https://virgool.ir/feed/@m_27490650متولد ۱۳۶۴ .. ۲۴ امین روز از ماه ۳ ?fa2026-11-11 20:20:56https://files.virgool.ir/upload/users/639343/avatar/FDTnza.jpeghttps://virgool.ir/@m_27490650https://virgool.ir/@m_27490650/پاییز-سرد-من-im7sc5r1hy2qمامان بزرگ و بابابزرگ تقریبا بیشتر وقتها خونه ما بودن ...مامانم کلی لاغر شده بود و مدام تو اتاقها بالا و پایین می رفت ... دیگه نمیخندید ...عصراهم تو حیاط می شست و به دیوار روبروش خیره می شد ...خونه مون تو ده ونک یه خونه باغ قدیمی دو طبقه بود. حیاطش یه باغچه بزرگ داشت با دو تا درخت گیلاس بلند،دیوار خونه ی روبرومون با پیچکای خوشگلش که از بالا تا پایین دیوارو پوشونده بود،قشنگی حیاط و چند برابر کرده بود. بابام بهم میگفت اینجا باغ ماست،سبز مثل چشمای تو و تو هم شاهدخت این باغی ... هر وقت پاییز میشد بهم میگفت قرار باغ سبزمون عین موهات طلایی بشه ... اونسال پاییز اما برگ درختای حیاط ما طلایی نشدن ... یکی یکی ریختن انگار غصه های مامانم اونها رو هم خشک کرده بود ...به خاطر حال مامانم وسنگینی اجاره ی خونه مجبور شدیم به یه آپارتمان که سمت شرق تهران بود بریم..همه چی خیلی سریع اتفاق افتاد ... خیلی سریع... سه ماه از رفتنش میگذشت ... برادرم چون خیلی کوچیک بود مدام بهانه ی نبودناشو می گرفت اما من دلتنگیا و بغضامو قورت میدادم تا مبادا بزرگترها برام دل بسوزونن و مادرم غصه دارتر بشه... وقتی جاگیر شدیم اون اومد ...درست یادمه که چقدر مبهوت بودم .. چقدر حس میکردم دوریم و وقتی بغلم کرد خودمو از بغلش دور کردم ...یاد مامانم می افتادم یاد تمام روزهایی که داشتیم یاد روزهایی که رهامون کرد و تنها شدیم...و این آزارم میداد ...گذشت و فصل جدید زندگی ما در یک مجتمع بزرگ شروع شد ... مجتمعی با ۲۳ همسایه .. ۲۳ سوهان روح ...که تمام دوران کودکیم سنگینی نگاهها و زخم زبونهاشون آزارمون داد ...مادر من دبیری بود که به اصرار پدرم قبل از اینکه ترکمون کنه کارشو رها کرد ... یک زن قوی و مستقل ... اما بازیهای تلخ زندگی مادرمو به یه زن گوشه گیر ،احساساتی و شکننده تبدیل کرده بود ..مادرم حتی طلاق نگرفت تا مهر طلاق ته مونده آرامش زندگیمون و نگیره ...اما رفتارهای زشت همسایه ها با ما تمومی نداشت ... پچ پچ هاشون ... فرار کردنهاشون .... حتی به روح لطیف ماهم رحم نداشتن ... بارها مسخرمون کردن و انگار سایه ی شوم این اتفاق تمومی نداشت ...زندگیمون سخت شده بود ... بابایی من تبدیل شد به پدری که ماه به ماه میدیدیمش و اصلا نمیشناختمش... هر بار که به خونه میومد ریتم اروم زندگیمون بهم میخورد...اون تغییر کرده بود حرفاش ..ظاهرش .. عطرش ... لباساش و ..مادرم یه زن جوون ۳۵ ساله بود با دو بچه ی کوچیک؛ با قلبی شکسته و تنها ... وقتی بهش گفت دخترمون مریضه و علی برادرم هر شب بهونه میگیره و خیلی شبها نمیدونه با دو تا بچه مریض چه کنه جواب داد : "هروقت کمک خواستین پا بکوبید تا همسایه ها به دادتون برسن" یادمه تا قبل از اینکه اون حرف و از دهنش بشنوم هنوز هم تو عالم بچگی دلتنگش میشدم و دوستش داشتم و گاهی خاطراتمونو مرور میکردم..