز شد.حالا من فقط خانه دار بودم نه یک مهندس نه یک محصل نه یک کارمند و نه حتی مشغول کاری یا برنامه ریزی خاصی!وقت زیادی برای اشپزی و تمیز کردن خانه داشتم حتی می توانستم وقتی از روز را ورزش کنم یا کتاب بخوانم یا به کار هنری دلخواهم بپردازم،برای رفتن به دکتر ،بانک ،آرایشگاه یا رسیدگی به خودم نیاز به مرخصی نداشتم و  این فوق العاده بود.امروز تقریبا یکسال است که من خانه دار هستم .اگر رو راست باشم هیچوقت فکر نمی کردم بتوانم  اینقدر در خانه دوام بیاورم .سخت و پیچیده است ولی شدنی است تنها مشکل من این است که احساس می کنم از تمام پتانسیل هایی که دارم استفاده نمی کنم.احساس می کنم باید کاری کنم ،چیزی خلق کنم یا کسب و کاری راه بیندازم .فکر می کنم یکجا نشینی و عدم ارتباط با مردم و استفاده نکردن از مهارتها و توانایی هایم تلف کردن  وقت مفید و جوانی ام است و هرچه زودتر باید جلوی  این اتلاف انرژی را بگیرم.در جواب اینکه چکار می توانم بکنم؟ دست بکار شدم بافتنی کردم،نقاشی کردم،سازه های سنگ مصنوعی ساختم،خیاطی کردم،شیرینی بپزی کردم، در کارهای کامپیوتری همسرم را کمک کردم ،کاردستی درست کردم،طراحی جواهرات ،گل کاری کردم و... ولی هنوز جوابی نیافتم و از خودم راضی نشدم!همسرم در این راستا همیشه همدل و همراه من بود و هیچ حمایتی از من دریغ نمی کند و خب این باعث می شود که بیشتر به خودم فشار بیاورم و ملزم کنم که هر چه زودتر کاری کنم و از این همه انرژی و  بستر مناسبی که برایم فراهم هست متناسب استفاده کنم .میدانم کسانی هستند که با امکانات و موقعیت نامناسب شروع به کار کردند و جایگاه شغلی خودشان را دگرگون کردند اما چرا من نمی توانم؟در برخورد با این چرا ها به فکر افتادم ک به شغل قبلیم (کارمندی) برگردم و در همین راستا چندین رزومه به شرکتهای مختلف  ارسال کردم ان هم برای مشاغل دور کاری یا پاره وقت ولی حقیقت این است که دوست نداشتم در هیچ کدام از انها پذیرفته شدم  حتی وقتی یکی از انها برای مصاحبه ی حضوری با من تماس گرفت قلبا بشدت در مقابل رفتن به ان مصاحبه مقاومت می کردم و بعد از اینکه خودم را قانع کردم که مصاحبه حضوری الزما پذیرفتن و استخدام شدن رسمی نیست ،آنجا حاضر شدم.فضای کاری ،مسئولیت و الزامات و انظبات رفتاری و محدودیت زمانبندی و ارتباط با مردم  ویژگی هایی بود که هر چه بیشتر من را از ان کار و هرکاری از ان قبیل بیزار میکرد !ارتباط با مردم به خودی خود بد نیست ولی در کار و با تمامی اقشار جامعه بسیار سخت است و مهارت و انعطاف پذیری زیادی می خواهد و البته فرسودگی ذهنی بالایی دارد!در ارتباط با دوستان مجرد شاغلم دریافتم انها بشدت خسته از کار کردن  هستند و نیاز به استراحت در خانه یا مسافرت طولانی بدون داشتن دغدغه ی مرخصی یا عقب ماندن اقساط یا از دست دادن جایگاه کاریشان را دارند.