https://virgool.ir/feed/@m_25772122مرزی بین واقعیت و خیال وجود ندارد.fa2026-11-12 08:27:01https://files.virgool.ir/upload/users/739430/avatar/1AY3D0.jpeghttps://virgool.ir/@m_25772122https://virgool.ir/@m_25772122/من-یک-درختم-iwlhsx5af5v5"تبدیل"به پوستم نگاه می کنم، به گلدان‌هایم که حالا برگ‌های جدید داده‌اند، برگ‌های نرم، ترد، زیبا. کاش می‌توانستم زیر پوستم بذر بکارم. با سر انگشتانم برگ‌ها را لمس می‌کنم. در ذهنم شکل هزاران درختی که از خاک گریخته‌اند و زندگی را فریاد می‌زنند تداعی می‌شود. با خودم می‌گویم من هم یک درختم. به افکاری که در ذهنم جوانه زده‌اند، رشد کرده‌اند و ریشه گرفته‌اند، می‌اندیشم. من از هزاران سال پیش یک درخت بوده‌ام. چه زمانیکه کودکانه کف آسفالت‌های کج و کوله کوچه‌مان لی لی می‌کردم و همیشه سر جر زدن‌های دختر همسایه می‌باختم، چه زمانیکه با دوچرخه‌ سبز رنگ کهنه‌ام، در گرمای ظهرهای تابستانی در پی کشف کوچه‌های جهان کوچک کودکی‌ام رکاب می‌زدم و زانوهای همیشه زخمی‌ام سوزشی تا اعماق جانم برایم به جای می‌گذاشت. حتی زمانیکه می‌دویدم و خیابان‌ها را تا انتهای رسیدن به خانه‌ی مادربزرگه پرواز می‌کردم، من یک درخت پرنده بودم که شوق زندگی در من مثل رودی خروشان طغیان می‌کرد. تا همین حالا که دستانم دارند این نوشته را با بذر حروف روی صفحه مانیتور چند اینچی غراضه‌ام می‌کارند و افکارم یکی پس از دیگری به ترتیب مثل مردگانی گریخته از خاک بیدار می‌شوند و به شکل جملات هجوم می‌آورند. من در سرتاسر زندگی‌ام راه‌ها را گز کرده‌ام. گاهی یک درخت فراری بوده‌ام که از جنگل بیزار است اما در نهایت به جنگل بازگشته است. تنهایی حتی وقتی که درخت باشی گاهی آزاردهنده می‌شود. می‌دانی نباید هرگز به رشد بی‌اندازه‌ی افکار هرز بر تنه‌ی زندگی‌ات اجازه‌ی رویش بدهی، بعد که نگاه می‌کنی می‌بینی یک مشت ریشه‌ی بی‌خاصیت پایت را بسته‌اند که تکان نخوری، نروی و در ماندن بمیری. من در زندگی‌ام ترجیح داده‌ام یک درخت بی قید باشم، گاهی ریشه‌ها دست و پایم را بسته‌اند. ریشه‌هایی که جدا کردن آن‌ها از خود کمی سخت و دردناک است، چیزهایی که خود تو هستند ولی در تناقض با تو. اما مگر لازمه‌ی رشد درد نیست؟گاهی با خود فکر می‌کنم کاش درخت بودن را چاره بود. درختی که در هرحال زندگی می‌کند، حتی وقتی که می‌میرد هم زندگی می‌کند. آیا گریز ما از زندگی همیشه اینگونه است؟ زندگی به جرم زندگی؟ ناخودآگاه این شعر فروغ به یادم می‌آید:"دستهایم را در باغچه میکارمسبز خواهم شد، میدانم، میدانم، میدانمو پرستوها در گودی انگشتان جوهریمتخم خواهند گذاشت"...آری افکارم را در باغچه خواهم کاشت.الهه پورخسروانیالهه پورخسروانیWed, 24 Mar 2021 17:34:57 +0430