https://virgool.ir/feed/@m_25394964fa2026-11-11 17:21:28https://files.virgool.ir/upload/users/487936/avatar/iv1sp6.jpeghttps://virgool.ir/@m_25394964https://virgool.ir/@m_25394964/روز-های-دلتنگی-crmvpqwuvdsjاین روز ها عجیب سرد شده است. عجیب دست هایم تنها مانده اند و عجیب دل ها کنار هم هستند و تن ها از هم دور اند.شاید این سرما به خاطر این است که کرونا، دست ما را از دستان خانواده و دوستانمان جدا کرده است و ما از گرمای دستانشان محرم شده ایم.اما در این روز های عجیب و غریب بی دریغ این تلفن های همراه ما هستند که تنوانسته اند ما را از حال یکدیگر باخبر کنند و هر روز ، حال دوستان و خانواده مان را جویا می شویم و صدا و چهره ی ان ‌ها را می شنویم و میبینیم.کرونا حدود یک سال است که به ایران امده و در این یکسال حضور من در اجتماع خیلی کم رنگ شده است حتی اگر هم در اجتماع حاضر می بودم بدون شک نمیتوانستم همچین دوستانی را پیدا کنم که اکنون در فضای مجازی و تلفن همراه خود با انها اشنا شده ام.دوستانی که‌ به من اموختند برادر داشتن یعنی چه، به من اموختند که بدون ترسی به انها تکیه کنم،و مهم تر از همه به من اموختند که عاشق شومبه لطف همین تلفن های هوشمند است که ما در اجتماع ، بدون حضور ، حاضر می شویم.بدون حضور در دانشگاه و مدرسه درس می خوانیم،بدون حضور در بازار خرید می کنیم،بدون حضور در کنار عزیزانمان انها را می بینیم،بدون حضور در سینما فیلم می بینیم،بدون حضور در کنسرت هر نوع موسیقی را گوش میدهیم،بدون حضور در مطب دکتر بیماری خود را متوجه می شویم و شاید بعضی از ماها بدون حضور در محل کارمان ، کار می کنیم.شاید امروزه بگوییم:یعنی چه! همه اینها کار های روزمره ما انسان ها شده. اما دست یافتن به یکی از این ها در دهه های گذشته برای انسان ها سخت و گاهی ناممکن بوده است و این نشان دهنده این است که گوشی های ما در تلاشند تا زندگی را برای ما راحت تر کنند و ناممکن ها را ممکن کنند.دروغ نیست اگر بگویم تلفن های همراه ما زندگی ما را اسان تر و راحت تر کرده است شاید باید می گفتم که زندگی ما را تغییر داده اند اما همه این ها کافی نیست، کافی نیست چون تلفن های ما هنوز هم نمی توانند حس خوب و آر‌‌‌‌امش بخش و گرمای لمس دستان خانواده و دوستانمان را به ما بدهند.دیروز 18 سالم شد ولی حتی به این فکر نمی کردم که کسی در روز تولدم کنارم باشد اما همه دوستان و خانواده ام در کنار من بودند ، اری همه ان ها در کنار من بودند ، همه ان ها در گوشی من قرار داشتند و من محکم گوشی خود را می فشردم تا شاید می توانستم لحظه ای ، فقط برای لحظه ای حصار های فلزی این گوشی را می شکستم و دستانم ازادانه در دستان همه ان ها قرار می گرفت.کاش می توانستم حداقل یک بار حس لمس دستان مادر و پدرم را از پشت گوشی خود داشته باشم.شاید این خالصانه ترین ارزویی بود که در روز تولدم داشتم.و امشب فرصتی داریم تا یک دقیقه بیشتر در کنار خانواده هایمان بمانیم اما با یک تفاوت نسبت به سال های گذشته ، در سال های گذشته گفته میشد خارج از گوشی هایمان و کنار هم اما امسال در گوشی هایمان و کنار همدیگر اخرین یلدای قرن را جشن میگیریم. یلداتون مبارک.1399/9/30#روایتگرباشپوریا پرنیانپوریا پرنیانSun, 20 Dec 2020 21:28:01 +0330