https://virgool.ir/feed/@m_25265864من کبری صفاری؛ نویسنده نیستم اما گاهی با واژه ها گروهی می شویم و به دیدار بزرگان می رویم و در محضرشان جانی و معنایی دوباره می گیریم.fa2026-11-12 05:16:10https://files.virgool.ir/upload/users/925752/avatar/YRZW4L.jpeghttps://virgool.ir/@m_25265864https://virgool.ir/@m_25265864/آرامش-massrpkgctsgوقتی در عبور از مسیر زندگی، گاهی در گوشه ی خلوت خویش می نشینی و نگاهی از سر اندیشه، به آن چه که از ابتدای حیات بر تو گذشته، دقیق می شوی و در نهایت دشواری ها بخشی از نعمت ها و آسانی هایی را که خداوند به تو ارزانی داشته، بر می شماری و عطر خوشایند سپاسگزاری بر زبانت که نه، بلکه بر همه وجودت می نشیند، تو غرق در آرامشی.آن گاه که در عبور از تنگنای کوچه های باریک و تاریک سختی ها، فرشته ای پیدا می شود و به زلال نورانی توکل، جانی تازه به تو می بخشد، تو دوباره آرامش را تجربه می کنی.چون به کوهی از قدرت و اعتماد تکیه می دهی و به روحی از امید و بشارت زنده می شوی.به آن چه داری و نداری راضی باش و بدان که حتی در پس نداشته ها نیز، دارایی هایی ارزشمند پنهان است که معلم حکمت الهی در اکثر اوقات، با گذشت زمان از اسرار آن پرده بر می دارد؛ همچنان که اگر خوب بنگری، در ماورای هر زشتی، زیبایی و از پی هر ناخوشی، خوشی و در دل هر سختی آسانی است. تنها کافی است نگاهت را تغییر دهی و ما این مطلب را از وجود ستارگان بر گستره شب و از طلوع شکوهمند صبح بر تارک آسمان، آموخته ایم که به راستی دشواری ها تا ابد باقی نمی مانند.جهان با همه مظاهرش، بر آن است تا روح ما را با دست های نوازش گر خویش به آرامی و طمأنینه پیوند دهد، آسمان با رنگ آبی اش، با ماه و خورشیدش، با ستارگان درخشانش، با ابر هایش ...و باران با ترنم روح انگیز و قطرات نقره فامش، آن زمان که در کام تشنه زمین، آبی گوارا می شود و این بار هنرنمایی زمین با بیداری پر از ناز و کرشمه ی درختان و گیاهان و سبزه ها آغاز می شود. دانه ها و گل ها به مدد خمیازه ای، خاک را به کناری زده تا در تلألو آفتاب، حریر هزار رنگ و هزار نقش خویش را به نمایش بگذارند؛ آری همه چیز برای آدمی...لَختی کنار رودخانه ای می نشینی و عبور بی دغدغه ی آب را بر عرصه ی آن مرور می کنی، حتی اگر تخته سنگ های عظیم بر سر راهش باشند، همچنان به حرکت ادامه می دهد و این چنین درمی یابی که همه چیز در حال گذر است، چه نیک و چه بد دنیا. و آن چه که مهم است، شفافیت و درخشش توست در همه دوران.بهار، روزی همه زیبایی اش را برای قدوم پاییز، پر پر خواهد کرد. خورشید، با همه عظمتش به غروب فکر می کند و ماه و ستارگان به سو سوی روز در بامدادان می اندیشند؛ در همه ی لحظه های زندگی، مرگ موج می زند؛ در دل هر زندگی، مرگ و در دل هر مرگی، زندگی نهفته است و آن چه که زنده و پایدار حقیقی است، خداوند است و روح خدایی آدمی که برای خداست.بنابراین دل به زلف دنیا نبند و در بوستان یاد خدا، میزبان روح خویش باش.