https://virgool.ir/feed/@m_28041084fa2026-11-12 00:31:37https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_28041084https://virgool.ir/@m_28041084/در-سینه-ام-جنگلی-روییده-از-تیغ-unueaa23yjpp---این لحظه که شروع به نوشتن می‌کنم و قلمم را با جوهرِ اشکِ چشمم آغشته می‌سازم، در فضای ترسناکی هستم؛انگار در جنگل سردی، میان صداها و زمزمه‌هایی تیغ‌مانند،که مدام به من می‌گویند:"تو باز هم در مرداب سختی‌ها تنها هستی."راستش را بخواهی، هر لحظه که می‌گذرد، این تیغ‌ها بیشتر در درونم فرو می‌روند.و مثل همیشه، سینه‌ام را می‌شکافند،تا زخم‌ها را بوسه بزنم و با قطره‌های خونین‌شان همدردی کنم.حالم،مثل دختر بچه‌ای‌ست که مادرش را در میان انبوهی از غریبه‌ها گم کرده...باید گریه نکند، چون امیدی به مهربانی نیست.دلم می‌خواهد از این جنگل بیرون بیایم.آن‌قدر اینجا مانده‌ام که تبدیل به خانه‌ام شده؛خانه‌ای بی‌رحم،که از سیاه، سیاه‌تر است.خودم را بغل می‌کنم.می‌خواهم باور کنم که هنوز وجود دارم،که هنوز در تاریکی غرق نشده‌ام.مگر خانه جایی نیست که آغوش بی‌منت دارد؟جایی که گرمایش، قلبت را روشن می‌کند؟پس چرا این جنگل، زندانی‌ستبا میله‌هایی از جنس سرزنش؟در تمام عمرم که اینجا بوده‌ام، نورهای زیادی را دیده‌ام؛نورهایی که خود را به‌جای خورشیدِ امید جا زدند،اما در حقیقت، تیرهایی آتشین بودندکه قلبم را برای فرود انتخاب کرده بودند.من دیگر از نورها می‌ترسم.هر بار، برای تیمار قلب شکسته ام،اندازهٔ یک عمر طول می‌کشدو هر بار، خسته‌تر از پیش برمی‌خیزم.البته باید اعتراف کنم…گاهی خودم این آتش‌های سوزاننده را در آغوش می‌کشیدم.چون با همان روشنایی‌های شعله‌ور درون قلبم،می‌توانستم دنیایی با امید را تصور کنم.و گاهی، با این امید خام که این زخم‌هامرا آن‌قدر زمین بزنندکه دیگر نفسی نماندبرای دیدن فردای تاریکِ دیگر.قلبم را که درست مقابل نگاهم ایستاده، می‌نگرم.آتش دیگری در آن شعله می‌کشد…و قلبم در حال خالی شدن از هر حسِ زندگی‌ست.آن صداها با دیدن قلبم نیشخند می‌زنندو من فقطبی‌صدازل می‌زنم.و گریه نمی‌کنم…تا مبادا آن تیر زهرآگین، به خود مغرور شود.سیم‌های خاردار به دور گلویم می‌پیچند و فشرده‌تر می‌شوند.اگر قرار است بمیرم،بگذار در ساکت‌ترین گوشهٔ این جنگل باشد؛بدون اشک،بدون فریاد...فقط سکوتی که مرا بفهمد.:)---S.KS.KTue, 03 Jun 2025 17:02:36 +0330