<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های علی فرهادیان</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_28122350</link><description>کمی نویسنده،نوازنده،کافه گَرد</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 16:10:34</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1712837/avatar/tOOjEs.jpeg</url><title>علی فرهادیان</title><link>https://virgool.ir/@m_28122350</link></image><item><title>خواب...</title><link>https://virgool.ir/@m_28122350/خواب-xbncoeen5aep</link><description>به این باور رسیدم که نوشتن از هر چیزی باعث میشه از ارزش واقعی اون کاسته بشه.درد و رنج‌های واقعی رو نمیشه به کلمه تبدیل کرد و در قالب جملاتِ به اصطلاح ادبی به خورد مخاطب داد. رنج‌های واقعی انسان رو دچارنوعی استیصال می‌کنند که باعث میشه فرد به سکوت و خاموشی پناه ببره و این سکوت به هیچ‌وجه خودخواسته نیست. تو تلاش می‌کنیچیزی بگی که ارزش خوندن داشته باشه اما به بن‌بست می‌خوری. انگار ذهنت دچار نوعی خواب مصنوعی شده. بیداری اما هیچ‌چیز رواحساس نمی‌کنی. فقط نظاره‌گری؛ چیزی شبیه به یک مرگ چه بسا دردناکتر..._____________خواب...ع.ف</description><category>علی فرهادیان</category><author>علی فرهادیان</author><pubDate>Tue, 12 Jul 2022 04:27:11 +0430</pubDate></item><item><title>گورستان...</title><link>https://virgool.ir/@m_28122350/گورستان-ezdftlcwbklr</link><description>ﻣﺮﺩﻱ ﻛﻪ ﻋﻘﺐ ﺗﺎﻛﺴﻲ ﻛﻨﺎﺭ ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﻮﻱ ﺳﺮﺭﺳﻴﺪﺵ ﭼﻴﺰﻱ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﻣﻲﻛﺮﺩ، ﺳﺮﺭﺳﻴﺪﺵ ﺭﺍ ﺑﺴﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ: ‏«ﻫﺮﭼﻲ ﻣﻲﺩﻭﻭﻳﻴﻢ، ﺑﺎﺯﻡ ﻋﻘﺒﻴﻢ.»ﻛﺴﻲ ﺟﻮﺍﺑﻲ ﻧﺪﺍﺩ.ﻣﺮﺩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺵ ﮔﻔﺖ: ‏«ﻫﻤﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻣﻲﺩﻭﻭﻳﻴﻢ، ﺑﺎﺯﻡ ﻫﻴﭽﻲ.‏»ﺯﻧﻲ ﻛﻪ ﺟﻠﻮﻱ ﺗﺎﻛﺴﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ،ﮔﻔﺖ: ‏«ﺧﻮﺵ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺘﻮﻥ.‏» ﻣﺮﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪ: ‏«ﭼﺮﺍ؟‏» ﺯﻥ ﮔﻔﺖ: ‏«ﭘﺴﺮ ﻣﻦ همش ﺷﺶ ﺳﺎﻟﺸﻪ ﻭلی نمیتونه ﺑﺪﻭﻭئه… ﻫﺮ ﻛﺎﺭی ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻪ.‏»ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﻛﺪﺍﻡ ﺣﺮﻑ ﻧﺰﺩﻳﻢﺑﻪ ﺯﻥ ﻧﮕﺎه ﻛﺮﺩﻡ، ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻮﺩ._____________ع.ف</description><category>علی فرهادیان</category><author>علی فرهادیان</author><pubDate>Tue, 12 Jul 2022 04:24:31 +0430</pubDate></item></channel></rss>