آن جا که لیوان آبی و یا استکان چایی، به دست لرزان پدر و مادری می دهی و غبار تنهایی را از چهره ی پر چین و چروکشان می زدایی...آنجا که در دل دریایی ات، هیچ کدورتی دوام نمی آورد و درس بخشندگی را بار ها و بار ها دوره می کنی...آنجا که همه ی بندگان را حاملان روح الهی می دانی و در صدد کشف و اثبات خوبی آنان هستی...آنجا که بی وقفه در هر جا و در حق هر کسی، بی توقع نیکی می کنی...آنجا که هوای ناپاک بدخواهی را به شمیم لبخندی، معطر می سازی، تو در همه ی این لحظه ها به نام و یاد خدا آرام گرفته ای....آرامش لزوما در کنار سفره های رنگین و مزین شده به انواع خوراکی ها و در خانه ها که چه عرض کنم، کاخ هایی پوشیده شده به حصار سخت تجملات، منزل نمی کند.آرامش احساس خوشایند و نابی است که می توان آن را زیر سقفی بالای سر، در جمع صمیصی خانواده، با غذایی ساده و قلب هایی آکنده از مهر، تجربه کرد.آرامش موسیقی دل آرامی است که اگر بخواهی حتی از لابه لای لایه های تو در توی گرفتاری ها و مشکلات، به گوش جانت دست می یابد و چشم هایت را بر همه اضطراب ها می بندد و جایی برای لبخند بر روی لب هایت باز می کند و دست در دست تو راهی خانه قلبت می شود و نگین شادمانی و رضایت را بر سردر آن می آویزد و این حس دلپذیر و موسیقی وصف ناشدنی، در پناه یاد خداوند که در نهایت اقتدار و عزت است و نیز دوری از همه ی امور ناشایست و ناخالصی ها، همچون بخل و حسد و بدخواهی و خیانت و ... از آنِ ما خواهد شد.آرامش یعنی امید یعقوب (ع) به بازگشت حضرت یوسف و ذکر گفتن یوسف (ع) در دل چاه و حضور ابراهیم (ع) در انبوه آتش و مطیع بودن اسماعیل (ع) در زیر تیغ و سکوت حضرت مریم در میان قومش و حضور آسیه در کاخ فرعون و مناجات پیامبر (ص) در غار حرا ء و "فزت و رب الکعبه" علی (ع) در مسجد کوفه و نماز حسین (ع) در ظهر عاشورا و " ما رأیت الا جمیلاً " زینب (س) در کاخ یزید و " انا الحق" حلاج بر چوبه دار.تفکر را در نظری دقیق به طبیعت و جسم و جان خویش ضرب می کنی و از توجه به حساب و کتابی که چونان رشته ای نامرئی همه عوامل و وقایع را به یکدیگر مربوط ساخته، می دانی که بخش عمده ای از آرامش ما، حاصل نظم در زندگی است و سعی می کنی در انجام همه امور منظم باشی.به گل های عطر آگین بوستان یا برگ های تک گلدانی که در منزل داری نگاه کن و سرسبزی و نشاط را و جوانه زدن را از آن ها بیاموز.بر ساحل دریا، روی شن ها یا کنار برکه ای در دور افتاده ترین روستا، پا برهنه راه برو، بگذار برهنگی ازتمامی رذایل را تجربه کنی.هنگام نزول باران و برف، لختی بدون چتر حاضر شو و اجازه بده غرق بوسه ی قطرات باران و دانه های برف شوی.پنجره را بگشا و برای پرندگان قدری خرده نانی و یا دانه ای بپاش و اگر جای پنجره در خانه خالی است؛ دریچه ی قلبت را باز کن و برای کبوتر دلت، دانه های امید و مهربانی و عشق بپاش و خود نظاره گر این جشن بزرگ بخشش باش.آرامش، همیشه در پس دارندگی و آسایش به وجود نمی آید؛ گاهی هم می توان با قهقهه ای از صمیم قلب، دیوار بلند فقر و نداری و هر ناهمواری را به تمسخر بگیری و آن را به دشتی هموار، مبدل سازی.