https://virgool.ir/feed/@m_26120346fa2026-11-11 21:11:10https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_26120346https://virgool.ir/@m_26120346/اتوبوس-زرد-صبحگاهی-ox1qeuc6uor5هر بار که به سال‌های مدرسه فکر می‌کنم، اولین تصویری که در ذهنم جان می‌گیرد اتوبوس زردی است که هر صبح در کوچه‌مان بوق می‌زد. صدای بوقش مثل ساعت زنگ‌دار بود؛ اگر خواب می‌ماندی، دیگر امیدی به رسیدن به مدرسه نداشتی. آن اتوبوس برای من فقط وسیله‌ای برای رفت‌وآمد نبود، بلکه بخشی از زندگی روزمره‌ام بود؛ پر از خنده، اضطراب، دوستی و حتی اشک.صبح‌های پاییزی اهواز همیشه بوی خاک خیس و برگ‌های نیم‌سوخته داشت. هنوز هوا تاریک بود که مادر با عجله لقمه‌ای نان و پنیر دستم می‌داد و می‌گفت بدو، اتوبوس می‌رود. من با کیف سنگین مدرسه، نفس‌زنان از خانه بیرون می‌دویدم. راننده، مردی میانسال با سبیل پرپشت، همیشه با صدای بلند می‌گفت زود باش بچه، دیر می‌شیم و من با خجالت از پله‌ها بالا می‌رفتم. داخل اتوبوس، دنیای دیگری بود: صندلی‌های چرمی ترک‌خورده، پنجره‌های بخارگرفته، و صدای همهمه بچه‌ها که هر کدام قصه‌ای داشتند.یک روز زمستانی، ماجرای خنده‌داری رخ داد. راننده طبق عادت رادیو را روشن کرده بود، اما به جای موسیقی، ناگهان صدای یک نمایش طنز پخش شد. همه بچه‌ها شروع کردند به خندیدن، حتی راننده هم نتوانست جلوی خنده‌اش را بگیرد. آن‌قدر خندیدیم که یکی از بچه‌ها گفت آقا، همین‌جا نگه دارید، ما دیگر مدرسه نمی‌رویم، همین اتوبوس کافی است. همه زدیم زیر خنده و برای چند دقیقه فراموش کردیم که امتحان سختی در انتظارمان است.اما اتوبوس فقط جای خنده نبود؛ گاهی لحظه‌های غیرمنتظره و حتی احساسی هم داشت. یک روز بهاری، وقتی همه مشغول شوخی و خنده بودیم، ناگهان یکی از بچه‌ها خبر داد که پدرش بیمار شده و در بیمارستان بستری است. سکوت سنگینی در اتوبوس پیچید. حتی راننده هم آرام شد و با صدای گرفته گفت نگران نباش پسر، همه‌چیز درست می‌شود. آن لحظه برای من معنای واقعی همدلی بود؛ جایی که یک اتوبوس ساده، تبدیل به خانواده‌ای بزرگ شد.گاهی هم اتفاقات کوچک اما بامزه رخ می‌داد. مثل روزی که یکی از بچه‌ها کیفش را جا گذاشت و وقتی راننده متوجه شد، با صدای بلند گفت کیف مدرسه بدون صاحب داریم، کسی می‌خواهد؟ همه خندیدیم و صاحب کیف با خجالت دستش را بالا برد. یا روزی که باران شدیدی گرفت و پنجره‌ها چکه کردند؛ بچه‌ها با دستمال کاغذی قطره‌ها را پاک می‌کردند و یکی گفت این اتوبوس هم مثل ما گریه می‌کند و همه دوباره خندیدیم.یک بار دیگر، در مسیر بازگشت، اتوبوس ناگهان در ترافیک سنگین گیر کرد. گرما و ازدحام همه را کلافه کرده بود. راننده که دید بچه‌ها بی‌قرار شده‌اند، شروع کرد به تعریف خاطرات دوران کودکی خودش؛ از روزهایی که با کامیون پدرش به روستاهای اطراف می‌رفت و در جاده‌های خاکی گیر می‌افتاد. داستان‌هایش آن‌قدر شیرین بود که همه خستگی را فراموش کردیم. حتی بعضی بچه‌ها گفتند کاش همیشه همین‌طور باشد، ترافیک با قصه شیرین می‌شود.گاهی هم اتوبوس تبدیل به صحنه‌ی رقابت می‌شد. بچه‌ها برای نشستن روی صندلی‌های کنار پنجره دعوا می‌کردند. من همیشه دوست داشتم کنار پنجره باشم تا بتوانم خیابان‌ها را نگاه کنم؛ مغازه‌های کوچک، درختان کنار جاده، و آدم‌هایی که با عجله به سمت کارشان می‌رفتند. آن نگاه‌ها برایم مثل فیلمی بی‌پایان بود؛ فیلمی که هر روز قسمت تازه‌ای داشت.یک روز دیگر، نزدیک امتحان ریاضی، همه بچه‌ها در اتوبوس مشغول مرور فرمول‌ها بودند. یکی با صدای بلند سوال می‌پرسید، دیگری جواب می‌داد، و راننده با خنده گفت شماها کلاس درس را به اتوبوس آورده‌اید. آن روز، اتوبوس برایمان تبدیل به کتابخانه‌ای سیار شد. حتی وقتی به مدرسه رسیدیم، حس می‌کردیم بخشی از امتحان را همان‌جا، روی صندلی‌های ترک‌خورده، پشت سر گذاشته‌ایم.سال‌ها گذشت و آن اتوبوس زرد دیگر در خیابان‌های شهر دیده نمی‌شود. شاید فرسوده شده باشد، شاید در گوشه‌ای خاموش ایستاده باشد. اما برای من، هنوز زنده است. هر بار که صبح زود صدای بوق ماشینی در کوچه می‌پیچد، یاد آن روزها می‌افتم؛ روزهایی که زندگی ساده‌تر بود، اما پر از قصه‌های کوچک و بزرگ. اتوبوس زرد برای من فقط وسیله‌ای برای رسیدن به مدرسه نبود؛ او شریک صبح‌های کودکی، شاهد خنده‌ها و اشک‌ها، و نگهبان خاطراتی بود که هیچ وقت فراموش نخواهم کرد .#دنده عقب با اتو ابزار#حکیم موسی زادهحکیم موسی زادهSat, 22 Nov 2025 00:53:18 +0330