<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های اِلی ایرانی</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_26975594</link><description>داستان هایی کوتاه به قلم من اِلی ایرانی</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 21:10:19</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>اِلی ایرانی</title><link>https://virgool.ir/@m_26975594</link></image><item><title>اردشیر خان ،پیرمرد خوش هیکل محله ما</title><link>https://virgool.ir/@m_26975594/اردشیر-خان-پیرمرد-خوش-هیکل-محله-ما-wkn37pnfxuyf</link><description>داستان اولپیرمرد خوش هیکل محلهپیرمرد چاق با پیراهن مردانه و شلوار ورزشی خود و با کفشی که به کفش ورزشی  نمی ماند پشت ابزار فرمان شکل پارک ایستاده بود و آن را با دستان خود تکان می داد و خیره به سمت چپ نگاه می کرد ،خیره تر از چند ثانیه پیش .رد نگاهش را گرفتم به پیرمرد ورزیده محله نگاه می کرد که پاها را صدو هشتاد درجه باز کرده بود .پیرمردی که البته نمی توان به آن پیر گفت چرا که فقط کمی موهایش سپید گشته بود و گرنه قدرت بدنی اش از من بیست ساله هزاران برابر بیشتر بود.نامش به گمانم اردشیر خان بود .یعنی اردشیر خالی بود ولی اهالی محله و پارک اورا اردشیر خان صدا می زدند  اردشیر خان قدی شاید حدود 170 شاید هم دو سه سانت کمتر داشت با اندامی ورزیده و آکنده از چربی ،موهایی آراسته ،سینه ای ستبر و شانه هایی  رو به عقب که پوزیشن یک ورزشکار حرفه ای را بیشتر نشان میداد .جایگاهش همیشه در انتهای پارک بود ،انجا را برای ورزش های خود برمی‌گزید .گاهی اوقات با چند شاگرد ،گاهی تنها ، گاهی هم مانند امروز با یک شاگرد مشغول بود رشته ورزشی اورا نمی دانم ولی یک رشته رزمی بود . به گمانم البته که این حدس من بود شاید نظامی بازنشسته بود .در همین بحبوحه مبارزه و زدن پاهایش به تخت سینه پسرک جوانی که مقابل او بود ،دختر بچه ای هشت نه ساله پرید و اورا بغل کرد .دختر بچه را به آغوش کشید و گفت خوبی بابا جان ،چرا دیگه باشگاه نمیای ؟با بچه ها بازی می کنی! دختر بچه خود را از آغوش مرد جدا کرد و آویزان شد از یکی از ابزار های ورزشی ؛ شاید میخواست بگوید شاید باشگاه نمی آیم ولی هنوز قدرت بدنی خوبی دارم و بعد راه خود را گرفت و به سوی دوستانش رفت .پیرمرد چاق ایندفعه به سوی ابزار های ورزشی سمت چپ خود یعنی به سوی اردشیر خان و شاگردش آمد و دستان خود را میکوبید به لوله ی پایه ی یکی از ابزار ها ، دقیقا روبروی اردشیر خان  ایستاده بود . اردشیر خان به پیرمرد گفت :نکن ، پیرمرد چاق گفت بالاخره باید اداتو دربیارم ،  اره می‌خوام اداتو دربیارم ،همچنان صدای ضربات پا اردشیر خان که بر سینه و پهلوی پسر زده می شد  شنیده می شد ،گاهی پسر به درستی مسیر پای پیرمرد را حدس می زدم و از خود دفاع می‌کرد اما اغلب پای مرد پیر به تخت سینه پسر جوان میخورد و چند قدمی هم عقب رفت .پسرک اجازه خواست تا آب بخورد ،اردشیر خان گفت :« کار که نمی کنی لااقل آب بخور،تنبل شدی.» پسرک برای قانع کردن استادش چیزی زیر لب گفت که آن را به درستی نفهمیدم ،به گمانم گفت دکتر برایم فیزیوتراپی نوشته. پیرمرد هیچ نگفت .به جای پسر جوان من قفسه سینه و شکمم به درد آمد ،ازبس که ضربات پای پیرمرد به شکم و سینه ی او میخورد.پسرک دیگر به زبان آمد و چیزی زیر لبی گفت ،گفت دنده هام دیگه درد می‌کنه ،پیرمرد همراه با خنده گفت در راه ورزش می میری و شهید راه ورزش میشوی . جوانک امان خواسته بود و پیرمرد امانش داد. و  خود مقابل درختان ایستاد و پاهای خود را به سمت درختان می برد گویی که با آن مبارزه می کند . جوانک روی زمین نشست تا نفسی تازه کند .اِلی ایرانی</description><category>اِلی ایرانی</category><author>اِلی ایرانی</author><pubDate>Sun, 22 Jun 2025 19:37:39 +0330</pubDate></item></channel></rss>