می دانم سخت است اما باورکن محال نیست. این قهقهه نیرومند، عصاره ی تفکر به موقع، تلاش مستمر و توکل به خداست و این دست های نامرئی و معجزه گر امید است که در تمام مسیر تا پیروزی به همراه توست.آرامش می تواند آن قدر به تو نزدیک باشد و مدام برایت نغمه سرایی کند و یا آن قدر دور که همچون آرزوی محال در دوردست ها منزل گزیند؛ انتخاب با توست، این گنج نهفته در درونت را به شاه کلید کوشش و امید و خوبی باز کن و به همراه دیگران از آن بهره مند شودل بومدل بومSat, 01 Jan 2022 19:09:15 +0330https://virgool.ir/@m_25265864/هم-سخن-با-فاطمه-س-4-x1ph2fh6dfjjفاطمه جان؛تو همواره در آرزوی بهترین ها برای همگانی و مردم روزگار، سیاهه ناسپاسی را در قبال این همه مهربانی، هزاران بار دوره کرده اند و نخواستند تو را بفهمند اما تو همچنان برایشان دعای بی درنگی.ای همیشه در یاد علی و به یاد علی (ع)؛بگذار زنان و مادران ما میلاد نجابت معطر به بوی یاسِ تو را هر روز در ضمیرشان جشن بگیرند و خاطر افکارشان را که گاهی نزدیک است به بهانه نو شدن، زیر لایه های بی رحم تمدن و مدرن بودن و مد و ... له شود، به نگین فهم و درایت تو زینت بخشند.بگذار؛کبوتر خسته دلم با همه کوچکی و کودکی اش، گاه گاهی زیر سایبان مهربان و مانای یادت آرام بگیرد و در نسیم دریاییِ عنایتت بال و پری بشوید تا به دام پر از دانه فریب روزگار، گرفتار نیاید.روزگاری که با تمام قوا سعی می کند خوبی های تو و فرزندانت را در قعر چاه فراموشی پنهان دارد، غافل از این که ماه تابان، حریرِ نقره ای نامت را برای همیشه، تا ابد بر بلند ترین قله ی اعصار و تاریخ به اهتزاز در آورده و مهرِ جاویدت را، مهر در گرماگرم آغوش انوار طلایی خود محفوظ داشته و هر روز، بامدادان مسِ همه موجودات به کیمیای دوستی و مهرت، طلا می شود.و خداوند چه نیکو تداوم بودن همواره ات را و سبز ترین جلوه حضورت را در ظهور مهدی موعود (عج)، مقرر داشته.ای عزیز خدا؛ هستی ات هر روز و هر ساعت و هر ثانیه، در همه دوران متولد می شود و ای کاش ما در مرداب مرگ اندیشه ها و در بی خبری محض نمرده باشیم.من، این زن امروز که شاید هنر تدارک دیدن آشیان محبت را در دیروز زمان جا گذاشته، بیشتر از هر کسی به تو مجتاج ترم، بیا و آغوش دست مهربانت را که زینب (س) در آن می آرامید،با منِ کمترین قسمت کن.بیا و به واژه های ساکت سطر سطر زندگی ام، با یاسِ وجودت طراوتی دوباره ببخش.ببخشای ای روشن عشق، بر ما ببخشایبه پایان رسیدیم اما نکردیم آغازفرو ریخت پر ها، نکردیم پروازببخشای ای روشن عشق بر ماببخشای اگر صبح را ما به مهمانی کوچه دعوت نکردیمببخشای اگر روی پیراهن ما نشان عبور سحر نیستببخشای ما را، اگر از حضور فلق، روی فرق صنوبر خبر نیستنسیمی گیاه سحرگاه را، در کمندی فکنده ست و تا دشتِ بیداریش می کشاندو ما کمتر از آن نسیمیم!و آن سوی دیوار بیمیم.ببخشای ای روشن عشق بر ما!