https://virgool.ir/feed/@m_28117066به امید پیدا کردن تمام رویاها وجادوهایی که تو دنیای واقعی خودمون اتفاق نمیفتن لا به لای دنیای کتاب ها 🔮fa2026-11-11 19:12:03https://files.virgool.ir/upload/users/4719018/avatar/zbMc9c.jpghttps://virgool.ir/@m_28117066https://virgool.ir/@m_28117066/خنده-مستانه-yhslow9gyizaمرد ابلهی مستانه خندیدذهن پوچی ، خود را سرشار از خرد پنداشتاز دهانی بی چفت و بست مزخرفاتی ناتمام به بیرون درز پیدا کردبوی تعفن افکاری پوسیده در فضا منتشر شدماهیچه های ورزیده قهرمان پوشالی توان بلند کردن وزنه حقیقت را نداشتمرد زورگیر از ترس بچه گربه ای پشت ماشین پلیس پنهان شدو مدرس برگزیده کلاس های خودباوری شب گذشته خودکشی کردباغبان کهنه کاری پای علف های هرز آب ریختو نجار زبردستی جدید ترین مدل صندلی اش را با سه پایه ساختزن پاکدامنی در نگاه مردان به دنبال عشق بودمرد ساده دل حلال خوری در پی منصبو تنها مرد ابله حق داشت که مستانه میخندیدالحق که این جهان مکانیست بس مضحک ...    الهامالهامThu, 05 Nov 2026 09:09:10 +0330https://virgool.ir/@m_28117066/چند-خطی-قبل-از-جنون-yuaks8oudil2این چند لحظه کوتاه نوشتن را از ساعت های کاری طولانی امروزم میدزدم ...حقیقتا چند روزی را داشتم صرف فکر کردن و سبک سنگین کردن این میکردم که امروزم را مرخصی بگیرم بعد که کمی بیشتر فکر کردم دلیل قانع کننده ای را برایش نیافتم جز برای خودم که متاسفانه خودم هرگز اهمیتی نداشته ام ...به خدا قسم اصلا نمیدانم چه مزخرفاتی است که دارم سرهم میکنم که سر و تهش هیچ جوره به هم نمیخورنددر مغزم جنگی برپاست و در هر دو سمت جبهه خودم ایستاده اماصلا ولش کن همه این حرف ها راامروز 26 ساله شدمقبل ترها روز تولدم را دوست داشتم ، یعنی عاشقانه میپرستیدمش اما حالا دو یا شاید سه سالی میشود که فقط چشم هایم را میبندم نفسم را حبس میکنم و شجاعانه تحمل میکنم تا بگذرد و برود .راستی همین دیشب بود که فهمیدم  که مردم دروغ  های بسیاری  میگویند ، همه میگویند زمان زخم ها را درمان میکند اما همه این ها چیزی نیست جز مزخرفات من درآوردی که انسان ها برای گول زدن خودشان هر روز برای هم تکرار میکنند !بعد از گذشت یک سال و چند روز من شب گذشته باز هم برای چیزی گریستم که در سال پیش در شب تولدم مرا به گریه انداخته بود ، هیچ چیز در من تغییر نکرده بود ، آیا 365 روز برای التیام زمان کافی نبود ؟همین حالا تصمیم گرفتم امروز را مرخصی بگیرم و بروم ...فقط فرار کنماحتمالا تا آخر روز خیابان گردی کنم ...الهامالهامMon, 02 Nov 2026 08:56:13 +0330https://virgool.ir/@m_28117066/لحظه-درست-تغییر-zvgps0erzcboو در نهایت همه چیز به پایان خودش رسیدهمه آن روزها و لحظاتی که گمان میبردیم هرگز به خط پایان نخواهند رسیداما همه چیز در زمانی تمام شد که باید تمام میشد و جای درستش بودو اهمیتی نداشت که ما تا چه اندازه خواستار اتمام این فصل داغ بودیمچراکه اتفاقات زمانی رخ میدهند که باید رخ دهندو حالاپاییز در حال رسیدن استهنوز نمیتوان آثارش را به وضوح دید ، اما میدانیم که باید صبوری کرد و اجازه داد که تغییر فصل جا بیفتدکه باران بباردکه آش رشته داغ بچسبدو بوی پوست سوخته پرتقال روی بخاری عطری باشد که از خانه به گوش میرسدباید صبر کردتا چراغ خورشید کمی زودتر خاموش شودو شهر کمی سریع تر از حالت نرمال سکوت کردن را تمرین کند نباید عجله کرددر رسیدن انار های شکستهو پوشیدن چکمه های فرسودهآری عزیز منخبر خوش همین است که طبیعت نوید میدهددر زمان درست تغییرات رخ خواهند داد ... الهامالهامWed, 23 Sep 2026 14:39:26 +0330https://virgool.ir/@m_28117066/زرافه-های-گردن-کوتاه-fy1ptlghrixkهنوز روزهایی را به خاطر دارم که همه چیز ساده تر بود و اشتباه کردن کم هزینه تر ، روزهایی که زمان بسیاری برای آزمون و خطا کردن وجود داشت و قد درخت آرزوهایمان آنقدر بلند بود که گردن هیچ زرافه ای به برگ های شاخه های بالایی اش نمیرسید .روزهایی که منتظر و هیجان زده بودیم برای تمام احتمالات ممکن و تمام آنچه که میتوانست رخ دهد و هر روز با امیدی جدید و انتظاری بی مورد برای چیزی که نمیدانستیم چیست سر میشد .اما حالا روزهاست که در اطراف ما همه چیز متوقف شده است . مدت هاست تمام حرکات جهان در گردش زمین به دور خودش و به دور خورشید خلاصه میشود . مدت هاست هیچ اتفاق جدیدی رخ نمیدهد و گونه های جانوری جدیدی پا به عرصه هستی نگذاشته اند . پرنده های آوازه خوان دیگر نوید هیچ شکفتنی را نمیدهند و جشن های سال نو همچون خاکستر سرد و بی مزه اند .دیگر رسیدن تابستان  کسی را دوق زده نمیکند و مردم با چتر از باران فرار میکنند و مرد محترمی که برای پرنده ها دانه میریخت مدت هاست گذرش به این اطراف نیفتاده است.و اخیرا قهوه تنها تلخ است و دیگر طعم شگفتی نمیدهد و مردم روز تولدشان را معمولی تر از هر روز دیگری سپری میکنند .و من میدانم زمان که بگذرد ، به حد کافی که صبور باشم خاطره آن روزهای خوش را نیز به دست باد خواهم سپرد تا آن ها را با خود به عالم نیستی ببرد و اجازه میدهم لحظه اکنون همچون ماری تنومند به دور حافظه ام بپیچد و بپیچد تا جایی که نفس خاطره های خوب تمام شود .و من آگاهم از اینکه روزهاست که تمام اتفاقات خوب و تمام لحظات شاد ما را به مقصد سرزمینی که هنوز جایی برای زیستن آنها مانده باشد و به سمت افرادی که خوش آمد گوی آنها باشند ترک کرده اند چرا که از این زمین و این پهنه خاکی تنها بلا میخیزد...الهامالهامMon, 21 Sep 2026 12:16:24 +0330https://virgool.ir/@m_28117066/غرق-شدن-یا-پرت-شدن-cfcgrddcwjgmباور کنید که نمیخواهم غمگین باشم که دائم به فکر فرو بروم و با وزن لنگر چندین تنی که گویی به خاطراتم بسته شده است به اعماق تیره روحم کشیده شوم.اما خب به راستی که شاد بودن نیز در این برهه بسی دشوار است .تلاش برای لذت بردن از بارقه نورهای کوچیک که از میان ابرهای طوفانی آسمان زندگی ام به بیرون سرک میکشند بسیار ناممکن بنظر میرسد .یک جور اختلال عجیب و غریب در حال وقوع است ؛ دارم به لبه های پرتگاهی که نمیبینمش نزدیک میشوم هر تپش قلبم نویدش را میدهد و هر نفس به وقوعش نزدیکش تر میشوم و نمیدانم لحظه ای که از این پرتگاه بیفتم تا چند روز قرار است سقوط کنم ، چه زمانی در میانه راه میتوانم دستم را به جایی بند کنم و به خس و خاشاکی چنگ بزنم و خودم را دوباره بالا بکشمشاید هم تا آخر سقوط کردم و دوباره من ماندم و استخوان های شکسته و روح درهم کوبیده شده و میدانید ترمیم استخوان ها چه دردی دارد ؟