https://virgool.ir/feed/@m_27057298بیشتر از هرچیزی می‌نویسم چون می‌خوام بنویسمfa2026-11-10 18:45:27https://files.virgool.ir/upload/users/4196094/avatar/fHXlI5.jpghttps://virgool.ir/@m_27057298https://virgool.ir/@m_27057298/شاید-تنها-کسی-که-این-بازی-رو-نمی-فهمه-منم-ttygpfcwu16bنمی‌دونم بقیه چطور توش جا شدن، ولی من هرچی بیشتر جلو می‌رم، کمتر می‌فهمم. آدم‌ها رو می‌بینم که تو حاشیهٔ امن خودشون موندن و اصرار دارن همین بهترین جاست. آروم‌آروم، بی‌صدا، توی یه افسردگی پیوسته فرو می‌رن و انگار نه انگار. سعی کردم از راه هنر یه رنگی به زندگی‌شون بدم، ولی انگار خودشون می‌خوان همون‌جا بمونن. می‌خوان همون‌جا گورشون بشه. خونه و شرکتی که هر روز مثل دیروزه و هیچ‌وقت هیچی عوض نمی‌شه.از اونایی که به یه جایگاه می‌رسن — کوچیک یا بزرگ — و چنگ می‌زنن بهش و می‌گن این بهترین جاست، هم در عجبم. می‌ترسن از دستش بدن، می‌ترسن چیزی رو از کف بدن، ولی هیچ‌وقت از خودشون نمی‌پرسن اینی که دارن، ارزشِ این ترس رو داره یا نه. من هیچ‌وقت این بشر رو نفهمیدم. تو دنیایی که ممکنه فرداش بمیری، چطور این چیزا از هر چیزی مهم‌تر می‌شن؟می‌گن ایران با ما این کار رو کرد. شاید راست بگن. پس شاید من تو ایران زندگی نمی‌کنم، یا اصلاً آدمیزاد نیستم. ایران تأثیر داره، قبول، ولی فکر می‌کنم این خودِ ماییم که تعیین می‌کنیم چی برامون مهم باشه. رسانه مثل گلوله بر سر ما فرود میاد، ولی این دلیل نمی‌شه هرچی گفت رو قبول کنیم.ما مثل مهره‌های شطرنجیم، به دست خودمون بازی می‌کنیم. یه زمانی فکر می‌کردم سیاست‌مدارها و بزرگان‌ان که ما رو هدایت می‌کنن، ولی الان فکر می‌کنم ما روی یه صفحهٔ شطرنج ایستادیم و خودمون همدیگه رو می‌چرخونیم و به خودمون می‌بالیم که از اون یکی زرنگ‌تریم. غافل از اینکه تو این صفحه، بحث سر زرنگی و پول و قدرت نیست. بحث یه جای دیگه‌ست، بیرون از زمین و چهارچوب شطرنج. ما یه تیکه از این جهان رو چهاردیواری کشیدیم و اسمش رو گذاشتیم «بازی زندگی»، درحالی‌که خودِ زندگی به حال ما می‌خنده و در عجبه که چرا بشر این‌طوریه.نیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریSun, 13 Sep 2026 10:29:16 +0330https://virgool.ir/@m_27057298/امید-دروغ-بزرگی-که-به-ما-گفتنند-h12qcfqm5h60مدت‌ها بود به دیدن مرگ نرفته بودم.آخرین بار که از هم جدا شدیم، او را در تاریک‌ترین گوشه ذهنم نشاندم و به او گفتم: «کمی صبر کن، می‌خواهم یک بار دیگر زندگی را امتحان کنم.»او چیزی نگفت؛ فقط نگاه کرد، انگار مطمئن بود دوباره برمی‌گردم.روزها میان آدم‌ها قدم زدم؛ آدم‌هایی که از آینده حرف می‌زدند، برای سال بعد برنامه می‌ریختند، خانه می‌خریدند، عاشق می‌شدند و امید را مثل حقیقتی انکارناپذیر زندگی می‌کردند. هر بار که به چهره‌شان نگاه می‌کردم، از خودم می‌پرسیدم: آن‌ها نمی‌بینند یا من بیش از حد می‌بینم؟چطور می‌شود به آینده فکر کرد وقتی هر لحظه ممکن است پشت درهای بسته، موشکی که قرار نبود اینجا فرود بیاید، همه چیز را در یک چشم به هم زدن تمام کند؟ در سرزمینی که فردا همیشه در گرو تصمیم دیگران است، امید بیشتر شبیه یک قمار بود تا یک انتخاب.کم‌کم فهمیدم دیگر نمی‌توانم به واژه‌هایی مثل «آینده» تکیه کنم. آن‌ها را آرام از ذهنم کنار گذاشتم. با خودم قرار گذاشتم فقط امروز را زندگی کنم؛ نه از روی شجاعت، بلکه چون ناامیدی در این سرزمین، واقعی‌تر از امید به نظر می‌رسید.آن شب، خسته از تمام این فکرها، دوباره به همان گوشه تاریک ذهنم برگشتم.مرگ هنوز همان‌جا نشسته بود؛ آرام، بی‌حوصله و صبور.لبخند کوتاهی زد، انگار می‌دانست بالاخره برمی‌گردم.کنارش ننشستم. فقط برای لحظه‌ای نگاهش کردم و راه افتادم.هنوز تصمیم گرفته بودم زندگی کنم...اما خوب می‌دانستم، از میان تمام کسانی که روزی از کنارم رفتند، او تنها کسی است که هیچ‌وقت خداحافظی نکرده وهنوز در انتظار دیدن من است.نیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریMon, 03 Aug 2026 09:02:55 +0330https://virgool.ir/@m_27057298/تولد-یک-الستور-t2ylnotppbebاو همیشه فکر می‌کرد مشکلش این است که زیادی احساس دارد.از کودکی یاد گرفته بود که احساسات، نقطه‌ضعف‌اند. هر بار که اعتماد کرد، چیزی از دست داد. هر بار که خودش را نشان داد، کسی چیزی برای ضربه زدن پیدا کرد. کم‌کم فهمید آدم‌ها همیشه به صداقت جواب مثبت نمی‌دهند؛ گاهی صداقت فقط نقشه‌ای برای شناختن محل زخم‌هاست.پس شروع کرد به تغییر دادن خودش.اولین چیزی که از بین رفت، انتظار بود.دیگر منتظر نبود کسی بفهمد چه درونش می‌گذرد. دیگر توضیح نمی‌داد چرا سکوت کرده، چرا فاصله گرفته، چرا بعضی چیزها برایش مهم است. فهمید آدم‌ها معمولاً چیزی را که نمی‌بینند، جدی نمی‌گیرند.بعد نوبت خشم رسید.خشمش را نابود نکرد؛ آن را تربیت کرد. یاد گرفت داد نزند، منفجر نشود، واکنش نشان ندهد. خشم تبدیل شد به سوختی آرام که پشت لبخند پنهان می‌شد.بعد یاد گرفت نگاه کند.به جای اینکه درگیر بازی آدم‌ها شود، شروع کرد به دیدن بازی‌ها. فهمید هر کسی چیزی می‌خواهد؛ یکی توجه، یکی قدرت، یکی تأیید، یکی احساس مهم بودن. دیگر از رفتار آدم‌ها ناراحت نمی‌شد؛ آن‌ها را تحلیل می‌کرد.در جایی از مسیر، اتفاقی افتاد.نه یک خیانت بزرگ، نه یک شکست عظیم.فقط یک روز فهمید که دیگر برای توضیح دادن خودش خسته است.فهمید کسی که واقعاً بخواهد بفهمد، بدون هزار توضیح هم می‌فهمد. و کسی که نخواهد بفهمد، با هزار صفحه توضیح هم نمی‌فهمد.همان‌جا چیزی درونش خاموش شد.نه احساس.بلکه نیاز به دیده شدن.سال‌ها گذشت.او تبدیل شد به کسی که وارد یک اتاق می‌شود و قبل از اینکه حرف بزند، حضورش حس می‌شود. نه به خاطر اینکه بلندترین صدا را دارد؛ به خاطر اینکه دیگر برای گرفتن جایگاهش التماس نمی‌کند.آدم‌ها اول فکر می‌کنند سرد است.بعد فکر می‌کنند مغرور است.بعد فکر می‌کنند بی‌احساس است.اما حقیقت این است که او بیشتر از قبل احساس می‌کند؛ فقط دیگر اجازه نمی‌دهد هر کسی به آن دسترسی داشته باشد.او یاد گرفته بود مهربانی بدون مرز، دعوت‌نامه‌ای برای سوءاستفاده است.پس مهربانی‌اش را محدود کرد.نه چون بد شده بود.چون فهمیده بود ارزشمندترین چیزها را نباید وسط خیابان گذاشت.روزی که مهاجرت کرد، هیچ‌کس آنجا گذشته‌اش را نمی‌دانست.هیچ‌کس نمی‌دانست چند بار شکست خورده، چند بار سکوت کرده، چند بار خودش را از نو ساخته.برای آن‌ها فقط یک غریبه بود.یک آدم آرام با لبخندی کنترل‌شده، کلامی دقیق و نگاهی که انگار بیشتر از چیزی که می‌گوید می‌داند.آن‌ها فکر کردند با یک آدم بی‌احساس روبه‌رو شده‌اند.اما اشتباه می‌کردند.آن‌ها با کسی روبه‌رو شده بودند که یک زمانی احساساتش آن‌قدر زیاد بود که مجبور شد یاد بگیرد چگونه آن‌ها را کنترل کند.نامش را هرچه می‌خواهند بگذارند.اما او می‌دانست:هیولاها همیشه بدون احساس به دنیا نمی‌آیند.گاهی انسان‌هایی هستند که زیادی احساس کردند، اما دیگر اجازه ندادند کسی آن را ببیند.نیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریSun, 19 Jul 2026 17:55:46 +0330https://virgool.ir/@m_27057298/رفتارهای-از-روی-دوست-داشتن-bg32xyxyuwwrدو سال گذشته بود. اوایل باورش نمی‌شد، اما از زمانی که رساندن بابابزرگش به بیمارستان را آغاز کرد، فهمید که ماجرا جدی است. آن روزها فضای ماشین در سکوت می‌گذشت. نه او چیزی می‌گفت و نه بابابزرگش میلی به حرف زدن داشت. فقط به بیمارستان می‌رسیدند. او حدود ده دقیقه منتظر می‌ماند و وقتی بابابزرگ، کت به دست، به سمتش می‌آمد، تنها می‌گفت: «بریم.»آن زمان که این داستان را نوشتم، گمان نمی‌کردم این‌همه فراز و نشیب را تجربه کنند. روایت را فقط از زاویه دید پسر نوشته بودم؛ پسری که در اوج روزهای کاری و زیر فشار خستگی، دیدن یک دختر بچه و محبتی که به او کرد، برایم جذاب بود. اگر بخواهم ساده بگویم، آن روزها من پسر را می‌دیدم؛ اما در چند ماه اخیر، بابابزرگ بیش از هر چیز به چشم آمد. انگار تمام این مدت، نقش اصلی فیلم را او بازی می‌کرد.