https://virgool.ir/feed/@m_24862216دانش آموخته دانشگاه تهران _ مدرس ریاضیات _ نویسندهfa2026-11-11 23:44:04https://files.virgool.ir/upload/users/773710/avatar/1mE1I5.jpghttps://virgool.ir/@m_24862216https://virgool.ir/@m_24862216/زبان-اخلاق-غریزه-تخیل-تجربه-کودکی-wvvaibxl7bfpسلام اقای متانویای عزیز امیدوارم که حالت خوب باشه امروز که با هم صحبت کردیم خیلی حالم بهتر شد حین صحبت کردن با تو به فهم جدیدی رسیدم و اون اینه که تا قبل از تو ، تجربه ی زندگی و لمس واقعیت ها را از نگاه شخصی خودم فراموش کرده بودم ؛ با وجود این همه سرو صدا و فضای مجازی و تبلیغات ، جهت دنبال کردن گله وار همدیگر ، فهم و درک عمیق این مسئله ، رضایت درونی برای من به همراه داشت . در مورد مسائل متفاوت صحبت کردیم و من میخوام که اونارو یادداشت کنم چون از نظرم ، دستمون و روی مفاهیم مهم و عمیقی از زندگی گذاشته بودیم که فشار دادن دکمه های هر کدوم میتونه جهت حرکتمون و تغییر بده .از قدرت تخیل گفتیم که از نظرم یکی از دلایل مهمی که ارتباط مارو پایدار نگه داشته ؛ ورود تو به تخیل های گاه و بیگاه من بود که به قول خودت با پای پیاده به آن وارد شدی . از ارتباط رنگ ها و بوها و صداها با خاطرات و پیوندش با عواطف و احساسات گفتیم که در جست و جوی زمان از دست رفته ی پروست و مثال زدی ؛ یاد آن روز افتادم که چطور حضور واقعی تو ، عواطف و احساساتی را ایجاد کرد که به یاد بوی میوه ی " به " گذشته افتادم و به آن باغ ، همراه پدر ، سفری دوباره کردم . از اخلاق و غریزه صحبت کردیم که مثل همیشه غریزه میدان دار تر و اصیل تر مینمود خصوصا در تعریف فیلم گرسنه ۲۰۲۳ که برای بدست آوردن هرچیزی و خاص بودن در این دنیا باید دست به انتخاب بزنیم که بهای پیروزی در هدف ،گروگان بودن روح مان در اعمال غیراخلاقیمان خواهد بود. در حال حاضر در بیشتر مواقع ، انتخاب میان اخلاق و غریزه برای من چالشی شده است که به انجماد فکری و عدم واکنش منجر می شود که این به نوبه ی خود ، اضطراب بی کفایتی و اضطراب ناکامی به دنبال داشته است . هم اکنون مرغ شب میخواند و صدایش یادآور توست .میپرسی چرا ؟ چون هر وقت میخواند به تو میگفتم . راستی اقای متانویا دو سوال مهم از نوع" چرا"های ساده و مهمِ خودت ، اینکه چرا می گوییم ؟ چرا مینویسیم ؟ من که میگویم منشا آن از حس تنهایی می آید ما میگوییم تا صدایمان شنیده شود و مینویسیم تا خوانده شویم ‌.هر گفتنی شنونده ای میطلبد و هر نوشتنی خواننده ای . وقتی کسی صدایم را میشنود یا نوشته ام را میخواند از احساس فقدان و تنهایی وجودی ام کاسته می شود . میخوانی و میبینی آقای متانویا گفتم که "نوشتن فقط موقع نوشتن آغاز میشه "که البته با نوشتن این متن و تجربه ی هم اکنونی من در این مورد نمیشه گفت که کامل همونه . بخشی از صحبت ما در مورد همین بود که آیا اصالت با گفتنه یا نوشتن ؟ و آیا نوشته خودش صحبت میکنه ؟یا منی که اونو نوشتم؟ الان کدوم صحبت میکنیم من یا او ؟ از نظر من "گفتن" یاغی و غیرقابل پیشبینیه و کلمات مثل بدن ماهی از زبان ادم سر میخوره و میره اما همون کلمات گاهی یا بیشتر اوقات لباسی بر تن حقیقت میکنه یا شاید هم حقیقتی و میگه که ما خودمون هم از اون بی خبریم . اینو در جایگاه یک گوینده میگم . در مقام یک نویسنده اما کلمات انگار در قفس یا حیاط ما منتظر نوبت و انتخاب هستن. در اینکه آیا کلمات در" نوشتن" خودِ نفس "حقیقت" را می نمایانند یا لباسی زیبا و اندازه به تن آن می کنند یا حقیقت" دیگری " را نشان می دهند که باز ، ما خود هم از اون بی خبریم ؟ البته گاهی از همین گفتن ها و نوشتن ها ، مثل هم اکنون بعد از گفتن آن در مقام نویسنده و خواندن همین متن در مقام خواننده ، به کلمات و حقیقت تازه ای رسیدم . آقای متانویاام در گفتن راحت می شود بین صحبت ها گسست ایجاد کرد که البته گسست ها عمدی نخواهد بود اما اینجا با بازخوانی متن ، امکان گسست و از مکانی به مکان دیگر رفتن ،کم می شود . اکنون زمان بازخوانی متن است پس برمیگردم به خواندن آن و بعد ادامه اش را مینویسم . نیشتمان یعقوبینیشتمان یعقوبیTue, 06 Jun 2023 00:39:35 +0330https://virgool.ir/@m_24862216/progress-پیشرفت-rnebrplvptpsمسئول آموزشگاه امروز باهام تماس گرفت و گفت : اگه میشه امروز بیا آموزشگاه در مورد مسئله ای صحبت کنیم موافقت کردم و ساعت چار بعد از ظهر به سمت آموزشگاه رفتم . هوا گرم بود ولی آزار دهنده نبود . به اونجا که رسیدم با منشی در مورد گل ها صحبت کردیم و بعد به سمت استعدادها کشیده شد به اون گفتم که در مدیریت آدم توانمندیه و میتونه برای ارشد یک رشته ی مدیریتی خوب انتخاب کنه ، نمیدونم این موضوع چطوری به ذهنم خطور کرد . فکر کنم منشاش به ماژیک ها برمیگشت هر وقت برای آموزش ، ماژیک میخواستم میگفت ؛ خانوم یعقوبی یک مشکی و قرمز ، جلسه قبل تحویل گرفتید و تحویل ندادید . این که با استدلال به همین جمله در کسی ، توان مدیریت ببینی کمی عجیب به نظر میرسه حین صحبت ها به قفسه ی کتاب ها نگاهی انداختم و متوجه شدم که تعداد زیادی از منابع آزمون تیرماهم توی قفسه ها جا خوش کردن و خاک می خورن توی ذهنم اونارو برمیداشتم و ورق میزدم که متوجه شدم رسم ادب و به جا نیاوردم و منشی داره باهام صحبت میکنه به خودم اومدم و بدون اینکه یادم بیاد در مورد چه چیزی صحبت می کردیم حرف هاشو تایید کردم که صدای مردونه ای در سالن پیچید . مسئول آموزشگاه بود وارد شد و از دیر اومدنش عذرخواهی کرد کنار میز دورهمی رفتم و منتظر شدم تا بیاد . وقتی نشست در مورد آموزش زبان کردی بحث کرد و گفت ؛ اگه میشه در حوزه ی آموزش زبان کردی به صورت مجازی بهمون کمک کن و فعالیت صفحه ی مجازی و به عهده بگیر . منم گفتم ؛ کار فرهنگی خوبیه و موافقت کردم . در راه برگشت یادم اومد که دیشب خواب بدی دیدم فریاد زده بودم و فیلیپ طبق معمول از خواب بیدارم کرده بود ولی یادم نمیومد که