این لنگر لعنتی زیادی سنگین است و کشتی تکه پاره و سوراخ شده روحم دارد کم کم از آب این دریا پر میشودپس نزول قطعی استیا غرق خواهم شد یا پرت خواهم شد ...الهامالهامWed, 16 Sep 2026 15:11:16 +0330https://virgool.ir/@m_28117066/زندگی-از-هر-چیزی-وسوسه-انگیز-تر-است-c1jzmj2lvqevاخیرا عهد تازه ای بسته امقرار نیست فرار کنمو از عالم و آدمشناس یا ناشناس شکایت داشته باشم !بعد از تمام آن روزهایی که از ترس رویارویی با زندگی و دوباره مغلوب شدن خودم را در هر سوراخ و پستویی پنهان کرده بودم .حالا عهد بسته ام که زندگی کنم.آن طرف قرارداد هم زندگی ایستاده استپس از آنکه خودم هر صفحه را انگشت زدم او هم مجبور شد پای روز به روز صفحه های زندگی ام را مهر و امضاء کنددرباره جزئیتاش !؟ حقیقت این است که مفادش را دقیق نمیدانمبه جزئیاتش که رسید خواندنش از حوصله ام خارج بودو در برخی ماده ها و تبصره ها فهمش مشکل میشددر عوض به کلیاتش نگاهی انداختمبا کمی سیاست و کمی مذاکره برخی بخش هایش را تغییر دادموسوسه انگیز بودخواندش را میگویمتغییر دادنش را میگویماصلا خود زندگی را میگویمچند روز پیش شنیدم که مرد جوانی به دوستش میگفت زندگی کردن از هر دختری وسوسه انگیز تر استو فکر کردم که قطعا همین طور استبه تمام لحظات شاد و امید بخشبه تمام لحظات وحشتناک و فلج کننده اشو به تمام لحظاتی که قرار بود زندگی کنم و هنوز نوبتشان نرسیده بودو به یادآوردم هرگز پیش نیامده که خورشید از غرب طلوع کند یا جاذبه متوقف شده باشد پس زندگی هم ...شیرین یا شوربامزه یا کسالت باردر فراوانی یا خشکسالیدر ثروت یا در تنگدستیهمین هست که هستو همین طور هم خواهد ماندپس از الکی چانه زدن دست کشیدم و در نهایت هدیه ام را با آغوش باز پذیرفتمو راستی خدا بیامرزد پدر آن جوان خردمند راکه زندگی از هر چیزی وسوسه انگیزتر است ...الهامالهامSun, 06 Sep 2026 10:39:26 +0330https://virgool.ir/@m_28117066/یک-حادثه-کوچک-خیابانی-tgn6uuh1ypshتا به حال به بازارهای فروش فکر کرده اید ؟من ساده دل تا آن روز که مرد به ظاهر محترمی در کنار یک خیابان شلوغ مرا به عنوان "اصل جنس " خطاب و با نگاهش بند به بند تنم را به گونه ای وارسی کند که گویی جنس مورد علاقه اش را یافته است و به دنبال برچسب قیمت آن میگردد ، به این فکرها نیوفتاده بودم .در لحظات اولیه وقوع این حادثه آن زمان که خیابان برای من تنگ و صدای غرش موتور وسایل نقلیه در سرم خفه شد ، برای یک لحظه به کوتاهی بال زدن پروانه تمام دقایق عمرم همچون قطره ی معلقی در فضا در برابر چشمانم مجسم شد و درد تک تک لحظاتی که با چنین تجربه هایی عجین بودند آن قطره را در برابر صورتم از هم درید .بعد از آن درست خاطر ندارم مسیر را با چه سرعتی سپری کردم و خیابان ها تا چه اندازه کش آمدند و قدم هایم تا چه اندازه سنگین شدند ، به چند نفر سهوا تنه زدم و به چند نفر عمدا فحاشی کردم و لبخند شیرین چند کودک و نگاه خیره و متعجب چند بچه گربه را از دست دادم تا فقط خودم را از این ملغمه و از دست این جماعت نجات دهم .سوالات کوچک و بزرگ یکی پس از دیگری در سرم شکل میگرفتند و بیشتر آنها قبل از اینکه بتوانم پاسخی را برایشان بیایم همچون حباب های شیشه ای در سرم میترکیدند . من یک کالای لوکس پشت ویترینی پاساژهای شمال شهر بودم یا از آن دسته اجناسی که به صورت انبوه و تیراژ بالا تولید و در بازار های روز به حراج گذاشته میشوند ؟ همان هایی که همه بتوانند ببرند و استفاده کنند و اگر یکی ببری برای دومی هم تخفیف میگیری .اصلا چه زمانی آدمی در دسته اجناس جا گرفت که حالا بخواهد اصلی باشد یا تقلبی ؟ معیار سنجش چیست و چه ترازویی میتواند اصالت را بسنجد ؟ دست به دامن دیگر انسان ها شدم به این امید که مرا از این باتلاق متعفن نجات دهند ! با هر که صحبت میکردم چشمانش گرد میشد و گوش هایش را میگرفت و با خشمی که سعی در کنترل آن داشت میگفت که بروم و مثل یک دختر خوب به زندگی ام برسم و از دردسر دوری کنم و این حرف ها داستان است و واقعیت ندارد و اگر هم واقعی باشد یک دخترخانم خوب و سربه راه به این مسائل کاری ندارد ، در خانه میماند تا بختش او را پیدا کند و سوال نمیپرسد و جز خانه داری چیزی برایش اهمیت ندارد و از این دست مزخرفات ، اما من پا پس نکشیدم و خودم را به آب و آتش زدم و گشتم و پرسیدم و حرف خوردم و از رو نرفتم .تا آنچه میخواستم را پیدا کردم .طبق تحقیقات دست و پا شکسته اینجانب از زخم خوردگان این صنعت این بازار در سطح جهانی گسترده شده است همچون شبکه مویرگی سیستم خون رسانی بدن از فرق سر تا نوک انگشتان پا ! دربرخی نقاط جغرافیایی پر رونق تر و در برخی مکان ها بازار کساد است و مصرف کنندگان نیز از همه نوع و گونه ای هستند و انواع و اقسام اجناس با هر سایز و رنگ دلخواهی یافت میشود .بعضی اجناس خود خواسته در این بازار پرسه میزنند و صدالبته سرمایه گذاری های عظیمی هم روی خودشان کرده اند تا قیمت مارکت را بالاببرند و متوجه شدم که خرید و فروش قاچاقی هم انجام میشود و هستند بسیاری که بدون اینکه بدانند و ناغافل در تارهای چسبنده این بازار گرفتار میشوند و در قسمت های مختلف اجناس با قیمت های متفاوتی عرضه میشوند .تصویر مشمئز کننده ایست مگر نه ؟توهین بزرگی است ومیشود ساعت ها در بابش گریست ...هنوز هم چیزهای بسیاری را دراین باره نمیدانم ، منبع پیدایشش انگار مشخص نیست و این که گردانندگان این بازار چه کسانی هستند نیز فکر کنم بر همگان پوشیده باشد جز اینکه آنها همه را در این بازار چه عرضه کننده و چه مصرف کننده ، همچون عروسک های چوبی صحنه های تئاتر هر طور که بخواهند میرقصانند ...   الهامالهامTue, 28 Jul 2026 11:21:42 +0330https://virgool.ir/@m_28117066/شب-ydroxaktihr2قاب چوبی پنجره ، انعکاس چهره ی نفس گیر ماه در آب زلال حوضچه آبی نقره ای و حرکت نرم و موزون انرژی لابه لای شاخه های تک درخت انار باغچه گوشه حیاط نوید میدهد که یاری از راه میرسد ...