به پایان رسیدیم اما نکردیم آغازفرو ریخت پر ها نکردیم پرواز (شفیعی کدکنی)پایاندل بومدل بومThu, 03 Jun 2021 09:42:05 +0430https://virgool.ir/@m_25265864/هم-سخن-با-فاطمه-س-3-hkeyqlmrnh6nشاید پهلوی زخم دیده به جفای دشمن تو، باید یادآور دل های غم دیده به گناه ما باشد که دیر زمانی است در حسرت مرهم شفا بخش تو به سر می برد.شاید محسن شش ماهه ی سفر کرده تو باید یادآور شکستن سبوی نیکی های شصت ساله ما باشد.و بر این باورم، روزی که الماس درخشان وجودت، زینت بخش دامان مطهر خدیجه (س) شد، آمدی که تا ابد تا همیشه حضور بمانی و ابر های تیره گمراهی و جهل را به انوار پاک خویش هزار پاره کنی و اگر نبودی یا نباشی ، پس من کمترین اکنون با چه کسی به سخن نشسته ام؟ای عزیر ترین زن هر دو عالمتو سیر مائده های معرفت هفت آسمانی و من به عنوان زن ایستگاه امروز زمان، به غایت گرسنه ی طعام آسمانی حیا و نجابت توام.تو سیراب چشمه های جوشان محبت و ادب و تربیتی و من تشنه ی یک جرعه از آداب صحیح مادری ام.ای خدای فاطمه؛رخت های ناهمگون سردرگمی، بر تن اعمالم زار می زند. بیا و به لطف خویش دیبای تشخیص را بر من بپوشان تا بدانم و بشناسم؛ آنجا که باید باشم یا نباشم کجاست؟ راه کدام است و بیراهه کدام؟ رفیق موافقی که در عبور از این پل خاکی بتواند همه دلواپسی هایم را پر پر کند و جوانه های امید و اطمینان را در قلبم بکارد، کیست.خدای من؛مرا به کاخ تقوا و پرهیزکاری ات مهمان نما تا در تماشاگه راز، ویرانی نقاب های موجه نشسته بر چهره کریه دیو سیرتان را به تماشا بنشینم و دست در دست ایمان به تو ، از این دنیای وانفسا جان سالم به در برم.فاطمه جان؛وقتی گلگونه صورت نیلی شده ات، مظلومیت تو را بر بلندای تاریخ فریاد می زند، رنگین کمان زیبای گفتار و رفتارت نیز در آسمان هفتم، فرشتگان آسمان و زمینیان فرشته گون را به وجد می آورد.رنگ رنگ شدن دلم را و خاطرم را به رنگ مهربان الهی جلا بخش و بگذار گفتار و کردارم در آغوش گرم گفتار و کردار تو رشد کند و همه لحظه های عمرم شاگرد مکتب عالی مرتبه علی (ع) باشد.بگذار دست مهربان مادری ات بر سر فرزندانم به ناز بنشیند و برای آنان تمامیت پاکی را به ارمغان آورد و آفتاب دیانت ناب محمدی (ص)، فارغ از هر گونه تبصره و حاشیه ای که پیروان جاهل یا نا اهلان آگاه بر آن افزوده اند، بر قلبشان نور بپاشد.ادامه دارد...دل بومدل بومSat, 29 May 2021 19:18:35 +0430https://virgool.ir/@m_25265864/هم-سخن-با-فاطمه-س-2-gtcbecbzmgu0بر صورت آتشین افکارم قطره ای از آب کوثر بپاش تا به سوی دریای هدایت و معرفت رهنمون شود و کبوتر تشنه احساسم را به زلال باران اندیشه نبوی و رفتار علوی، در آسمانی از الطاف خداوندی مهمان کن و قلمم را خود فرمان ده تا بر سطر سطرِ دیباچه زندگی، جز با الفبای حقیقت و صداقت کلامی ننگارد.فاطمه جان؛تو اجازه بودن آسمان و زمین و همه موجوداتی، پس چگونه می شود که نباشی...و این منم که گوهر هستی ام، زیر خروار ها خاک نافرمانی و سرکشی مدفون شده و نیستی نزدیک است بر جانم مستولی شود.