https://virgool.ir/feed/@m_26241159وکیلfa2026-11-12 03:26:42https://files.virgool.ir/upload/users/3935684/avatar/LB9fcQ.jpghttps://virgool.ir/@m_26241159https://virgool.ir/@m_26241159/زخم-استاد-ywifimotnvsrبنام او كه هست و در ديده اي نيست زخم استاد در شهري پر هياهو و جنجال كه اهالي اش به دنبال امرار معاش خود بودند و از هر رهگذري طلبي داشتند نوايي به گوش مي رسيد اما اين نوا در هياهوي چند هزار نفري بسيار ناچيز به نظر مي رسيد و كاسبان ناداني برخي از مردم هم طوري بر طبل هاي حيله مي كوبيدند و با زرق وبرق دكان خود آن را آراسته بودند كه جايي براي ديگري نبود، اما باز هم برخي دل به آن صدا ي ناچيز مي سپردند و نزديك مي شدند تا سوز آن ني را از نوايش بشنوند و به ياد درد مشترك خود و گمشده خود باشند . اين نوا انگار كه قرنها ادامه داشت و بسان آتشدان آتشكده هيچ گاه خاموش نشده بود و خبر از فراقي عظيم داشت؛ صدايش آنجنان غبار از دل مي ربود كه هر شنونده دل باخته اي را مبهوت مي كرد،انگار كه اين ني راه بر دل شنونده پيدا كرده و از درون او مي گويد. حرفهايي را كه نه زباني براي گفتن دارند و نه كلماتي براي ادا شدن... اما همين كه به گوش مي رسد آه از درون بر مي خيزد و آنچنان دعوت به بودن را نجوا مي كند كه لحظه اي درنگ و سر نسپردن بر آن را حرام مي داني و گناه.آري راز ني به درون است وهمان درد مشترك. دراين شهر استادي ني مي نواخت كه هر روزچون شمع پروانه هايي را به دور خود جمع مي كرد و خبر از اسراري ميداد كه همگي دعوت به خويشتن داشت . مگر ممكن است كه به درون خود سفر كرد؟مگر مي توان از خود گذشت و به خود رسيد؟ چه مي گويد اين استاد؟ او كيست؟ از چه خبر دارد كه ما نمي دانيم؟نكند كه او هم ديوانه شده است؟ اصلا معيار عقل چيست؟ شايد راست مي گويد... چه بايد كرد؟ رفتن و به زندگي قبل پرداختن و يا ماندن و دل به نواي استاد دادن؟ او از مادر و ريشه ها مي گفت. او از تاريكيهاي درون مي گفت. او از فرياد هاي عقل مي گفت و دعوت مي كرد به جست و جو. شاگردان همچنان مبهوت و متحير گويي كه او فهميده بود و مي دانست كه چه مي كند،پله پله تا ملاقات خدا. هر بار درس و تجربه هربار عرفان و انديشه، هر كدام از شاگردان به بخشي از نواي او دل سپرده بودند اما دعوت او از ابتدا به انديشه بود و حرف از تولد مي زد و مي بايست براي متولد شدن دوباره ؛ از در توبه وارد مي شدي و سپس به انسان انديشيدن. نواها روز به روز دل انگيز تر و هر صدايي كه از ني مي آمد از قبل مشخص تر بود. حالا ديگر همه آن مردم كه پيش استاد آمده بودند هر كدام ني داشتند و نواهايي. گهگاهي هم در ميدان شهر به دعوت مردم مي پرداختند،نواها بود كه جان مي گرفتند و جان مي دادند. روزها از پي يكديگر بهتر و بهتر مي شد،نواها و ني ها جاي اي كاش ها و حسرت ها را مي گرفت. نگهبان دروازه شهر هم مثل ديگران آنچنان دل سپرده نواي ني شده بود كه ورود اهريمن به شهر را نديده بود. دوستان، اهريمن در لباسي مبدل بسان عرفا و اهل فضل وارد شهر شده بود و افسوس كه با هيچ كس او را صنمي نبود به جز استاد شهر... او بدنبال استاد گشت و منزلش را يافت؛ همانجا كه مامن و ماواي عاشقانش بود رازها در سينه ها نهان كرده بودند. شبانگاه بر منزلش وارد شد و در ني او دمي كرد و گريخت. فرداي آن روز به بعد ديگر استاد ناي ني زدن نداشت و او به هيچ كس نگفت كه رد پايي را جلوي درگاه منزلش ديده. او نگفت كه بر سر ني او چه آمده، او همگان را نامحرم مي پنداشت ، هيچ كس به داخل خانه او راه نيافت و ندانست كه چه بر سر استاد و ني و نواي او آمده است. در شكوفه باران بهاري زمستان برگشته بود و درختان به جاي شادابي و آماده شدن براي روزهاي بهاري دلشان خواب زمستاني را طلب ميكرد. مردم شهر سرما را در دل احساس كرده بودند. آسمان رنگ باخته و زرد شده بود. هيچ كس نمي دانست براي چه شكوفه هاي بادام نرسيده به زمين ريختند و براي چه پرندگان از لانه بيرون نمي آيند و چرا ديگر نواي ني نيست؟ به سرعت همه چيز سپري مي شد و اهريمن در كناري بنشسته بود و لبخندي معنا دار ميزد. اين ناپاك زاد در لباس مبدل خود را نمايان مي كرد. صبحگاهي شاگردان استاد به منزلش رفتند به اميدي كه شايد سخني از او بشنوند و باري از غم او بردارند ، خورشيد كم كم و با نيم نگاهي از پشت كوه نظاره گر بود و بالا مي آمد هر آنچه منتظر ماندند استاد از منزل خارج نشد،ناچار داخل شدند آفتاب به همه شهر مي تابيد اما درون منزل استاد تاريك و خاموش بود،نه خبري از استاد و نه خبري از ني و نه خبري از ناي... استاد شبانه عزم رفتن كرده بود او با خود چه انديشه كرده بود كه اينچنين قانون ني را كه خود به ديگران آموخته بود ناديده بگرفت. سالها بود كه هركدام با او چه عيان چه پنهان در دل، حشر و نشر ها داشتند اصلا او ني را به آنها آموخته بود و وقفشان شده بود. اي كاش آن شب سحر نمي شد و ديدگانشان از سو افتاده بود و يا زمين در خود جايشان مي داد و اي كاش آسمان با خود مي برد آنان را؛ ولي اين ناگاه فراق،آنچان دشنه اي بر شانه هايشان فرود آورد و پيكر دوستانش را خون آ لود كرد كه لباس بر تنشان را تا ابد قرمز و زخم نبودش را التيام نيافتني كرد. كم شدن به معني هيچ شدن نيست و رفتن به معني نيست شدن نيست. خصلت آدمي تغيير است و آمدن و رفتن. دل دادن و دل بردن.همه جزء زندگي است تا روزي كه دردي در ميان نباشد و عهدها استوار باشند. نزديك است فتح و ظفر بازهم انگار بايد ره يافته سفري به درون خود كني.آگاه و پارسا، با ايمان تر و مستحكم تر. علی جاوید علی جاویدعلی جاویدThu, 03 Apr 2025 22:22:33 +0330