https://virgool.ir/feed/@m_25694875fa2026-11-10 22:32:31https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_25694875https://virgool.ir/@m_25694875/دار-داستانی-برای-دیوانگان-bup4hucb6khdدارآب از سقف می‌چکید. صدای دیوانه‌واری در کل خانه منعکس می‌شد. بازتاب نور ماه روی سطل سرخ‌‌رنگ کنار خانه افتاده است. سطل لبریز شده آرام‌آرام می‌گریَد.قطرات آب در آن می‌ریزند و هر لحظه موج‌هایی عظیم می‌سازند.موج‌هایی که به ساحل نمی‌رسند و ساحلیان را با خود می‌برند.از درِ روبه‌رو دیوانگان فریاد کشیدند که «ما دیوانه نیستیم! فقط عینک‌هایمان به صورتمان نشسته.»صداها در هم قاطی می‌شود. و زیر تمامی صداها، صدای بافتن طنابی کنفی کم‌وبیش خود را می‌لرزاند. صدایی که می‌آید و می‌رود.مرد روی چهارپایه‌ی کوچکی نشسته است. طنابی کنفی را آرام‌آرام می‌بافد.لباس‌های قهوه‌ای کهنه‌رنگش در تنش زار می‌زدند.سرش را بلند می‌کند و اطرافش را نگاه می‌کند. در همین حین دست از بافتن برنمی‌دارد. باز می‌بافد و می‌بافد.انگار که جانش به بافتن بسته شده باشد.سرش را به چپ چرخاند. عکس‌هایی را دید. عکس‌هایی سیاه و سفید که با قاب‌های رنگی‌شان روی دیوار زردشده‌ی مرد خودنمایی می‌کنند. دیوانگان دوباره فریاد زدند «ما ایستاده‌ایم؛ چرا زمان نمی‌ایستد؟»مرد از صدای بلند دیوانگان سرش را به سمت در و راست می‌چرخاند. نگاهش به آیینه معطوف شد.خشکش زد. موهای سیاه و بلند و آشفته‌اش را می‌بیند. موهای سیاه‌رنگ و کم‌پشتی که انگار منتظر دستانی نیستند که در میان آن‌ها برقصد. مرد دستانش را به موهایش برد.موهایش ریخت.نفس‌هایش سردتر شد. انگار که آیینه نفرتی به دل گرفته باشد. با پیشانی خود به شیشه کوبید. نفهمید که می‌خواهد به چه کسی آسیب بزند.شیشه نشکست. از پیشانی مرد آرام‌آرام قطرات خون می‌چکید. صورت سفیدرنگش را طی کردند و دور گردنش حلقه زدند.دیوانگان داد زدند «زمان دوید. قبرها آماده نیست.»مرد آرام گرفت و دوباره روی چهارپایه نشست. و باز هم بافت و بافت و بافت.بلند شد. روی چهارپایه ایستاد. دستانش را روی لوستر بالای چهارپایه گذاشت. محکم دست‌هایش را مشت کرد و سپس از آن آویزان شد.صدای لرزیدن و برخورد کریستال‌ها با هم در ساختمان پخش شد.همه چیز ساکت شد. نه قطره‌ای می‌چکد و نه قاب‌عکس‌ها زار می‌زنند.دیوانگان زمزمه کردند «بیدار شو! شب شده»مرد دوباره بافت. طناب در میان دستانش می‌رقصد. طنابی از جنس کنف. دستانش می‌سوزند. انگار که طنابی از جنس تیغ و کارد باشد.طنابی از جنس غرق شدن.طناب را روی لوستر انداخت. یک بار می‌چرخاند. بار دیگر می‌چرخاند. مرد طناب را در دستانش می‌گیرد کمی می‌کشد و طناب را از میان حفره‌ی میان طناب‌ها عبور می‌دهد و گره را محکم می‌کند.دیوانگان فریاد زدند «باران متوقف شد! خورشید خاموش است! ماه نور ندارد»مرد سرپا روی چهارپایه ایستاد. طناب را دور گردنش چرخاند. زبری طناب گردنش را می‌آزارد؛ نفس‌هایش را تنگ می‌کند و قلبش را آسایش می‌دهد.طناب، گردن مرد را می‌خاراند انگار که تیغه‌هایش در گردن مرد فرو می‌رود.دیوانگان خروش برآوردند «چراغ‌ها خاموش است نخوابید! چشمان خشکتان را با دستمال پاک کنید.»دستان مرد میان طناب و گردنش قرار داشت که خارها گردنش را نیازارند.صدای گریه‌ی بچه‌ای از سمت راست اتاق آمد. مرد نگاه کرد.چشمش را به قاب عکس دوخت.پایه شکست.دیوانگان داد زدند «بخوابید!»پایانپایانm_25694875m_25694875Tue, 06 Oct 2026 22:17:54 +0330