اما اونشب تمام قلبم با دیدن اشک مادرم لرزید ...با همون سواد نصفه نیمه با مداد حرفشو رو در کمد اتاقم نوشتم تا هیچ وقت یادم نره .. توی ذهن و دلم قبری کندم و برای بابایی که دیگه نداشتم گریه کردم و خوابم برد ....ShahrbanooShahrbanooTue, 16 Feb 2021 06:12:56 +0330https://virgool.ir/@m_27490650/13640324-rkiyzg3sbeifمن در این تاریخ شروع شدم ...۱۳۶۴.۰۳.۲۴ .... یک ظهر جمعه بهاری ... اما بهار زندگی من اونقدرها طولانی نبود ... از روزهایی که خانواده ای بودیم شبیه به تمام خانواده ها ؛کامل و شاد فقط ۶ بهار و به خاطر دارم ...و بعد طوفانی تو زندگیمون درست شد .پدرم عاشق زن بیوه ای شد و به مادرم خیانت کرد ... با تمام بچگیم تغییر و حس میکردم و درد مادرم و .. اما کاری از دستم ساخته نبود ... یه موقع با خودم فکر میکردم نکنه من کاری کردم که پدرم مارو تنها گذاشته و دیگه کم خونه میاد ..یه چیزایی و از حرفهای بزرگترا فهمیده بودم چون اون زن غریبه نبود مادر دوستای مهدکودکم بود و من چند بار با بابام دیده بودمش .. از خودم میپرسیدم حالا بچه های اون خانمه بابا صداش میکنن؟؟ مگه میشه بابای من بشه بابای همکلاسیای مهدم ..اما هیچ جوابی برای سوالام پیدا نمیکردم.. مامانم غذا نمیخورد ..بابام نبود و سراغی ازمون نمیگرفت..به جاش مادر بزرگ و پدربزرگم برای یه مدت طولانی اومده بودن خونه ی ما.. و من قرار بود چند روز بعد مدرسه برم ..چند روز بعد جشن کلاس اولی ها بود .روز اول مدرسه برای من شیرین نبود یه روز تلخ و عجیب بود ... رفتم به مدرسه با مادری که اصلا تو حال خودش نبود و تو دلش پر از غصه بود ..با مادربزرگ و پدربزرگ مهربونی که میخواستن دخترشونو تنها نزارن و دل کوچیک نوشونو شاد کنن... پدرم حتی روز اول مدرسم نیومد؛ انگار جدایی فقط مخصوص مادرم نبود اون مارم نمیخواست ... با خودم گفتم غصه نخور ، بهانه نگیر ... کسایی و دوست داشته باش که میخوانت ...و گریه کردم...همه اونروز فکر کردن گریه من به خاطر غریبی از مدرسست ... اما هیچ کس نفهمید تو دل من ۷ ساله چه غوغاییه ..هیچ کس نفهمید بزرگشدن تو ۷ سالگی و درک نخواستن مردی که عشق و امیدت بوده چقدر دردداره...اولین دروغ زندگیم و روز اول مدرسم به معلمم گفتم که ازم پرسید پدرت کارش چیه ؟ "خانم بابای ما خارجه" . انقدر مطمئن گفتم که خودمم باورم شد ...فکر میکردم اگر کسی بفهمه حتما مسخرم میکنن ... مخصوصا که مامانم بهم گفته بود اتفاقای خونرو نباید تعریف کنم ...مدرسه ی من ده ونک بود ... از چنتا کوچه باغ میگذشتیم تا به مدرسه و برعکس به خونه برسیم... من عاشق اون کوچه ها بودم ... یه وقتا با مامان زری ، مادربزرگم برمیگشتم یه وقتام مامانم با چشمای پف کرده دنبالم میومد ...منم دست داداشمو میگرفتم سرخوش ؛غافل از بازی روزگار ورجه وورجه کنان میخندیدیم و سمت خونه میرفتیم ...تا اینکه بازی های عجیبتر روزگار شروع شد ...ShahrbanooShahrbanooSat, 13 Feb 2021 04:49:35 +0330