رفت‌وآمدهای بیمارستان نتوانست حالش را بهتر کند. بیماری، چیزی نبود که به این سادگی درمان شود. سرانجام بابابزرگ را به خانه آوردند. مادر پسر حال خوشی نداشت. با اینکه پرستار بود، از دستش کار چندانی برنمی‌آمد. درد، بارها و در هر ساعتی از شبانه‌روز، به سراغ بابابزرگ می‌آمد. پسر چند روزی بود که بیشتر وقتش را در اتاقش می‌گذراند و ترجیح می‌داد گاهی از خانه بیرون بزند تا کمتر شاهد آن صحنه‌ها باشد.بابابزرگ رفته‌رفته ضعیف‌تر می‌شد و دیگر توان انجام هیچ فعالیتی را نداشت. ناچار بود بیشتر وقتش را دراز بکشد و قطره‌های سرم، تنها منظره‌ای بود که پیش چشمش جریان داشت. آن‌قدر خون خودش را دیده بود که اگر کسی می‌گفت: «من تا حالا خون خودم را ندیده‌ام»، تعجب می‌کرد. هر بار که درد به سراغش می‌آمد، زمین و زمان را لعنت می‌کرد.پسر بیشتر اوقات در اتاقش بود. به جای تصویر، اخبار خانه را به شکل رادیویی دنبال می‌کرد؛ از گفت‌وگوهای پدر و مادر، گریه‌های مادربزرگ و غر زدن‌های بابابزرگ. در میان همه این‌ها، صدای تلویزیون مانند دلقکی بود که می‌کوشید حال‌وهوای خانه را تغییر دهد.ناگهان صدای فریاد بابابزرگ از اتاق بلند شد. مادر با شتاب به سمت اتاق رفت، اما پسر همچنان مردد بود که آیا کاری از دستش برمی‌آید یا نه. صدای ناله و غر زدن بابابزرگ تمام خانه را پر کرده بود و مادر می‌کوشید آرامش کند. پسر تصور می‌کرد این هم مانند بسیاری از لحظه‌های دیگر می‌گذرد، اما این بار صداها اوج گرفت. مادر از پا افتاده بود و او هم شروع به غر زدن کرد. کم‌کم صدای هر دویشان آن‌قدر بلند شد که همه اعضای خانه به‌خوبی آن را می‌شنیدند.در همان اوج فریادهای مادر و بابابزرگ، آخرین جمله از زبان مادر گفته شد و بابابزرگ دیگر پاسخی نداد. سکوت خانه را فرا گرفت.چند لحظه بعد، صدای گریه بلند شد.بابابزرگی که پسر هرگز گریه‌اش را نشنیده بود، حالا تسلیم شده بود. صدای مادر به گوش رسید که گفت:«من دوستت دارم که این کارها را می‌کنم.»برای مدتی، تنها صدای گریه بابابزرگ در خانه می‌پیچید تا اینکه آرام پاسخ داد:«من فقط می‌خوام بمیرم.»آن جمله برای پسر آشنا بود. او به‌خوبی آرزوی بابابزرگش را درک می‌کرد. پسری که هنوز به سی‌سالگی هم نرسیده بود، آرزوی پدربزرگش را می‌فهمید. شاید دلیلش به همان سکوت دو سال پیش، در ماشین، برمی‌گشت. آن زمان هم، با اینکه هیچ‌کدام چیزی نمی‌گفتند، گفت‌وگویی میانشان شکل گرفته بود.هنوز هم نمی‌دانم چه خواهد شد. خوشحالم که پدربزرگم زنده است؛ فقط منِ پسر، ترجیح می‌دهم به جای اینکه سرم و لوله به من وصل کنند، فقط به حرف‌هایم گوش بدهند.نیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریSat, 04 Jul 2026 21:05:17 +0330https://virgool.ir/@m_27057298/سادگی-در-دل-پیچیدگی-d6kjdqt1lm3gنور ضعیف لپ‌تاپ و کوه کاغذی که دور و اطراف میز کاوه ریخته بود. با این حال او فقط به صفحه لپ‌تاپ نگاه می‌کرد. توی فکر چایی بود که برود برای خودش بریزد و درگیر این بود که کجای شخصیتش می‌تواند جالب شود.– چایی می‌خوای؟کاوه از جا پرید و به سمت منبع صدا برگشت. هم‌اتاقی‌اش بود. یک لحظه شک کرد که مگر او بیرون نبود یا اگر کارش تمام شده، کی رسیده. دوستش یک بشکن جلوی صورت کاوه زد. اخمش از هم باز شد و از جایش بلند شد. با بی‌محلی جواب داد: «نه، دارم میرم بیرون.» هم‌اتاقی‌اش شانه‌هایش را بالا انداخت و رفت.کاوه عاشق پیاده‌روی بود، ولی آن روز فرق داشت. به مردم نگاه می‌کرد، شاید کسی روی صورتش نوشته باشد که چه ویژگی‌ای به شخصیتش اضافه کند که جالب شود. در این مواقع، پاهای کاوه خیلی حساب و کتاب ندارند و صرفاً روی یک مسیر، خودکار او را می‌برند. درست به میدان که رسید و مرد کچلی را دید، با خودش گفت: «آهان، خودشه. باید یه شخصیت دیگه اضافه کنم که برعکس شخصیتم باشه و اونو کامل کنه.» اما یعنی چی؟کاوه خودش هم گیج شده بود. شخصیت او ویژگی مشخصی نداشت. عصبی شد و با سرعت شروع به پیاده‌روی کرد و بلندبلند با خودش حرف زد:«خب مهارت که زیاد داره…چوب‌بری بلده…کار با برد الکتریکی بلده…می‌دونه چجوری سرمایه‌گذاری کنی…حتی آشپزی هم بلده…ولی خب اینا چه ربطی دارن؟ من یه چیزی می‌خوام که واحد باشه ازش که اون تضادش رو بیارم.»همان موقع ایستاد و چشمانش را بست تا بهتر تصور کند. مدتی به فضای سیاه پشت پلک‌هایش خیره ماند تا اینکه تسلیم شد.چشمانش را باز کرد و آهی کشید.هیچ ایده‌ای نسبت به وضعیت الانش نداشت. به اطراف نگاه کرد و متوجه شد به کافه‌ای رسیده که پاتوقش است. مکثی کرد و بعد وارد کافه شد. با خودش گفت شاید یک لیوان قهوه حالش را جا بیاورد.دم در کافه، دختر پیشخدمتی ایستاده بود، اما جدید؛ این چهره را تا به حال کاوه ندیده بود.احتمالاً امروز یا نهایتاً دیروز عصر آمده بود. صورتش به نظرش آرام می‌آمد و ناخنش عجیب، اما برای کاوه جالب بود. صرفاً ناخن‌های بلندی داشت که تک‌رنگ سفید بودند. با این حال کاوه یک لحظه آن‌قدر درگیر نبود که فکر کند این ناخن‌ها چطور درست شده‌اند یا چه مفهومی دارند؛ فقط جالب بود.کاوه مدتی مکث کرد و قبل از اینکه خودش بفهمد چه شده، به دختر پیشخدمت گفت: «ببخشید، یه موضوعی برام جالب بود، ناخن‌تون قشنگه.» دختر اول مکثی کرد و بعد خوشحال شد و انتظار تعریف را نداشت. چند ثانیه به کاوه نگاه کرد، اما جوابی نداد و رفت.کاوه متعجب بود. به سمت میزی رفت و نشست. با خودش فکر کرد چطور این‌طوری شد؟ من الان دختری رو خوشحال کردم؟ چطور؟ مگه چی گفتم؟درست همان موقع توی ذهنش جرقه‌ای زد. آرام گفت: «من یه شخصیت ساده می‌خوام» که بتونه اون پیچیدگی شخصیت اولش رو آروم کنه.نیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریTue, 23 Jun 2026 13:46:50 +0330https://virgool.ir/@m_27057298/پرده-آخر-wky8npkqbwyaنیما همیشه می‌گفت آدم‌ها دو دسته‌اند؛ اونایی که جرئت دارند و اونایی که یک عمر منتظرند.پدرش هیچ‌وقت جواب این جمله را نمی‌داد. هر بار که نیما از دانشگاه برمی‌گشت و از تمرین‌ها، استادها و اجراها حرف می‌زد، چایش را هم می‌زد و می‌گفت:«هنر خوبه پسرم... ولی یه جایی باید بفهمی داری برای چی می‌جنگی.»نیما معتقد بود که پدرش نمی‌فهمد. چطور می‌توانست درک کند؟ کسی که تمام عمرش کار کرده بود، چطور می‌توانست بفهمد آدم برای دیده شدن چه چیزهایی را تحمل می‌کند؟سال آخر دانشگاه، همه چیز برای نیما جدی شد. یک نمایش دانشجویی انتخاب کرده بود. خودش بازیگر اصلی بود. متن را ماه‌ها تمرین کرده بود. همه وقتی اجرایش را می‌دیدند به او می‌گفتند استعداد دارد. حتی همان استادی که همیشه سخت می‌گرفت، بعد از یکی از تمرین‌ها آرام گفت:«تو یه چیز داری که خیلی‌ها ندارن.»همین جمله کافی بود که نیما را دو یه ماه کامل پرانرژی نگه داره. صبح‌ها کلاس، ظهر تمرین، شب جلسه... . کم‌کم فهمید فقط بازی خوب کافی نیست. آدم درست باید بشناسد. باید بداند با چه کسی حرف بزند. باید کجا دیده شود. اولش از این بازی بدش می‌آمد. بعد یاد گرفت.یاد گرفت بعد از تمرین‌ها بماند.یاد گرفت با آدم‌هایی بخندد که دوستشان ندارد.یاد گرفت به بعضی حرف‌ها بخندد، حتی وقتی توهین بودند.یاد گرفت بعضی آدم‌ها را تحسین کند فقط چون می‌توانستند برایش کاری کنند.اما با این‌حال هنوز هم نیما رو کسی به اون معنا جدی نمی‌گرفت. سال آخر، نمایش‌شون بالاخره اجرا رفت. نیما بهترین بازی‌اش رو کرد. همه چیز درست بود. نور، موسیقی، بازی.چند روز بعد فهمید نقش اصلی جشنواره را نگرفته. نه به خاطر بازی، نه به خاطر اجرا؛ یک نفر دیگه انتخاب شده بود اونم چون خونواده‌اش آدم‌های مهمی رو می‌شناختند.نیما اون لحظه اینقدر عصبانی شده بود که اگه هرکسی نزدیکش میشد احتمال زنده بودنش کم بود. از بعد اون ماجرا نیما هرجا که می‌رفت شروع می‌کرد به توضیح دادن برای همه که این سیستم مشکل دارد. این مبارزه کردن رو بی‌معنا می‌کنه، آرزوها رو می‌کشه.