https://virgool.ir/feed/@m_249129شاید یک نویسنده.fa2026-11-11 04:20:34https://files.virgool.ir/upload/users/320857/avatar/faD2Kj.pnghttps://virgool.ir/@m_249129https://virgool.ir/@m_249129/نامه-ها-ifvbisnqitko| به تو نامه می‌نویسم | این روزها کمی بیشتر از قبل دوستم داشته باش. به اندازه غم‌های کوچک و بزرگ زندگی ام دوستم داشته باش. به تعداد آدم‌هایی که هیچ وقت دوستم نداشته‌ اند، دوستم داشته باش. برای رویاهایی که در کودکی‌هایم کنارشان قد می‌کشیدم، برای شوقی که در کلاس‌های ادبیات داشتم، برای احساسات زیادی که به زبان نمی‌آوردم و تنها بخشی‌ شان را می‌نوشتم و برای تمام شعرهای عاشقانه‌ جهان که حین خواندن شان تو را تصور می‌کردم دوستم داشته باش. مهم نیست که اکنون چند کیلومتر از من دوری و از آخرین باری که دیدمت یک سال و چند ماه گذشته است. برای من مهم این است که بدانم هنوز دوستم داری. که بدانم هنوز شب‌ها قبل از خواب به من فکر می‌کنی و هر روز صبح اولین چیزی که فکرت را پر می‌کند من باشم. برای من مهم این است که بدانم تا همیشه قرار است توسط تو دوست داشته شوم. آخر نمی‌دانی که این روزها چگونه می‌گذرند، نمی‌دانی که در طول روز چند بار کم می‌آورم و به تسلیم شدن نزدیک می‌شوم. تو که از لبخند‌های مصنوعی ام خبر نداری و چشم‌های غمگینم را خیلی وقت است ندیده‌ای. نمی‌دانم در آسمان شهر تو این روزها چه می‌گذرد اما اگر ابرهای سیاه آسمان را دیدی کمی بیشتر دوستشان داشته باش. آن ابرهای سیاه با تو غریبه نیستند. آنها از چشمانم پر کشیده اند و این همه راه آمده‌اند تا خبری از من برایت بیاورند. تو را به خدا کمی بیشتر دوستشان داشته باش.#الف_نونElnaz | الف نونElnaz | الف نونFri, 09 Jul 2021 15:06:02 +0430https://virgool.ir/@m_249129/عادت-owe475a7o4jrما که آدم‌های تنها‌ی این سیاره بودیم عادت کردن را خوب یاد گرفته بودیم. از همان کودکی به تمام نبودن‌ها عادت کردیم. به ندیدن مادر در نیمی از روز عادت کردیم. به نداشتن پدر در سال‌های جنگ و خونریزی عادت کردیم. به از دست دادن عروسک‌های رنگی رنگی‌مان عادت کردیم. بزرگ شدیم و به تنهایی‌های یک نفره عادت کردیم. جوان که شدیم به گم کردن آرزوهایمان عادت کردیم. یک روز به خودمان آمدیم و دیدیم عاشق شده‌ایم. عاشقی بلد نبودیم و حتی به عشق نیز عادت کردیم. آنقدر در عادت‌هایمان غرق شده بودیم که همه چیز تکراری به نظر می‌رسید. کم کم موهای سفیدمان را در آینه دیدیم و تعجب نکردیم. چین و چروک‌های صورتمان را دیدیم و نگران نشدیم. لرزش دست‌هایمان را احساس کردیم اما کاری نکردیم. یک روز در یکی از عصرهای پاییز در خانه نشسته بودیم که زنگ در به صدا در آمد. مرگ پشت در منتظر ما بود. نترسیدیم و در را به روی‌اش باز کردیم چرا که ما سال‌ها به زنده بودن و زندگی نکردن عادت کرده بودیم و حالا منتظر مرحله‌ی بعدی‌ بودیم تا به آن عادت کنیم. می‌خواستیم ببینیم که چگونه می‌توان به زنده نبودن عادت کرد.#الف_نونElnaz | الف نونElnaz | الف نونSat, 17 Oct 2020 12:23:09 +0330