بارها شنیده ام که انها اقرار کردند که در صورتیکه حامی مالی داشته باشند و بتوانند نیازهایشان را تامین کنند ،ترک کار خواهند کرد و به علایق و ارتباطاطشان می پردازند . دوستان متاهلم که شاغل هستند و بعد از سرکار باید در خانه به کارهای خانه بپردازند هم ناراضی و خسته هستند انها از ته دل می خواهند روزی را که مجبور نباشند که به شکل دو شیفت طولانی و خسته کننده وفرساشی کار کنند  به خود و زندگی شخصی و مشترکشان رسیدگی کنند.البته بسیار خانم هایی هستند که بیزینس شخصی خودشان را دارند و بصورت موفق هم در خانه هم بیرون مشغول هستند ولی حقیقتا امروزه تعداد کمی از خانم های متاهل به اختیار شخصی و بدون نیاز مالی در بیرون از خانه فعالیت دارند اغلب انها بخاطر اینکه بخشی از هزینه های خانه را بعهده دارند یا حتی مرد خانه توانایی تامین هزینه های شخصیشان را ندارد مجبور به کارکردن هستند و به ترجیح خود ان را انتخاب نمی کنند .آنها حتی اگر بخواهند از مهارت فردی خود استفاده کنند یا از  استقلال مالی و فردی برخوردار باشند هم کار سبکتر و موازی با علاقه و شخصیتشان انتخاب خواهند کرد! من امار و اطلاعات دقیق از جامعه بزرگتری ندارم ولی انچه اطرافم مشاهده می کنم زنان ظریف و حساس با توانایی فیزیکی کمتر از اقایان که مجبور هستند به صورت مضاغف از ان ها کار کنند و تا زمانیکه که معین نشده ادامه دهند! ماثر تمام اتفاقات دست از ارسال رزومه کشیدم گویا محیط کارمندی دیگر با شرایط و خاستگاه من وجه اشتراکی ندارد پس مجددا به تصمیم ایجاد کسب و کار فردی بازگشتم اما چطور و چگونگی این مسئله با یک علامت سوال بزرگ  در ذهنم باقی ماند. هفته سوم و چهارم شهریور ۱۴۰۵نوشین نویسنوشین نویسMon, 28 Sep 2026 22:16:47 +0330https://virgool.ir/@m_28144633/فرصت-cndqul6dfrbzفک می کنم قسمتی از فیلم پیکی بلایندرز بود که تام شلبی (شخصیت اول فیلم) چیزی به من یاد داد اون معتقد بود اگر بین دو تا تصمیم شک داشتید حتما از سکه کمک بگیرید و شیر یا خط بیندازید جواب آخر مهم نیست  چون قبل از پرتاب سکه یا هنگام پایین آمدن ان خواهیم فهمید که خواسته یمان بیشتر دیدن کدام روی سکه است!بیشتر اوقات اگر تحت شرایط و حتی بعد از شمردن خوبیها و بدیهای نتوانم تصمیم بگیرم تو ذهنم سکه می اندازم  به این فکر می کنم که دلم با کدام طرف از روی سکه است ،شیر یا خط؟ در ایران و در شرایط کنونی ایران که دیشب برای چندمین بار خبر شروع مجدد جنگ آمد و صبح زود را با  زلزله ای سه و هشت ریشتری آغاز کردیم و البته به غیر از نوسانات اقتصادی که آنقدر سریع افزایش پیدا می کنند که مطمئنا تا اتمام این نوشته انتشار ان هم ثابت نمی ماند،با توجه به این موارد تصمیم گیری در اینجا  سختترین  نوع ان است علاوه به بر شرایط شخصی و تحلیل ان برای زندگی فردی باید به قسمت جامعه و اجتماع و شرایط ان هم واقف باشی!و همه اینها براساس تجربه بدست می آید و البته نه هر تجربه ای ،بیشتر کسانی که در ایران قدیم زندگی  کردند همچنین تجربه ای ندارند و آنها نیز در چنین شرایطی نوپا هستند وکاملا واماندند و حتی تجربه ای ندارند که به فرزندان خود بیاموزند .