<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های زرگل چاری</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_25681236</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 09:55:05</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/714428/avatar/xSxL7w.jpeg</url><title>زرگل چاری</title><link>https://virgool.ir/@m_25681236</link></image><item><title>آدم درست در مکان اشتباه زمان اشتباه</title><link>https://virgool.ir/@m_25681236/آدم-درست-در-مکان-اشتباه-زمان-اشتباه-lto6wtvkiua9</link><description>آن آدم های دنیا که به دنبال یاری هستند یا منتظر او هستند دو جورند: آنهایی که فکر می کنند برای هر کسی در این دنیا به اصطلاح یک soulmate وجود دارد. یک کسی هست که آدمی را همان طوری که هست بخواهد و درک کند و بپذیرد و عاشق مان باشد و عاشق اش باشیم. مقدر شده که یک کسی مثل ما یا مکمل ما باشد و اگر پیدا شود برای دردها و شادی ها شریکی خواهد بود. دسته ی دیگر فکر می کنند که مقدر شدن عشق نامربوط است، دوست داشتن را باید ذره ذره در وجود دیگری پیدا کرد اگرچه که با زمان محدود و احتمالا واجدین شرایط محدود روبرو هستیم. ما یا با منطق و لیست کردن معیارهای حساب شده یا با تکیه بر  انتخاب مغز و فیزیولوژی و هیجان فردی را انتخاب می کنیم اما برای دوست داشتنش و عاشق شدن باید تلاش کرد، وجود و شخصیت دیگری را جست وجو کرد، باید از رابطه مثل یک نهال نو پا مراقبت کرد و خلاصه این که خانه ی عشق ساختنی است نه یافتنی .در انتهای هر دو سناریو شما به یار مورد نظر می رسید، به هر کدام از این فرمول ها که معتقد باشید در قدم اول  برای اینکه فرمول مورد نظر شما کار کند به آدم های درست احتیاج دارید، خودتان و دیگری.تصور کنید اما آدم درست در مکان یا زمان اشتباه به شما بربخورد. آدم درست دقیقا در اوج یک دوره از  افسردگی تان شما را ببیند، احتمالا اینقدر درگیر کنترل و رام کردن این افسردگیِ زنجیر پاره کرده هستید که او را پس بزنید یا اصلا متوجه او نشوید. بعدتر که چشم و گوشتان باز شد و متوجه فرصت از کف رفته بشوید با هر کدام از سناریوهای بالا پیش بروید مقدار متفاوتی از حسرت و پشیمانی و غصه را تجربه می کنید اما این جمله بین هر دو دسته مشترک خواهد بود که : آه! ای آدم درست وقتی آمدی که من نادرست بود، یک روز زودتر یا دیرتر اگر آمده بودی و یا اگر جای دیگری تو را می دیدم یا از تو می شنیدم؛ الان با هم مشغول حرف زدن و نوش جان کردن چای یا قهوه بودیم. </description><category>زرگل چاری</category><author>زرگل چاری</author><pubDate>Thu, 25 Mar 2021 12:41:51 +0430</pubDate></item><item><title>شماره یک (افسردگی)</title><link>https://virgool.ir/@m_25681236/شماره-یک-hkbsn0zqgrvy</link><description>من پذیرفتم که افسردگی من درمان نداره، سالهاست با منه و و با من خواهد ماند. اما حالا مدتی است که از پذیرفتن نقش های دیگه که بار اضافه ای برای من و این افسردگی هستن امنتاع میکنم و همین کار باعث دردسرهایی برام میشه. نقش سطل آشغال روانی دیگران رو داشتن یکی از اون هاست که در دامش نیافتادن به این راحتی نیست. با هر بار رد کردن محکوم میشم به دشمن بودن چونکه تحملم برای شنیدن غرغر کردن دیگران به صفر رسیده و  هر بار هم که این نقش رو بپذیری در گروه دوستان قرار میگیری و این اوضاع رو بدتر از سابق میکنه چون با کمترین مخالفت و انتقاد تبدیل به خیانتکاری میشید که از دشمن بدتر فرض میشین.</description><category>زرگل چاری</category><author>زرگل چاری</author><pubDate>Tue, 23 Mar 2021 19:58:52 +0430</pubDate></item><item><title>زندگی با پِت عزیز، سگ سیاه افسردگی</title><link>https://virgool.ir/@m_25681236/زندگی-با-پِت-عزیز-سگ-سیاه-افسردگی-sa89mkwkcnod</link><description>من مدتهاست که با کسی حرف نزدم، مدتهاست تسلیم شدم. مدتهاست که چنگ زدن به زندگی را رها کردم و بدون دست و پا زدن اضافه رها شدم در دریایی سیاه و عمیق. حالا در خلا و تاریکی بی نهایت معلق مانده ام و نمیدانم که کجای ایستاده ام . من خودم را گم کردم. یکسالی می شود که دست از مبارزه کشیده ام و حالا پشت دیوار اینترنت پنهان شدم و انگار که گناهکاری ناشناس ام در اتاقک اعتراف کلیسا، آمده ام حرف بزنم اما نه با صورتم نه با نقاب همیشگی....آمده ام اعتراف کنم به زندگی به مرگ به تاریکی و به روشنایی، آمده ام که حرف بزنم چون گوش شنوا ندارم و لبریز شدم از حرف.</description><category>زرگل چاری</category><author>زرگل چاری</author><pubDate>Sat, 13 Mar 2021 20:38:32 +0330</pubDate></item></channel></rss>