https://virgool.ir/feed/@m_24820554یک دهه شصتی جزغاله!!! با کلی علاقه و استعداد و دلخوشی های کوچک مختلف، که بعد از سالها انتظار توانست اولین رمانش را چاپ کند..fa2026-11-10 16:08:16https://files.virgool.ir/upload/users/4902122/avatar/jAlccX.pnghttps://virgool.ir/@m_24820554https://virgool.ir/@m_24820554/چرا-افراط-yoodjnssckboامروز داشتم فکر میکردم چرا ما ادمها اینقدر در هر چیزی زیاده روی میکنیم؟ واقعا چه دلیلی داره اینقدر در هرچیزی که مد یا ترند میشه زیاده روی کنیم که خیلی زود نتیجه معکوس بگیریم؟ یکیش همین ساخت انیمیشن با هوش مصنوعی. اینستاگرام رو که باز میکنی، یه جوری این انیمه های زرد و بدمحتوا میخورن تو صورتت که دلت میخواد بزنی از بیخ و بن اینستاگرام رو حذف کنی اصلا بی خیال اینترنت بشی و به دوران قبل از اختراح اینترنت برگردی!کوکب و کلثوم و گربه ای که رفته باریستا شده بعد رفته سربازی، داستانهای فاجعه بار فیلم ترکی یه جوری اکسپلور رو پر کردن نمیذارن محتواهای خوب، دیده بشن اصلا. کاش اینستاگرام یه متولی داشت حداقل. یا مثلا یه مهندس ناظر یا مهندس کنترل کیفیت داشت. که روزانه محتواهای زرد و بیخود رو بررسی میکرد و میگفت: بابا بسه دیگه! گفتیم در تولید محتوا آزادید؛ ولی دیگه شورشو درآوردید و حال همه رو بهم زدید! چیه هرکی یه پکیج گذاشته زیر بغلش داره میفروشه و میکنه تو پاچه مردم؟ همه هم کارشناس همه چی هستن! ازون بدتر، یه عده یه لیوان پلاستیکی گرفتن دستشون تست بیبی چک خودشونو در حضور ما دارن انجام میدن! تهشم لابد ما باید عذرخواهی کنیم که بی اجازه رفتیم توی توالت خونه اینها!!! از اون طرف یه عده نشستن مراسم تاجگذاری ملوکانه شون به بهانه جشن از پی پی گرفتن بچه شونو با خونه و ماشین لاکچری و غذاهای آنچنانی که شاید ما ادمهای معمولی سالی یک بار هم نتونیم ببینیم، دارن تو چشممون می کنن... بابا چه تونه؟ چه خبرتونه؟ عزیز من، خواهر من، برادر من، یه کم ملاحظه و توجه به شرایط و وضعیت اجتماعی و اقتصادی مملکت بد نیست ها... یه روز میرسه شما هم درمانده میشید و کاراتون لنگ می مونه، اون وقت چون شدین چوپان دروغگو، کسی به یه ورش هم نخواهد بود چی داره به سرتون میاد... اون افراط در تولید محتواهای زرد انیمه ای و تکراری هم بدون توجه به محدودیت های تحریمی در ایران، فقط باعث ناامیدی و ناراحتی هزاران جوانی میشه که هرروز دارن با هوشهای مصنوعی مختلف که همه شون محدودیت دارن و پولهای دلاری می خوان، سر و کله می زنن و تهشم هیچی... بابا... کمتر برای ویو گرفتن دروغ بگید...این هوش مصنوعی ... واووو با بقیه فرق داره! رایگان میتونی فلان قدر دقیقه ویدیو بسازی! فقط کافیه عدد کوفت رو برای من کامنت کنی! ... بابا ولمون کنید تو روخدا... این رهی که شما پیشنهاد میدید کلی ادم مثل من تا تهش رفتن و هیچی نبوده!خلاصه اینکه اینستاگرام شده بازار شام و سگ صاحبشو اونجا نمیشناسه.... و افسوس که بیشترمون آسیبها و معایبشو می دونیم، اما همچنان عین یه معتاد چسبیدیم بهش.... افسوس و صد افسوس...زهرا فعال فردزهرا فعال فردThu, 29 Oct 2026 22:10:57 +0330https://virgool.ir/@m_24820554/نبرد-مثبت-ها-و-منفی-ها-درروزمرگی-ما-ehevf5xitoakدوباره برگشتم که بنویسم. اما این دفعه دل نوشته نیست، غرغر پیرزن درونم است که دوست دارد کمی غر بزند و ناله کند تا سبک شود، اما کسی درک اش نمیکند. یکی نیست بگوید خب! خودتان در پیری چه میکنید؟ درددل نمیکنید؟ موقع انجام کارهایتان غرغر نمیکنید؟ بابا دست مریزاد! عجب پیر باحالی هستید شما! دوستی میگفت گله و شکایت مثل بوم رنگ است، و کائنات آنها را با همان شدت به خودت بر میگرداند! گفتم ای بابا... این کائنات هم با ما پدرکشتگی داردها! اگر حرف نزنیم چه کنیم؟ غمباد بگیریم و از جایی دیگر و به شکلی دیگر بزند بیرون؟ خندید و گفت: اولا که کائنات فقط انعکاس اعمال و رفتار و گفتارت را به خودت برمیگرداند و مدلش همین هست و دشمنی با کسی ندارد. دوما چه کسی گفته حرفها و غصه ها را بریزی در خودت که بترکد و اضافاتش مثل کیسه زباله پاره، بزند بیرون؟ به جایش بیا مثبت فکر کن. و افکار منفی و هرچیز منفی را از خودت دور کن. روزی چند بار چشمهایت را ببند و با سرچشمه هستی ارتباط بگیر تا حالت خوب شود. بعد از مدتی معجزه اش را در زندگی ات خواهی دید. گفتم اما اخه وقتی درد و غم زیاد است و تمامی ندارد چطور اخه بنشینم مثبت فکر کنم؟ گفت اشکال کار اکثر ادمها همین است. انرژی های منفی انقدر قوی شده اند و مغزها را پر کرده اند که هیچ روزنه امیدی دیده نمیشود. یه عمر غر زدی ناله کردی اشک ریختی بیا یه مدت کاری که من میگم بکن. خرجی که ندارد. چیزی هم از دست نمیدهی. ها؟ گفتم اخه وقت ندارم. گفت بهانه نیاور. چطور وقت داری توی اینستاگرام بچرخی وقتت را تلف کنی؟ به جایش روزی چند بار سر ساعاتی مشخص فقط برای چند دقیقه گوشه ای ارام بنشین و با سرچشمه حیات کیهانی ارتباط بگیر. اگر اثرات مثبتش را به مرور زمان ندیدی، همان راه قبلی خودت را برو. .. از روزی که این حرفها را شنیدم خیلی فکر کردم چند بار هم انجامش دادم و وجودم از گرمایی عجیب پر شد! اما باز اهمال کاری و تنبلی آمد سراغم و زمانهای تعیین شده را فراموش کردم... میدانم دارم بهانه می اورم، میدانم دارم کوتاهی میکنم، اما... شما بگویید چکار کنم؟ به نظر شما حرف این دوست چقدر صحت دارد؟؟؟ آیا ما ادمها اسیر انرژی های منفی شده ایم؟زهرا فعال فردزهرا فعال فردMon, 28 Sep 2026 22:38:27 +0330https://virgool.ir/@m_24820554/به-یاد-سال-۱۳۸۲-erh1xdp7bhntاز کفر من تا دین تو، راهی به جز تردید نیستدلخوش به فانوسم نکن، اینجا مگر خورشید نیستبا حس ویرانی بیا، تا بشکند دیوار منچیزی نگفتن بهتر است، تکرار تو دیوار مناین شبها میشینم بعد از سالها دوباره سریال مسافری از هند تماشا میکنم. سریالی که در زمان خودش داستان پرقدرتی داشت و بازی های باورپذیر بازیگرانش، هر هفته ما رو جلوی تلوزیون میخکوب میکرد. چقدر از دست رامین حرص میخوردیم، از حاضرجوابی های کتی خوشحال میشدیم، با فرزاد همدلی میکردیم و از رفتارهاش و کل کل هاش با بقیه میخندیدیم. چقدر زود گذشت... وقتی این سریال پخش میشد، من فقط ۲۰ ساله ام بود. دانشجوی ترم پنجم بودم و گاهی توی دانشگاه درباره این سریال با همکلاسی هام حرف میزدم. سال ۸۲، مثل الان موبایل پیشرفته و شبکه های اجتماعی نبود، ولی دنیا هنوز جای بهتری برای زندگی بود...