چه خوابی دیدم فقط چهره ی پریشان خواهر بزرگم و یادم اومد . فیلیپ به خواب های آشفته من عادت کرده و با بیدار کردنم به اون ها پایان میده و من از این بابت همیشه قلبن ازون ممنون میشم . به خونه که رسیدم خودم و لباس هامو شستم و بعد نشستم و تلگرامم و چک کردم که حس کردم چشمام سنگین شده از دوتا بالشتی که پشتم بود ، یکیشون و با چشم خوابالو برداشتم و توی حوله م خوابم بردبا حس درد شکم از خواب بیدار شدم ‌، حس بیداری آمیخته با حس پوچی . شبیه همون احساسی بود که وقتی شبانه روزی بودم و مدرسه تعطیل بود و شبانه روزی ، خلوت ، داشتم . حس عمیق تنهایی و سکوت وحشتناک زمان . یادم میاد هر وقت این حس میومد ، میرفتم جلوی پنجره ی اتاق و به ستاره بزرگ نگاه می کردم و فکر میکردم که اون هم چشم داره و من و میبینه . پنجره ش شبیه پنجره های زندان بود میله های آهنی بزرگی داشت چیزی که مسئله م شده بود این بود که " الان توی زیرزمینی هستم که آسمون رو هم نمیتونم ببینم خونه م دقیقا روبروی همون مکان شبانه روزیه با دو متر عمیق‌تر زیر زمین ، وسط شهر ، پنجره ها روی پیاده رو و آلودگی صوتی ماشینی و آدم ها ." آدم ها وقتی از پیاده رو رد میشن حرف هاشون رو میشنوم گاهی فحش های رکیک ، گاهی آواز میخونن گاهی بچه های مدرسه ای دسته جمعی رد میشن و در مورد امتحانا شون میگن گاهی نوجوان ها از شکست عشقی شون تعریف میکنند گاهی تف میندازن صدای جروبحث زوج ها صدای آه و ناله ی مریض هایی که جلوی مطب دکتر دلفانی صف بستن صدای شکایت کردن از گرونی ها صدای خالی کردن سطل بزرگ آشغال شهر . یاد واژه ی پیشرفت افتادم از وقتی که مدرسه رفتم همیشه با خودم فکر میکردم که همراه با بزرگ شدن ، اسم آدم ها هم عوض میشه یعنی همون طور که از کلاس اول به کلاس دوم میری وافتخار می کنی که یک قدم‌جلوتر رفتی ، اسمت هم پیشرفت میکنه و اسم فاخر تری روت میزارن یادم اومد که من با پیشرفت و جلو آمدن هیچ تغییری نکردم ینی نه تنها اسمم عوض نشد حسم هم عوض نشد و تازه ستاره مو هم از دست دادم و دو متر از زمین هم پایین تر . پس چطوری می تونم به بچه ها پیشرفت و آموزش بدم ؟؟ " اگه به اونها بگم که با پیشرفت تنها ستاره شون رو هم از دست میدن و چند متر هم پایین تر میرن اونا دیگه آموزشگاه نمیان و با نیومدنشون عمق زیرزمینی من هم بیشتر میشه "این و به دوستم پیام گفتم و اون در جواب گفت ؛《 مثل بقیه که نگفتن 》من: 《 اگه بگم چی میشه 》پیام: 《 نمیدونم 》من : 《 باید به اونا دروغ بگم تا بتونم خونه مو عوض کنم و بیام بالاتر اگرنه نمیتونم ستاره مو دوباره ببینم 》پیام :《 مثل معلمای خودت 》 من :《 چرا من باید تاوانشو بدم 'تاریکی زیرزمینیِ حقیقت و نمیخوام 》پیام : 《 خب آره اون قشنگ نیست 》....