https://virgool.ir/feed/@m_28009068fa2026-11-10 21:34:53https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_28009068https://virgool.ir/@m_28009068/چطور-یک-کارخانه-ی-نقره-را-با-هوش-مصنوعی-اداره-می-کنم-ehmlvk6fytg3من برنامه‌نویس نیستم. عمران خوندم، بعد مدیریت. ده ساله کارم نقره‌ست: ریخته‌گری، آبکاری، بسته‌بندی، فروش.ولی امروز سه تا نرم‌افزار که کارخانه با اون‌ها نفس می‌کشه رو خودم نوشتم. نه با یه تیمِ برنامه‌نویس، با هوش مصنوعی. این متن درباره‌ی اینه که چطور، و چی یاد گرفتم.مسئلهیه کارخانه‌ی جواهر با ۸۰ نفر آدم یعنی هزاران قطعه که هر روز بین کارگاه، آبکاری، بسته‌بندی و فروش جابه‌جا می‌شن. هر قطعه یه وزن داره، یه رنگِ آبکاری، یه سایز، یه مشتری. تا چند سال پیش همه‌ی این‌ها روی کاغذ بود، توی اکسل، و توی حافظه‌ی آدم‌ها.هر اشتباه گرون بود. یه وزنِ اشتباه یعنی ضرر. یه قطعه‌ی گم‌شده یعنی یه روز جست‌وجو. و من به‌عنوانِ مدیرِ تولید هیچ تصویرِ لحظه‌ای از کارخانه نداشتم؛ فقط چیزی که آدم‌ها یادشون می‌موند بهم بگن.نرم‌افزارهای آماده رو امتحان کردیم. هیچ‌کدوم شبیهِ کارِ ما نبود. یا باید کارمون رو عوض می‌کردیم که به نرم‌افزار بخوره، یا نرم‌افزاری می‌ساختیم که به کارمون بخوره.چی ساختمیک: سامانه‌ی یکپارچه. فاکتور، مشتری، کالا، انبار، حقوق و دستمزد، فروشِ اینترنتی، و دفترِ امانتِ کارگاه‌ها (این‌که چقدر نقره الان دستِ کدوم کارگاهه). مدیرها روی گوشیشون یه داشبورد دارن که همون لحظه می‌گه امروز چی فروختیم و کجا گیر کردیم. و وقتی جایی از سامانه خراب می‌شه، خودش گزارش می‌ده، لازم نیست کسی زنگ بزنه.دو: سامانه‌ی بارکد. هر قطعه که از کارگاه درمیاد، روی ترازو می‌ره. وزنش خودکار خونده می‌شه، اپراتور رنگِ آبکاری و سایز رو می‌زنه، و برچسب چاپ می‌شه. از عکسِ قطعه، رنگِ آبکاری خودش تشخیص داده می‌شه تا اپراتور فقط تأیید کنه. همه‌ی این‌ها بدون موس؛ فقط با کیبورد، چون دستِ اپراتور مشغوله.سه: جستجوی تصویری. عکسِ یه قطعه رو می‌دی، شبیه‌هاش رو بین هزاران محصول پیدا می‌کنه. مشتری یه عکس از اینستاگرام می‌فرسته و می‌پرسه «این رو دارید؟»؛ قبلاً باید کسی از حافظه جواب می‌داد.چطورابزارِ اصلیم یه دستیارِ هوش مصنوعی برای کدنویسیه . ولی «هوش مصنوعی برام کد می‌نویسه» نصفِ ماجراست. نصفِ دیگه‌ش اینه که کی داره می‌گه چی بنویسه.من می‌دونم اپراتورِ آبکاری صبح چی لازم داره. می‌دونم ترازو چطور جواب می‌ده و کجا خطا می‌کنه. می‌دونم مشتری چطور سفارش می‌ده و کجا حوصله‌ش سر می‌ره. این دانش توی هیچ نرم‌افزارِ آماده‌ای نیست، و هوش مصنوعی هم خودش نداره. من می‌گم، اون می‌سازه، من مثلِ کاربر تستش می‌کنم.سه قانون برای خودم گذاشتم:1. «کامپایل شد» یعنی هیچی. هر تغییر باید مثلِ یه کاربرِ واقعی تست بشه: کلیک کن، عدد وارد کن، برچسب چاپ کن. یه بار سامانه‌ی تستمون سبز نشون می‌داد در حالی که هیچ تستی اجرا نمی‌کرد. اگه چشمی نگاه نکرده بودم، نمی‌فهمیدم.2. اول گیت، بعد سرور. هیچ تغییری مستقیم روی سرورِ زنده نمی‌ره. اول ثبت می‌شه، بعد می‌ره بالا. این قانون چند بار جونمون رو نجات داده.3. اپراتور باید بدون موس کار کنه. اگه برای یه ثبت ده تا کلیک لازمه، طراحی غلطه. کلید می‌شمرم، ثانیه می‌شمرم.