هنگامی که شب دوباره فرا میرسدو تاریکی قدم های سنگینش را به جهان پیشکش میکندهنگاهی که پهنه ی گیتی یک رنگ میشودو سکوت بلندترین صدایی است که به گوش میرسدهنگامی که عمق و وزن تاریکی برای همگان یکسان میشودو چهره های حقیقی از پشن نقاب های دروغین هویدا میشوندهنگامی که دسترسی به سیاه ترین افکاری که در پس ذهن پنهان شده اند آسان میشودو کنترل جریان درد در رگ ها سخت میشودآن زمان استکهپی میبرمبرای چه مدت طولانی به جسور بودن تظاهر کرده امواینکه تا چه اندازه از این تظاهر خسته امالهامالهامMon, 27 Jul 2026 11:15:04 +0330https://virgool.ir/@m_28117066/بدون-عنوان-o33aabvm6buuکمی احساس گناهوکمی احساس خیانترا در کوچه پس کوچه های ذهنم پیدا میکنم .راستش این ها همه از احساسات دیگری که مدتی است بدون هیچ دلیل و برهانی کنج دلم خانه کرده است نشات میگیرد .مدت زمانی است که شادی روح نوازی و آرامشی روان همچون جویی که از آب شدن برف های کوهستان جاری شده است روحم را لمس میکند .و عجیب است که شادی انسان را شجاع میکند و احساس قدرت را به ارمغان می آورد ؛دیگر همه چیز آنقدر ها هم که قبلا به نظر میرسید ترسناک نیست .راستیغم را هم خوب میبینم و خوب هم میفهمم و دردش را هم به اندازه کافی و وافی میکشم اما زور این شادی که تمام فضای قلبم را پر کرده است به همه چیز میچربد و انگاری که تحمل تمام عذاب ها را راحت تر میکند . حقیقتا توضیحش دشوار است چرا که تضاد بزرگی اینجا حاکم است، انگار چون میدانی شادی چیست و چه طعمی دارد ؛ غم را بهتر حس میکنی و دردش جان گداز تر است و تلخی اش بیشتر کامت را تلخ میکند اما با این وجود ساده تر تحملش میکنی و صبورانه تر پذیرای آن میشوی تا کارش را بکند و تمام شود و راهش را بگیرد و برود .و مناز همه این احساسات خوب و زیبااز لبخند کجی که گوشه دلم نشسته استاز امیدی که به آینده دارماز زیبایی هایی که به چشمم می آیداز همه و همهشرمسارم و خجالت میکشم ...فکر میکنم دارم به تمام آنچه که همه ما در این ماه های گذشته پشت سر گذاشته ایم خیانت میکنم ...میبینید حتی نمیتوانم بدون عذاب وجدان شاد باشم !   الهامالهامSun, 12 Jul 2026 10:02:15 +0330https://virgool.ir/@m_28117066/آن-موجود-عجیب-ez6xrj39pmon در ماکروفر با صدای تق محکمی بسته شد و من با لیوان بزرگی که تا نیمه آن را پر از شیر داغ کرده بودم به سمت مبل راحتی کوچکی که جلوی تلویزیون جا خوش کرده بود حرکت کردم . در این وقت سال در میانه های های مرداد هوا زیادی گرم است و حس خنکی که از قدم گذاشتن پاهای برهنه ام روی سرامیک به تمام تنم منتقل میشود را  خیلی دوست دارم ، از بچگی طرفدار این نبودم که تمام کف خانه را با فرش و قالیچه پر کنم ، حالا هم  تنها بخش های کوچیکی از خانه با فرش پوشیده شده است .خودم را روی مبل پرت کردم و لیوان شیر داغم که با هات چاکلت ترکیب شده بود را بین دو دستم گرفتم تا گرمایش به دست های همیشه سردم منتقل شود . فرقی نمیکند که در چه فصلی از سال باشیم دست ها و پاهای من همیشه سرد هستند گویی خون هرگز در آنها حرکت نمیکند و بازهم فرقی نمیکند که چه فصلی باشد و هوا چقدر گرم است من همیشه شیر را داغ داغ میخورم ، هر روز یک لیوان و از جرعه جرعه فرو دادنش لذت میبرم، این نوشیدنی محبوب من است !برای چند لحظه به ذهنم خطور کرد حالا که جلو تلویزیون نشسته ام شاید بهتر است روشنش کنم بلکه کمی با فیلم تماشا کردن سرگرم شوم ، اما این ایده به سرعت در سرم جان باخت چرا که فکر پیچیدن صدای آن  در خانه برایم ناراحت کننده بود. موضوعاتی که برهم زننده سکوت باشند در زندگی من نمیتوانند جایی برای خود بیابند.من تنها زندگی میکنم و به تنهایی خو گرفته ام ؛ همچون آدمی که سال ها غریب و تنها در یک کلبه در وسط ناکجا آباد زندگی کرده و از هرگونه تمدنی دور بوده است ، من مدت هاست که همین طور تنها زندگی میکنم و این طور زندگی کردن حالت محبوب من است . هرگز کمبود چیزی مرا آزار نداده بود یا فکر اینکه میتواستم جور دیگری زندگی کنم و شاد تر باشم حتی به ذهنم خطور هم نکرده بود ، برای من زندگی همین بود ، همین قالب ، همینقدر ساده و همینقدر راحت . اما حالا مدتی بود که چیزی داشت آزارم میداد و حس آرامش و راحتی که همیشه با من همراه بود از من ربوده شده بود .همین حالا هم میتوانستم حضورش را احساس کنم . او برگشته بود ! چند روز ندیدنش باعث شده بود که باور کنم حتما از اول هم وجود خارجی نداشته است و تنها مخلوق ذهن خیال پردازم بوده است ، گمان کرده بودم توهماتم توانسته است تا این اندازه به واقعیت نزدیک گردد . اما حالا حضور سنگین و سختش را در سرتاسر اتاق حس میکردم ، از سر اجبار چشم هایم را که برای چند لحظه استراحت روی هم گذاشته بودم باز کردم و یک نگاه اجمالی به دور تا دور اتاق انداختم . اصلا نیازی به گشتن نبود این موجود کوچولو مزاحم به سادگی قابل رویت بود ، روبه روی من پشت به میز تلویزیون به حالت چهارزانو نشسته بود ، موهای مشکی و فرش که کمی هم حالت وز وزی داشت دورش را گرفته بود ، مثل همیشه یک تیشرت نارنجی رنگ جیغ تنش بود همراه با یک دامن لی آبی پر رنگ و یک جوراب سفید ساده که تا ساق پایش بالا می آمد لباس هایش را تکمیل کرده بود. چند بار اول که او را دیدم متوجه این موضوع نشده بودم اما او تقریبا هیچ گاه کفش به پا نمیکرد اما  جوراب های سفیدش همیشه در تمیز ترین حالت ممکن بودند .این یکی از هزاران عجایبی بود که با هر بار دیدن این موجود که نمیدانم چه باید صدایش بکنم برایم به ارمغان می آمد .روبه رویم نشسته بود و هیچ کاری نمیکرد ، مثل همیشه که هیچ کاری نمیکرد و هیچ صدایی نداشت، او حتی از سکوت نیز بی صدا تر بود . میدانید که چه میگویم اگر مدتی در یک اتاق ساکت بنشینید و با دقت گوش دهید بعد از مدتی میتوانید صدای موزون و روح نواز سکوت را در حلزون داخلی گوش هایتان احساس کنید اما این موجود هیچ صدایی نداشت باور کنید که  بارها تلاش کردم تا صدایش را بشنوم و حس کنم که چه میخواهد و یا اصلا چیست؟ اما هر بار در این تلاش ها شکست خوردم . اگر سنگینی حضورش که با خود به همراه می آورد نبود شاید میتوانست مدت ها با من زندگی کند و من متوجه حضور او نشوم .گویی که با حضورش لایه حریری را روی همه چیز میکشید ، مثل اینکه وزنی به هوایی که در اتاق جربان داشت میبخشید .تقریبا دیگر از او نمیترسم اما باز هم با هربار دیدنش کمی ضربان قلبم بالا میرود ، چون که میدانم به یک دلیلی ظاهر میشود و بالاخره روزی زمان همه چیز را مشخص خواهد کرد. جثه بسیار کوچکی دارد ، اما نمیتوانم سنش را حدس بزنم البته اگر مفهوم زمان برای او معنی داشته باشد، به نظر نمیرسد توانایی یا علاقه ای برای آسیب زدن به من داشته باشد . فکر میکنم اگر چنین قصدی داشت تا حالا اجرایی اش کرده بود .