ما بعنوان فرزندان آنها اکنون خودمان باید تجربه بدست بیاوریم و ان را صرف گرفتن تصمیمهایی اعم از ؛چه زمانی می توانم ازدواج کنم؟چگونه مدیریت مالی داشته باشم؟چه بیزینس شخصی را انتخاب کنم که قادر به فعالیت باشم؟چگونه می توانم چند پتانسیلی عمل کنم؟روی چه چیزی سرمایه گذاری کنم؟کی و چگونه خرید های بزرگ مثل خانه و ماشین انجام بدهم ؟در چه بانکی فعالیت کنم که بیشتر وام با کمترین بهره را داشته باشد؟کی برای خودم وقت کتاب خواندن و توسعه مهارت ایجاد کنم؟چگونه خودم را با جهان اول در ارتباط نگه دارم و سعی کنم به روز باشم؟چگونه از گجت ها و تکنولوژی های جدید استفاده کنم؟چگونه برای داشتن یک بیزینس پلن از فضای اینترنت داخلی استفاده کنم؟چه فیلترشکنی استفاده کنم ؟ در کدام سوشال مدیا فعالیت کاریم را آغاز کنم که کمتر مورد تهاجم و تهدید باشد؟و...اینقدر تعداد سوالات زیاد است که نام بردن انها تا صفحه ها طول می کشد و من فقط به قسمت کلی ان اشاره داشتم و متاسفانه چگونگی پاسخ دادن به آنها را در هیچ آکادمی یا آموزشگاه خصوصی  یا دولتی آموزش نمی دهند.مردمان قدیمی ایران شاید فقط  با یک درصد از این سوالات دست و پنجه نرم می کردند آنها نهایتا با شغل پدری خود ادامه می دادند یا درس می خواندند و فعالیت نوین آغاز می کردند و برای ازدواج خیلی زود و تحت شرایط ثابت اقدام می کردند و در دهه سوم زندگی دارای خانواده و فرزند و دستاورد های فراوان بودند که در حال حاضر داشتن یکی از آنها آرزوی یک فرد سی ساله هست! در چنین موقعیتی ایجاد کردن یک فرصت یا استفاده ی درست از یک فرصت یک مهارت بسیار بسیار ضروری است که  باید بدست بیاورید و به خوبی از ان استفاده کنید . قطعا فرصتهایی ایجاد می شود که گاها ممکن است ایجاد دوباره ان اندازه ی یک عمر طول بکشد پس غنیمت شمردن فرصت اینجا معنای عمیق تری دارد خیلی عمیقتر.در نهایت یکی از عقاید من در این رابطه این است که در صورتیکه نمی دانیم یک فرصت را چقدر می خواهیم و چقدر زندگیمان ماثر از ان خواهد شد؟کافی است به نبودن یا از دست دادن ان فکر کنیم در ان صورت به قطعیت یا عدم قطعیت  کسب ان فرصت خواهیم رسید! به خاطر دارم روزی را که برای خریدن انلاین کفش آدیداس دلخواهم با یک تخفیف عالی فقط یک روز فرصت داشتم و موجودی ان کفش تا ان لحظه یک عدد بود یعنی اگر من زود اقدام نمی کردم خیلی زود ان را از دست می دادم ،سعی کردم از لحاظ مالی  موقعیت خودم را برای این خرید بررسی کنم. فکر کردم که بعد از خرید ان تا حقوق بعدی می توانم از پس هزینه های زندگیم بربیایم یا نه؟! تصمیم گیری برایم سخت شده بود چونکه از لحاظ مالی در مضیقه بودم . در زندگی مستقلم اغلب سعی می کردم در بهمن ماه در تخفیفات  فروشگاه ها خریدهای نوروز و سال جدیدم را انجام بدم و این می توانست کفش سال جدیدم باشد و خوب البته تنها کفش موجود در سایت یک سایز بزرگتر از پای من بود و تمام این موارد من را مردد کرده بود.نهایتا در ذهنم به تصمیم نهایی خریدن ان رسیدم .