زهرا فعال فردزهرا فعال فردMon, 21 Sep 2026 23:24:37 +0330https://virgool.ir/@m_24820554/زهرا-ضربدر۲-تقسیم-بر-صفر-o8hkxctu6vxhامروز بعد از یکماه برگشتم که بنویسم. یکماه پر از استرس و مشغله کاری که همچنان ادامه دارد. نمیخواهم زورکی چیزی بنویسم، ولی هم دلم پر است هم جسمم خسته. تصور میکردم دو شیفت کار کردن اینقدرها هم سخت نیست. چون به خیال خودم سر کار که بیل نمیزنم! ولی بعضی شبها از شدت خستگی وسط اتاق ولو میشوم، بعضی شبها هم ناخوداگاه چند قطره اشک از گوشه چشمم سر میخورد. اما مجبورم. مجبور. اگر دوشیفت کار نکنم، بدهی هایم چه میشوند؟ این کابوس که مبادا از پا بیفتم یا بمیرم و به مردم بدهکار بمانم، مثل موریانه دارد مغزم را میخورد. از طرفی سر کار دومم، هرچه تلاش میکنم، صاحبکار راضی نمیشود که نمیشود. تازه مثلا او برادر دوستم است و مدتها قبل از اینکه برایش کار کنم دوست خواهرش بودم و مشتری خودش. اما از وقتی شدم پرسنلش، انگار آن همه دوستی کمرنگ و دور شده. به جایش فقط سرزنش است: چرا حواست را جمع نکردی؟ چرا همش یک چیزی را فراموش میکنی؟ چرا چنین.. چرا چنان... اگر بگویم ۹۰ درصد وجودم را اینجا گذاشته ام دروغ نگفته ام. اما چه کنم؟ گاهی چیزی یادم میرود. چیزی که شاید انقدرها مهم نباشد اما همان را پتک میکنند و توی سرم میکوبند. و خستگی را در وجودم میگذارند. دیگر نمیدانم چکار باید بکنم. یکبار از دهانم پرید به دوست صاحبکارم گفتم شاید از ماه بعد نیایم.. صاحبکارم هم بلافاصله در دیوار آگهی کرد. اینجا به خانه ما نزدیک است کارش را دوست دارم ولی این قوانین خرده ریز شبیه هفت خان رستم که وضع کرده دارد اعصابم را میجود. امشب حتی اشکمم در نمی آید... انگار بی حس و بی رگ شده ام. اما من مجبورم دو شیفت کار کنم... مجبورم..زهرا فعال فردزهرا فعال فردMon, 14 Sep 2026 23:28:26 +0330https://virgool.ir/@m_24820554/نامه-ای-به-فرانسوا-هاردی-mlklftapbdvrفرانسوا هاردی، خواننده و گیتاریست فرانسویسلام خاله فرانسوای نازنین. حالت چطوره؟ من زهرا هستم، یک دختر ایرانی که هیچ وقت از نزدیک ندیدمت. اما از بچگی عکسهاتو توی مجلات مد دیدم و از همون موقع عاشقت شدم‌. نه آن عشقی که بین زوج ها اتفاق می افتد، از آن جنس محبتی که دوست داشتم واقعا خاله ام بودی و کنارم بودی. خاله فرانسوا، من میدانم در بحبوحه جنگ جهانی به دنیا آمدی و زندگی سختی داشتی. اما با اراده و پر تلاش بودی و برای اهدافت جنگیدی. آن قدر تلاش کردی تا یک گیتاریست و خواننده موفق و محبوب شدی. هنوز وقتی عکسهایت را تماشا میکنم، بی نهایت لذت میبرم. استایل تو همان چیزی است که من می پسندم، وقار و سادگی و زیبایی. و انرژی مثبتی که از چشمهای سبز مهربانت، از توی عکس برایم میفرستی کافی است تا ندیده دوستت داشته باشم و به عنوان یک زن، به تو افتخار کنم. میدانم پدرت آن طور که باید کنارت نبود و حمایتت نکرد. میدانم نبود حمایت و محبت پدر، چقدر برای یک دختر سخت است. اما تو... فرشته نازنین و دوست داشتنی، محبتی که از پدرت دریافت نکردی را نثار تنها پسرت کردی و وجودش را از عشق مادرانه ات لبریز کردی. میدانم دل توماس برایت تنگ میشود. میدانم پسرت چقدر دوستت داشت. تو فقط مادرش نبودی، الگوی بی همتای عشق و موسیقی در زندگی اش بودی. فرانسوای عزیز، میدانم اواخر عمرت رنج بسیار کشیدی، اما اکنون اسوده بخواب چون از همه دردها و غمها رها شدی. برای روح بزرگت آرامش ارزو میکنم. تا ابد در قلب من می مانی خاله فرانسوا. خدا نگهدارت.