به رویش لبخند زدم و گفتم که خوش آمدی سعی کردم به او این حس را منتقل کنم که اینجا بودنش را دوست دارم.اما در هر حال نمیدانم احساسات او نسبت به من چیست و چه چیزی در نگاهش موج میزند زیرا من همه چیز را درباره این دخترک کوچک میدیدم به جز چهره اش ، چهره او ترکیبی از همه چیز است . هم رنگ دارد و هم ندارد ، هم شکل دارد و هم در بی حالت ترین حالت ممکن است . گویی نیست در حالی که هست همانطور که مولانا میگوید "نیست بود و هست بر شکل خیال "و میدانم که این موجود واقعی است تماما مادی است و تماما جسم است تنها چهره اش است که گویی خیال است و من از آن سردرنمی آورم .گفتم غذا میخوای ؟ گشنه نیستی ؟ در حالی که اصلا نمیدانستم توانایی خوردن چیزی را دارد یا نه !قبلا هم سعی کرده بودم با او حرف بزنم و با او ارتباط برقرار کنم از هر راهی که شده اما تا به حال که موفق به انجام چنین کاری نشده بودم ... الهامالهامWed, 03 Jun 2026 16:00:40 +0330https://virgool.ir/@m_28117066/امروز-از-آن-روز-های-بد-است-qhsfdeau78qmامروز از آن روزهایی است که زیادی بدم ، که مثل سگ در جهنم پشت میزم نشسته ام و منتظرم تا اولین نفری را که پیدا کردم بدرم . حقیقتا متاسف و خجالت زده ام که چنین حقایقی را درباره خودم اشکار میکنم اما عمیقا احساس خشم و وحشیگری وجودم را فرا گرفته است. بهترین و نزدیک ترین گزینه هم همکار مذکر بی فهم و شعوری است که کنار دستم نشسته است و از صبح تا بعدازظهر با بلند ترین صدای ممکن صحبت میکند ، از جایش تکان نمیخورد و خداراشکر عقل کل دو عالم است و عادت دارد ناخن هایش را بجود و خون من را به جوش درآورد . اگر تصمیم بگیرد امروز کمی بیشتر صبرم را بسنجد ، احتمالا لنگه کفشم را به سمت کله پوکش پرتاب خواهم کرد.در چنین روزهایی علاوه بر اینکه از دیگران متنفرم از خودم هم نفرت پیدا میکنم .علاجی برای حال بدم نمیبینم ، تنها قرار است که تحمل کنم و امیدوارم باشم که این نیز بگذرد و شاید فردا که چشم هایم را باز کردم کمی بهتر باشم .و دائم این بیت شعر در سرم تکرار شودهرچه آید به سرم باز بگویم گذرد  ،  وای از این عمر که با میگذرد میگذردالهامالهامMon, 18 May 2026 11:01:49 +0330https://virgool.ir/@m_28117066/کلاس-درس-مولانا-psoj6v4ypte3چند روز پیش بود که چای خوش خوش رنگ و بویی که مامان برای عصر دم کرده بود را در یک لیوان بزرگ دسته دار ریختم و یک آبنبات کوچک هم از آنهایی که بابا میخرد و عادت دارد با چایی اش بخورد برداشتم و کتاب شعرم را هم زیر بغلم زدم و در اتاق پذیرایی رو به روی مامان که داشت سبزی نعنا و ریحان پاک میکرد نشستم و شامه ام را از عطر سبک و نرم سبزی پر کردم.کتابم را هم باز کردم و چند صفحه ای را ورق زدم تا به صفحه مورد نظرم رسیدم . به رسم عادت شروع کردم و در دلم کلمه ها را هجی کردم تا معنایشان را با همین فهم کمی که از شعر و شاعری دارم دریابم ، میدانی اصلا نیازی هم به سواد آنچنانی نبود همه چیز زیادی واضح و شفاف بود ، مولانا بود دیگر ! توقع از این کمتر هم نمیرفت . سطور را آهسته آهسته در دل خواندم زیادی قشنگ بودند ، مشخص بود که از دل برآمده بودند و به دل هم می نشستند ، بعد از یکی دوبار تکرار کردن شروع کردم به زیر لب زمزمه کردن ، هربار که تکرارش میکردم بیشتر به جانم مینشست ، آخر داستان جالبی بود ، اگر دوست دارید چند بیتش را بخوانید :بود شاهی در زمانی پیش از این **** ملک دنیا بودش و هم ملک دیناتفاقا شاه روری شد سوار**** با خواص خویش از بهر شکاریک کنیزک دید شه بر شاه راه **** شد غلام آن کنیزک جان شاهمرغ جانش در قفس چون میتپید **** داد مال و آن کنیزک را خریدچون خرید او را و برخوردار شد **** آن کنیزک از قضا بیمار شدآن یکی خر داشت پالانش نبود **** یافت پالان گرگ خر را در ربودکوزه بودش آب می نامد به دست ****آب را چون یافت خود کوزه شکستگرم خواندن بودم که مامان جانم پرسید الهام چه میگوید ؟ گفتم که مامان دارد با شعر و عشق درس زندگی میدهد، از آن درس هایی که سال ها آموزش حضوری و مجازی و چه میدانم آموزش عالی آکادمیک هم یادت نمیدهد. مامان جان ، دارد جان کلام را میگوید ، کوتاه ، مختصر و مفید . دارد میگوید این دنیا چه طور جایی است !دارد میگوید که به مال دنیا که دل ببندی به مادیات که دل خوش کنی ، حال خوبت به آنی بند است .دارد میگوید فرقی نمیکند شاه باشی یا گدا ، دارا یا ندار ، جنس این دنیا بدجوری خراب است و بلاخره راهی پیدا میکند تا حال خوبت را ناخوب کند تا ذوقت را کورکند و پروانه های قلبت را نابود کند . نمیدانم احتمالا آنهایی که مولانا شناس هستند میتوانند تفسیرهای بسیار بهتر، دقیق تر و کامل تری را ارائه دهند . لطفا اگر دارم اشتباه میکنم کسی از من ناراحت نشود. در هرحال  من ، این من بیست و پنج ساله چیزی بیشتر از این را نمیفهمم حداقل حالا نمیفهمم ، اما فکر کنم همین هم کافی باشد .همین درس برای یک عمر زندگی...الهامالهامWed, 13 May 2026 15:21:03 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/میخواهم-برگردم-d8btmr3orbtlمیخواهم برگردمتمام جرئتم را جمع کنم و برگردم ، به تو ؟ نه اصلا ! اشتباه نکن ، حتی فکرش را هم نمیکنم . اگر یک بار دیگر  در حالی که محو نگاه و چشمانت هستم ناغافل به من چاقو بزنی خواهم مرد ، این بار نمیتوانم خونریزی را بند بیاورم و زخمم را بخیه کنم ، این بار خواهم مرد به روشی آرام و دردناک . حتی با تمام شجاعت دنیا هم به آنجا و به تو باز نخواهم گشت ، این بار عاقل تر از آنم که این دیوانگی را دوباره امتحان کنم .میخواهم برگردم به کوچه و خیابان های مورد علاقه ام در این شهر شلوغ و پر رفت و آمد ، همان خیابان هایی که زیادی دوستشان دارم و تو حتی آن ها را هم از من گرفتی ، همان هایی که مدت هاست پایم را در هیچ کدامشان نگذاشته ام چون اطمینان داشتم هر یک قدمی که برمیدارم ممکن است یکی از خاطراتم از زیر پاهایم حمله کند و من را با خودش به نیستی ببرد یا مرا در زمان جا به جا کند و به آن روزهایی برگردم که ابلهانه خوشحال بودم ، اما حالا که کمی زمان گذشته است حالا که  تا حدودی قوی تر شده ام احساس میکنم اگر هم خاطره ای از جایی به من حمله ور شود توانایی مقابله با آن را خواهم داشت ، احتمالا با کمی درگیری و تقلا آخر سر خود را از هر بندی که به دست و پایم بسته شود آزاد خواهم کرد .