https://virgool.ir/feed/@m_25128803fa2026-11-12 08:48:51https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_25128803https://virgool.ir/@m_25128803/چشمان-منتظر-e9p4gezjqigzپشت پنجره باران زده نشسته ام. قطره های باران یک به یک سر می خورند روی شیشه و گاه به هم می چسبند. بزرگتر می شوند و سرعت شان بیشتر. همینطور چشم دوخته ام به کوچه. آن پیچی که تو همیشه از آن سمت می آمدی و با خود می گفتم همین الان است که سایه ات می افتد روی موزاییک های کف پیاده رو. من از همان سایه می شناختمت. می فهمیدم که تویی و با دیدن اش دلم غنج می زد، از همان هایی که وقتی توی جاده می رفتیم و می رسیدیم به سربالا، سرپایینی ها، به تو می گفتم کمی آرامتر و تو یکهویی پایت را روی پدال گاز فشار می دادی و من با خنده جیغ می کشیدم و می گفتم وااای مامان. تو هم خنده ات می رفت به هوا. باز جیغ می کشیدم نکن، می زدی زیر خنده و می گفتی کیف می کنم، باز هم صدایم کن. وقتی صدایم می کنی تازه شیرین می شوی.امروز از صبح همینطور می بارد، می بارد، می بارد. شره آب توی ناودانی قطع نمی شود و حلبی های لبه پنجره پشت هم ضرب گرفته اند، من هم همینطور با آنها زمزمه می کنم و گونه هایم را پاک می کنم. می گویم حالاست که سروکله ات پیدا بشود. حواسم پرت است که آسمان ابری است. می بارد و سایه ای نیست. انگار همین دیروز بود. سر همان پیچ دست تکان دادی. کوله پشتی ات را روی شانه چرخاندی، یک بوسه کف دستت فوت کردی به جایی که من نشسته بودم و نگاهت می کردم. حواست نبود پنجره بسته است و بوسه ات یخ زد. جای اش ماند روی شیشه، لیز خورد روی حلبی درگاه و افتاد روی زمین و شکست. من از اینجا جنب نمی خورم تا هوا آفتابی شود، اول سایه ات سروکله اش پیدا شود و بعد خودت. مثل جرقه های چوبهای روی آتش به هوا بپرم و امیدم نسوخته، جان بگیرد. منتظرت می مانم. همین جا. پشت همین پنجره. آفتاب رفت، باران آمد، برگها زرد شدند، برف آمد، پنجره یخ زد و آب دماغ اش قندیل شد، شکوفه ها حتما باز می شوند. m_25128803m_25128803Fri, 15 Dec 2023 20:05:45 +0330