زهرا فعال فردزهرا فعال فردSat, 22 Aug 2026 08:45:41 +0330https://virgool.ir/@m_24820554/زندایی-خیالی-من-p0esb3ej81xcیادم هست وقتی بچه بودم، سالی یک بار میرفتم بالای کمد و آلبوم های قدیمی مادرم را پایین می اوردم و با هیجان ورق میزدم، و هر بار انگار سوال جدیدی در ذهنم شکل میگرفت، مادرم را کنار خودم مینشاندم و سوال می پرسیدم: این کیه؟ اون عکسو کی گرفتین؟ فلانی جوون بود چقدر جذاب بود... چرا با اینا دیگه رفت و امد نداریم؟؟ بچه همسن من ندارن؟؟ و بیچاره مادرم هر دفعه با حوصله جواب میداد، انگار از یادآوری خاطرات تلخ و شیرین گذشته بدش نمی آمد.  یادم هست یک آلبوم سفید بزرگ بود که سمت راستش عکسهای عروسی پدر و مادرم و بعد عکسهای بچگی من و خواهرم به ترتیب قرار داشت و سمت چپش، عکسهای دوران مجردی مادرم. به خصوص عکس هایی که در تربیت معلم گرگان سال ۵۶ و ۵۷ قبل از انقلاب گرفته شده بود. دخترهایی جذاب با موهای بلند و لباس سربازی. خب اسمش به جای تربیت معلم، سپاه دانش بود.  مادرم از هر عکسی و دخترانی که کنارش بودند، یک خاطره جالب داشت. گاهی توی حیاط، گاهی توی غذاخوری، گاهی هم توی خوابگاه. اما بین آن همه آدم، فقط یک دختر بود که مادرم هر وقت نگاهش میکرد، چند دقیقه مکث میکرد و آه میکشید. دختری سفید رو و قدبلند با صورتی پر و چهره ای خندان و دوست داشتنی. استایلش از بقیه جذاب تر بود، هر چه می پوشید بهش میومد، اما توی یک عکس انگار ستاره بود. وسط ایستاده بود با جلیقه و شلوار مشکی راسته و پیراهنی سفید زیر جلیقه. موهای صاف و خرمایی اش تا سر شانه هایش بود و لبخندی به لب داشت. در دو طرفش، چهار نفر دیگر ایستاده بودند که یکی شان مادرم بود. اسمش سوری بود. دختری اهل گرگان. مادرم میگفت سوری را همه دوست داشتند، بس که مهربان و خوش مشرب بود. مادرم میگفت آن موقع ها دنبال همسری مناسب برای دایی بزرگم بودند و مادرم سوری را به دایی ام معرفی کرد. دایی عکسهای سوری را دیده و تعریفش را از مادرم زیاد شنیده بود. بنابراین از مادرم خواست با سوری صحبت کند. مادرم در یک فرصت مناسب با سوری حرف زد، از دایی ام که مهندس بود تعریف کرد و عکس دایی را هم نشانش داد‌. سوری کمی فکر کرد بعد گفت: زهره جان، برادر شما واقعا خوش تیپ و دوست داشتنی به نظر میرسد، من مطمئنم که مثل خودت، انسان خوبی است، اما من نمیخواهم راه دور ازدواج کنم و از خانواده ام دور شوم...مادرم خیلی ناراحت شد، چون سوری را واقعا دوست داشت. ولی مجبور شد در اولین فرصت جریان را به دایی ام بگوید. دایی هم سری تکان داد و گفت: خب..‌ دختره حق داره... مادرم انتظار داشت دایی بیشتر اصرار کند، اصلا بلند شود برود گرگان خودش با سوری حرف بزند، اما دایی هیچ کاری نکرد. بعدا سوری زنداداش یکی دیگر از هم دوره ای هایشان که گرگانی بود شد.  و این اتفاق برای مادرم خیلی دردناک بود. سپاه دانش نیمه کاره رها شد چون انقلاب شد و همه چیز بهم ریخت. مادرم به شهر خودمان برگشت و دیگر سوری را ندید. اما من مطمئنم اگر سوری برای مادرم تمام شده بود، سالها بعد، آن را برای من با حسرت تعریف نمیکرد و آه نمیکشید. چون دایی من بعدا با کسی ازدواج کرد که اصلا تفاهم نداشتند و ندارند و سالها زندگی پرتنشی را تجربه کرده اند. زندایی من بر خلاف سوری، اصلا اجتماعی نیست و بیش از ۳۰ سال است با کل فامیل رفت و آمد نکرده. چیزی که با اخلاق دایی ام که خوش مشرب و اجتماعی و اهل رفت و آمد با دوست و فامیل بود، جور نیست. من سالهاست رنج انزوا را در چهره دایی ام که الان خیلی پیر شده می بینم. هر چند مدتها بعد از ازدواج، زنش اجازه داد تنهایی با فامیل رفت و آمد کند، ولی من میدانم که دایی که محبوب دل کل فامیل بود، چقدر دوست داشت خانواده اش هم همراهش باشند.