برمیگردم به کوچه ها و خیابان های انقلاب که ماه هاست آن ها را گز نکرده ام و مرد دست فروشی را که مدت هاست ندیده ام میبینم و احتمالا یکی دو کتاب جدید هم از او میخرم ، بهار را در آنجا از دست نمیدهم  ، در اردیبهشت ماه دوباره از تئاتر شهر تا ایستگاه اتوبوس های انقلاب را قدم به قدم ، کاشی به کاشی ، مغازه به مغازه طی خواهم کرد و همه را به یاد خواهم آورد و اگر همه چیز خوب پیش رفت و هنوز سرپا بودم چند نفس عمیق میکشم شاید که باد رایحه تو را به من برساند . البته بیشتر که فکر میکنم شاید بهتر باشد این اتفاق نیفتد آخر عطرها جنگجویان قابلی هستند ، سال ها در شرایط سخت و عجیب آموزش دیده اند تا چه طور حریفشان را در یک لحظه در گوشه رینگ گیر بیندازند و با چند ضربه کارشان را تمام کنند ، مقابله کردن با عطرها اصلا قابل مقایسه با ایستادگی کردن در برابر خاطرات نیست . خاطرات ضعیف تر و شکننده ترند میشود به عالم فراموشی فرستادشان اما یک عطر وحشی ، قوی و ماندگار است که اگر بخواهی با آن دربیفتی پشتت را به خاک خواهد مالید.میخواهم دامن کرم رنگ ساده ام با آن شومیز نارنجی جیغم را هم بپوشم همان ها که مدت هاست بهشان نگاه هم نکرده ام و کنج کمد خانه خاک نوش جان میکنند ، همان هایی که آخرین باری که مهمان تنم بودند خیلی اتفاقی  با سه شاخه گل آفتابگردانی که برایم آوره بودی هماهنگ شده بودند و هر که از پیر تا جوان و زن و مرد از کنارم میگذشت لبخندی از سر ذوق و زیبایی نثارم میکرد ، انگار غریبه ها هم در جشن من شریک بودند ، آن روزها همه عالم با من رفیق بودند.من برمیگردم به همان نقطه با همان لباس با علم به اینکه در این چند ماه چیزهای زیادی تغییر نکرده است ، خیابان ها همان جا هستند ، دست فروشان کتاب میفروشند و قنادی کوچکی که کیک خامه ای های بزرگ درست میکند هم هنوز باز است ، درختان هنوز در خاک ریشه دارند و پرندگان لانه می سازند و دانه میخورند و باد همچنان میان مردم میوزد و از میان آنها رایحه ها را به غنیمت میگیرد و ارتشی عظیم برای خودش دست و پا میکند و میدانم تنها من هستم که تغییر کرده ام ، میدانم من دیگر آن دختر ساده قدیم نیستم ، به لطف تو سادگی و زود باوری را زیر پاهایم له کردم ، دیگر باورم این است که همه دروغ میگویند مگر اینکه خلافش ثابت شود ، میدانم دیگر به خودم اجازه نخواهم داد محو نگاه کسی شوم وگرنه برای مجازات حدقه چشم هایم را باید پیشکش مغزم کنم  و خوب یادگرفته ام که عشق و عاشقی مختص کتاب ها و داستان هاست و پس از این مقابل هرکسی که به ایستم خنجری را در آستینم پنهان نگه میدارم فقط محض احتیاط که اگر حتی فکر این به سرش زد که مرا زخمی کند قبل از هر حرکتی بتوانم قلبش را نشانه بگیرم و از خاطره ساختن فرار کنم و زمانی که انسان ها نزدیک میشوند نفس های ممتد کوتاه بکشم چون دیگر نمیخواهم عطر کسی را یاد بگیرم و نقاب قوی بودن میزنم چون نیازی نداردم که کسی بداند من تاچه حدی زخمی و تا چه حدی شکننده ام .بله من برمیگردم اما همه چیز متفاوت خواهد بود ...الهامالهامSun, 10 May 2026 11:40:43 +0330https://virgool.ir/@m_28117066/یک-اعتراف-بی-اهمیت-wq2brydprs6wامکانش هست  چیزی بگویم ؟ همین جا که خودمانی مینویسم و میخوانیم ؟ آخر دارد خفه ام میکند .همچون زنجیری پیچیده است به گردنم و هر روزی که میگذرد کمی تنگ تر میشود، میترسم اخر سر راه نفسم را ببندد.از 15 فرودین تا به امروز حتی یک خط کتاب هم نخوانده ام .تمامش همین بود، اعتراف کردم ، خیلی هم کار سختی نبود ، حالا احساس میکنم کمی سبک ترم .اصلا نمیدانم چه مرگم شده است ، این چه حالی است که دارم ؟ یعنی این منم که چنین کاری کرده ام ؟ چه طور بیش از یک ماه است که از منبع آرامشم جدا افتاده ام و هیچ میل و اشتیاقی هم برای برگشتن ندارم ؟ یعنی مریض شده ام ؟ لطفا بگویید که من تنها نیستم و هستن دیگرانی نیز که چنین توقفی را تجربه میکنند ، میدانید شبیه چیست ؟ انگار که در مسیر حرکتم ناگهان به یک دیوار بتنی رسیده ام ، انگار مانعی پیش رویم است ، میدانم  که باید از آن عبور کنم و این را هم میدانم تنها چیزی که در دست دارم یک قاشق کوچک پلاستیکی است ! چه طور میتوانم با آن دیوار بتنی را سوراخ کرده و به آن سمتش راه باز کنم ؟ این قاشق پلاستیکی که همان امید ، انگیزه و انرژی درونی ام است همین حالا هم از چندین نقطه ترک برداشته و یکی دو خمیدگی هم دارد ، میدانم با اولین تلاشی که برای باز کردن راه بکنم در هم خواهد شکست .راستش را بخواهید کمی هم ترسیده ام ، این بی حسی که دارم تجربه اش میکنم اصلا جذاب نیست ، این ایده که هیچ موضوعی در این دنیا  ارزش ندارد زیادی اعصاب خورد کن شده است ! بنظرتان خطرناک است ؟ یعنی علاجی دارد ؟ ممکن است همیشه همینطوری مریض بمانم ؟ پس تکلیف کتاب های نخوانده کتابخانه ام چه میشود؟ چه کسی آنها را در آغوش میگیرد ؟ آنها با هزار امید و آرزو به دست من رسیده اند که رسالتشان را که خوانده شدن است انجام دهند ، حالا با خود فکر میکنند که این چه بخت و اقبالی است که گیر چون منی افتاده اند. یعنی باید بسپارمشان به دیگری ؟ حتی فکرش هم عذاب آور است !اگر اینجا درباره اش حرف میزنم به این خاطر است که کس دیگری را ندارم که با او درباره این موضوعات صحبت کنم ، اکثریت افراد اهمیت این موضوع را برای من درک نمیکنند و جدا از آن اگر درک هم بکنند دیگر نمیشود از این جماعت که هر کدام خود به نوعی تا گردن در منجلاب فرو رفته و دست وپا میزنند توقعی داشت ، همه  آنقدر درگیر خود و مصیبت هایشان هستند که دیگر نوبتی به غمخواری بقیه نمیرسد ، اما میدانید اینجا راحتم ، احساس متفاوتی میدهد ، گویی میتوانم افکارم را آزادانه بیان کنم ، کسی نیست که من را بشناسد و قرار نیست گله و شکایت هایم باری بشود بر روی دوش کسی . فقط مینوسم و خالی میشوم .اما انگار این اواخر دارم زیادی گله و شکایت میکنم !شاید علاجم دست خودم باشد ، شاید باید یک فکری به حال این وضع بکنم ! نمیدانم شاید هم باید دست از این تلاش کردن بردارم و رها کنم ! دیگر درست و غلط را نمیدانم ، دارد عقل از سرم میپرد ، نمیدانم کدام راه است و کدام بی راهه ، نور از کدام سمت می تابد و تاریکی در چه سمتی است ، همه چیز با هم قاطی و محو و ناپیدا شده است ! چه دست و پای بی موردی است که میزنم . چرا میخواهم با قاشق پلاستیکی به جنگ دیوار بتنی بروم. این چه کله شقی است ؟!یک بار دیگر فقط یک راه جدید را هم امتحان بکنم !