https://virgool.ir/feed/@m_27027208fa2026-11-11 20:52:59https://files.virgool.ir/upload/users/485229/avatar/pW8AHe.jpeghttps://virgool.ir/@m_27027208https://virgool.ir/@m_27027208/امیدی-هوشمند-jcyajsitdse3فکر کن یک روز از خواب برخیزی و بشنوی مهمان ناخوانده به خانه تو هم رسیده !بشنوی از آن پس باید لبخند ها را چون دُر در گنجینه ای پنهان کرد و بغل ها از تَن ها، تنها می‌شوند.دستانی که دیگر نمی‌توانند گرمایِ کسی را لمس کنند و از آن پس مملو از تهی خواهند شد. او یک روز آمد و میان ما جان گرفت ! هست شد و هستی را مختل کرد. آمدنی که با شد های بسیار همراه بود ولی چه می شود کرد به جز سازش ؟ چه می شود کرد جز آنکه از شر ها، شور بسازیم و از ویرانه ها ،سازه ای استوار و مجلل؟چند ماه می گذرد و دیگر از حیرت فارغ شده ایم و پذیرفته ایم که زندگی را جور دیگر باید زیست ؛ پذیرفته ایم اما هنوز با آن خو نگرفته ایم ! هنوز هم دلمان قنج می رود برای دیدن لبخند هایی که پشت ماسک پنهان شده ! برای دید و بازدیدهایی که نیست و ناممکن شد ؛ ولی با تمام این عدم ها ، ما هنوز مادام و مجبور به بودن هستیم حتی بودنی با این شکل و شمایل !چاره ای نبود ؛ برای همین زندگی را چپاندیم میانِ ابعادی به وسعتِ دست هایمان ! دستی که امیدی در آن فروزان بود. امیدی هوشمند و بی جان، که بی جان را احیا و جاندار را مطلع از افراد و پیرامون می کرد. امیدی که دوباره ما را به هم می رساند؛ به روستای مادربزرگ ! آنجا که برای برقراری باید از کوه بالا می رفتند تا امید آنتن بدهد ؛ تا بشود روی ماهشان را بی واسطه و بی ماسک از فرسنگ ها فاصله تماشا کرد.پدر بوسه می زند بر پنجره امید که از آن، رخِ چون مهتابِ فرشته ای نمایان است ! فرشته ای با لباس سپید که دیگر رمقی برای خودش نمانده و چشمانش از خستگی لبریز است ! اشک بر چشمان پدر چیره می شود و چه کسی جواب این اشک ها را خواهد داد ؟ جواب این همه دلتنگی و ندیدن فرزند هایِ از جنس فرشته ! همان مدافعان سلامتی که اگر امید نبود، معلوم نبود دل هایشان چگونه آرام می گرفت و چگونه به یاد می آوردند چهره هایی را که شاید ماه ها ندیده اند.با همان امید، باشگاه را به خانه آوردیم و مجدد شدیم ورزشکاری که قبل از این مهمان ناخوانده ، زمین را وجب میکرد تا به باشگاه برسد و آنجا میان افراد، برای سلامتی اش می جنگید. ما هنوز جنگنده ایم و تنها سلاح جنگ کمی متفاوت شده؛ جنگ برایِ برقراری صلح، میان مهمان و میزبانِ این روزها .فکر کن تمام زندگی ات بشود مستطیلی از جنس امید ! بشود همان که افراد زیادی از معایب بسیارش سخن می گفتند و اکنون همان مخرب، شده است منجی ! قبل از مهمان ناخوانده نیز همه واجد منجی نبودند و نمی شد بی اسکناس آن را دارا و ذره ای از خوشبختی را در آغوش کشید ! چه برسد به این روزها که امید، با قیمت های نا امید کننده به بازار می رسد و در لحظه ، دیدن عزیزانمان می شود آرزو ، حسرت و محال ! آنوقت دیگر نمی شود وقت های بیتابی ؛ آن زمان که از دلتنگی لبریز شده ای ، مستطیلِ امید برایت چون دستگاه شور بنوازد و تو بشوی شنونده ای که خستگی نمی‌شناسد .نمی شود شبکه های مجازی را دنبال کنی و در زمان فراغت، لبریز شوی از آموزش های آشپزی ،بافتنی ، نقاشی و دیگر هنر هایی که به تصویر می کشند و می شوند کلاسِ درس با هزاران دانش آموزی که از هم دور و غریبه اند ! دیگر نمی شود صدای مادر را بشنوی و از او بخواهی تو را جادو کند و نمی دانی شنیدن کلمات از دهان مادر ، چقدر جادو می کند آن هم برای این روزها که تصویر ، در صدا تداعی و ملاقات ها در خیال اتفاق می افتد . نمی شود که نمی شود ولی اگر برایت شد ؛ اگر امیدی در دستانت داشتی با دوربین آن، عکسی از این روزها به ثبت برسان که بماند به یادگار برای روزهایی که این مهمان ناخوانده رفته باشد و مثل سابق، امید برایمان می شود همان حل شدن در آغوش عزیزانمان ! همان فشردگیِ دستانِ آنکه دوستش داریم و بوسه بر گونه هایی که هنوز غریبی می کنند ! بعد از آن همه مدت ، آن همه دوری و نیستی؛ فکر به ممکن شدن ، بودن و بوسیدن از راه نزدیک و بی واسطه هم حال آدمی را خوش می کند. به امید آن روز که امید هایمان فرا تر از آن دستگاه شور، دوربین و تصویری باشد که همه اش یک جا نهفته و اسمش تلفن همراه است!امیدی که دیگر نمی شود آن را با اسکناس تاخت زد و دارا شد.#روایتگرباش#مائده_محسنیMaede mohseniMaede mohseniSun, 20 Dec 2020 23:35:22 +0330