برای همین است که دلیل آه کشیدن های مادرم را با هر بار دیدن عکسهای سوری، درک میکنم.من نمیدانم سوری الان کجاست و چه میکند؟ خوشبخت است یا نه؟ از ازدواجش راضی است یا نه؟ کسی هم نمیداند که اگر سوری زندایی من میشد، الان دایی ام خوشحال بود یا نه؟ ولی حسرتی است که تا ابد در دل ما ماند.زهرا فعال فردزهرا فعال فردFri, 21 Aug 2026 17:07:42 +0330https://virgool.ir/@m_24820554/نوستالژی-بازیها-gnaz7f5bxcu2یک روز، اتفاقی در اینستاگرام به صفحه‌ای رسیدم که صاحبش داشت کنترا بازی می‌کرد. محو صفحه شدم؛ صدای شلیک‌ها، موسیقی بی نظیر بازی و آن دو سرباز مسلح که بی‌وقفه به سمت دشمن می‌دویدند. خاطرات بچگی یکی یکی در ذهنم زنده می شدند و همان‌طور که نگاه می‌کردم، ناگهان فکری از سرم گذشت:اگر من هم یکی از همان جنگجوهای کنترا بودم، چه می‌شد؟بعد با خودم گفتم: نه... بهتر از اون! اگر نفر دوم هم داداشم باشه چی میشه؟ اون یه گیمر حرفه ایه!در همین فکرها بودم که ناگهان خودم را وسط بازی دیدم؛ تفنگ به دست، پشت سر داداشم، وسط یک میدان پر از دشمن.داداشم فریاد می‌زد:«زهرا! دراز بکش، تیر نخوری!»من هراسان این طرف و آن طرف را نگاه می‌کردم:«کجاست؟ کجاست؟!»داداشم به بالای صفحه اشاره می‌کرد:«اون بالاست! بزنش!»تق‌تق‌تق‌تق!و ما شلیک می‌کردیم...البته این کنترا با کنتراهای معمولی فرق داشت. اینجا دیگر خبری از سه تا جون نبود؛ جون‌هایمان بی‌نهایت بود.تازه، وسط بازی می‌توانستیم یار جمع کنیم. یک‌دفعه پسرعمه‌ها و پسر‌دایی‌هایمان هم از راه می‌رسیدند.پسرداییم داد می‌زد:«من از بالا رو می‌زنم!»دوست داداشم داد زد:«من حواسم به پشت سرتونه!»داداشم:«زهرااا! دراز بکش!»من:«باشه، ولی اون تانکه رو کی می‌زنه؟!»یکی از پسرعمه‌ها فوراً دستش را بالا برد:«من! من! من!»موسیقی کنترا در پس‌زمینه می‌کوبید و صدای تق‌تق‌تق‌تق شلیک‌ها با انفجارهای «بوم!» قاطی می‌شد. ما هم، چون جون‌هایمان بی‌نهایت بود، با خیال راحت مستقیم می‌رفتیم سراغ باس آخر.تا اینکه یک‌دفعه سوت داور بلند شد:«کارت قرمز! بیرون!»من با تعجب برگشتم:«چی؟! من؟!»داور با خونسردی گفت:«خانم، شما سه خطا کردید.»اعتراض کردم:«ولی من که تمام تلاشمو کردم!»داوراخمی کرد و سوت زد»«بحث نکن. برو بیرون.»و درست همان لحظه، صدای داداشم از آن طرف میدان بلند می‌شد:«زهراااا! حداقل پنج دقیقه دووم بیار!»اما ماجرا همان‌جا تمام نشد.بعد از آن کارت قرمز مسخره، از دنیای کنترا بیرونم انداختند و خودم را در راهرویی عجیب پیدا کردم؛ راهرویی پر از درهای رنگارنگ.روی هر در اسم یک بازی نوشته شده بود:ContraSuper MarioStreets of Rage...با خودم گفتم: «خب... فقط کافیه از این راهرو رد بشم و برگردم.»اما هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بودم که پایم به نوشته‌ی SUPER MARIO گیر کرد.«پوووف!»ناگهان پرت شدم وسط یک مرحله!ماریو داشت می‌دوید، قارچ‌ها راه می‌رفتند و لاک‌پشت‌ها هم این طرف و آن طرف می‌رفتند.ماریو با تعجب نگاهم کرد:«؟!»