ماه‌ها گذشت. بعد از دانشگاه، دیگه همه اون بچه‌ها غیب شده بودن. سعی کرد درگیر چند پروژه بشه. چندین بار تست رفت برای اجراهای مختلف و فراخوان‌ها اسم می‌داد اما همه‌شون در آخر با جمله همیشگی «خیلی خوب بود ولی...» مواجه می‌شد.یک شب تو یه کافه‌ای، یکی از همکلاسی‌های قدیمی‌اش رو دید. اون جمله‌ی معروفش تو دانشگاه این بود که «من فقط می‌خوام بازی کنم.»نیما پرسید:«تو هنوز کار می‌کنی؟»پسر خندید:«آره. یه گروه کوچیک زدیم. اجرا می‌ریم.»نیما گفت:«پس بالاخره تونستی؟»پسر شانه بالا انداخت.«نه بابا. فقط دارم انجامش می‌دم.»همین جمله تا چند روز توی سر نیما موند. «فقط دارم انجامش می‌دم.»نه ثابتش می‌کنم.نه برنده می‌شم.نه کسی رو شکست می‌دم.فقط انجامش می‌دم.اولین بار بعد از سال‌ها، یاد حرف باباش افتاد. «یه جایی باید بفهمی داری برای چی می‌جنگی.»دوازده سال گذشته بود، نیما جلوی خونه‌ی قدیمی ایستاده بود. همون خونه‌ای که آخرین بار با عصبانیت ازش بیرون زده بود. صدای پیر باباش رو از پشت اف‌اف خونه شنید: «بله؟»نیما چند ثانیه چیزی نگفت. انگار تموم جمله‌هایی که سال‌ها آماده کرده بود، دیگر به درد نمی‌خورد. بعد آروم گفت: «منم بابا.»مدتی سکوت شد. نه نیما دیگه چیزی می‌گفت نه صدایی از اف‌اف میومد؛ تا اینکه در خونه باز شد؛ باباش نسبت به دوازده سال پیش شکسته شده بود. نیما سخت بود دقیقا به چشم‌های باباش نگاه کنه. بعد از مدتی گفت «من موفق نشدم بابا، برای چیزی که این همه مدت جنگیدم منو قبول نداشتن»پدرش مکث کوتاهی کرد و گفت: «من همیشه قبولت داشتم.»نیما لبخند تلخی زد.پدرش درحالی که سرش رو تکون می‌داد گفت «ولی فکر کردم یه روز خودت می‌فهمی موفق شدن اون مقصد نیست.»نیما چیزی نگفت بیشتر اون حرف تازه موضوع رو براش روشن کرد. بعد از دوازده سال تلاش کردن، برای اولین بار احساس کرد نباید چیزی رو ثابت کنه.نیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریTue, 16 Jun 2026 14:10:13 +0330https://virgool.ir/@m_27057298/کجای-تنهایی-ترسناکه-nlkxsdfdvlvr- یه مدته که دلم می‌خواد برم. - کجا بری؟- فقط برم، مهم نیست کجا- خب دلیلش چیه؟جالب اینجا بود که دلیلش رو خودم هم نمی‌دونستم. از وقتی که مشاورم این سوال رو ازم پرسید انگار که همه‌چیز رو فراموش کردم. تمام فکرم این بود که «من چرا می‌خوام مدتی از همه فاصله بگیرم؟» آن هم در حدی که حتی بقال سر خونه‌مون رو هم نمی‌خوام ببینم. همان موقع با صدای باز شدن در ماشین به خودم آمدم. - سلام- چطوری؟- مثل همیشه- تو تا حالا شده بگی میخوام هیچکی رو نبینم، حتی تو هم نمیخوام ببینمت...سوال آخر را بلند نپرسیدم. با خودم بگومگو کردم که نتیجه این شد که بهتره این سوال رو حداقل اینجوری مطرح نکنم. دلم می‌خواست دربارش با یکی حرف بزنم ولی کی؟ مشکل اینه کی حاضره فقط گوش بده و مسخرم نکنه؟ شروع به نصیحت نکنه یا نیاد ایراد بگیره؟ البته که نمیخوام تعریف هم بکنه من فقط میخوام یکی باشه که گوش بده. خواسته‌هایی که از بچگی داشتم ساده به نظر میومد ولی نمیفهمم چرا برای بقیه پیچیده‌ است.- گوشیت داره زنگ می‌خورهباز هم مثل اینکه اینقدر تو مغزم غرق شده بودم اصلا نفهمیدم. عجیبه، خیلی وقته ازش خبری نیست. چیشده به من زنگ زده. فکر می‌کردم دیگه با هم دوست نیستیم.- الو- به چطوری؟ خیلی وقت بود ازت خبری نداشتم- آره منم همینطور- خواستم تولدت رو تبریک بگم، خیلی مبارکه ایشالا...باقی حرفاش رو نفهمیدم. فکر کنم وضعیتم داره وخیم میشه. اینقدر درگیر این رفتن و دلیلش بودم که حتی نفهمیدم امروز تولدمه. آخه مگه کسی متوجه حال من میشه. از خانواده یا دوست آشنا هرکی بشه حرف زدم حتی همینجور به آدمایی رندم پیام دادم ولی ملت فکر و ذکرشون اینه که من یه آدم هول که دنبال دوست دختره. نمیدونم مردم رو برای همین درک نمی‌کنم. - هی خوبی؟- ها چی؟- میگم خوبی؟ خیلی تو خودتی- آره خوبم فقط یه خورده فکر کنم خستم...همون موقع جرقه‌ای تو مغزم زده شد. انگار که تو کله‌ام آتیشی روشن شده. بالاخره فهمیدم الان چرا اینقدر گیج و منگم. ذهن من خسته شده بود. کله‌ام از شدت فشار پروژه‌هایی که قبول کردم داره منفجر میشه. تمام مدت هر روز من اینجور میگذره. اینقدر داخل افکارم زندگی می‌کنم که یادم میره واقعیت چجوریه.حالا این مسئله خستگی که قبول؛ ولی تویی که موقت تو مغزم اومدی بگوکجای تنهایی ترسناکه؟ آدمای زیادی دیدم که اصرار دارن هرجوری هست تو رابطه برن و اسمشو بذارن عشقنیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریWed, 10 Jun 2026 15:49:59 +0330https://virgool.ir/@m_27057298/همهمه-زندگی-دنیایی-خالی-از-فکر-gbmg2gdj8ujpمدت‌ها بود صدای مردم تلخ شده بود. به نظر می‌آمد تمام صندلی‌های اتاق را پر کرده بودند، برای عقل جایی نمانده بود. خیال می‌کردم شاید سرابی است می‌بینم اما زبان مردم تیز شده بود. هرچقدر هم گوش‌های آهنی داشته باشی، به راحتی آن را خورد می‌کنند.از کافه‌ای که پاتوقم بود خارج شدم. به چشمان سرد پیشخدمت کافه نگاه کردم. به درستی که واقعیت شبیه دنیای افکارم شده. مردم اطراف خود را فقط قرمز متکبر یا سیاه کثیف می‌بینند. نمی‌فهمم که کجای این جهان نوشته شده سیاه، نشانه کثیفی و قرمز، نشانه متکبر است. برچسب‌ها همه‌جا هستند و حرف‌ها مثل قطره‌های باران مدام به مغزم فشار می‌آورد. گاهی با خودم می‌گویم کاش جایی می‌رفتم که صدایی جز طبیعت به گوشم نرسد. باز هم کافه‌ای در دل جنگل پیدا کنم با این تفاوت که هیچ شخصی آنجا نباشد؛ تنها یک باریستا حتی نمی‌خواهم پیشخدمتی را ببینم که گمان کند من از او خوشم آمده یا در فکر جذب کردن او هستم.چندماهی است صدای مردم برایم عجیب شده. آن‌ها جور دیگری حرف می‌زنند. محتوای صحبت‌شان متفاوت شده. من از ایده حرف می‌زنم، آن‌ها از دیگرانمن از پذیرش حرف می‌زنم، آن‌ها از اخبارمن از فکر حرف می‌زنم، آن‌ها از گفتگومن از مرگ حرف می‌زنم، آن‌ها از مردگانمن از بیداری حرف می‌زنم، آن‌ها از خوابنمی‌دانم کجای کار ایراد دارد. مردم به سمت دیگری حرکت می‌کنند و قرار نیست عمل کنند. تاکنون این تلاش‌ها همگی به یک نتیجه رسیده؛ ایشان می‌گویند، این‌ها حرف‌های یک انسان خودخواه و دیوانه است.ای کاش یک نفر شما بازیگر نبود و به معنای واقعی گوش می‌داد تا من هم اینقدر فاحش حرف‌هایم را نزنم. این همه جلب توجه نیاز نبود و مردم با کمی فکر کردن در زندگی خویش تغییری ایجاد می‌کردند.دیگر بس است، رسیده بودم. در خانه را باز کردم و مادرم در آشپزخانه مشغول بود. درهمان حال از من پرسید روزم چطور بود. بدون وقفه‌ای در حرکتم جواب دادم مانند همیشه بود و وارد اتاقم شدم.یک روز دیگر هم گذشت. شاید روزی بتوانم حرف‌هایم را به آدم‌های بیشتری بزنم، بتوانم باعث تغییر در افکار بسیاری شوم؛ شاید هم هیچ اتفاقی رخ ندهد و در این جهنم، مرگ را در آغوش بکشم.نیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریThu, 04 Jun 2026 11:36:47 +0330https://virgool.ir/@m_27057298/بیداری-از-زندگی-های-به-ظاهر-قشنگ-و-کثیف-ujngboicanjtبارون ریز بود، از اون بارون‌هایی که نه آدم رو خیس می‌کنه، نه ولش می‌کنه خشک بمونه؛ فقط اذیتت می‌کنه، انگار طبیعت هم حوصله‌اش سر رفته باشه.پسر طبق عادت از همون خیابون می‌رفت. مسیرش مشخص نبود، ولی تکراری بود. چراغ‌های نئونِ یه مغازه‌ی قدیمی هر چند ثانیه خاموش و روشن می‌شدن و روی صورتش سایه می‌انداختن؛ انگار خودش هم فریم‌فریم قطع و وصل می‌شد.اون شب اما یه چیز فرق داشت.از دور صدای داد و شلوغی می‌اومد. اول فکر کرد مثل همیشه مهم نیست. رد میشه. مثل همه چیز.ولی وقتی نزدیک‌تر شد، دید چند نفر جلوی یه مغازه جمع شدن. در شیشه‌ای شکسته بود. یکی از فروشنده‌ها بیرون ایستاده بود، دستش می‌لرزید. یه مرد دیگه داد می‌زد که “من کاری نکردم”.پسر ایستاد.نه از روی کنجکاوی کامل… بیشتر از این حس که انگار این صحنه به شکل عجیبی توی ریتم تکراری دنیاش خط انداخته.جمعیت بیشتر شد. صدای آژیر دور می‌شد، ولی هنوز نیومده بود. همه فقط نگاه می‌کردن. هیچ‌کس وسط نمی‌رفت.تا اینکه مرد فروشنده، با صدایی که می‌لرزید، به سمت متهم رفت و هلش داد. مرد عقب رفت و خورد به شیشه‌ی باقی‌مونده. صدای ترکیدن شیشه توی هوا پخش شد.