https://virgool.ir/feed/@m_26911996fa2026-11-11 04:36:37https://files.virgool.ir/upload/users/475841/avatar/zBVJ7x.jpeghttps://virgool.ir/@m_26911996https://virgool.ir/@m_26911996/کاش-می-شد-به-عقب-برگشت-oeisoprgukvnدیشب مادرم رفت . برای همیشه . کاش می شد ... کاش می توانستم با او خداحافظی کنم . می گویند آدمدر لحظه ی مرگ ، تمام زندگی اش در چند ثانیه ، از کودکی تا پیری ، از مقابل چشمانش می گذرد .اکنون برای من همین لحظه است . نمی دانم شاید هم مرده ام ...خودم را دیدم که به هفت سالگی برگشته ام . مادرم پشت سر هم لقمه های نان و پنیر و گردو را دردهانم می گذاشت . - مامان سیر شدم دیگه ...!+ همین یکی همین یکی ها بعضی وقت ها می شد ده تا ! لباس هایم را تنم کرد و با هم به سمت مدرسه رفتیم .وقتی به مدرسه رسیدیم و بچه های دیگر را با مادرشان دیدم خجالت کشیدم . همه ی مادرهاجوان بودند ولی مادر من ...- مامان میشه بری خونه ؟؟ موقع برگشتن هم خودم میام+ چشم پسرمهیچ چیز نگفت فقط من را بوسید و رفت . اکنون که فکر می کنم می بینم آرزوی کودکی ام به بزرگترین حسرت زندگی ام تبدیل شد . هنگام برگشتن از مدرسه تنها بودم البته فکر می کردم تنها هستم .مادرم از پشت مراقبم بود .چند سال بعدتر خودم را در لباس سربازی دیدم . هفته ای یک یا دو بار حوالی ساعت 5 عصر باتلفن کارتی پادگان به مادرم زنگ می زدم . او را در خانه دیدم که پای گوشی تلفن نشسته است .ساعت حوالی چهار و نیم بود . تا ساعت هشت شب که زنگ زدم از پای گوشی تکان نخورد . وقتی باصدای دلواپس دلیل تاخیرم را پرسید جواب من با بی حوصلگی این بود . فراموش کردم ...!قفل گوشی ام را باز می کنم . خواهرم آخرین فیلمی را که از مادرم ، قبل از رفتن به اتاق عمل ، گرفتهبرایم فرستاده است . جرات باز کردنش را ندارم . بالاخره دلم را به دریا می زنم و فیلم را پخش می کنم.فیلم بلندی نبود . شصت و هشت ثانیه . بارها و بارها این شصت و هشت ثانیه را می بینم . نمی دانم چراهر بار که می بینم اشک هایم بیشتر از قبل روی صورتم جاری می شود . دکمه ی توقف را می زنم .کاش الان که این دکمه را زدم زمان از حرکت می ایستاد و مرا به جایی می برد که مادرم آن جاست ...سرم کمی سنگین شده است . دیگر نمی توانم چشم هایم را باز نگه دارم ...باورم نمی شود . در کنار مادرم هستم . از خوشحالی فریاد می زنم . پرستار با عجله می آید و به منتذکر سفت و سختی می دهد . مادرم را در آغوش می گیرم . دست راستش خیلی وقت بود که می لرزید.در دستم می گیرم و بوسه بارانش می کنم . مادرم زیر لب قربان صدقه ام می رود . سرم را روی پایشمی گذارم و او با مهربانی نوازشم می کند . هر از گاهی سرم را بلند و نگاهش می کنم تا خیالمراحت شود که خواب نیستم . نه واقعا خواب نیستم ...از خواب می پرم . تمام لباسم از عرق خیس شده است . سراسیمه دنبال گوشی ام می گردم . بالاخرهپیدایش می کنم . با عجله فیلمی را که خواهرم فرستاده بود ، پخش می کنم . قلبم دارد از جایش کندهمی شود . می ترسم دکمه ی توقف را بزنم و به آن جا برنگردم . این بار دستان من است که می لرزد .چشمانم را می بندم و دکمه ی توقف را می زنم . بعد از چند ثانیه به آرامی چشمانم را باز میکنم ، ولیکاش هیچ وقت باز نمی کردم . هیچ وقت ...@روایتگرباشمیرعلیرضارنجبرمیرعلیرضارنجبرFri, 18 Dec 2020 00:29:25 +0330