نیشتمان یعقوبینیشتمان یعقوبیWed, 22 Jun 2022 03:08:42 +0430https://virgool.ir/@m_24862216/سال-دوم-قرنی-نو-vqcvpixq1mbgپنجمین روز از سال دوم قرن جدید گذشته است. صدای ماشین ها از خیابان به گوش می رسد در کوچه ی جلویی، مرد بیمار طبق معمول سرفه میکند و عفونت های گلویش را تف میکند. در ماشینش را درهم میکوبد و دوباره می بندد، باز در هم می کوبد، ماشین را روشن میکند و سرفه ای دیگر، با اخرین تخلیه ی عفونت گلوی مرد، صدای مهیب ماشینی از خیابان، دلم را لرزه در می اورد، فیلیپ مردمک چشمانش از از پشت پلکش به نشانه ی بیداری میچرخاند. زمین زیرم می لرزد. صدای روشن شدن ماشین همسایه ی پایین به گوش می رسد همراه موسیقی شاد. پایش روی پدال گاز است، گاز میدهد و گاز می دهد در تصورم فرمان را میچرخاند و آرام به سمت بلوار حرکت می کند اما به نظر می رسد منتظر کسی باشد صدای موسیقی بلند تر میشود و بلندتر، اندکی کم میشود، چشم هایم سوز می زند و درد میگیرد، موتوری از خیابان میگذرد، صدای ماشین ها یکی پس از دیگری، صدای گنجشک های بهاری آمیخته ی آنهاست. به نظر می رسد آرامتر شده باشم. موتوری از فرق سرم گذشت. گاز میدهد و گاز میدهد موسیقی شاد بلندتر تصور میکنم آرام به سمت بلوار حرکت می کند او منتظر کسی است. نفس عمیقی می کشم. معده ام می سوزد انگار شعله ای در آن روشن است و تصویر اسهال آبکی زرد رنگ. موسیقی شاد همچنان یکنواخت، فیلیپ پایش را به بخاری میکوبد، کتری رویش میلرزد و انعکاس صدایش آرام آرام کم تر میشود ، آهنگ تکرار می شود. آب تهوع از زیر زبانم نشت می کند، قورتش می دهم. خودکار دستم شل شده و دستانم کج. اهنگ تکراری بلندتر، کوتاه تر میشود. زوزه ی ماشین دیگری هم می اید تصور می کنم نیسان آبی باشد وقتی از شیب بالا می رود و دنده عوض میکند اما.... صدای باز شدن در ماشین بسته شدنش اهنگ بلند تر، باز شدن در صدای اهنگ بلند تر از قبل طبل آن را ذهنم می کوبد صدای جیریک جیریک گنجشک ها تصاویر شبانه روزی را به خاطرم می آورند تصاویری آمیخته با حسی تجربه شده آهنگ تغییر میکند شعله ی معده حرکت می کند راهش باریکتر شد قدرتش بیشتر شد میسوزاند حرکت میکند.... آهنگ بلند تر میشود صدای باز شدن در بسته شدن در صدا هایی نامفهموم بسته شدن جعبه عقب ماشین پایش روی پدال گاز است تا اخر گاز میدهد، نفس، دوباره گاز، فشاار شعله، گر میگیرد تصور میکنم فرمان را میچرخاند و به سمت بلوار با گاز حرکت می کند صدای اهنگ به شادی عروس و دوماد دست بزنید( وه شایی بوک و زاوا چه پله لیده ن) صدای نا مفهوم دسته جمعی نر و ماده ها بوق میزند کمربند من و اوردی؟ صدای تایید زنی که تصور می کنم دهانش کوچک و تنش چاق باشد صدای دسته جمعی پرستو ها تصاویر حیاط بدون درخت شبانه روزی که امدن پرستو ها و گنجشک ها ندای بهار را می اوردند شعله ی آتش حرکت نمیکند ایستاده است با تمام قدرت میسوزاند پاهایش پدال گاز را تا اخر فشار می دهد بالا می اورد فشار ی دوباره صدای بسته شدن در و حرکت کفش پاشنه بلند و بسته شدن در ماشین جیغ جیغ پرستو ها امیخته ی گاز آرام میرود بدون تصور من از چرخاندن فرمانش و حرکت به سمت بلوار یکی از گوش هایم خارش میگیرد تصور میکنم در ان قطره میریزم. اب تهوعی دیگر ترشح میشود قورتش میدهم پرنده ی صبح میخواند ان اشناست، جغد صبح است قطره فایده ندارد باید دستمال را بردارم ان را لوله کنم و در گوشم فرو کنم و بچرخانمش و بچرخانمش و تکانش دهم شعله به لوله ی اخر رسیده است هوا روشن تر شد روزی دیگر تصور می کنم نانوا اکنون دستگاه نانوایی را روشن میکند...