اون لحظه، همه‌چیز از حالت “تماشا” خارج شد.پسر ناخودآگاه جلو رفت. نه قهرمان بود، نه تصمیم گرفته بود. فقط انگار بدنش از این بی‌حرکتی جمعیت خسته شده بود.“ولش کنین… پلیس داره میاد.”صداش اولش توی شلوغی گم شد. ولی یکی از مردها برگشت نگاهش کرد. نگاهش سنگین بود، از اون نگاه‌هایی که دنبال دلیل نمی‌گردن، دنبال بهونه‌ان.“تو کی هستی که وسط میای؟”جمعیت ساکت شد.پسر مکث کرد. اون لحظه حس کرد همون بی‌حسی همیشگی که همیشه همراهش بود، داره ازش عقب می‌کشه. انگار برای اولین بار مجبور بود “واقعی” باشه.گفت: “فقط دارم میگم ولش کنین.”همین کافی بود.مرد جلو اومد.درگیری سریع شد. نه شبیه فیلم‌ها؛ کثیف، نامرتب، واقعی. هل دادن، زمین خوردن، صدای نفس‌های بریده. پسر بیشتر از اینکه بجنگه، فقط سعی می‌کرد نیفته زیر دستشون.یکی از ضربه‌ها محکم خورد کنار صورتش. مزه‌ی خون اومد توی دهنش. یه لحظه همه‌چیز چرخید.ولی چیزی که عجیب بود، اون درد نبود.اون لحظه‌ای بود که فهمید برای اولین بار “حضور داره”.نه تماشاچیه، نه سایه.آژیر پلیس بالاخره رسید. جمعیت پخش شد. کسی که شروع کرده بود، دوید. یکی دیگه هم فرار کرد. صداها تکه‌تکه شد.پسر روی زمین نشسته بود، نفس‌نفس می‌زد. بارون هنوز همون‌طور بی‌تفاوت می‌بارید.فروشنده کنارش ایستاد. چند ثانیه نگاهش کرد، بعد فقط گفت:“لازم نبود دخالت کنی.”پسر لبخند نزد. حتی جواب هم نداد.چون خودش هم مطمئن نبود چرا وسط اومده.فقط وقتی بلند شد و شروع کرد راه رفتن، فهمید چیزی تغییر کرده؛ نه دنیا… نه آدم‌ها…بلکه این بار، مسیرش دیگه اون مسیر قبلی نبود. اون روز تغییر بزرگی تو زندگی پسر رخ داد بود. اون از خواب روتین بیدار شده بود.نیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریWed, 03 Jun 2026 13:16:22 +0330https://virgool.ir/@m_27057298/آدم-امن-چرخه-ای-از-اشتباه-roibbm991ds6مهتاب اولین بار کنار سامان در ایستگاه نشست، وقتی باران تازه بند آمده بود و شهر بوی آهنِ خیس می‌داد.بی‌مقدمه گفت:— تو هم از اونایی هستی که نصف شب جایی برای رفتن ندارن؟سامان نگاهش نکرد.— بعضیا جا دارن، ولی کسی اونجا منتظرشون نیست.مهتاب خندید؛ خنده‌ای خسته، از آن‌هایی که بیشتر به درد می‌خورد تا خوشی.از آن شب به بعد، هر وقت حالش بد می‌شد، به سامان زنگ می‌زد. نه برای اینکه دوستش داشته باشد؛ برای اینکه سامان خوب گوش می‌داد. از مردی می‌گفت که رهایش کرده بود، از خانه‌ای که تویش نفس کم می‌آورد، از شب‌هایی که فقط می‌خواست یکی آن‌طرف خط باشد.سامان کم‌حرف بود و همین برای مهتاب کافی بود.برای سامان، کافی نبود.یک شب مهتاب سرش را چند ثانیه روی شانه‌ی او گذاشت و گفت:— تو خوبی. پیش تو آدم لازم نیست نقش بازی کنه.همان چند ثانیه برای خراب‌کردنِ همه‌چیز کافی بود.بعد از آن، سامان صدای پیام‌های او را با امید اشتباه گرفت. هر «بیداری؟» برایش شبیه اعتراف بود. هر دردودلی را نشانه می‌دید. تا شبی که مهتاب دیر رسید و تنها نبود.مردی کنارش بود، با دستی روی کمرش و لبخندی بی‌زحمت.مهتاب وقتی سامان را دید، جا خورد.— یادم رفته بود بیام.مرد پرسید:— دوستته؟مهتاب مکث کوتاهی کرد.— آره… یه دوسته.همان «یه» از هر چیزی بدتر بود.سامان فقط به دست مرد روی کمر مهتاب نگاه کرد. آن‌قدر که مهتاب رنگش پرید.همان شب برایش نوشت:«بهتره یه مدت همو نبینیم.»چند هفته بعد، خودش زنگ زد.نیمه‌شب. پارک خلوت. تاب زنگ‌زده.گفت:— من با تو راحتم، ولی نه اونجوری که تو می‌خوای.بعد، بدون اینکه نگاهش کند، اضافه کرد:— دیگه منو پیدا نکن.سامان پرسید:— اگه حالت بد بشه چی؟مهتاب با خستگی گفت:— بالاخره یکی پیدا می‌شه.و رفت.****روزهای بعد، شهر از همیشه زشت‌تر شد. کارگاه، خیابان، اتوبوس، همه‌چیز انگار او را پس می‌زد. یک شب در انبارِ کارگاه، میان وسایل کهنه، پاکتی پیدا کرد. نم‌کشیده، زرد، فراموش‌شده.داخلش یک عکس بود: کودکی جلوی ساختمانی سیمانی، با چشم‌هایی که مستقیم به دوربین نگاه نمی‌کرد.پشت عکس نوشته شده بود:سامانزیرش چند کلمه‌ی محوشده:«پدر و مادر نامعلوم»«ارجاع به مرکز»«کودک منزوی»سامان مدتی فقط نگاه کرد.نه با تعجب.با آن حسِ سردی که آدم وقتی بعد از سال‌ها اسم واقعیِ دردش را می‌فهمد، دارد.*****آخرین بار، دوباره رفت همان ایستگاه.باران می‌بارید. اتوبوس‌ها می‌آمدند و بی‌تفاوت رد می‌شدند. عکس را گذاشت روی نیمکت کنار خودش. به شیشه‌ی خیس ایستگاه نگاه کرد؛ انعکاس صورت خودش افتاده بود کنار صورت آن بچه.انگار تمام این سال‌ها فقط کمی بزرگ‌تر شده بود، نه کمتر تنها.خیابان خلوت بود. مهتاب رفته بود. کسی قرار نبود زنگ بزند. کسی قرار نبود پیدایش کند.سامان آرام گفت:— پیدا نشدی.باران تندتر شد. جوهرِ پشت عکس کم‌کم پخش شد.اول اسم رفت.بعد شماره.بعد خودِ بچه در آب لرزید و تار شد.سامان همان‌جا نشست و نگاه کرد تا آخرین چیزی که از او مانده بود هم محو شود.اگکه ضربه‌ی آخرش قوی‌تر هم بشه.نیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریSun, 31 May 2026 16:55:23 +0330https://virgool.ir/@m_27057298/حرف-دلتو-زدن-بهتر-از-یه-زندگی-بی-معناست-tdzpiarx2cg1-tdzpiarx2cg1-tdzpiarx2cg1باران مثل همیشه روی پنجره‌ی کافه‌ی «سایه‌ی آخر» می‌کوبید. من گوشه‌ی میز نشسته بودم، قهوه‌ی تلخ سوم را هم زده بودم و سیگارم را آرام می‌کشیدم. لپ‌تاپ باز بود ولی کلمات خشک شده بودند. شارژم داشت پایین می‌آمد. اون حس آشنا، مثل خالی شدن ناگهانی باتری.در باز شد. زنی با بارانی مشکی وارد شد. موهای بلند خیسش را عقب زد و نگاهی به دور و بر انداخت. بعد مستقیم آمد سمت میز من.«می‌شه بشینم؟ همه جا پره.»نگاهش کردم. چشمانش تیره و نافذ بودند. یه عمقی درونش بود که تابه‌حال ندیدم یا شاید اینقدر به چشمم خورده که عادت کردم مجذوب این نوع نگاه‌ها بشم.«بفرمایید.»نشست. «اسمم سوگنده. تو رو چند باری اینجا دیدم. برام جالب میومدی. همیشه تنها، همیشه با قهوه و سیگار.»«اسمم آرشه.»مدتی سکوت شد و بعد لبخند زد و گفت «خوشبختم» بعد شروع کرد از عکاسی و از شب‌های بارانی شهر حرف زدن. از اینکه از شلوغی خسته‌ست ولی تنهایی هم گاهی خفه‌کننده است. من بیشتر گوش می‌دادم. گاهی یک جمله می‌گفتم. عجیب بود که اذیتم نمی‌کرد.دو شب بعد دوباره آمد. این بار خودش قهوه سفارش داد و یکی هم برای من آورد.«تو آدم پر حرفی نیستی، نه؟»«وقتی حالم خوبه، زیاد حرف می‌زنم. وقتی نیست...خب نه.»لبخند زد. «بعد الان من با حال خوبت حرف می‌زنم یا بدت؟»هیچ جوابی ندادم. اونم مدتی نگاهم کرد. بعد با حرفی که زد منو متعجب کرد «می‌خوای شمارم رو داشته باشی؟»از اون شب به بعد، گاهی پیام می‌داد. نه زیاد. من هم جواب می‌دادم. گاهی تو کافه همدیگه رو می‌دیدیم. از کارم خوشش می‌آمد؛ اینکه گاهی ساعت‌ها مثل دیوونه‌ها پشت میز می‌نشینم و می‌نویسم. منم همچنان مجذوب چشم‌هاش بودم. عاشق این بودم به عکس‌هاش خیره بشم ولی هیچ‌وقت علاقه‌ای به گفتن این حسم بهش نداشتم. فقط... از بودنش خوشم می‌آمد. یه حس آرامش عجیبی رو بهم می‌رسوند. منم بیشتر از این نمی‌خواستم.یه شب منو به خونه‌اش دعوت کرد. فکر کردم مهمونی می‌خواد بگیره و جواب «نه» معروفم رو آماده کردم که بگم ولی در ادامه گفت «فقط ما دوتا» باورم نمی‌شد. انگار خواب میبینم یا یه چیزی مشکوکه.درهرحال به خونه‌اش رفتم. آپارتمانش کوچک و پر از عکس بود. قهوه درست کرد، منم درحال سیگار کشیدن بودم. باران می‌بارید. حرف زدیم تا دیروقت. اون شب شارژم بالا بود و حس خوبی داشتم. به نظر همه‌چیز عالی میومد. تابه‌حال اینجور نشده بودم. بااین‌حال وقتی که صبح بیدار شدم، اون حس خالی شروع شده بود.ارتباط‌مون همچنان موندگار بود. گاهی با هم بی‌دلیل بیرون می‌رفتیم. یه بار حتی به نمایشگاه کوچکش رفتم. حدود هشت نفری اونجا بودن. زیاد هم بد نیست. دستش رو گرفتم و گفتم: «عکسات خوبن.» اونم باز از اون لبخند‌های گرمش رو بهم تحویل داد.