وقتی وارد سایت شدم موجودی ان  صفر شده بود و دیگر نمی توانستم ان را داشته باشم . خودم را برای دست دست کردن سرزنش کردم و خیلی از هدر دادن فرصت خرید کفش آدیداس دلخواهم ان هم به قیمت مطلوب ناراحت شدم.دقیقا زمانی عمیقا فهمیدم چقدر آن فرصت را می خواهم که ان را کاملا از دست داده بودم و با خودم فکر می کردم چه خوب می شد اگر مردد نمی شدم زودتر اقدام می کردم .چند ساعت بعد ،  خیلی ناباورانه تصمیم گرفتم دوباره به سایت مراجعه کنم بلکه موجودی ان را افزایش داده باشند یا تخفیف دیگری  فعال کرده باشند در ان حین  مجددا کفش دلخواهم را با موجودی یک عدد در سایت دیدم و بدون تعلل ان را خریدم.معلوم شد اختلالات سایت در ان زمان سبب دیده نشدن موجودی واقعی  در ان لحظه شده بود و باعث شد من طمع از دست دادن ان فرصت مطلوب را بچشم .درسته ان کفش بخاطر سایز بزرگش اصلا مناسب من نبود ولی من استایل ان سال نو را با بدست آوردن ان فرصت کامل کرده بودم و کاملا راضی بودم!در اقتصاد خرد سال دوم  یا سوم مهندسی صنایع آموختم که کلا انتخابها و تصمیم گیری ها دارای هزینه  فرصت هستند یعنی در صورت انتخاب هر مورد هزینه ای (چه مالی ،چه زمانی و چه معنوی ) صرف انتخاب نکردن موارد دیگر می شود.من اغلب در توضیح دادن مسایل علمی خوب نیستم ولی بگذارید برایتان مثال بزنم : اگر من امروز انتخاب کنم که خریدهایم را بصورت آنلاین انجام بدهم می توانم همزمان به کارهای خانه رسیدگی کنم و از گرمای تابستان و پیاده روی طولانی و بلند کردن کیسه های سنگین دوری کنم ولی هزینه ی فرصت من در اینجا چه خواهد بود؟من با افراد دیگر(مثل فروشنده یا همسایه یا راننده) تعامل نخواهم داشت،لیست انتخابهایم محدود خواهد بود یعنی فقط شامل مواردی است که آپلود شده و نه بیشتر،نمی توانم از اسکناس برای پرداخت استفاده کنم و حتما باید حساب بانکی و رمز پویا داشته باشم،هزینه بسته بندی و حمل و نقل را باید پرداخت بکنم،شاید یک فروشگاه همه ی نیاز های من را نداشته باشد و مجبور بشم چندین سفارش از چندین فروشگاه ثبت کنم که گیج کننده و سخت است و... که الان خاطرم نیست.دوست دارم مفهوم را خوب بیان کرده باشم و تفهیم شده باشد چونکه امکان ندارد در ایجاد فرصتی بدون بررسی کردن هزینه های ان بتوانیم ان را کسب یا رد بکنیم و این جزو الزامات است .و البته تمامی فرصت ها و مواردی که در زندگی واقعی ما اتفاق می افتند به سادگی مثالهای بنده نیستند.مادری که به کودکش قبل از وعده ی غذایی تنقلات نمی دهد خوب می داند هرچند ان تنقلات سالم و بی ضرر باشد ولی هزینه فرصت خوردن ان از دست دادن و میل نداشتن به وعده ی اصلی غذا توسط کودک خواهد بود.حال اینکه در تک تک و ریزترین انتخاب  های زندگیمان هزینه هایی خواهیم داد که خودمان بصورت خوداگاه یا ناخوداگاه انتخابشان کردیم.به همین سادگی من اغلب این تحلیلها و قوائد را در زندگیم بکار می گیرم و از  نتیجه ی انتخاب هایم هم راضی هستم و پشیمانی کمتری را تجربه می کنم! و امید دارم این قانون های کلی برای تصمیم گیری  و از دست ندادن فرصتها بکارتان بیاید.هفته دوم شهریورنوشین نویسنوشین نویسMon, 21 Sep 2026 14:01:26 +0330https://virgool.ir/@m_28144633/مهاجرت-کنم-یا-نه-brrk92x9qfwtهفته اول شهریور1405من از ان دسته از آدمها هستم که زندگی امروزم را دوست دارم و احساس می کنم نقش زیادی برای بدست آوردنش داشتم یعنی همه ی زندگی ام را به دست قضا و قدر و سرنوشت از پیش تعیین شده نسپرده ام و سخت برای هر آنچه که الان دارم تلاش کرده ام .در چنین مواقعی که اوضاع اقتصادی ایران شدیدا بهم می ریزد و فقر و گرانی بی داد می کند و تقریبا هیچ کسی هیچ کاری نمی تواند بکند جز اینکه سازگار باشد و جون سالم به در ببرد،به فکر فرو می روم و عمیقا ناراحت می شوم نمی توانم به ادم های بیمار فکر نکنم. شاید تنها مخاطب همیشگی افکار من آنها باشند و البته کسانی که عزیزانی دارند که با بیماری های عجیب و سخت دست و پنجه نرم می کنند.نمی توانم به فکر احتمال موجود بودن داروهای خارجی گران آنها نباشم نمی توانم خودم را به جای همراهان بیماران نگذارم. نمی توانم ببینم آدمهایی را که شاهد بیماری عزیزانشان هستند و ذره ذره آب شدن و از بین رفتن عزیزشان را می بینند و هیچ کاری نمی توانند بکنند و حتی آنها که استطاعت مالی هم دارند با نبودن دارو های خارجی تحریم از هم می پاشند و نا امید می شوند.بیمارهای سخت به خودی خود مقابله ی دردناک و طولانی و سرانجام نامعلوم دارند و این شرایط صد برابر این وضعیت را بدتر می کند و من نمی توانم به آنها فکر نکنم و در این تورم وحشتناک معمولی زندگی کنم. دریافته ام خوشبختی برای من مفهوم همگانی دارد من نمی توانم خوشبخت باشم در حالیکه در همسایگی من مادری است که از درد فقر و ناتوانی در سرپرست بودن خانواده اش گریه می کند یا پدری ناشنوا که علا رغم سختی زیاد محدودیت ارتباطی اش ، پیک موتوری مارکت های آنلاین می شود ان هم برای داشتن یک زندگی زیر خط فقر و یا حتی پیرزنی که کار نظافت پله های ساختمان و پارکینگ را دارد در حالیکه از شدت فرسودگی و کار بیش از حد ،بدنش از وسط خم شده است.من خوشبختی را وقتی می بینم که ادم های متناسب با لیاقت و تلاششان دستاورد داشته باشند و بتوانند انعکاس ان را در زندگی خود و حتی فرزندانشان ببینند.در چنین روزهایی سعی می کنم در خیال خودم در بعضی از راه های زندگی گذشته ام تغییر ایجاد کنم و بعد با خودم متصورم می شوم که چی می شد اگه ان راه را انتخاب کرده بودم؛ چه مسیری داشتم و الان کجا بودم؟شگفت انگیز است و گاهی قلبم را به درد می آورد و گاهی من را آرام می کند از اینکه انتخاب درست کرده ام و اکنون دستاوردهای فوق العاده ای دارم.اگر من اینجا نبودم مهاجرت!