گفتم:«من اشتباهی اومدم اینجا! من بازیکن کنترا بودم!»البته خیلی زود یادم رفت که قرار بود برگردم.کنار ماریو راه افتادم و با کنجکاوی به قارچ‌ها نگاه کردم:«خب حالا این قارچه رو بخورم چی می‌شه؟»ماریو احتمالاً خودش هم نمی‌دانست چرا یک بازیکن کنترا سر از دنیای او درآورده.چند دقیقه بعد، از روی کنجکاوی پریدم داخل یک لوله.«پلوپ!»صفحه تاریک شد.وقتی دوباره بیرون آمدم، دیدم هوا کاملاً تاریک شده. ماه بالای سرم بود و همه‌جا ساکت.فقط موسیقی بازی در پس‌زمینه شنیده می‌شد.به آسمان نگاه کردم و گفتم:«ای بابا! من فقط اومده بودم یه لوله برم داخل، چرا شب شد؟!»همان لحظه صدای آشنایی از جایی دور آمد:«زهراااا! کجایی؟!»داداشم بود.هنوز در کنترا گیر کرده بود.«ما هنوز باس آخر رو نزدیم!»خواستم جوابش را بدهم:«الان میام!»اما درست همان لحظه، پایم روی یک سکو لغزید.«وااااای!»از یک بلندی پرت شدم پایین.صفحه یک‌دفعه سیاه شد.GAME OVERچشم‌هایم را باز کردم...و این بار دیگر خبری از قارچ و لاک‌پشت نبود.وسط یک خیابان شلوغ ایستاده بودم.آدم‌ها می‌دویدند، دشمن‌ها از هر طرف حمله می‌کردند و صدای مشت و لگد و موسیقی تند بازی در فضا پیچیده بود.با وحشت اطرافم را نگاه کردم.«نه... نه...»روی تابلویی که بالای خیابان بود، اسم بازی را دیدم:STREETS OF RAGEبا خودم گفتم:«خدا به دادم برسه... من از کنترا فرار کردم، افتادم وسط شورش در شهر!»هنوز از شوک افتادن وسط «شورش در شهر» بیرون نیامده بودم که فهمیدم خودم هم یکی از دخترهای بازی شده‌ام.همکارم با عجله داد می‌زد:«بجنب! کجا رو نگاه می‌کنی؟ پشت سرتو بپا! مشت بزن!»من هم هرچه بلد بودم، مشت و لگد می‌زدم.البته خیلی چیز زیادی بلد نبودم.چند بار کتک خوردم، روی زمین افتادم و دوباره بلند شدم؛ تا اینکه بالاخره یک ضربه‌ی محکم دیگر نصیبم شد و...پوووف!این بار افتادم وسط بازی خرگوشه.خب، حداقل اینجا دیگر کسی قرار نبود کتکم بزند.مرحله‌های اول را با خیال راحت پشت سر گذاشتم. هویج می‌خوردم، جلو می‌رفتم و با خودم فکر می‌کردم:«بالاخره یک بازی پیدا کردم که از پسش برمیام!»اما هنوز این جمله تمام نشده بود که به غول مرحله‌ی هفت رسیدم؛ همان زن بدجنس.یک ضربه زد توی سرم.پوووف!و من دوباره از یک بازی پرت شدم به بازی دیگر.این بار وسط لاک‌پشت‌های نینجا بودم.یک اسلحه دادند دستم.یکی گفت:«بگیر! بجنگ!»گفتم:«من؟!»هنوز اسلحه را درست نگرفته بودم که دشمن‌ها ریختند سرم.من که اصولاً با جنگیدن رابطه‌ی خوبی نداشتم، چند ثانیه بیشتر دوام نیاوردم.گیم‌اور.پرت شدم وسط بازی شرک.یک‌دفعه دیدم روی پشت خر شرک نشسته‌ام.خر با تعجب برگشت:«اوه! تو کی هستی؟ چرا پشت من نشستی؟!»گفتم:«خودمم نمی‌دونم! من فقط داشتم از یه بازی می‌رفتم یه بازی دیگه!»اما قبل از اینکه بتوانم توضیح بیشتری بدهم، وسط جنگل یک سنگ بزرگ معلق از بالا افتاد و محکم خورد توی سرم.پوووف!این بار مورتال کامبت.هنوز نفهمیده بودم کجا هستم که یک مشت محکم خوردم و نقش زمین شدم.چشم‌هایم را باز کردم و دیدم در خانه‌ی همسایه‌ی جهنمی هستم.وودی با عجله گفت:«بجنب! صابون رو پرت کن کف حمام! باید زود در بریم!»وودی فرار کرد.من ماندم و همسایه.همسایه هم، که انگار تمام این مدت منتظر من بود، افتاد دنبالم.چند ثانیه بعد با یک مشت محکم پرت شدم بیرون.GAME OVERاما این بار که چشم باز کردم، دیدم...