https://virgool.ir/feed/@m_27135727fa2026-11-12 13:30:44https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_27135727https://virgool.ir/@m_27135727/حقوقت-باید-نصف-بشه-قبوله-lsghuruxu1ekدوم اردیبهشت 97 همون روزی بود که بعد از اون باید توی تمام فرم‌های زندگی به جای مجرد می نوشتم متاهل، روز خاصی بود و خب حدودا 20 روز قبلش با لیمومی آشنا شده بودم، اوایل قرار بود 2 روز در هفته برم، بعد کم کم پاگیر شدم، یه دفتر تمام موکت با میزهایی چاقو خورده که هرکسی یه گوشه با لب تاب خودش خلوت کرده بوداون موقع ها برای بحث مالی باید هزار چیز رو می سنجیدم و جاهای مختلفی هم مشاور بودم، توی کیش و کاشان برای عظام بازی طراحی کرده بودم، با استدلر و پریمک کار کرده بودم و خلاصه سعی می کردم کمتر جایی از سن خودم بگم... توی یه استدیوی سر ضبط یسری محتوا بودم که عدد رو تلفنی به مهدیار گفتم، نمی دونستم چی میشه ولی می تونستم پایین تر از این عدد خوشحالم نمی کنه، از یسری جاهایی که می رفتم بالاتر بود از یسری جاها بیشتر....مهدیار قبول کرد، توی صحبت های اولیه قرار شد با توجه به سابقه‌ام توی خلاقیت، خودم رو به جایگاه مغز خلاقیت لیمومی برسونم، مغزی که موانع زیادی در مقابلش بود، مهم ترینش باور بقیه بود، مهم تر از اون عدم توانایی در اندازه گیری خلاقیت بود و کلی مسئله ی دیگه که شاید ویرگول هم جای خوبی برای نوشتنشون نباشهبعد ها فهمیدم عددی که من قرار گذاشتم از سطح اون 5الی6 نفری که بودیم بالاتر بوده و یه جورایی گرون ترین فرد لیمومی شده بودم، این یعنی خروار خروار انتظار، حالا پاراگراف بعد وسط پرانتز می خوام یه چیزی تعریف کنم اما قبلش بگم که از مغز متفکر لیمومی رسیدم به بخش مدیریت شبکه های مجازی چرا که اکثر ایده ها توی قالب رسانه اینستاگرام خلاصه میشدوقتی من کار اینستاگرام رو شروع کردم، پیج لیمومی 20 هزار تا مخاطب داشت، بعد از یک هفته تلاش این تعداد به 18 هزار تا رسید و این یعنی فاجعه، همه نگاه ها به من بود که مثلا فلانی با این همه ادعا اومده آخرش فقط گند زده. به هزار و زور و زحمت بازم ازشون زمان گرفتم، بعد از ده روز پیج رسید به 21 هزار فالوئر، دلم خنک شده بودداشتم خوب تلاش می کردم ولی اوضاع لیمومی خیلی خوب نبود و خب منم موقعیت اصلیم به مدیریت اینستاگرام تقلیل پیدا کرده بود. سه ماه گذشت، همش حس می کردم موسی و محمدجواد و مهدیار دارن در مورد من حرف میزننتا اینکه بالاخره یه روز مهدیار صدام کرد، خلاصه گفت آدم ها برای کسب و کار چهار دستن:یک. وقتی میرن کار در کوتاه مدت آسیب می بینه ولی بلند مدت نهدو. وقتی میرن کار در کوتاه مدت آسیب نمی بینه ولی بلند مدت آسیب می بینهسه. وقتی میرن کار در کوتاه مدت آسیب می بینه و در بلند مدت هم آسیب می بینهچهار. وقتی میرن کار در کوتاه مدت آسیب نمی بینه و در بلند مدت هم آسیب نمی بینهو این جمله ی طوفانی که ابوالفضل تو نتونستی انتظارات رو برآورده کنی، انقدر نمی ارزی، حقوقت رو باید کم کنیم:حقوقت باید نصف بشه، قبوله؟همین که امروز به تاریخ 7 دی ماه 1399 هنوز توی لیمومی ام می تونه نشون بده که بعد از اون قصه با تمام دردهاش چه تصمیمی گرفتم ولی امروز دلم می خواد علت هاش رو بررسی کنم:یک. می ترسیدم که کار دیگه ای پیدا نکنم پس گفتم قبولهدو. امیدوار بودم به پیشرفت لیمومی که گفتم قبولهسه. محیط لیمومی و فرهنگش درگیرم کرده بود که گفتم قبولهچهار. از مشاوره بودن خسته شده بودم و می خواستم خودم یه کار رو ببرم جلو پس گفتم قبولهپنج: همکاری با موسی خیلی برام جذاب بوده که گفتم قبولهشش: هم‌مسیری با مهدیار و مدل اعتقاداتمون یکی بوده که گفتم قبولههفت: قسط های زیادی داشتم به خاطر ازدواج و نمی تونستم حتی یه روز رو هم تست کنم پس گفتم قبولههشت: از کارهای دیگه و حقوق های دیر به دیر خسته شده بودم و گفتم قبولهنه: می دونستم همین عدد نصف شده اصلا حقم نبوده و گفتم قبولههرچی که هست توی این همه روز بعضی وقتا دست می ذارم روی شونه های خودم و می گم چه تصمیم درستی و بعضی وقتا می گم روزی دست خداست، چرا سخت میگیری؟و آخرش اینکه این روزها انقدر درگیر کال تو اکشن نوشتن شدم که داشتم آخر متنش اضافه می کردم حالا تو هم نظرت رو کامنت کن و این یعنی گم کردم خودم رو (شاید)ابوالفضل گویاابوالفضل گویاMon, 28 Dec 2020 02:25:10 +0330