میخواهم کتاب و دفترم را بقچه و بندیل کنم و بروم یک جای جدید پیدا کنم ، جایی به جز کنج اتاقم بنشینم و سعی کنم کمی بخوانم حتی اگر یکی دو صفحه هم باشد برایم کافی است ، شاید بخت به من رو کرد و یکی دو صفحه ای هم نوشتم . ممکن است این کار ساز باشد ؟ یک محیط جدید ...فقط یک جای خوب میخواهم ، یک کنج آرام و صمیمی ، نه از آن کافه هایی که تا ده دقیقه مینشینی سریع میخواهند که بلند شوی و بروی انگار که مزاحمی، جایی که کمی احساس نزدیکی و گرما بدهد و قوت قلب و نور چشمانم را بیشتر کند .جایی همین حوالی ها ، جایی که خیلی دور نباشد ...الهامالهامSat, 09 May 2026 12:29:33 +0330https://virgool.ir/@m_28117066/اینجا-هیچ-چیز-رو-به-راه-نیست-zxj7bsgecjjpچند روزی هست که نوشتن هایم ته کشیده اند ، نه اینجا مینویسم و نه در دفتر روزانه نویسی ام ، آخر فکر که میکنم موضوع خاصی برای نوشتن به ذهنم نمی رسد که ارزش نوشتن و خوانده شدن را داشته باشد ، همان هایی را هم که گاهی اوقات مینویسم بعدا که بهشان برمیگردم مایه آبروریزی میبینمشان . پس بیشتر اوقات خود را در بند رخت خواب و فیلم دیدن میکنم ، از آن دست فیلم های مسخره اما حال خوب کن که عاشقشان هستم ، هر مدل فیلم فانتزی و علمی تخیلی که باشد را دوست دارم و دست رد به سینه شان نمیزنم ، اگر فیلم خاصی مدنظرتان هست ممنون میشوم معرفی اش کنید در همین ژانرها باشد .جدیدا سه گانه آواتار را نگاه کردم ، زیادی جذاب بود آز آن دست فیلم هایی که میشود بارها نگاهشان کرد و لذت برد مثل دو قسمت آخر انتقام جویان .جدیدا هیچ کتابی نخوانده ام رکوردم دارد روز به روز پیشرف میکند و بدتر میشود و نگرانم که چه بلایی دارد بر سرم می آید ، تنها کار مثبتی که میکنم این است که گاهی اگر خیلی حوصله داشته باشم کمی شعر بخوانم و سعی کنم یکی دو بیت از آن ها را به خاظر بسپارم که با این وضعیت حافظه ام کار سختی است .در کل بگویم روزهای ملال آور و مسخره ای را میگذرانم ، برای آخر هفته ام برنامه کوه ریخته ام تا شاید کمی حال و احوالم را عوض کند ،  باید در زمان سقوط به هر دست آویزی چنگ زد.راستش تو هم برنگشتی ، دیگر به تو هم زیاد فکر نمیکنم اوایل خوش باورانه و احمقانه فکر میکردم که برمیگردی و روزی سرت به سنگ میخورد و میبینی بدون من دنیا برایت طعم جالبی ندارد،  اما انتطار من از دقیقه ها به ساعت ها ، روزها ، هفته ها و ماه ها تبدیل شد و تو برنگشتی و من تظاهر کردم که به نبودنت عادت کرده ام و به همه گفتم بهتر که رفتی ، حالا میبینم که تو هم بدون من انگار واقعا بهتری و هرگز قرارنبود که برگردی و گرنه هرگز رفتن را انتخاب نمیکردی ، از تو هم عصبانی و دلزده ام . کاری به کارت ندارم برو به امان خدا.چقدر جسته و گریخته حرف زدمانرژی کلمه و جمله سر هم کردن را ندارم راستش را بخواهید .-اینجا هیچ چیز رو به راه نیستالهامالهامThu, 07 May 2026 08:50:49 +0330https://virgool.ir/@m_28117066/منظره-رو-به-رو-kifyekgurpiaپنجره کوچک دوجداره آشپزخانه توجهم را جلب می کند ، میدانم که رو به خیابان شلوغی باز میشود که به یک بزرگراه  در کلان شهر تهران منتهی میشود و میدانم که سر و صداهای بسیاری آن بیرون در جریان است و شگفت زده میشوم از سکوتی که در فضای اتاقی که در آن ایستاده ام حکم فرماست . از  روی علاقه به نگاه کردن رفت و آمد انسان ها و دیدن تحرک و تکاپو و احساس جریان زندگی چند قدم کوتاه به سمت پنجره برمیدارم و به آرامی آن را باز میکنم .درست حدس میزدم  آن بیرون هیاهو بسیار است . منظره پیش رویم به هیچ عنوان برای تماشا جالب نیست اما خب تصویری است که من همین حالا در اختیار دارم و واقعیت زندگی ام در لحظه اکنون نمیتواند چیزی جز همین خیابان پر رفت و آمد و دیوار قدیمی و سیاه شده درمانگاه شبانه روزی باشد که آن دست خیابان در کنار یک پمپ بنزین واقع شده است و اگر اندکی از پنجره به بیرون خم شوم میتوانم ایستگاه اتوبوسی را که کمی آن طرف تر از پمپ بنزین در خیابان جا خوش کرده است را هم ببینم.چند تا درخت هم هست و اگر کمی سرم را بالاتر بیاورم و زاویه دیدم را تغییر دهم و دورتر را تماشا کنم میتوانم تا ته شهر ، و اگر شانس بیاورم و هوا تمیز باشد برج میلاد و کوه ها را ببینم وبرای من زیبا ترین بخش این منظره دوربرگردان کوچکی است که وسط خیابان واقع شده و پرنده های زیبایی که عادت دارند سر ساعت ده صبح آنجا جمع شوند و مرد موتور سوار ناشناسی که عادت دارد سر ساعت ده صبح برای آنها دانه بریزد و دخترکمی غمگین کمی خوشحال که از پشت یکی از شیشه ها هر روز ساعت ده دانه خوردن و پر زدن آنها را تماشا میکند . در همین حین که از قاب پنجره سعی در به خاطر سپردن وجب به وجب چشم انداز رو به رویم دارم ، از ساختمان آن دست خیابان ، از پشت پنجره غبار گرفته سایه ای میگذرد و میفهمم که فرد دیگری نیز همین خیابان و همین لحظه را زندگی میکند . فکرم پرواز میکند به سمت اینکه از آن طرف اینجایی که من الان ایستاده ام چگونه دیده میشود ، ما دقیقا در یک لحظه هستیم و در یک مکان اما در نقطه مقابل هم ایستاده ایم . به احتمال بسیار زیاد دیدمان با هم متفاوت خواهد بود ، شاید بخش های مشترکی هم داشته باشیم اما صد در صد تفاوت ها  در چشم هایمان نمود بیشتری پیدا خواهند کرد .طبقه بالای شرکت جدیدا یک دفتر استاد رسمی باز شده است با چند متر اختلاف از ما آن جا هم پنجره ای هست که  رو به همین خیابان باز میشود و همین لحظه را ثبت میکند اما اگر کسی پشت ان بایستد دیدش با من یکی خواهد بود ؟ فکر نمیکنم! چشمانش همان چیزهایی را میبیند که من میبینم و محدوه نگاه او شاید فراتر از ایستگاه اتوبوس را نیز دربربگیرد . جالب است ، مگر نه ؟ من حتی میتوانم با اطمینان بگویم اگر همکارم که خانم جیم میخوانمش همین حالا همین جا بایستد چیزهای متفاوتی را از من خواهد دید ، مسائلی که شاید من هرگز متوجهشان نباشم و جزئیاتی که هرگز درکشان نکرده باشم ! اما سوال اینجاست آیا میتوان گفت که کدام یک از ما اشتباه میکنیم ؟ کدام یک درست تر میبینیم ؟ کدام یک از ما محق تریم و کدام یک همه چیز را  تمام و کمال همان طور هست که میبینینم ؟ طنز عجیبی است .چقدر شبیه زندگی ها و قضاوت هایمان است ، منظره یکی است ، خیابان هم یکی است و لحظه همین لحظه است اما هر کدام از ما چیزی را میبینیم که توجهمان را بیشتربه خود جلب کند ، ما چیزی را میبینیم که میخواهیم ببینیم ، من گاهی روزها تنها دیوار کثیف ساختمان رو به رو را میبینم و پرنده ها و دانه خوردنشان و مرد روزی رسان مرموز را تماما فراموش میکنم و گاهی تنها گنجشک های کوچکی که روی سیم های ضخیم برق با هم گفت و گو میکنند چشمم را میگیرند .