،خیال همیشگی من است! البته که من مهاجرت داخلی داشته ام ولی خیال من در رابطه با کشورهای دورتر است زندگی کنار آدمهایی که حتی زبان آنها را هم باید یاد می گرفتم تا بتوانم کوچکترین ارتباطی با آنها بگیرم. البته در گذشته تنها در این قسمت توانستم پیشرفت کنم و راه مهاجرت را هموار کنم الباقی موارد مثل تمکن مالی و وکیل و ترجمه مدرک و داشتن پول بسیار بسیار زیاد از عهده ام خارج بود و تقریبا من را به نقطه ی توقف رساند. در آن روزها خواندن زبان انگلیسی و داشتن پس انداز از اندک پول حقوق کارمندی، منهای کرایه خانه و هزینه های زندگی مستقلم ، اولویت من بود.سعی من این بود تا جایی که برایم ممکن است از مستقل بودن در شهری که دوستش داشتم لذت ببرم و با مردمی که حرف من را می فهمند ارتباط بگیرم و زندگی کنم. دقیقا به شکلی که برنامه ریزی کرده بودم زندگی می کردم حتی بهتر بارها در ارتباط با خاطرات مهاجرت داخلی ام گفته ام که من بعد از این اتفاق مهم در زندگی ام شروع به بزرگتر شدن کردم سعی کردم اصیل تر زندگی کنم و توانستم شکلی برای خودم ایجاد کنم که می خواهم و اینها حاصل تلاش بینهایت من بود و اکنون به شکل دستاوردهایم به آنها نگاه می کنم. نهایتا در پیچ و تاب برداشتن قدم های بزرگتر به سمت مهاجرت به کشورهای خارجی و ماندن بین شدن و نشدن این اتفاق بزرگ در زندگی ام با پسری فوق العاده ، شریف و با اصالت آشنا شدم که مسیر زندگی ام را به طور کلی عوض کرد تمام احتمالات ذهنم را بهم زد و در ادامه زندگی هم سفر من شد. اولین و سختترین عدم تفاهم ما بین ماندن و رفتن بود. من در پی اقدامات و بررسی راه های رفتن بودم ، اما او حتی یک درصد حاضر به زندگی کردن در خارج از کشور نبود و من می بایست بین احتمالات کم رفتن و داشتن یار و نرفتن یکی را انتخاب می کردم.حالا سالها از ان روز می گذرد و من اگر بارها و بارها به ان روزگار بگردم باز هم او را انتخاب می کنم .من اگر7 سال پیش مهاجرت را انتخاب کرده بودم.قطعا تا به امروز هنوز با بهترین دوستم در یک خانه کرایه ای زندگی می کردیم هرروز هرکدام به سرکار می رفتیم و جز بعضی موارد اغلب اخر هفته ها را برنامه می چیدیم.ولی آیا از ان غربی های سرد همدمی برای من پیدا می شد؟خودم را می شناسم مطمئنم پیدا می شد ولی اینکه چقدر احساس جدا ماندگی و دلتنگی داشتم را نمی دانم یا اینکه چقدر حس می کردم باید کنار باید کنار خواهرم باشم  و نمی توانستم. آیا ꞌ زندگی در ارتباط با دیگران معنادار می شودꞌ هنوز هم برایم یک ارزش بود یا ان را به اجبار انتخاب کرده ام؟ آیا می توانستم دایره ای از افراد به دلخواه و به انتخاب خودم اطرافم داشته باشم که ماثر از آنها پیشرفت کنم؟ آیا بعد از گذشت پنج سال کار و تحصیل کارت شهروندی ان کشور را می گرفتم؟ آیا می توانستم با غم از دست دادن خاله ،دایی،دخترعمو و آشنایانم در این سالها به تنهایی کنار بیایم؟آیا می توانستم مستقل زندگی کنم  و از پس مخارج درمانی و زندگی به تنهایی بر بیایم؟ آیا سرانجام  بعد از دست یابی به موقعیت در زمان معین ثابت موفق به ازدواج با مردی اصیل و شریف می شدم؟آیا با توجه به امکانات و رفاه اجتماعی به فرزند اوری فکر می کردم؟