https://virgool.ir/feed/@m_27695241fa2026-11-11 21:08:48https://files.virgool.ir/upload/users/4383750/avatar/Lf3YEh.jpghttps://virgool.ir/@m_27695241https://virgool.ir/@m_27695241/داستان-هم-بازی-xzkqyfdqrunhهم بازی:پنجره پُر از غبار بود؛ مانند دلم در روزهای هفته. با انگشت‌های لرزان روی شیشه‌ی ترک‌خورده‌ی پنجره‌ی ماشین چیزی نوشتم. ماشین در حال حرکت بود. باران، آرام برگ‌های درختان را نوازش می‌کرد؛ و با دیدن بازی دو کودک، آن خاطره‌ی تلخ دوباره در ذهنم جان گرفت.موضوع به چند سال پیش برمی‌گردد؛ به روزهایی که بی‌دلیل می‌خندیدم. روزی با چهره‌ای مملو از لبخند در کوچه‌ی دلم می‌دویدم. در آن کوچه کسی نبود جز یک نفر…!نمی‌دانم چطور مسیرش به آن‌جا افتاده بود که سر از کوچه‌ی دلم درآورد.با تعجب نگاهش کردم؛ اما درونم از شوق می‌جوشید که بالاخره هم‌بازی‌ای برای خودم پیدا کرده‌ام و دیگر تنها نیستم.آهسته‌آهسته و نفس‌زنان روبه‌رویش ایستادم. سلام دادم و بی‌آن‌که جوابی بدهد مرا در آغوش کشید. بوی تنش مدهوشم می‌کرد؛ چشمانی که نمی‌دانم چطور باید توصیفشان کنم و موهای موج‌داری که موجی در قلبم می‌ساخت. لحظه‌ای حس کردم قلبم از حصار تنم آزاد شده است.گویی در این دنیا کسی پیدا شده بود که هم‌بازیم باشد.بعد از رهایی از آغوشش، نامش را پرسیدم.لبخندی زد و جوابی نداد؛ انگار ترجیح می‌داد در دلم غریبه بماند. البته اصراری هم نداشتم نامش را بدانم؛ حضورش خودش مورفینی بود بر روحم.مدت‌ها کنار هم با توپم بازی می‌کردیم.ساعت‌ها می‌گذشت و نشانی از خستگی در ظاهرش دیده نمی‌شد. کم‌کم فهمیدم که کل کوچه‌ی قلبم را از آنِ خود کرده و برای خودش خانه ایی دارد.روزها می‌گذشت و دیگر به بودنش عادت کرده بودم؛ خیال می‌کردم ماندنش همیشگی است.میان‌مان دعواهای زیادی رخ می‌داد اما بعد از چند ساعت دلمان تنگ می‌شد و به کوچک‌ترین بهانه همدیگر را می‌دیدیم.کم‌کم هیچ‌کداممان پیش‌قدم نمی‌شدیم؛ انگار غرور هر دویمان سنگین شده بود.چند روز که گذشت، دوباره تنهایش در کوچه‌ی قلبم دیدم.نزدیک آمد و گفت:«بیا با هم بازی کنیم.»– نه… حوصله ندارم.– ببخشید بابت رفتارم.جوابش را ندادم. انگار دیگر برایم مهم نبود.روزی از خانه‌اش بیرون آمد و من از پشت پنجره‌ی اتاق قلبم نگاهش می‌کردم. همان لحظه توپم را با شدتی عجیب به بیرون از کوچه پرتاب کرد؛ انگار از آن ضربه قصدی داشت. لنگ‌لنگان و با روحی خسته از کوچه‌ی قلبم دور شد.من هم تلاشی نکردم… گمان کردم برمی‌گردد.زمان گذشت:۱ ساعت۲ ساعت۱ روز۱ ماهبازگشتی در کار نبود. من هر روز منتظر ماندم. تصور نمی‌کردم کسی که در قلبم خانه ساخته بود، بتواند آن‌جا را رها کند و حالا من ماندم و یک خانه ی خالی..!اشک‌هایم مانند بارانی ناتمام روی کف خودرو می‌چکید.ناگهان چشم‌هایم تار شد؛ خون از سرم جاری شد؛ فکم قفل کرد؛ همه‌جا ساکت شد و فقط صدای نویز در گوشم تکرار می‌شد. به سختی چشم‌هایم را باز کردم و تنها توانستم دستانم را ببینم که غرق قرمزی خون شده بود. انگار حادثه‌ای در ماشین رخ داده بود…انگار دوباره به همان هم‌بازی قدیمی برگشته بودم؛ این‌بار تصمیم گرفته بودم تا آخر عمر کنارش بمانم. اگر توپمان بیرون می‌افتاد، خودم دنبالش می‌رفتم. آن‌قدر به او توجه می‌کردم که بتوانم غنی‌اش کنم از هرچه عشق است.حالا چند نفر کنار تختش نشسته بودند. بدن بی‌جانش بعد از تصادف به کما رفته بود و همه چشم‌انتظار بودند که دوباره بیدار شود.هم‌بازی‌اش هم با چشمانی گریان بالای سرش می‌گریست؛ شاید یک‌بار دیگر فرصت آغوش گرفتنش را پیدا می‌کرد.چند سال بعد، در اتاقش دستبندی مشکی همراه یک دل‌نوشته پیدا کردند. چند نفر تصمیم گرفتند آن نوشته را بخوانند و پس از خواندن، آن را منتشر کنند.وقتی دل‌نوشته با استقبال مردم روبه‌رو شد… ضربان قلبش برای همیشه متوفق شد.امیرعلی یدالله پورامیرعلی یدالله پورFri, 21 Nov 2025 18:48:02 +0330