https://virgool.ir/feed/@m_28124249نویسنده داستان های کوتاه و برنده ی جایزه the modest goat prize 2024fa2026-11-12 06:24:25https://files.virgool.ir/upload/users/4351376/avatar/JHtJb9.jpghttps://virgool.ir/@m_28124249https://virgool.ir/@m_28124249/آخرین-جایی-که-به-رویاها-می-رسی-kskujtxiuiaoنشستن برروى صندلى عقب ماشين پدر هميشه جايگاهى براى فكر كردن به روياها و آرزو ها و دستاورد هاى بزرگ در آینده بود گاهی پزشكى مى شدم كه در آخرالزمان شكل گرفته در پانصد سال اينده به زن سى و چندساله اى كه دچار ويروس عجيب و غريب شده كمك مى كردم و بدون هيج واهمه اى خودم رادر معرض آلودگی قرار مى دادم، بعد ها وقتى سنم بالاتر رفت و لجبازى دوران نوجوانى به سراغم امد تا با خواسته هاى پدر سنتى ايرانى ام مخالفت كنم تصميم گرفتم در مسافرت هاى دور وقتى از پشت شيشه ى ماشين به بيابان ها نكَاه ميكنم دختر كارگردان با ابهتى باشم كه وقتى كار بازيگر به آخِر ميرسد با گفتن يك (كات)قدر تمند همه را به زندگی اوليه و معمولى شان برگردانم ،جايى كه نقش ها تمام مى شد و نقاب اصلى رابر صورتمان می زدیم.چندسال بعد نميدانستم كه وقتى به شيشه نگاه ميكنم و اهنگ مورد علاقه ام در گوشه اى از ذهنم پخش مى شود نه پزشكى با روپوش سفيد ونه حتى يك دانشجوى بازيگری بودم،دانشجوى رشته اى شده بودم كه حتى خودم هم نمى دانستم چیست، اما روياهايم هنوز پابرجا بودند،به اميد وصال به ارزوهايم بود كه همچنان نفس ميكشيدم،در ذهنم هنوز ادم مهمى بودم كه همه او رامى شناختند،دختر قدر تمندى كه وقتى از كنار هررهگذری عبور ميكند برايش مى ايستند و گاهی يواشكى از او عكس مى انداختند.اما نميدانستم اين رقص باله ى باربى هاى عروسكى در دلم كه هربار به روياهايم فكر ميكردم اتفاق مى افتاد وهم و خيالى بيش نيست،بايد در صندلى جلو ماشين بنشينى به جاده ى تاريك روبرو زل بزنى و بفهمى كه انتهاى ان پيدا نيست و دراين بى نهايت وهم الود چیزی جز پودر شدن روياها انتظارت را نمى كشد،بايد همزمان كه به ستاره هاى بالاى سرت نگاه ميكنى و وقتى ماه را از پشت شيشه ها تيره تراز هميشه ميبينى متوجه شوى كه زندگی ميتواند تدتر از سرعت ماشين از جلوى چشمانت عبور كند بدون انكه حتى نوك انگشت اشاره ات دنباله ى رويايت را لمس كند چه برسد به اينكه بتوانى چنگی بر آن بزنى و در بغلت نگهش دارى، بايد متوجه شوى كه گاهی نه آنی مى شوى كه پدرو مادرت ميخواستند ونه آنی كه خودت تصورش مى كردى ،در ماشينى نشسته اى كه نميدانى قرار است قصه گوی كدام روياى دست نيافتنى ات باشد و تصوير شخصى راميبينى كه حالا متفاوت تراز هميشه در جاده به تو نكَاه ميكند،ميبينى تو هنوز هم به شيشه ى ماشين زل زده اى اما اينبار دكمه اش را ميزنى كه پايين بيايد که دود سيگارت را به بيرون فوت كنى و همزمان آهی از عمق وجودت بكشى براى نرسيدن هايت ،براى اينكه نميدانى تقصير انها بود يا خودت،تقصير تعصب پدر ،بى خيالى مادر يا لجبازى خودت.اصلا شايد تقصير اين ماشين لعنتيست كه هربار سوارش مى شوي غرق در روياهايى ميشوي كه احتمالا به تو تعلق ندارند،روياهايى از جنس ديگران،از جنس فهم و شعور خانواده يا ازجنس پشتکار و قاطعيت دخترانه،كه تو هيج كدامش را نداشتى.اما خوب بلد بودى برراه اشتباه جاده ى پيش رويت انقدر اصرار بورزى كه ماشين زندگی از جاده ى خاكى سردر بياورد،جايى گم شوى كه نميدانى انتهايش به كجاميرسد و خوب ميدانى كه قرارنيست به جايى كه بودى برگردی.حالا در اوج ٢٨ سالگی ،وقتى غرور جوانى ات ته كشيده و پدر دست از غالب كردن ارزوهايش به تو برداشته هنوز هم وقتى سوار ماشين مى شوى و به دل جاده ميزنى ،روياهاى جديدى در سر مى پروانى بااميد اينكه اينبار مانعى جلودارت نباشد به اميد اينكه اين بار رويا نباشند و تبديل به خاطره هاى دورى شوند كه از مرورشان در ماشين لبخندى به لبت مى ايد و تصوير لبخندت را روى شيشه كثيف ماشين مييينى.بهناز بیتابهناز بیتاTue, 11 Nov 2025 03:47:12 +0330