کچل شده‌ام!به خودم نگاه کردم:«وای! من چرا کچل شدم؟!»من بونک بودم!این یکی را دیگر تصمیم گرفتم تا آخر بروم.و واقعاً رفتم.مرحله به مرحله جلو رفتم و بالاخره بازی را تمام کردم. همین که خواستم آن دختر را بغل کنم، ناگهان صدای وحشتناکی بلند شد.زامبی‌ها!با خودم گفتم:«خب، این یکی رو دیگه بلدم. باید گل و گیاه بکارم و جلوی زامبی‌ها رو بگیرم.»شروع کردم به کاشتن.مرحله‌ها را یکی‌یکی رد کردم و حتی خودم را به پشت‌بام رساندم.اما درست همان‌جا غول زامبی‌ها از راه رسید.همه‌چیز را له کرد.من هم از پشت‌بام پرت شدم پایین.«نهههههه!»پوووف!این بار یک پیغام عجیب جلوی چشمم ظاهر شد؛ انگار پیغامی از خلیفه‌ بود.خواستم مرحله را رد کنم، اما اصلاً نمی‌فهمیدم باید چه کار کنم.همان موقع هری پاتر با چوب جادویی‌اش جلوی من ظاهر شد.با تعجب گفت:«تو دیگه کی هستی؟ توی مدرسه‌ی ما که نبودی!»خواستم جوابش را بدهم که چوبش را تکان داد.«پوف!»و من تبدیل شدم به یک سیب‌زمینی.به خودم نگاه کردم.«چی شد؟!»یکی گفت:«باید بری حموم!»هنوز نمی‌دانستم چرا یک سیب‌زمینی باید حمام برود که دوباره...پوووف!پرت شدم وسط سوپر کنترا.پسردایی‌ام آنجا بود. تا چشمش به من افتاد، با تعجب گفت:«یعنی این سیب‌زمینی می‌خواد کمکم کنه با دشمن بجنگم؟!»خواستم بگویم «نه، من خودمم نمی‌دونم اینجا چیکار می‌کنم!» که یک گلوله خورد بهم.قل خوردم و قل خوردم و قل خوردم...تا اینکه افتادم وسط حلقه‌های سونیک.«این دیگه کجاست؟!»هنوز نفهمیده بودم چه خبر است که با یک مانع برخورد کردم.پوووف!این بار سر از بازی گربه‌ملوس درآوردم.فیلیکس با تعجب نگاهم کرد:«عه! تو کی هستی؟ دوستی یا دشمن؟»گفتم:«دوستم! فکر کنم...»فیلیکس گفت:«پس پاشو بریم به جنگ دانشمند دیوانه!»و من، بدون اینکه حتی بدانم چرا، دوباره همراهش راه افتادم.تا اینکه رسیدیم به غول آخر.دانشمند دیوانه آماده‌ی حمله بود.اما ناگهان اتفاق عجیبی افتاد.از هیچ‌جا صدای موسیقی آمد.اول موسیقی کنترا.بعد سوپر ماریو.بعد شورش در شهر.بعد سونیک.بعد بونک.بعد مورتال کامبت...تمام موسیقی بازی‌هایی که در طول این سفر عجیب دیده بودم، هم‌زمان در فضا پخش می‌شدند.دانشمند دیوانه دستش را روی گوش‌هایش گذاشت.«آآآآآ! این صداها از کجا میان؟!»گیج شده بود و دنبال منبع صدا می‌گشت.فیلیکس به من نگاه کرد.من هم به فیلیکس نگاه کردم.هر دو فهمیدیم که این تنها فرصت ماست.حمله کردیم.دانشمند دیوانه شکست خورد!بالاخره انتظار داشتم موسیقی پایان بازی پخش شود و همه‌چیز تمام شود.اما ناگهان خودم را وسط جمعیت بزرگی دیدم.تمام قهرمانان بازی‌ها آنجا بودند.ماریو، کنترا، سونیک، لاک‌پشت‌های نینجا، شرک، بونک، فیلیکس و بقیه.همه دست می‌زدند.یک نفر جلو آمد و مدالی را دور گردنم انداخت.بلندگو روشن شد.«مدال افتخار کم‌استعدادترین گیمر جهان، به زهرا تعلق می‌گیره!کسی که در طی سالها بازی، تنها تونسته یه بازی رو به پایان برسونه! تشویقش کنید!»صدای تشویق بلند شد.من به مدال روی سینه‌ام نگاه کردم.بعد با غرور گفتم:«خب... مهم اینه که بالاخره یکی رو بردم!»وسط آن واویلا، ناگهان یک ماشین جنگی از راه رسید.درِ آن باز شد و بدون اینکه بفهمم چه خبر است، من را کشید داخل و با سرعت دور شد.از ترس داشتم سکته می‌کردم که ناگهان تانک‌ها و هلیکوپترها شروع کردند به شلیک.«این دیگه کجای ماجراست؟!»