آیا آینده ی شفاف تر و قابل دسترس تر از همه لحاظ اعم از مالی ،رفاهی، تحصیلی ،درمانی و... برای خودم می دیدم؟عمیقا دوست دارم به تمام سوالات بالا جواب منفی بدهم در اینصورت خیالم کاملا راحت می شود که انتخاب درست کرده ام و جایی که الان هستم بهترین جایی هست که می توانستم باشم  در غیر اینصورت از هم می پاشم چونکه برای جبران کردن ان نیاز به یک عمر زندگی دیگر دارد که بتوانم از اول انتخابم را اصلاح کنم.در نهایت یکی از عقاید من این است که هرکسی نسبت به زندگی و شرایط خودش بیشتر از هرکس دیگری آگاه است و هرکسی برای خودش می تواند بهترین انتخاب را در هر شرایطی داشته باشد البته با علم و آگاهی و داده هایی که برای ان انتخاب باید داشته باشد. و شاید این عقیده هم بخشی از درون من باشد که بخواهد به من ثابت کند که انتخاب درستی کرده ام و عذاب وجدان یا حسرت را در ادامه ی زندگی از من بگیرد! واقعیت این است که با وجود این ارزشها و باورهایی که بعد از ان انتخاب در من شکل گرفته است بازهم در چنین مواقعی بهم می ریزم دلم می خواهد روزها با جهان بیرون ارتباطی نداشته باشم ،نخندم یا جایی نروم به فکر خودم  نباشم و تنبیه بشم و گریه کنم و برای نداشتن ان زندگی در خارج کشور عزاداری کنم. نوشین نویسنوشین نویسWed, 09 Sep 2026 11:33:31 +0330https://virgool.ir/@m_28144633/پیشگفتار-gfeae6tfpgujکتابفروشیها با  ارزش ترن پناهگاه ادم های تنهاند؛ با  توجه به اینکه چه بسیار کتابهایی که صرفا  به این دلیل نوشته شده اند که نویسندگانشان نتوانسته بودند هیچ کس را برای حرف زدن  پیدا کنند.آلن دوباتنبلـخره من هم باید از یک جا شروع می کردم ،من هم احتیاج داشتم که بنویسم تا  بلکه روزی خوانده شوم.من با این رویا بزرگ شدم ، در تراس چوبی در آب و هوای شمالی ایران به همراه  فنجانی قهوه روی میز گرد در کنار دفتری که بخاطر شدت باد ورق می خورد در حالیکه باران می بارد و بوی نم و خیسی خاک کل محیط را پر کرده است می نویسم .گویا از قبل می نوشتم و در این رویا من مسلط و حاذق در فکر فرو رفتم و برای بیان افکارم دنبال واژگان می گردم.بدیهی هست برای رسیدن  به ان تصویر رویایی بلخره باید روزی از یک جا شروع کرد.من همیشه می نوشتم  هیچوقت نوشتن برایم سخت نبود و هر از چندگاهی به سراغ کارهای دیگر می رفتم و از نوشتن غافل می شدم ولی هربار دست از پا دراز تر برمی گشتم  چون حس می کنم نوشته های من خونه ی من هستند حتی وقتی توی ذهنم معلق اند و روی کاغذ پیاده نمی شوند باز هم هستند و خودنمایی می کنند.وقتی انها راه بروز ندارند؛ بعد از گرفتن خواب شبانه ی من یا مشغول کردن فکرم به مدت چند روز کمرنگ یا حتی محو می شوند .به هنگام تنهاییها یا اضطرابها و ترسهایم گم می شوند و دیگر یادم نمی آیند چه درسی گرفته بودم و چکار باید بکنم تا خود را از این منجلاب بیرون بکشم حداقل کار ممکن مکتوب کردن آنها است تا به هنگام نیاز سروقت ان ها بروم. من بیشترین  انگیزه و  اشتیاق دوباره شروع به نوشتن کردن  را از یک سریال گرفتم که در ان راوی داستان خانم نویسنده  بود و شرح حال زندگی  خود و سه دوستش را با ایجاد سوال و پاسخهایی که طی یک قسمت اتفاق می افتاد ،نشان می داد.