https://virgool.ir/feed/@m_25359194fa2026-11-12 12:35:08https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_25359194https://virgool.ir/@m_25359194/راننده-ی-قصه-ی-کودکی-ام-c5ruezpiqmivپدر من راننده است. حدود بیست سال پیش، برای مأموریت کاری باید به شهری دیگر می‌رفت. آن روزها هنوز اتوبوس‌های قدیمی فراوان بودند؛ همان‌هایی که صندلی‌های مخملی، شیشه‌های بخارگرفته و صدای خاص موتورشان هنوز در ذهنم زنده است.پدرم راننده‌ی یکی از همان اتوبوس‌های قدیمی بود؛ اما برای من آن اتوبوس، چیزی فراتر از وسیله‌ای برای سفر بود؛ جهانی صمیمی، پر از خاطره، بوی باران و طعم دلتنگی.قرار بود مسافران را به شهری دیگر ببرد و شب، مسافران آن شهر را به شهر خودمان بازگرداند.خاطره‌ی من از همان روز آغاز می‌شود...به یاد دارم روزی دل‌انگیز و بارانی بود؛ درست هم‌زمان با نخستین باران‌های پاییزی. هوا تازه رو به خنکی می‌رفت و بوی خاک نم‌خورده در فضا پیچیده بود. هنوز پس از سال‌ها، لطافت آن هوا را با تمام وجود احساس می‌کنم.آن روز، وقتی پدر با لبخند گفت: «باید به مأموریتی در شهری بروم که مادربزرگ، خاله و دایی‌ات در آن زندگی می‌کنند»، چنان شاد شدم که گویی دنیا را به من بخشیده‌اند. آن شهر برای من، معنای عشق و دلبستگی بود؛ خانه‌ی مادربزرگ، بازی با دخترخاله‌ها، و بوی نان تازه‌ای که همواره از آشپزخانه‌اش برمی‌خاست.آن روزها دانش‌آموز دبستان بودم و فردایش امتحان علوم داشتم. با شور و اشتیاق کودکانه گفتم:«درس‌هایم را در مسیر می‌خوانم!»با شتاب کیفم را بستم، کتاب و دفترم را برداشتم و آماده شدم برای سفری کوتاه، اما پر از شوق و اشتیاق.وقتی پدر استارت اتوبوس را زد، صدای موتور، چون آهنگی آشنا در گوشم پیچید. از پشت شیشه به بیرون می‌نگریستم؛ قطرات باران آرام بر شیشه می‌لغزیدند و من احساس می‌کردم در دل افسانه‌ای شیرین حرکت می‌کنم.مسافران یکی‌یکی سوار شدند. صدای سلام‌هایشان با بوی باران درآمیخت و اتوبوس آرام از پایانه بیرون رفت. جاده خلوت بود و نسیم خنک، پرده‌ی باران را بر پنجره می‌رقصاند. بخار شیشه را با انگشت پاک کردم و نام خود را بر آن نوشتم. چنان محو تماشای درختان زرد و نارنجی پاییز بودم که گذر زمان را حس نکردم.به مادرم گفتم از درسی که در مسیر خوانده‌ام، از من پرسش کند و تمام راه را با شوق پاسخ می‌دادم. احساس می‌کردم جهان از من خشنود است؛ زیرا هم درس می‌خواندم و هم در راه دیدار عزیزانم بودم.به مقصد که رسیدیم، با شتاب خود را در آغوش مادربزرگ انداختم. هنوز نرمی دستانش و گرمای آغوشش را به یاد دارم. در باغ خانه‌اش درختان فراوان و گل‌های رنگارنگ بود، و من که شیفته‌ی گل‌ها بودم، چند شاخه گل چیدم تا هنگام بازگشت با خود بیاورم. گل‌ها را لای کتاب علومم گذاشتم؛ همان کتابی که فردایش باید با آن امتحان می‌دادم.پس از دیدار خاله و دایی، همراه دخترخاله‌هایم به بازار رفتیم، بستنی خوردیم، پارک رفتیم و تا شب خندیدیم و دویدیم. بازی قایم‌باشک، لی‌لی با گچ‌های رنگی بر زمین نم‌خورده‌ی حیاط و عروسک‌بازی‌هایمان، دنیایی ساده و بی‌ریا را برایم زنده می‌کرد.شب، همه گرد سفره‌ی مادربزرگ جمع شدیم. بوی برنج و خورش خونگی، صدای خنده‌ها و گرمای جمع خانوادگی، فضای خانه را به رؤیایی دل‌انگیز بدل کرده بود.اندک زمانی بعد، هنگام بازگشت فرا رسید. دوباره سوار همان اتوبوس قدیمی شدیم. پدرم پشت فرمان نشست، چراغ‌های زرد جاده در شیشه‌ها منعکس می‌شد و صدای آرام موتور، چون لالایی، فضای شب را پر کرده بود. چراغ‌های شهر کم‌کم از دور پدیدار می‌شدند. سرم را بر شانه‌ی مادرم نهادم و با صدای یکنواخت موتور، آرام در رؤیای کودکی فرو رفتم.مسافران شهر مقصد سوار شدند و در سکوت شب، اتوبوس با نوری ملایم به سوی شهر خودمان بازگشت.آن سفر کوتاه و آن اتوبوس‌های قدیمی پرخاطره، برای من زیباترین یادگار کودکی شد؛ سفری که هنوز، پس از سال‌ها، با نخستین بوی باران در ذهنم زنده می‌شود.آری... آن روزها حال‌و‌هوایی دیگر داشتند؛ بی‌هیاهوی تلفن‌های همراه، بی‌زرق‌وبرق مجازی، اما سرشار از عشق و صداقت. بازی‌ها ساده‌تر بود، خنده‌ها از دل برمی‌آمد و دل‌ها به هم نزدیک‌تر بودند.آری...آن روزها، همه‌چیز حسی دل‌پذیرتر داشت؛ ساده‌تر، صمیمی‌تر، و واقعی‌تر.یاد آن روزها به خیر...#دنده_عقب_با_اتو_ابزار#دنده_عقب_با_اتو_ابزارآیگینآیگینFri, 07 Nov 2025 22:39:55 +0330