https://virgool.ir/feed/@m_24964258fa2026-11-11 07:10:25https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_24964258https://virgool.ir/@m_24964258/اما-او-باران-را-دوست-داشت-we5qaobc5vf5نیکا و راز آزمایشگاه بارانیباران، بی‌وقفه بر شیشه‌ها می‌کوبید. صدای شرشر قطره‌ها انگار تمام دنیا را در خودش خفه کرده بود. هواشناسی هشدار داده بود که خطر سیل وجود دارد، اما برای نیکا، نه ساله و هیجان‌زده، فقط یک چیز مهم بود: امروز اردو بود.صدای مادرش با عجله از پایین خانه پیچید:ـ نیکا؟ بیداری؟ از مدرسه زنگ زدن، گفتن برنامه اردو هنوز لغو نشده!نیکا مثل فنر از جا پرید. پرده‌های اتاق را کنار زد و به باران نگاه کرد. دلش پر از هیجان شد. سریع لباس بارانی‌اش را پوشید و با مادرش راهی مدرسه شد.در مدرسه فقط چهارده نفر آمده بودند. هوا سرد بود و باران ریز می‌بارید. بچه‌ها سوار اتوبوس شدند و به سمت آزمایشگاه آموزشی شهر رفتند.نیم‌ساعت از بازدید می‌گذشت. بچه‌ها با کنجکاوی بین وسایل و حیوانات آزمایشی می‌چرخیدند. اما نیکا ناپدید شده بود.نیکا در حیاط پشتی بود. چشمش به کلاه گمشده‌اش افتاده بود—همان که یادگار مادربزرگش بود. کلاه در دست پسربچه‌ای بود که هیچ‌کس او را نمی‌شناخت. نیکا بی‌درنگ دنبالش رفت. پسربچه وارد یک کوچه‌باغ باریک و مه‌گرفته شد. نیکا تعجب کرد. مگر حیاط پشتی این‌قدر بزرگ بود؟اما وقتی رسید، پسربچه رفته بود. فقط کلاه، خیس و چسبیده به زمین، باقی مانده بود.نیکا خواست کلاه را بردارد که چیزی زیر آن دید: یک موش آزمایشگاهی... بی‌سر.خون، باران را قرمز کرده بود. نیکا نفسش را حبس کرد. ناگهان صدای رعد عظیمی آسمان را شکافت. قطرات باران سنگین‌تر شدند. نیکا کلاه را برداشت و با وحشت برگشت تا از کوچه خارج شود.اما راه خروج بسته شده بود... با گربه‌ای سفید، زخمی، که داشت دست خون‌آلودش را لیس می‌زد.نیکا خشکش زد. خون روی زمین، از خودش بود، نه از موش. یعنی گربه موش را نخورده بود. پس...او به دویدن افتاد. از کوچه فرار کرد، به سمت آزمایشگاه برگشت و با نفس‌نفس‌زدن، در را باز کرد. آزمایشگاه خالی بود. هیچ‌کس نبود. سکوتی سنگین در فضا موج می‌زد.چشمش به راهروی روبه‌رو افتاد. همان‌جا بود که سر موش را دید؛ مثل یک سایه‌ی هولناک، روی زمین افتاده.جیغ زد.در باز شد و معلم با هراسی از راه رسید.ـ نیکا؟ کجا بودی؟ چی شده؟ چرا جیغ زدی؟ حالت خوبه؟نیکا با چشمان خیس، سر را نشان داد و گفت:ـ اون... اون بچه... موش... سرش... اونجا بود...اما وقتی برگشت تا سر را نشان بدهد، چیزی نبود. فقط زمین خیس و ساکت.نیکا گفت:ـ باید بریم حیاط پشتی! اونجا بود! کلاه اونجا افتاده بود!معلم، مردد اما نگران، همراهش رفت.اما حالا... هیچ کوچه‌ای نبود. فقط دیواری ساده و خیس.باران شدیدتر می‌شد. معلم، خسته و گیج، گفت:ـ نیکا، لطفاً برگردیم. اونجا چیزی نیست.نیکا پافشاری کرد، اما مجبور شدند به آزمایشگاه برگردند. معلم دنبال کیفش رفت و نیکا، در دلش سعی می‌کرد به خودش بقبولاند که شاید همه‌اش توهم بوده.اما وقتی چشمش به شیشه‌ی بزرگ آزمایشگاهی افتاد... قلبش ایستاد.اول دو موش آنجا بودند.حالا فقط یکی مانده بود.....کیانا مالکیکیانا مالکیFri, 11 Apr 2025 18:14:15 +0330