واقعیت یکی است و هزاران هزار دیدگاه از آن وجود دارد ، برخی ممکن است بسیار به هم شبیه باشند اما فکر نمیکنم دو نظر کاملا یکسان را بتوان پیدا کرد همان طور که فکر نمیکنم دو جفت چشم بتوانند از یک منظره تعریف یکسانی را ارائه دهند .با این اوصاف حالا دقیق نمیدانم من کجای این دنیا و اتفاقاتش ایستاده ام و از چه طرف و موضعی دارم به موضوعات نگاه میکنم ، اما میدانم که بدی هست ، همیشه بوده و خوبی هم هست و همیشه خواهد بود ، اما میتوانم انتخاب کنم به چه تصویر هایی با دقت بیشتری نگاه کنم و فکر کنم اگر تمرین کنم و به حد کافی قوی باشم شاید بتوانم پنجره دوجداره چشمانم را گاهی ببندم تا از همه صداها و هیاهو بی مورد آن بیرون رهایی یابم.  الهامالهامSun, 03 May 2026 11:00:19 +0330https://virgool.ir/@m_28117066/برنامه-یک-روز-شاد-jgxb2zajb7avبرای امروزم یک برنامه ی درست و حسابی ریخته ام .چند روزی هست که به دلایل مختلف وقت درست و درمانی نداشته ام تا با خودم زندگی کنم ، اما امروز از همان لحظات ابتدایی صبح همه چیز متفاوت به نظر میرسید . امروز را برای لحظه به لحظه اش برنامه دارم . صبح که چشمانم را باز کردم لبخند بزنم و بابت خواب عمیق شب گذشته ام سپاسگزار بودم ، بعد به سرعت حواسم به رنگ جدید ناخن هایم پرت شد و لبخندم جان بیشتری گرفت .خلاصه روزم را با احساس خوشبختی و کمال آغاز کردم و پس از چهل و پنج دقیقه روتین پوستی و میکاپ سبک دخترانه و شانه زدن موهایم و انتخاب کردن کت مورد علاقه ام برای پوشیدن در این روز شاد هنگام خوردن صبحانه ای که مامان برایم آماده کرده بود خدارا بابت نعمت هایش شکر کردم .چه دلیلی دارد روزی که با این حجم از حال خوش آغاز شده است ، همینطور هم پیش نرود ؟ پس خودم را آماده کردم که بعد از ساعت کاری به سرعت به خانه برگشته و اجازه هیچ گونه حواس پرتی را هم به خودم ندهم . اول ریخت و پاش های چند روزه اتاقم را که روی هم تلنبار شده است جمع و جور کنم ، بعد کنج مورد علاقه ام را پیدا کرده و بشینم ، احتمالا چند صفحه ای برای خودم یاداشت بنویسم و کمی هم مولانا بخوانم ، یک کتاب هم دارم که چند وقتی است که شروعش کرده ام اما از بخت بد روزگار نصفه و نیمه رهایش کرده ام و در کتابخوانه ام رها شده است احتماالا یک فکری هم به حال آن بکنم .برای حسن ختام ماجرا هم یک لیوان نسکافه فوری که زیادی دوستش دارم  بخورم و از همین حالا عهد کرده ام به مقدار شکر و کالری فراوانش فکر نکنم ، قرار است که امروز خوش بگذرد و این جایزه ام است ! عجب زندگی شادی دارم...البته راستش را بخواهید موهایم هم کمی چرب شده و به شست و شو نیاز دارد ، اما حوصله حمام کردن ندارم میخواهم همه شان را به حال خودشان رها کنم ، اصلا جدیدا زیادی تو مخی و بلند شده اند ، به احتمال غریب به یقین میسپارمشان به آغوش گرم قیچی ، حال و حوصله این مسخره بازی ها را ندارم، موی بلند برای شاهزاده ها و قصه ی پریان است ! الان که فکر میکنم وقتی به خانه برسم شاید شلختگی اتاقم را هم زیر سیبیلی رد کنم و از خیر تمیز کردنش بگذرم ، مرتب کردن هرچیری در این لحطه انرژی عظیمی میخواهد که خود خدا شاهد است آن را در توانم نمیبینم .اصلا نمیخواهم کتاب بخوانم و چای بنوشم و از مولانا و عرفانش لذت ببرم ، واقعیتش این است که میخواهم از ته ته قلبم و اعماق وجودم با بلند ترین صدایی که میتوانم در خودم بیابم فریاد بزنم ، شاید در لحظاتی جیغ کشیدن را نیز انتحان کنم ، و کلمات زشت را هم چاشنی داد و فریاد هایم کنم ، تا جایی که گلویم به خونریزی بیفتد و از قطره قطره اشکانم در زیر پاهایم راه آبی باز شود انقدر که آب بدنم خشک شود ، میخواهم وسایلی را پرت کنم و باعث شکستن و خرد شدن چیزی شوم و میخواهم آسیب برسانم ، ایده پاره کردن هم به نظر بد نمی آید شاید رگم را انتخاب کردم محظ اینکه خون از بدنم که خارج شود غم و خشم و سرخوردگی را هم با خودش ببرد و میخواهم بتوانم کمک کنم به ان چند نفری که میدانم در حال حاطر چقدر به کمک نیاز دارند اما هیچ کسی را ندارند و بی پناه و تنها هستند و غلط بکنم که دیگر بابت یک صبحانه ساده از کسی تشکر بکنم .اما انگار توان هیچ یک از این کارها را ندارم ، نه ؟پس صبح ها که چشمم را باز میکنم بر وسوسه گریستن غلبه میکنم و لبخند میزنم و به لاک های جدیدم و انگشتان کشیده دست هایم فکر میکنم و دقایق ارزشمند زندگی ام را صرف این میکنم که ویترین ظاهرم را حفظ کنم و بابت صبحانه پیش رویم باز هم کسی را شکر میکنم که دیگرباوری به او ندارم .الهامالهامMon, 27 Apr 2026 11:10:26 +0330https://virgool.ir/@m_28117066/باید-خودکار-جدید-بخرم-nglbnybzf828دیروز حوالی عصر بود که توی سررسید سالانه ام برای خودم خط خطی میکردم و حظ میبردم از رها ، ساده و بی قید و بند نوشتن . کلمه ها و جملات پیش پا افتاده و دم دستی اما بسیار تاثیر گذار. همان لحظه بود که متوجه شدم خودکارم با این که هنوز تا نیمه جوهر دارد اما بسیار کمرنگ مینویسد ، دلم را زد . از جامدادی که عادت دارم آن را کنار دستم نگه دارم خودکار آبی دیگری را انتخاب کردم تا بنویسم این یکی هم به دلم ننشست ، نوک خودکار روی کاغذ گیر میکرد و روان نبود ، خب مشکلی نبود خودکار دیگری امتحان میکنم ، یکی دیگر از خودکار های قدیمی مورد علاقه ام  را برمیدارم تا بنویسم این یکی  هم خوش دست است و هم اینکه روان است ، چند کلمه ای که مینویسم قطع و وصل میشود و دیگر نمینویسد تازه یادم می آید که جوهرش تمام شده است و تنها به علت علاقه و دل بستگی ای که به آن داشتم داخل جامدادی ام  نگهش میداشتم و حالا عملا بی مصرف است . دیگر داشتم کلافه میشدم ، برگه دفترم کم کم داشت  به رنگین کمان تبدیل میشد انقدری که خودکارهای مختلف را رویش امتحان کرده و با هرکدام چند کلمه ای نوشته بودم ، اصلا گفتم از خیر خودکار آبی میگذرم یک مشکی اش را انتخاب کردم اما میدانستم که آن هم قرار نیست به کارم بیاید چون به خاطر داشتم گاهی اوقات جوهر پس میدهد و نوشته ها و دفترم را خراب میکند . دیگر چه انتخابی داشتم ؟