او اول یا پایان هر قسمت از سریال روی صندلی مقابله میزی که روی ان لب تابش بود و رو به پنجره ی شیشه ای در  آپارتمانش در شهر منهتن می نشست  و روایتش را تایپ می کرد و آن را بلند برای مخاطب می خواند و این تصویر عمیقترین و قشنگترین سکانس هر قسمت بود. مقایسه کردن اصلا کار درستی نیست ضمن اینکه الان پرمخاطب ترین کتاب ها هم در ایران در مقایسه با کم مخاطب ترین کتابها در نقطه های دیگر جهان سرانه مطالعه کمتری دارد (با نگاه به آمار سرانه مطالعه کشور در مقایسه با کشورهایی مانند هلند و امریکا و هند و چین )و این یعنی شانس من برای رسیدن به رویاهایم به صفر میل می کند.شاید روح بزرگوار اینجانب احتمال بسیار ناچیز تحقق یافتن این رویا را  از اعماق دل قبول داشته و به همین علت تا کنون امر نوشتن را به تعویق انداخته ولی در نهایت در تله ی انگیزشی و تحت تاثیر اثرات مثبت و حال خوب این سریال دوباره شروع به نوشتن کرده است.در دوران مدرسه برخلاف اکثر همکلاسیهایم هیچوقت با نوشتن مشکلی نداشتم و زنگ انشا یا امتحانش برایم جزو آسانترین ها بود . خاطره اولین تعریف و تمجید از انشا هایم برمی گرده به سال سوم دبستان، ان موقع معلم انشا ما از معلم ثابت و اصلی ما جدا بود،این خانم که من نام ان را بخاطر نمی اورم در اولین روز زنگ انشا بعد از اینکه  خودش را معرفی کرد از ما خواست تا خاطره ای از یک روز از تعطیلات تابستانی خود را بنویسیم.در ان روزها ما اغلب تابستان را میزبان بودیم و جای خاصی نمی رفتیم یا خاطره ای قابل نوشتنی اتفاق نمی افتاد  به همین علت من تصمیم گرفتم خاطره ای ساختگی بعنوان انشا ارائه بدم. هفته ی بعد در زنگ انشا معلم از ما خواست که بصورت داوطلب حاضر به خواندن انشایمان باشیم و من از همه هیجان زده تر بعنوان اولین نفر  پای تخته رفتم و خاطره ی ساختگی م را خواندم . بعد از ان معلم از انشایم تعریف زیاد کرد و من را بسیار تشویق کرد او گفت نوشته ی من  دارای ساختار متن ،پیشگفتار،متن اصلی،نتیجه گیری و اندکی طنز است البته من به هیچکدام  بجز مورد آخر توجهی نداشتم و آگاه نبودم .از ان روز به بعد من انشاهایم را با توجه بیشتری می نوشتم و معلمم هم با توجه ویژه تری نسبت به همکلاسیهایم به انشاهایم دقت می کرد ولی هیچکدام به اندازه ی همان انشای اولی نظر معلم را جلب نکرد و زبان وی رو به تمجید باز نکرد !برای داشتن استمرار در نوشتن و به هدف رسیدن ،داشتن یک برنامه الزامی است .در نظر دارم حداقل هر هفته یکبار  بنویسم و موضوع ان را مطابق با موردی که اغلب ان هفته ذهن من را مشغول خود می کند انتخاب کنم و بعد از جمع آوردی اطلاعات به صورت میدانی یا تحقیق در باره ی  موضوع و تحلیل ان به شیوه ی خود و توام با باورها و اعتقادهایم در ان رابطه را مکتوب کنم.نوشین نویسنوشین نویسSun, 06 Sep 2026 15:49:55 +0330