چی یاد گرفتمدانشِ کار مهم‌تر از دانشِ کدنویسیه. کسی که ده سال توی کارگاه بوده و حالا ابزارِ ساختن داره، چیزی می‌سازه که یه برنامه‌نویسِ بیرونی نمی‌تونه. چون مسئله رو از داخل دیده.هوش مصنوعی خطا می‌کنه، با اعتمادبه‌نفس. اگه تستِ واقعی نکنی، خطاهاش رو با خودت به سرور می‌بری. سریع بودنش فریب‌دهنده‌ست.کوچیک شروع کن. اولین چیزی که ساختم یه صفحه بود که یه نفر هر روز استفاده می‌کرد. وقتی اون یه نفر گفت «این بهتر از قبله»، رفتم سراغِ بعدی. اگه از اول می‌خواستم «سامانه‌ی یکپارچه» بسازم، هیچ‌وقت تموم نمی‌شد.الان کجاییمهر روز کارمندها با این سامانه‌ها کار می‌کنن. خیلی چیزها هنوز ناقصه و هر هفته یه چیزی رو درست می‌کنم. ولی اون تصویرِ لحظه‌ای از کارخانه که ده سال نداشتم، الان روی گوشیمه.زیرِ نوشته‌ی قبلی یه نفر خواست از مسیرِ خودِ کارگاه بنویسم: از مغازه تا کارخانه. نوشته‌ی بعدی همونه.علیرضا آزادیعلیرضا آزادیSat, 05 Sep 2026 20:40:06 +0330https://virgool.ir/@m_28009068/چرا-سیمرغ-idmahglkvarwده سال پیش یه کارگاه کوچیک نقره راه انداختم. اسمش GTA شد. الان حدود ۸۰ نفر اون‌جا کار می‌کنن و داریم یه برند جواهر می‌سازیم.ولی این متن درباره‌ی GTA نیست. درباره‌ی یه چیز دیگه‌ست که موازی با شرکت دارم می‌سازم: سیمرغ.مسئله‌ای که داشتماز وقتی ابزارهای هوش‌مصنوعی جهانی مثل ChatGPT اومدن، هر روز ازشون استفاده می‌کنم. ولی هر بار یه چیزی اذیتم می‌کرد:• فارسی رو خوب نمی‌فهمیدن• تقویم جلالی نمی‌دونستن• اخبار و فرهنگ ایران رو نمی‌شناختن• اسم آدم‌ها و جاها رو غلط می‌نوشتن• شعر فارسی رو با تأخیر، با اشتباه، یا گاهی اصلاً جواب نمی‌دادن• و وقتی فیلتر می‌شدن، عملاً قطع بوداین فقط مسئله‌ی من نبود. ۹۰ میلیون فارسی‌زبان همین رو دارن. تو عصری که هوش‌مصنوعی داره به همه‌چیز اضافه می‌شه، یه فارسی‌زبان داره به‌عنوان شهروند درجه دوم وارد این عصر می‌شه.چرا «شخصی»؟می‌تونستم یه سرویس عمومی بسازم و بفروشم. ولی این کافی نبود. کاری که می‌خوام بکنم اینه:یه هوش‌مصنوعی که مال یه ایرانیه. می‌دونه کیه، چی می‌خواد، چی توش رو دوست داره، چی نه. یادش می‌مونه. هر روز کنارشه. براش برنامه‌ریزی می‌کنه. یادآور می‌فرسته. سؤال جواب می‌ده. باهاش حرف می‌زنه — به فارسی، با اون لهجه‌ای که خودش می‌فهمه.این چیزیه که هیچ‌کدوم از سرویس‌های جهانی نمی‌سازن. چون قرار نیست بسازن — مال ایرانی نیستن.الان کجاستسیمرغ امروز توسط چند نفر هر روز استفاده می‌شه. اپ اندرویدش هست، نسخه‌ی وب هست، صدا می‌فهمه، روی صفحه‌ی خونه‌ی گوشی ویجت داره، حافظه‌ی گفت‌وگو داره. تو ایران میزبانی می‌شه چون اگه بیرون باشه قطع می‌شه.این تازه اول راهه. خیلی چیزها هنوز باید درست بشن.چرا الان نوشتمتا این لحظه روی این شعار جلو رفتم: «اول کار، بعد ادعا.» در سکوت ساختم.ولی متقاعد شدم که این یه قمار ده‌ساله‌ست. اعتبار از سفر ساخته می‌شه، نه از مقصد. اگه سیمرغ روزی به جایی برسه و کسی نفهمه این مسیر چطور رفته شد، نصف کار رو از دست دادم.پس از حالا، هر ماه یه چیز کوتاه می‌نویسم درباره مسیر سیمرغ.علیرضا آزادیعلیرضا آزادیThu, 28 May 2026 13:50:09 +0330