من با همه توان باقی مانده ام می خوانمت تا در هوای همیشه بهار یادت نفسی تازه کنم و برای التیام زخم شلاق های دیو هوا و هوس که هر روز با طرحی و رنگی نو بر جانم می نشیند، با همه وجود می خواهمت تا معصومیت از دست رفته ضمیرم را با دم مسیحایی ات، به من بازگردانی.فاطمه جان؛من همین حالا، از پس قرن ها فاصله صدای گرم مناجاتت را که بر عرصه ی هنوز تا ابد، برای همه عالمیان طنین انداز است، می شنوم که برایم دعا می کنی، برای خوب بودن و خوب ماندنم.و همین دست مهربان دعای توست که دست های خسته و پر از نیازم را در گلستان سجاده به سوی خداوند تا ملکوت بی انتها می گشاید.گاهی که کبوتر دلم، بی مقدمه در آسمان عطر آگین بقیع،در آرزوی یافتن آخرین جایگاه دنیایی تو به پرواز در می آید، بر فراز بال و پر زدن های سرشار از خستگی، ندای همای سر افراز آگاهی را به گوش جان می شنوم که شاید ناپیدایی قبر تو، نشانه آشکاری باشد بر پیدایی جاودانه مسیر روشنی که تو برای همه آدمیان ترسیم نموده ای.شاهراهی که روشنایش، وام دار نامِ نامی محمد (ص) است و اختران تابناک امامت، راهگشا و هدایتگر رهگذاران آنند.شاید بیشتر از آن که باید در ایام فاطمیه به خاطر نبودنت، نبودن جسمت بگرییم، باید به خاطر بودن مروارید های معارف در صحیفه سخنانت بلند بلند بخندیم.شاید...ادامه دارددل بومدل بومTue, 25 May 2021 21:07:29 +0430https://virgool.ir/@m_25265864/هم-سخن-با-فاطمه-س-1-xezqxkq4uydoای ماهتاب نجیب محفل ملکوتی عرش نشینان که به ناگاه حضور سبزت بر سیاهی دلم، نقره های نور می پاشد.ای صبور همیشه حاضر که همه دلتنگی هایم را بر سفره ی مهربان یادت مهمان کردی.ای تندیس قدسی ایثار و انفاق بر تن، خوشا به حال تهیدستی که بوی پیرهنت، مشام جانش را سرمست همه خوبی ها نمود.ای دردانه پدر که در گرمای آفتاب نگاهت، زمهریر غم های رسول خدا(ص) ذوب می شد و کلام تاریخی و ماندگار ام ابیها بر زبانش جاری می شد.ای شعر بلند همدلی که سکوت علی (ع) را در دیوان فهیم و خواندنی قلب رنجورت برای تمامی اعصار فریاد زدی و لحظه لحظه قافیه زندگی کوتاهت با علی را به عطر عشق، معطر و جاودانه ساختی.ای که شکوه بارش مهربانی و دوستی مادرانه ات را، شانه برای گیسوان زینب(س)، روایت گر است.ای معلم بی ادعایی که از گهواره دامان پرمهرت که بر اقیانوسی از تعلیم و تربیت بنا شده، حسن (ع) را ایستاده بر قله های رفیع نیکویی و حُسن و کرامت، و حسین (ع) را آرمیده در لابه لای گل های خوش بوی بوستان ملکوتی شهادت، به نیکی می توان به نظاره نشست.ای عزیز ترین؛ از کنار سجاده ام ،از این زمین خاکی و در گرماگرم برق هر دانه تسبیح که چراغ خانه دست هایم می شد، غنچه ی نام تو در دلم خندید و تو چشم های ترم را به قدوم مبارکت صفا بخشیدی.تو همین حالا در همه زوایای اکنون، آن قدر هستی که صدای آرامِ نفس نفسِ بودنت، جایی برای نبودنت باقی نمی گذارد.ادامه دارد...دل بومدل بومMon, 24 May 2021 20:06:28 +0430