ولی هرچه زمان می‌گذشت، احساس می‌کردم دارم خفه می‌شم. نه از سوگند، از خودِ رابطه. از اینکه یکی منتظرمه، از اینکه باید جواب بدم، از اینکه شاید یه روز بیشتر از این شرایط رو بخواد.درست تو این گیر و دارای افکارم که بودم گوشیم زنگ خورد.«آرش، دلم تنگته. بیا پیشم.»«امشب نه سوگند. کار دارم.»«دوباره؟ سه شبه که کار داری.»«باید این متنه رو تمومش کنم.»سکوت شد. بعد آروم گفت: «چیزی شده؟»«نه. فقط...من... من»«چیشده»«سوگند من آدم رابطه نیستم.»«یعنی چی؟»نفس عمیق کشیدم. شارژم داشت تموم می‌شد و حس می‌کردم دیوارها دارن بهم نزدیک می‌شن. یه چیزی گلوم رو گرفته و ولم نمی‌کنه. می‌خواستم گوشی رو با تمام قدرتم به دیوار پرت کنم و خوردش کنم.«من از این چیزا خوشم نمی‌آد. از نزدیک بودن زیاد. از اینکه یکی همیشه کنارم باشه. بهتره تمومش کنیم.»«آرش...»«ببخشید سوگند. تو آدم خوبی و چیزی هم نشده فقط ... من آدم خوبی برای تو نیستم.»تماس رو قطع کردم. سیگارم رو روشن کردم و به سقف خیره شدم. یه حس عجیب خالی بودن. نه غم شدید، فقط خالی. مثل همیشه.سه روز بعد، آپارتمانم مثل قبر بود. پرده‌ها کشیده، فقط صدای باران. لپ‌تاپ خاموش. قهوه سرد شده بود. پیام‌هاش رو نخوانده گذاشته بودم.شب چهارم، زنگ در خورد. فکر کردم اشتباهه. دوباره زد. وقتی باز کردم، سوگند بود. خیس، موهایش به صورتش چسبیده، چشمانش قرمز اما همچنان هم جذابیتش را کم‌ نکرده بود.«چرا اینجا اومدی؟»«باید ببینمت.»بدون اینکه من چیزی بگویم خودش وارد شد. بوی باران و عطرش به زیبایی قاطی شده بود.«تو بدون دلیل منو ول کردی. حداقل بگو چرا.»نشستم. سیگار روشن کردم. «گفتم که. من برای این کارها ساخته نشدم. از جمعیت بدم می‌آد، از تعهد بدم می‌آد، از...»«من جمعیت نبودم آرش. فقط من بودم.»«دقیقاً. حتی یه نفر هم گاهی زیاده.»چشمانش پر اشک شد ولی گریه نکرد. «تو فکر می‌کنی تنهایی‌ت رو دوست داری، ولی فقط ازش می‌ترسی.»جواب ندادم.رفت سمت در. قبل از رفتن، از جیبش یه پاکت کوچک درآورد و گذاشت رو میز.«اینو برات آوردم. آخرین عکسی که ازت گرفتم. فکر کردم شاید اینو حداقل مثل من دور نندازی.»صدای بسته شدن در پیچید. به پاکت خیره شدم. شارژم کامل تموم شده بود.صبح روز بعد، باران شدیدتر شده بود. تصمیم گرفتم بیرون برم. پیاده، بدون مقصد. کوچه‌ها خالی بودند. فقط صدای آب و باد.نزدیک پل قدیمی محله، جمعیت کوچکی جمع شده بودند. چهار، پنج نفر. ایستادم. ماشین پلیس و آمبولانس بود.صدای یکی از مردم به گوشم رسید: «دیشب پرید پایین. دختر جوونی بود...»قلبم ایستاد. نزدیک‌تر رفتم. روی زمین، زیر برزنت، بارانی مشکی آشنا دیدم.سوگند.پاکت تو جیبم بود. دستم لرزید. بازش کردم. عکس من بود، پشت پنجره‌ی کافه، دود سیگار دور صورتم، ولی تو سایه‌ی شیشه، بازتاب سوگند هم بود. داشت از بیرون به من نگاه می‌کرد.روی پشت عکس با دست‌خطش نوشته بود:«منم مثل تو بودم. تو فکر می‌کردی فقط خودتی که شکستی.»باران روی عکس می‌ریخت و جوهر پخش می‌شد. من ایستاده بودم، خیس، خالی، و برای اولین بار واقعاً ترسیدم. نه از جمعیت، نه از رابطه... از این‌که آخرین فرصتی که داشتم رو خودم سوزوندم. من اون کسی بودم که زندگی رو از سوگند گرفتم.درحالی که برای اولین بار بغضم گرفته بود آروم کنار سوگند گفتم «من همیشه حالم کنار تو خوبه؛ نباید اون روز میذاشتم ترسم باعث بشه این حرفو بهت نزنم» بعد ازاون اتفاق شارژم برنمی‌گرده.نیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریTue, 26 May 2026 17:23:47 +0330https://virgool.ir/@m_27057298/ارزش-کارو-تو-چی-میبینن-gwqbntci2kixمدت‌ها به صفحه‌ی مانیتور زل زده بودم. نمی‌فهمیدم چرا ولی یکی از پلان‌ها هنوز نیاز به اصلاح رنگ داشت. دیگه از دستم در رفته بود چندبار تا حالا این سراغ داوینچی رفتم. هرچی نرم‌افزاره این مدت باز می‌کردم تا نتیجه نهایی یه فیلمی بشه که بهش افتخار کنم. از طرفی بخوام روراست باشم یه نمونه کار آبرومند باشه.هنوز اون روزی رو یادمه که از مصاحبه کاری در اومدم و بهم گفتن یوتیوب کمدی که نمونه کار نشد. جالبه اولش ذوق کردن که یوتیوب تدیون‌ می‌زدم چون به تدوین‌های عروسیم که هیچ اهمیتی نمی‌دادن انگار که یه بچه سه ساله هم بلده اینکارو بکنه.ارزش کارو تو چی میبینن؟ بالاخره خسته شدم. دیگه مغزم نمی‌کشید. هرجوری بود سعی کردم کار تموم بشه. درست وقتی که به سمت تختم رفتم که بخوابم یه نگاه به مانیتور انداختم. تو دلم گفتم هنوزم دلم راضی نیست. باز هم نشستم. به زمین و زمان فحش میدادم ولی خب چیکار کنم، این تنها فرصت من برای داشتن یه نمونه کار خفنه. بعد از گذشت چند روز دیگه به نظرم همه‌چیز تمیز و درست میومد. با اینکه سر دردم جزئی از زندگیم شده بود و شماره چشمام قطعا رفته بالا ولی ارزشش رو داشت. گوشیم زنگ خورد. رفیقم بود. احتمالا می‌خواست فیلم نهایی رو ازم بگیره تا منتشر کنه.یه مدتی باهم بیرون بودیم و حرف زدیم. داشتم درباره فشار کار و سختی این مدتم می‌گفتم. فکر نکنم طبق معمول اونقدر به حرفام گوش داده باشه چون تهش گفت که «خب حالا فیلم نهایی رو دستم میدی باید زودتر منتشر کنم وگرنه جفت‌مون رو میندازن بیرون» منم دلم نمی‌خواست به تنها فرصت زندگیم تو این ۸ سال پشت کنم. تقریبا تعداد شرکت‌هایی که رزومه فرستادم از دستم در رفته. هرچی بوده درخواست می‌دادم. یه شرکتی که کارش تدوینه یا سینما یا تدوین برای تولید محتوا و موزیک ویدئو. خیلیا که تو رو نمیبینن، انگار که وجود نداری یا مثلا صرفا سوسکی که داری از بغل‌شون رد میشی. یه نگاهی بهت میندازن و میرن.ارزش کارو تو چی میبینن؟ اون شب یه حس خوبی داشتم. بالاخره هرچی بود یه کار حرفه‌ای تحویل داده بودم. وقتی که فرداش فیلمی که با بدبختی تدوین زدم رو دیدم عجیب بود. خوشحال بودم که ته یه فیلمی اسم خودم رو میبینم. تازه همه اینا که میگم فیلمم آخرش تو آپارات فقط رفت. باز میگن ناشکری نکن. منم راضیم ازینکه یجا تونستم موفق بشم زحمت یه عمر دوره و یادگیری رو نشون بدم.همون شب یه مهمونی دعوت بودم. خیلی شلوغ بود. منم خب حوصله اینجور جاها رو ندارم فقط سرگرمیم اینه که یجا بشینم و بقیه رو نگاه کنم. علاقه‌ام همینه که یه «آب» بخورم و لذت ببرم. تو این گیر و دارا کنارم دو نفر داشتن حرف می‌زدن. یکی‌شون فامیل‌ خیلی دورمون بود. تقریبا اونقدر همدیگه رو نمیبینیم. صدای صحبت‌شون خیلی بلند بود و طولی نکشید که فهمیدم درباره کسایی که مفت تو صنعت سینما کار میکنن صحبت میکنن.عصبی شدم و رو به فامیل‌مون گفتم «الان منی که ۸ سال دنبال کارم چیکار کنم؟» اونا اولش تعجب کردن ولی سریع فامیلم ازم پرسید که نکنه منم مفت کار میکنم. اولش مکثی کردم ولی بعدش حقیقتو گفتم که سر این کار از روی رفاقت اومدم تا تدوین بزنم.کاش اون حرفو نمیزدم. مگه ول می‌کردن. شروع به شعار قشنگی که گوشم پره کرد. ازینکه دارم خودمو پایین میارم. به بقیه همکارام توهین میکنم. این یعنی اینکه ما مهم نیستیم. باید زحمت بکشیم. بیشتر تلاش کنیم و به جاهای بالاتر برسیم. حالا این خوبه یه سریا که شعار میدن «من شانسم خوب بود» چه جمله‌ی جالبی، یادم باشه هروقت منم یه آدم معروف شدم و سخنرانی و دور‌ه‌های چند میلیونی گذاشتم بیام این حرفو بزنم.بعد بهم میگن چرا آهنگای خارجی گوش میدی یا اینقدر سلیقه‌ای «اینجایی» نیست. دست بردارید. حرفاتون برام قدیمی شده. گوشم پره ازین چیزا. من میخوام تدوین کار کنم ولی مگه کسی رزومه‌ام رو نگاه هم میکنه که بذاره تو مصاحبه قبول بشم. مگه میذارید یه فرصت هم شده بهم بدید تا خودمو ثابت کنم. حالا ازینکه مفت کار میکنم میگید ارزش کارو پایین میارم.ارزش کارو تو چی میبینن؟ من با این همه بدبختی و از طرفی خوشحالی یه کار نسبتا حرفه‌ای دستم اومد که با خودم گفتم لااقل این یه نمونه کار میشه که شاید این شرکت‌ها ساکت بشن و بفهمن که من آماتور نیستم. مردم با زرنگی و اینکه من فامیل فلانی‌ام یا رفیق داداشمه رفتن اینجا و اونجا کار میکنن. من جرمم چیه کس و کاری رو ندارم. یه رفیق دارم که باز اون یه پروژه داد دستم، همونن میزنن تو سرم که اشتباه میکنی. واقعا شما بگید؛ارزش کارو تو چی میبینن؟ نیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریSat, 23 May 2026 10:31:53 +0330https://virgool.ir/@m_27057298/انباری-بی-در-و-پیکر-lxyudmxkguf2انباری بهم ریخته‌ای دارم. هربار که اونجا میرم با خودم میگم چه اشتباهی کردم. بدیش اینه که بی در و پیکره. هرچقدر هم در و تشکیلات میذارم باز هم یه سری چیزا که حتی نمی‌دونم چی می‌تونن باشن اونجا پیدا میشه. یه قسمت‌های انباریم که خاک گرفته. با خودم میگم اینجا رو حتما امروز گردگیری می‌کنم ولی باز هم شب که میرسه میبینم اصلا انرژی ندارم. انباری من تو خسته کردن من مهارت بسزایی داره.یه موقع‌هایی با خودم میگم کاش میشد کلا بفروشمش و یه انباری جدید بخرم ولی خب یه سری چیزاش خیلی ارزش داره. این همه سال تلاش خودم رو به فنا میدم ولی باز هم این فکر تو سرم میگذره که ولش کن. فکر کنم بعید نیست یه روزی وارد انباریم بشم و ببینم کامل خالی شده. حالا باز امیدوارم یهو نبینم با یه انباری شخص دیگه‌ای جابجا شده باشه. آخه از من بعید نیست.انباری رو مدام چک می‌کنم که شاید بتونم لابه‌لای چیز میزهایی که اونجاست بهم یه کمکی بکنه یا یجای زندگیم به کار بیاد ولی خب راستش فقط شلوغی میبینم. اینقدر وسایلی که اونجاست بی‌ربطه که وقتی داخلش میرم یادم میره می‌خواستم چیکار کنم. بهم گفتن یه لیست بنویس و اونو دم در انباریت بزن. منم از فردا مثل خیلی از کارهام شروع کردم.لیست رو بعد از سال‌ها نوشتم و نگهش داشتم. به نظر میومد که موفق شدم ولی طولی نکشید که فهمیدم بدتر شد. یه سری وسایل رو همینجوری مینداختم تو انباری و به اسم‌های مختلف تو لیستم ثبت می‌کردم. بعد از چند ماه فهمیدم که دیگه انباری لبریز شده. میگن کامپیوتر وقتی رم پر کنه دیگه هنگ می‌کنه. من نمی‌دونم چجوری دووم اوردم. الان که اومدم به انباریم سر بزنم خودمم قاطی کردم. از یه طرف پروژه‌های مختلف زندگیم رو تو یه قفسه گذاشتم که از دور خیلی شیک و تر و تمیزه. از یه طرف دیگه دانشگام رو میدیدم که چقدر کتاب‌ها به خوبی و نظم و اندازه درست چیده شده درحالی که فکر کنم هیچ‌کدوم کتابا هنوز شکم در نیوردن. سرکارم که مثل اینکه لابه‌لای اینا ریخته. معلوم نیست چی به چیه. یه سریا رو تو بین کتاب‌های دانشگاه و یه تعداد زیادیش تو قفسه پروژه‌هام. عجیبه که سرکارم تو پروژه‌های هنریم زیاد پیدا میشه. من تو نگه داشتن انباری خوب نیستم. فقط خوشحالم که همه اینا رو نگه داشتم و سرم گرمه. آخه می‌دونی خارج از این انباری خیلی دوست‌داشتنی نیست. هوا سرده، خشکه یا نمیدونم شاید اطرافم سیاه سفیده. باز با خودم میگم منکه نمیفهمم بیرون چه خبره، بذار تو این انباری مشغول باشم. خودم رو تو بین قفسه‌ها گم می‌کنم تا یادم بره.این انباری رو شاید شما هم بشناسید. اسمش مغزه. وقتی که میبینه بیرون جالب نیست، میاد برای خودش یه دنیای ایده‌آلی میسازه تا زیاد به اطرافش تمرکز نکنه؛ اما مشکل اینه که هرچقدر هم تلاش کنه باز هم این انباری بی در و پیکره. نیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریSat, 16 May 2026 12:10:39 +0330https://virgool.ir/@m_27057298/سگ-ولگرد-بالاخره-رو-یه-چیزی-ارق-داشته-باش-ik4obpt5uygbهربار که می‌خوام از آدما حرف نزنم، قلمم به این سمت میره. آخه شما چه جونورید؟؟؟ چجوری می‌تونید اینقدر منفور و خودخواه باشید که آرزوم این باشه که ای کاش آدم نبودم. یه سگ ولگرد؛ درست همون‌چیزی که خیلی اوقات در وجود خودم میبینمش.میگن که کثیفی، خونه کوچه‌ای نداری، بد دهنی یا ظاهرم جوریه که کسی نمی‌خواد سمتم بیاد. خب از یه سگ ولگرد چه توقعی دارید. کارم اینه که بچرخم و ببینم کجا ارزش داره که بمونم. دنبال این نیستم که کی چی گفت یا قراره فردا چی بشه که من برم چی بخرم. من اصلا عقلم نمی‌رسه. بالاخره که دانشمندان و فیلسوفان و کارگردانان و تا دلت بخواد هر قشری یه آدم خفنی داره، مگه نه؟از اونور حالا یه عده میان به من سگ میگن که نه تو خودتو باور داشته باش. اینقدر سیاه حرف نزن. همش تو فکر مرگ و میر نباش. یه بار هم شده تو فکر خداحافظی با همه و خواب ابدی نرو.می‌دونی، منم اوایل این حرفا باورم شد. با خودم گفتم که باشه بیا این پوچی رو می‌ذارم کنار، مثل بقیه آدما خودمو ارزشمند می‌دونم. زندگیم برای بار چندم، که دیگه از دستم در رفته، از نو ساختم. باز هم زمین و زمان یا اتفاقات یا شرایط یا خصوصا مردم، منو به بهانه‌های مختلف زمین زدن. حتی وقتی اینا رو بهشون میگی در جواب میگن «چقدر بدبینی، یه خورده مثبت فکر کنن.» جالبه که همین آدما ولشون کنی استاد منفی‌بازی میشن.«من نمیگم آدما همه باید مثبت فکر کنن یا منفی فکر کردن کار اشتباهی است.»همه این سال‌ها اینه خوب بلدیم روی یه سری مسائل خاص فقط گیر کنیم و حساس بشیم. به هرچیزی برچسب «اشتباه» یا «درست» بزنیم. اما مشکل من اون کلمه «باید» هست. همینه که منو اذیت کرده. چرا باید؟ یعنی خلافش رو انجام بدم چی میشه؟ جهنم؟ مجازات؟ بی‌پولی؟ تحقیر؟ چی؟ اینو بدون که هرجوابی بهم بدی من در مقابل میگم که «برام اهمیت نداره» چون موضوع اینه که خودمو تو قید و بند چهارچوب مشخصی که هرگز تغییر نمیکنه نمی‌ذارم. بدیهی‌ترین کارها رو هم میگم اگه برعکسش باشه چی؟ آره بعید می‌دونم حتی این حرفام هم برای کسی خوشاید باشه. از یه سگ ولگرد چه توقعی دارید.ای‌کاش کمی منعطف بودید. یه خورده جای اینکه فقط سریع بهتون بر بخوره، مکث کنید.همینجا وایسادی؟ یا فقط سریع اومدی خط بعد که حرفای من تموم بشه تا جوابم رو بدی یا برچسب «دیوونه» رو بهم بزنی. خوشحال میشم باهام حرف بزنی. بحثی داشته باشیم و اصلا آشنا بشیم. بارها با قشرهای مختلف حرف زدم. سعی کردم ارتباط بگیرم. یه عده زیاد که میگن تو خیلی دارکی یا پوچ فکر می‌کنی؛ خب چیکار کنم؟ فکر کنم ظرفیت آدم‌های سفید پر شده. منم البته مشکلی ندارم. اتفاقا یه آدم سیاه تو جهنم باشم، برام ارزش داره تا خودم رو خدا بدونم. راستی اونایی که میگن «اینا مهم نیست، باید آیندتو خودت بسازی و منفی‌نگری رو بذاری کنار»؛ من آینده‌ای ندارم. آینده من تو همین الانه. اینکه میبینم بین همین آدما راه میرم و حرفاشون، رفتارهاشون رو میشنوم برام جالب‌تره تا بیام بهشون بگم چیکار کنید. اصلا من چرا اینکارو بکنم؟ از یه سگ ولگرد چه توقعی دارید.فکر نکن یه چیزایی همینجوری گفتم. البته که دم تویی که تا اینجا رو خوندی گرم. منو شاید حضوری ببینید، پر حرف نباشم، ساده‌لوح به نظر بیام، عجیب باشم، ولی اینو بدون که میفهمم. همه‌ی حرفات و رفتارات رو میفهمم. چیزی نمیگم. اگه هم بگم مثل همینجا، باید توش بگردی تا پیدا کنی.درآخر اینو بگم که آره من با افتخار یه سگ ولگردم و نمی‌خوام آدم باشم. ترجیح میدم جای اینکه همه‌اش رو یه سری چیزا تعصب داشته باشم، تا قبل مرگم بی‌طرف باشم. آخه همین مثلا ارق رو یه تیم فوتبال یا از اونور رو بزرگانی مثل فردوسی و هدایت دیگه چه معنی داره. من فوتبال رو که چیزی ازش نمی‌فهمم ولی برای فردوسی و هدایت خیلی ارزش قائلم. با این‌حال دلیلی نمیبینم که روشون تعصب داشته باشم. به نظرم تعصب باعث میشه همین فردوسی رو به فرض خدا ببینیم. اگه یه روزی یکی جلوم بیاد بدش رو بگه، جا اینکه ببینم آیا داره توهین میکنه یا صرفا نظرش رو میگه، درجا مشتم رو تو صورتش خوابوندم.نیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریThu, 14 May 2026 19:50:49 +0330https://virgool.ir/@m_27057298/دیوانه-های-عاشق-rlrzp131spxcبهمون میگن دیوونه‌ایم. پول خیلی مهمه. مگه میشه بدون پول پیش بری. دیگه جوریه که هرکاری کنی سریع باید دست تو جیبت کنی و پولی پرداخت کنی. لامصب از حق نگذریم ترسناک هم شده. یهو میبینم با خریدن یه سیگار و آمریکانو پولی که زمانی برای یه ماهم میذاشتم پریده.با این‌حال، من باز تصمیمم رو گرفتم. آخه چه کاریه. صبح پامیشم میرم سرکار، پشت سیستم میشینم و تو بین کارهای مختلفی که بهم دادن گم میشم. تمام روزم رو با چایی و قهوه می‌گذرونم تا وقتی که با صدای دستگاه ورود و خروج شرکت به خودم میام. تو راه مثل یه مرده متحرک میمونم. تو خونه باز میرم پشت لپ‌تاپم و شروع می‌کنم به نوشتن، آخه فقط همین کاره که انرژیش رو خداروشکر دارم.