انتخاب های دیگرم را یکی یکی مرور کردم ، جامدادی استوانه ای فلزی ام پر بود از انواع خودکارهای رنگی ، هایلایتر ها و انواع روان نویس ها اما یک قلم به درد بخور برای نوشتن یک متن ساده درونش پیدا نمیشد ! عجب حکایتی شده بود . دیدم چاره ای نیست و کاریش نمیتوانم بکنم یک خودکار بنفش پر رنگ که تناژ آن زیادی به آبی شبیه بود را برداشتم و شروع کردم ، خداراشکر جز رنگش که باب میلم نبود بقیه توقعاتی را که از یک خودکار خوب انتظار میرود را برآورده کرد .هنگام نوشتن روزمرگی هایم بود که  فکر کردم داستان زندگی ما و آدم های دور و برمان ، داستان همین جامدادی و انواع و اقسام خودکارهایی است که درونش را پر کرده اند  . گاهی به خودت می آیی و میبینی تعداد بسیاری از انسان ها را از هر رنگ و شکل و قشری در کنار خودت جمع کرده ای اما وقتی به جایی میرسد که به ساده ترین و راحت ترین کمک ها نیاز داری هیچ یک از آنها  به کار نمی آیند ، برخی هایشان زیادی رنگی رنگی ، پر زرق و برق و  افاده ای اند احساس مجالس رقص قصر ها و تالارهای انگلستان قدیم را به انسان میدهند ، نمیشود طرفشان رفت ، میدانی خاکی نستند احتمالا توقع دارند باهاشان شاهکار خلق کنی ، برخی دیگر هم هستند اما کمرنگند ، ردی روی صفحه میگذارند اما حرصت را درمی آورند با این وضع شل و ریخته واریخته شان ، بعضی هاشان هم قطع و وصلی دارند و تکلیفشان با خودشان هم مشخص نیست وای به حال تو و گروه دیگری هم هستند که دیگر جوهری ندارند تنها پوسته شان مانده است ، رفیق روزهای سخت و راحت گدشته بوده اند درست ، اما اکنون حضورشان در داستان زندگی تو به پایان رسبده است و نگه داشتن قلم های خالی از جوهر تنها جامدادی ات را تنگ و شلوغ میکند و گاهی ممکن است حواست را از بقیه قلم هایت پرت کند ، فکر کنم باید یاد بگیرم که رها کنم و اجازه بدهم خودکارهای خالی قدیمی و خاطارات گدشته را به جایی بسپارم که به آن تعلق دارند ، سبک شدن و خلوت شدن را تجربه کنم ، بدون حس گناه و عذاب وجدان .صبح که از خواب بیدار شدم در سطل زباله سفید کوچک اتاقم تعدادی خودکار دیدم ، دیشب همه شان را دور ریخته بودم دیگر بهشان نیازی نداشتم ، حالا احساس بهتری داشتم وچشم انداز چیدن قلم های جدید در جامدادی ام شعف آور بود .با خودم فکر کردم که حتما امروز هنگام برگشت به خانه چند خودکار جدید کارآمد بخرم...الهامالهامSun, 26 Apr 2026 11:40:25 +0330https://virgool.ir/@m_28117066/باید-به-برخی-مسائل-رسیدگی-کنم-kuk6oypwhlou   باید گریه کنم ...  همین لحظه و همین حالا برای خودم و زندگی ام .و اصلا کاری به مشکلات ، دغدغه ها و کلافگی های دیگران هم ندارم . میتوانم علی الحساب ساعت ها فقط و فقط برای خودم اشک بریزم...البته این کار را انجام خواهم داد ، فورا نه ولی حتما ... راستش الان سرم شلوغ است ، کارهای زیادی دارم که باید انجام بدهم ، در بین TO DO LIST امروزم گریه کردن آخرین مورد است و جلویش داخل یک پزانتز با خودکار قرمز نوشته شده است ( در صورت داشتن وقت اضافه ) . من روزهاست که سخت درگیر اینم که قوی باشم و از پای درنیایم و تکه تکه های وجودم روی زمین پخش و پلا نشود ! بعدا که سرم خلوت تر شد ، بعدا که دوام آوردم ، بعدا که زنده ماندم به مسئله اشک هایم رسیدگی خواهم کرد.بله قول میدهم ، قول شرافتمندانه !! اما تا آن روز فرا برسد باید پشت پلک هایم صبر کنند ، اتفاقا خوب است صبر کردن را هم یاد میگیرند ، آخر حالا و در این بل بشو که در زندگی ام اولویت ندارند ... مهمان یکی دو روز هم نیستند که بگویم احترامشان را نگه دارم و زشت است و این حرف ها ، آنها صاحب منزل همیشگی چشمانم هستند بگذار چند روزی منتظر بمانند زیادی لوس شده اند هر وقت اراده کرده اند از لبه چشمانم به روی قله ی گونه هایم سقوط کرده اند ، سختی نکشیده اند و درک نمکینند وضع و اوضاع را ، انگار که حرف حساب سرشان نمیشود ، نمیفهمند من یکی از میلیون ها انسانی هستم که ناخواسته درگیر زندگی ای شده ام که انگار ارث پدرش را از من طلب دارد ؟ و هر روز با تمام قوا به سنگر های سست و بی جان روح و روانم حمله میکند ؟یعنی اصلا مشخص نیست ؟بله حتما به انها رسیدگی خواهم کرد ...الهامالهامSat, 25 Apr 2026 14:40:15 +0330https://virgool.ir/@m_28117066/شرمنده-یک-مغز-اضافه-میخواهید-sh7pvijfrluwسرما خوردگی که دیروز درباره اش صحبت کردم طبق پیش بینی های بدبینانه اما واقع گرایانه ام دامنم را گرفته است ..گرفته که گرفته ، زورم که بهش نمیچربد ، فقط باید حرصش را بخورم احتمالاً چند روزی می ماند و آخر سر بی خیال میشود و میرود ...درنظرم امروز اصلا روز جالبی نیست ، دوست دارم در خانه باشم و استراحت کنم و فیلم ببینم و تنها دغدغه ام کسالت بدنی ام باشد اما من حامل هزاران فکر ، نگرانی ، دوگانگی ، استیصال و درماندگی ام .میشود فقط برای چند روز یا حتی چند ساعتی کسی بیاید و ذهنم را با تمام نگرانی ها ، منفی بافی ها و گاهی خوش بینی های احمقانه اش یک جا جمع کند و با خوش ببرد تا کمی نفس بکشم ؟ چنین امکانی وجود دارد ؟ بعد میروم و خودم امانتی ام را ازش پس میگیرم .به خدا کار خاصی نمیخواهم که بکنم ، فقط میخواهم بعد از این که از شرش خلاص شدم کمی بخوابم شاید در اثر نبود فکر و خیال وارد یک خواب بی رویا شوم ، احتمال تجربه ی بی بدیلی خواهد بود ، بین خودمان بماند، میخواهم به یکی نارو بزنم و پس از اینکه بیدار شدم و هنگامی که کم کم زمان پس گرفتن ذهنم و سوال های بی جوابش و افکار درهم و برهم داخلش فرا رسید فرار کنم ، مهم نیست مقصدی نداشته باشم ، در آن صورت تنها گریختن اهمیت خواهد داشت . راستش را بخواهید تازه از جهاتی خیالم هم راحت است میدانم موفق خواهم شد و مسیرم را به سمت آزادی به سهولت خواهم یافت چون مغزی نیست که هرلحظه هر حرکت و رفتارم را زیرنظر بگیرد و دستورات خردمندانه و منطقی صادر کند  ، در آن زمان تنها چاره ام گوش دادن به ندای درون و غریزه ام خواهد بود . فکر نکنم آن نفری هم که با یادگاری من بر روی دستانش تنها مانده است فرصتی برای دنبال کردن رد پاهایم داشته باشد احتمالا برای تمام عمر در اسارت خواهد ماند . ظالمانه است ! نه ؟اما باور کنید چاره ای جز این ندارم ، مستاصل تر از آن هستم که بخواهم به دیگری فکر کنم ،  این تنها مسیر محتمل است برای پایان دادن به این عذاب همیشگی ! دست مریزاد ، چه هیولایی شده ام ! دارم فکر میکنم که  یک نفر دیگر را با مشکلاتم درگیر کنم و بعد هم فرار کنم به ناکجا آباد .تازه از این ایده خجالت هم نمیکشم که هیچ میخواهم آن را به اطلاع بقیه نیز برسانم ، انگاری وضع و اوضاعم واقعا به هم ریخته است ...الهامالهامWed, 22 Apr 2026 12:40:23 +0330