نیشتمان یعقوبینیشتمان یعقوبیMon, 04 Apr 2022 15:07:29 +0430https://virgool.ir/@m_24862216/روز-معلم-vclv2adi7fpyبه نام معلم از معلم تا........ معلمهرسال با فرا رسیدن ۱۲ اردیبهشت و روز معلم، عینیتی به نام معلم در ذهن من نقش میبندد که ناخوداگاه همه ی معلم های دوران تحصیلیم در ذهنم یادآوری میشوند. در این سالها، بارها، قلم به دست گرفتم تا جوهری از ان را برای محرک سازنده ی اصلیش بنویسم اما دریغا، هربار که قلم به دست گرفتم دستانم لرزید و زبان اندیشه ام به سکوت تلخ زبان کودکی ام گرایید. آنجا که سکوت تنها پناهگاهم شد تا مرا از چنگال سرزنش های بی امان توده ها در امان نگاه دارددوران ابتدایی ام همان دوران طلایی که برای اولین بار قلم به دستت میدهند تا بیاموزی و نوشتن آغاز کنی با معلمی دلسوز و مشفق شروع شد که تا چندسال پیاپی اگاهی و خردم را روشن ساخت و من هر سال نسبت به سال قبل شمع دانشم فربه تر و درخشنده تر میشد.بعد از آن سالهای درخشان با آمدن معلمی در سال پنجم ابتدایی اموخته هایم رو به افول نهاد و معلم در مقام افروزنده ی چراغ علم، جایش را به بولهوسی داد که در تاریکی مطلق با دستان خونینش، نخ و سوزنی به دست گرفت و زبان اندیشه ام را به کام کودکی ام دوخت. هیس...دخترها فریاد نمیزنند...!! امروز این سکوت را به نام ان معلمی میشکنم که با مشعلی از خرد و اندیشه پیامبر گونه در من افروخت که طغیان گر و شورش افرین باشم.او معلمی بود و هست که ابدیت و ازلیت علم و آگاهی رادر سکان ذهن و اندیشه ام روشن ساخت، که هیچکس را یارای خاموشی آن نیست. آن زمان که چشمانم به تاریکی مطلق عادت کرده بود او دستانم را گرفت و آهسته آهسته چشمانم را با روشنایی آشنا کرد، به حدی به تاریکی مطلق عادت کرده بودم که میزان کم نور برایم بسیار دردناک بود و او صبورانه کنارم ایستاد تا دیدگانم باز شود، کنار او چشمانم به دنیا باز شد و توانستم برای اولین بار جهان پر رمز و راز را ببینم. جهانی پر از پرسش و چرا؟ یادم می اید اولین پاسخ چرا و پرسش بنیادینم را از وی خواستم که اینجا کجاست و چرا هستیم؟ او سکوت کرد و انگشتانش را به سمتی نشانه رفت که سیرش راهی به من نشان میداد که به کتابخانه اش ختم میشد.و مشعلی از خرد و اندیشه اش را به دستانم داد تا راه ها را برایم هموار کند...بی گمان راهت را ادامه خواهم داد و مشعل ها از اندیشه و خردت برخواهم افروخت. تقدیم به معلم و استاد گرامی ام دکتر محمد یعقوبی *نیشتمان یعقوبینیشتمان یعقوبینیشتمان یعقوبیMon, 03 May 2021 23:14:47 +0430