فقط آخر هفته‌هاست که برام خاصه. اونم از یه نوع عجیبی. هیچ قاعده‌ای نمیشه براش تعریف کرد. یه شب با دوستام بیرونم یه بار سر ضبطم یا یه بار نشستم دارن فقط فیلم میبینم. انگار این یه اصله که آخر هفته کسی نمی‌تونه خالی باشه. اگه حتی تنها هم باشه، خودش میاد یه جوری برنامه‌ای برای خودش جور می‌کنه؛ ولی هرچی بشه اصل کار برای من موقع‌هایی که میرم سر ضبط...اون دکور و استودیو، دوربین‌هایی که با دیدن‌شون ذوق می‌کنم. وسایل صدا و کابل‌ها یا حتی پروژکتورهای نور که همه‌شون به نظر میاد می‌خوان بهت یه چیزی بگن.مجری رو از اونور تو کادر دوربین میبینی درحالی که گریمور داره اونو آماده می‌کنه. هرکسی درگیر کار خودشه. به محض اینکه میگم آماده باشید، سرعت همه بیشتر میشه. یه موقع‌هایی با خودم میگم دیدن هر سوژه از دید کادر دوربین رو بیشتر از خودش دوست دارم. درسته که میگن در لحظه باشید ولی خب اون کادر دوربین به نظرم تازه یه نظمی به اون محیط میده. شروع ضبط می‌رسه و همه نفس‌شون تو سینه حبسه، یه جدیت خاصی همه‌جا حاکمه و به خوبی همه‌چیزو چک می‌کنم. اگه فقط یجای کادر بهم بخوره یا حرکت اضافی ببینم درجا میگم که دوباره بره برای ضبط. درسته که برای بقیه سخته ولی تو چشماشون میدیدم که با اینحال اونا هم یه علاقه‌ی خاصی داشتن. نمی‌دونم شاید اونا هم روزای دیگه هفته‌شون مثل منه، یا امیدوارم بدتر نباشه.من برای این کارم پول نمیگیرم. هیچ‌وقت نمی‌گرفتم. اصلا میرم شرکت که دیگه برای این پول نگیرم. هیچ‌وقت برام تعریف نشده بود که برای سینما یا تئاتر میشه درآمد داشت. هروقت هم به هرکسی اینو میگم تعجب می‌کنه. حالا هرکی هرچی می‌خواد بگه ولی لااقل یه دوست دارم که اونم مثل خودم اینجور فکر می‌کنه. اون بهترین دوستمه که اتفاقا تدوین‌گر کارام هم همیشه اونو میذارم. ما دوتا که ازین کار لذت می‌بریم. پر از یه جدیت و مقررات‌های خاص خودش در عین حال که لذت‌بخشه هست. حالا پولش چه اهمیتی داره. بذار بهمون بگن دیوونه‌ایمنیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریWed, 13 May 2026 23:06:13 +0330https://virgool.ir/@m_27057298/باز-هم-دوستت-دارم-me4bcvc7a3mwاولین‌باری که دست‌هایت را لمس کردم، سرد بود. ترس را در چشم‌هایت می‌دیدم. موهای آشفته‌ای داشتی. به نظر می‌آمد که می‌خواستی با آن‌ها صورتت را از دنیا پنهان کنی. هرچند که خودم هم میلی به دیدن این جهان نداشتم. جهانی پر از دروغ و کنترل‌‌هایی که اگر خلاف آن رفتار کنی، یا تو را می‌بلعد یا برده خواهی شد.ما ادامه دادیم. کنارم بودی. به من انگیزه‌ای دادی که بدانم برای چه در این راه می‌جنگم. مراقب یکدگیر بودیم. هیچ‌وقت آن لحظه‌ای که اسیر آن‌ها شده بودی را فراموش نمی‌کنم. می‌خواستم هرچه زودتر پیدایت کنم اما راه هموار نبود. باید از بردگان می‌گذشتم. سال‌ها بود که در خدمت بودند و گذشته‌شان را فراموش کرده بودند. عبور از آن‌ها را یاد گرفتم و تو را یافتم. خسته به نظر می‌آمدی اما لبخندت رو احساس کردم.از سختی‌ها گذشتیم و اجازه ندادیم زمان ویا محیط ما را تغییر دهد. اگر کسی هم می‌خواست اینکار را کند، جلوی او می‌ایستادیم و به او نشان می‌دادیم که ما در کنار هم قوی هستیم. با اینکه نمی‌فهمیدم که این احساس دو ‌طرفه‌ است؟ تو بازیگوش بودی، به قدری که حتی من را هم یک اسباب‌بازی می‌دیدی. حتی زمانی که شرایط بحرانی بود، من برایت یک سرگرمی بودم.برایم سخت بود که درک کنم این راهی که باهم پیمودیم به این معناست که همچنان هم احساسی نداری. یک مخمصه بزرگ رخ داد و تو را اسیر کردند. من باید هرطور شده نجاتت دهم. بدون وقفه‌ای به دنبالت بودم. نمی‌دانستم ممکن است با چه چیزهایی روبه‌رو شوم اما باز هم ادامه دادم. دیگر برایم مهم نبود، چهره‌ام را نمایان کردم تا جهان من را بشناسد اما تو را می‌خواستم پیدا کنم. راهرو‌های تودرتو و مسیرهای بهم ریخته تا در نهایت تو را یافتم.تغییر کرده بودی. می‌دانستم این تو نیستی. کمکت کردم که هرطور شده به خود واقعی‌ات برگردی. زمانی که باز هم دیدمت برایم بهترین لحظات بود. بدون معطلی شروع به فرار کردن کردیم. از تمامی مسیر و راهروهای تودرتو گذشتیم و به در خروج رسیدیم. از روی لبه پرتگاه پریدم و تو مرا گرفتی. در همان حالت مکث کردی. نگاهی انداختی و دستم را رها کردی.تو مرا رها کردی. من سال‌ها با این فکر عمر خود را گذراندم. زمانی کنار همدیگر بودیم اما تو رفتی. باری دیگر تو را دیدم. باز هم تغییر کرده بودی ولی عوضش زیباتر شده بودی. می‌گفتند ما ترسناکیم اما به نظرم در مقابل دنیا، ما فقط ظاهرا ترسناکیم. پشتت را به من کردی. با این‌حال می‌دانستم که زمانی برمی‌گردی چون زمانی که رهایم کردی، دست‌هایت گرم بود. نیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریMon, 11 May 2026 16:32:56 +0330https://virgool.ir/@m_27057298/طلسم-عشق-مفهومی-تعریف-نشده-yr6qmpudszgfعشق… چه کلمهٔ غریبی است.سال‌ها بود که دیگران درباره‌اش حرف می‌زدند، اما من هیچ‌وقت درست درکش نکرده بودم. به‌جایش، سیاهی را خوب می‌شناختم. غم برایم شبیه دوستی قدیمی بود و خشم مثل برادری که همیشه از من محافظت می‌کرد.مدتی است با کسی حرف نزده‌ام. با خودم فکر کردم شاید وقتش شده دوباره به آدم‌ها پیام بدهم. البته تجربه نشان داده هر بار این کار را می‌کنم، بعد از یکی دو روز خسته می‌شوم و دلم می‌خواهد همهٔ گفتگوها تمام شود تا بتوانم در اتاقم، در سکوت، کتاب بخوانم.نمی‌دانم این چه حالی است که دارم. شاید بعضی‌ها اسمش را مرض بگذارند، اما می‌گویند نباید این‌طور گفت؛ می‌گویند آدم باید با خودش مهربان‌تر باشد. با این حساب، این «ویژگی» عجیبی که دارم باعث می‌شود هم کنار آدم‌ها باشم و هم نباشم.آن روز با خودم گفتم: به این‌هایی که می‌شناسم خیلی وقت نیست پیام داده‌ام. بگذار حال چند آدم جدید را بپرسم؛ هم در حق آن‌ها کم‌کاری نکرده باشم، هم این‌ها زیادی عادت نکنند.در حالی که در گوشی‌ام می‌گشتم، چشمم به نام دختری افتاد. اسمش برایم آشنا نبود.گفتگویمان را خواندم و تازه یادم آمد که چه کسی بود. با خودم گفتم: من که چیزی برای از دست دادن ندارم؛ پیام می‌دهم.کمی طول کشید. چند ساعت گذشت، شاید هم چند روز. کم‌کم گفتگویمان جان گرفت. نقطه‌های مشترک زیادی داشتیم و همین برایم جالب بود.از آن طرف، مغز پرحرفم مدام می‌گفت: «دست بردار… این هم مثل بقیه سرت را گرم کرده.»اما من اهمیت نمی‌دادم. حرف‌هایش برایم دلنشین بود؛ شبیه شعری که آرام‌آرام درون آدم را روشن می‌کند و به آن رنگ می‌دهد. قلبم حس رضایتی داشت. نه آن رضایت آتشینی که آدم را بی‌اختیار دل‌باخته کند؛ بیشتر شبیه قلبی که پیر و کمی عاقل‌تر شده و دیگر دست به هر کاری نمی‌زند.یکی از همان روزها، که راستش نمی‌دانم چند وقت از آشنایی‌مان گذشته بود، ناگهان از من پرسید:«دوست‌دختر داری؟»شوکه شدم. هیچ‌وقت دختری چنین سوالی از من نپرسیده بود. چند لحظه مکث کردم و بعد جواب دادم:«نه.»قلبم هیجان‌زده شده بود و منتظر پیام بعدی او ماندم. اما بالاخره صبرم تمام شد و همان سوال را از او پرسیدم.– آره.پیامی که کاش هرگز نمی‌دیدم.فقط یک کلمه بود، اما انگار قلبم را از قبل هم پیرتر کرد. مغزم که تا آن لحظه از رضایت ساکت شده بود، دیگر چیزی نگفت. دلم می‌خواست گریه کنم، اما حتی غم هم انگار از خسته بودنِ من خسته شده بود.بعد از آن درباره عشق حرف زدیم. برای من باورش سخت بود. هر بار که با کسی حرف می‌زنم، می‌بینم کسی را دارد… و این چرخه مدام تکرار می‌شود. گاهی فکر می‌کنم انگار در طلسمی گیر افتاده‌ام.راستش را بخواهی، عشق هنوز هم برایم کلمه غریبی است.پ.ن: تقدیم به همه کسایی که درگیر این طلسمن، چه دختر چه پسر. این متن صرفا مثال بود.نیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریSat, 09 May 2026 12:29:53 +0330https://virgool.ir/@m_27057298/مسیر-زندگی-بلاتکلیفی-که-همراه-ماست-wnz1ap8wmb5bمی‌خواستم برم؛ ولی دلم نمیومد. اون شب وقتی که باهم بیرون بودیم طبق معمول به مرگ فکر می‌کردم. دیگه تقریبا برام عادی شده بود. ای کاش یه راهی بود با دستام سیاهی‌ها رو از مغزم بکشم بیرون. حتی اون موقع یادمه که با اینکه دو نفر بودیم ولی من یه شخص سومی هم بین خودمون میدیدم. کله‌اش شاخ داشت؟ نه فکر کنم چشماش یه سردی خاصی توش بود یا اصلا سری نداشت. با حرف دوستم به خودم اومدم.درباره روزش حرف می‌زد. به نظر بی‌حوصله بود یا شاید برعکس، من خسته بودم. حرفاش برام مبهم بود، نه اینکه قابل فهم نباشه. من گوش نمی‌دادم. با خودم می‌گفتم اگه فقط موفق بشم از اینجا برم، همه‌چیز بهتر میشه. می‌دونم پیدا کردن کار خودش چالشه، دردسرهای دانشگاه جدیدم هم هست ولی خب اونجا هم کم جایی نیست، شیرازه.دوستم صدام زد. فهمیدم که حرفاش تموم شده. فکر کنم انتظار داشت در مقابل منم چیزی بگم ولی فقط بهش نگاه کردم. اونم بیخیال شد و روی صندلی پارک نشست. ما کی پارک اومدیم؟ دوستم بهم گفت که مثل اینکه خودم راننده بودم. عجیبه، حتی نفهمیدم که سوال رو بلند گفتم.«من اگه بمیرم، تو چیکار می‌کنی؟» سکوت رو با این سوال شکستم. هیچ‌وقت از کسی اینو نمی‌پرسیدم و اون شب اولین بار بود. اول به نظرم اومد که دوستم شوکه شده ولی فهمیدم که به سوالم فکر می‌کرد. آخه مگه چیکار می‌کنه که اینقدر فکرش مشغوله. یه لحظه شک کردم که شاید اونم به مرگ زیاد فکر می‌کنه که براش عادی بود. یه خورده که گذشت، جوابش منو به تعجب انداخت. «احساس تنهایی می‌کنم.»باورم نمیشد. اون به این فکر نمی‌کرد که چیکار می‌کنه. بیاد به خاکسپاریم یا اسمم رو زنده نگه داره یا نمی‌دونم هرکاری که برای مرده‌ها میکنن. به خودش فکر کرد. اون صرفا از روی یه سری اصول‌های اخلاقی که برای آدما جا افتاده بهم جواب نداد. از زاویه «من» بهم جواب داد؛ اون خود هویت و اصلش.الان یه چند ماهی که گذشته، هنوز فرصت دارم برای رفتن ولی همون‌طور که گفتم می‌خواستم برم؛ ولی دلم نمیومد...نیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریFri, 08 May 2026 22:30:31 +0330https://virgool.ir/@m_27057298/بیکاری-no1jsg0c5hmzچشمانش را باز کرد. صدایی به گوش نمی‌رسید. به نظر می‌آمد همه رفته بودند. از روی تختش بلند شد و نگاهی به میزش انداخت. لپ‌تاپی که اطرافش را خاک گرفته بود و کنار آن هم دستگاه هویه و تیکه‌های سیم بودند.لپ‌تاپش را روشن کرد و به سمت آشپزخانه رفت. قسمت‌های دیگه خانه برعکس اتاقش، مرتب و دنج بودند. چیدمان خانه سبک سنتی به همراه تعداد زیادی گیاه بود. او بی‌توجه به تمامی این‌ موارد زیر کتری را ٰروشن کرد. دوباره به سمت اتاقش برگشت. نگاهی به میزش انداخت و از نشستن پشیمان شد. کشوی کنار تختش را باز کرد و پاکت سیگاری با فندک برداشت.به آرامی کنار پنجره درحال سیگار کشیدن بود. خیابان شلوغ بود. هرکسی باعجله در حرکت بود. ماشین خودش را پیدا کرد. کثیف شده بود، به قدری که اگر داخلش می‌نشست جلویش را نمی‌دید. وقتی که سیگارش تمام شد پنجره را بست و همان موقع سروصداها خوابید.به آشپزخانه برگشت و لیوانش را پر کرد. این‌بار در اتاقش روی صندلی پشت لپ‌تاپ نشست. لیوان و سیگار و فندک را کنار لپ‌تاپ گذاشت و کشوی میز را باز کرد. از داخل آن یک بسته قهوه آماده بیرون آورد. باقی روز در همان موقعیت گذشت. فقط به خاطر آب‌جوش و سیگار و نهایتا توالت از جای خودش بلند شد. چشمانش می‌سوخت با اینحال ادامه میداد. در لپ‌تاپش روی طراحی برد کار می‌کرد. شاید هم دو طرح را کار کرد، مشخص نبود.تنها چیزی که متوجه‌اش شد، صدای در ورودی بود. پدرش از کنار اتاقش بدون اینکه او را ببیند گفت «سلام» و او هم با سلام کوتاهی جوابش را داد. بعد از مدتی نفس عمیقی کشید و لپ تاپ را خاموش کرد. گوشی‌اش را برداشت و روی تخت دراز کشید. شروع به چک کردن گوشی‌اش کرد ولی طولی نکشید که تمام شد. آنچنان پیغامی نداشت.گوشی را خاموش کرد و به سقف نگاه کرد. نزدیک به نیم ساعت خیره بود تا اینکه دوباره گوشی‌اش را روشن کرد و شروع به چک کردن درخواست‌هایش کرد. هیچ، همه‌ی آن‌ها حتی جوابی هم برایش نفرستاده بودند. گوشی را دوباره خاموش کرد و به سقف زل زد تا زمانی که خوابش برد.نیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریWed, 06 May 2026 20:03:00 +0330https://virgool.ir/@m_27057298/رولت-احساسی-که-درک-نشد-dvplrjz6qgpmدوباره به جلوی خانه رسیدند. پسر سرش پایین بود و هنوز جمله‌ای برای گفتن پیدا نکرده بود که دختر زودتر خداحافظی کرد. وقتی بالاخره نگاهش را بالا آورد، برخلاف آنچه انتظار داشت، دختر داشت لبخند می‌زد؛ لبخندی آرام و کوتاه که زود محو شد.پسر توی ماشین ماند، منتظر تا دختر وارد ساختمان شود. همیشه همین کار را می‌کرد: صبر می‌کرد تا در بسته شود، چراغ راهرو روشن شود، بعد حرکت کند. اما امشب هم مثل دفعات قبل، بعد از رفتن دختر، دستش روی دنده نماند. به فرمان خیره شد. چیزی گنگ در ذهنش چرخ می‌زد؛ سوالی که شکل نمی‌گرفت، فقط سنگین بود. آهی کشید، دنده را جا انداخت و راه افتاد.فردا صبح دوباره خسته بیدار شد. در راه شرکت، به فکر قهوه بود و اینکه آیا به موقع می‌رسد یا نه. خیابان پر از آدم‌هایی بود که هر کدام به سمتی می‌رفتند؛ هرکس در فکر خودش غرق. برای پسر این صحنه دیگر عادی شده بود. توی شرکت هم همین‌طور بود: همه پشت مانیتور خودشان، گفت‌وگوها کوتاه و پراکنده.در حال ارسال فایل به رئیس بود. حجم فایل بالا بود و نوار پیشرفت به‌کندی جلو می‌رفت. برای پر کردن وقت، چت‌ها را بالا پایین کرد. کانال‌ها را نگاه کرد، زود حوصله‌اش سر رفت. چشمش به چت دختر افتاد. بازش کرد و پیام‌های قدیمی را مرور کرد. مثل همیشه، ترکیبی از شوخی‌های گرم، حرف‌های جدی کوتاه، و نوسان‌های معمولی یک رابطه نزدیک. اما باز هم همان حس گنگ سراغش آمد. چرا فقط با او این‌قدر نامفهوم بود؟ با خودش فکر کرد: اگر علاقه نبود که این‌قدر اذیت نمی‌کرد، پس مشکل چیست؟از فکر کردن خسته شد و برگشت سراغ کار. فایل بالاخره ارسال شد. دوباره مشغول شد.طولی نکشید که پیام آمد. از طرف دختر. عکسی از مجسمه‌ای که در حال ساختش بود. هنوز ناتمام بود، اما پسر فهمید چه چیزی است. نظر کوتاهی داد و بازگشت به کار. چند دقیقه بعد دوباره پیام آمد. این بار از دانشگاه گفت، بعد ناگهان از ناهار و ناراحتی از حرف یکی از هم‌کلاسی‌ها. موضوع‌ها هیچ ربطی به هم نداشتند، اما برای پسر غریب نبودند. جواب می‌داد، بعد دوباره سر کار برمی‌گشت.همین‌طور گذشت تا ظهر. دختر هم کم‌کم کمرنگ شد. تا پایان ساعت کاری دیگر خبری از او نیامد. پسر تمام تمرکز را گذاشت روی کار و روز را تمام کرد.در راه برگشت به خانه، به چای و یک فیلم ساده فکر می‌کرد؛ چیزی راحت که ذهنش را خالی کند. درست در میانه افکارش، گوشی زنگ خورد. دختر بود.به محض شنیدن صدایش، انگار رنگ به دنیا برگشت. قرار شد بروند نمایشگاه جدیدی که تازه باز شده بود. برای پسر دیگر عجیب نبود؛ دختر گاهی ناگهان پیدایش می‌شد، برنامه می‌ریخت، هیجان می‌آورد و بعد دوباره غیب می‌شد. عجیب‌ترین بخشش همین بازگشت‌های بی‌مقدمه بود.نمایشگاه را با هم گشتند. بیشتر غرفه‌ها را دیدند، وسط کار بیرون آمدند، چیزی برای شام خوردند. دختر مثل همیشه شیطنت‌های کوچک داشت؛ هر بار موضوعی تازه، هیجان‌زده و متفاوت. پسر آروم‌تر بود، اما همراهی می‌کرد و ضدحال نمی‌داد. بعد از مدتی هر دو احساس کردند بس است. حدود ساعت یازده شب دوباره جلوی خانه دختر رسیدند.پسر دوباره سرش پایین بود و هنوز جوابی پیدا نکرده بود که دختر زودتر گفت: «خب… شب بخیر.» وقتی نگاهش را بالا آورد، دختر داشت لبخند می‌زد؛ همان لبخند آرام و گذرا.پسر توی ماشین ماند تا دختر وارد شود. مثل همیشه منتظر ماند تا در بسته شود. اما باز هم حرکت نکرد. به فرمان خیره شد. همان حس گنگ، همان سوال بی‌شکل. آهی کشید و بالاخره راه افتاد.نیما خادمی کلانترینیما خادمی کلانتریSat, 21 Feb 2026 11:25:50 +0330