ماشین به یک پل رسید. یک انفجار مهیب رخ داد و من از ماشین به بیرون پرت شدم.در هوا معلق بودم که ناگهان کسی دستم را گرفت.استرینگ فلوهاک بود!قبل از اینکه فرصت کنم حتی بپرسم «شما دیگه کی هستید؟»، من را سوار Airwolf کرد.هلیکوپتر با سرعت اوج گرفت.موسیقی حماسی در آسمان پخش می‌شد و چند نبرد هوایی نفس‌گیر را پشت سر گذاشتیم تا بالاخره در یک غار مخفی فرود آمدیم.مردی با کت‌وشلوار سفید جلو آمد.رییس استرینگ بود؛ آرکنجل!با لبخند گفت:«به تیم ما خوش اومدی، زهرا!»من فقط نگاهش کردم.«من؟!»بعد با استرینگ به شرکت سانتینی رفتیم تا برایم توضیح بدهند قرار است چه کار کنم.اما هنوز وارد ساختمان نشده بودیم که سربازهای اس‌اس از هر طرف پیدایشان شد و ما را محاصره کردند.از ترس خودم را به ستون جلوی ساختمان چسباندم.همان لحظه صدایی از دور آمد:«نه! بهش شلیک نکنین! این دوست منه!»نیکی بود. شخصیت داستانم.چند دقیقه بعد، من و نیکی داخل یک ماشین نظامی نشسته بودیم. یک سرباز پشت فرمان بود و یک سروان هم روی صندلی جلو نشسته بود.سروان برگشت و پرسید:«خب دختر، تو کی هستی که نیکی تأییدت کرده؟»با تعجب به نیکی نگاه کردم.با لکنت گفتم:«من... هیچ‌کس نیستم.»نیکی خندید.«هیچ‌کس؟»گفتم:«یعنی... اول سرباز بودم، بعد سیب‌زمینی شدم.»نیکی با تعجب نگاهم کرد:«سرباز و سیب‌زمینی چیه؟ چی داری می‌گی؟!»درمانده به بیرون خیره شدم.«نمی‌دونم به خدا... نمی‌دونم. اگه اون زن دیوانه نزده بود توی سرم، من نه سوار خر شرک می‌شدم، نه کچل، نه سیب‌زمینی!»هنوز جمله‌ام تمام نشده بود که صدای شلیک از بیرون بلند شد.همه از جا پریدند.ماشین محاصره شده بود.داداشم و بقیه فامیل بودند!انگار از کنترا و شورش در شهر خودشان را به اینجا رسانده بودند.داداشم فریاد زد:«زهرااا! بالاخره پیدات کردیم!»من خواستم جواب بدهم، اما دیگر چیزی نفهمیدم.از شدت خستگی و شوک، چشم‌هایم بسته شد.وقتی چشم‌هایم را باز کردم، همه‌چیز ساکت بود.نه تانکی بود.نه هلیکوپتری.نه زامبی.نه ماریو.نه هری پاتر.و نه حتی یک سیب‌زمینی.جلوی کامپیوترم نشسته بودم.به صفحه‌ی مانیتور نگاه کردم.شبیه‌ساز سگا هنوز باز بود.چند لحظه مات و مبهوت به صفحه خیره ماندم.بعد آرام گفتم:«یعنی... همه‌ش خواب بود؟»به موبایلم نگاه کردم که هنوز اهنگ کنترا داشت پخش میشد..و زیر لب گفتم:«ولی انصافاً... چه خوابی بود!»زهرا فعال فردزهرا فعال فردMon, 03 Aug 2026 00:48:15 +0330https://virgool.ir/@m_24820554/مغزم-بازنشسته-شده-wikobffjbnydمدتهاست مغزم دیگر آن همه ایده و خلاقیت که قبلا داشت را ندارد. گاهی همانند گنجشک های زیر سقف اتاقم بال بال زنان و جیک جیک کنان تیک آف میکند گاهی هم مثل گربه حنایی ام، گوشه ای میخوابد. اما اغلب خسته است. انگار هر روز در باغچه بیل میزند و هسته اتم می شکافد. هرچه هم صحبت میکنم و میگویم اخر این چه زندگی است برای خودت و من ساخته ای؟ فایده ای ندارد. میگوید دست از سرم بردار. یک عمر به هر سازی که گفتی رقصیدم، الان میخواهم به حال خودم باشم. بعد از سالها غصه و استرس و کار مداوم که به خوردم دادی، هنوز هم انتظار داری همانند یک تراکتور تازه نفس برایت کار کنم؟ گفتم: اما اخر تو مغزی، فرمانده بدن هستی. اگر درست کار نکنی زندگی من نابود میشود..‌ پوزخندی زد و گفت: به من چه؟ مشکل خودت است. آن روزها که آن همه فشار را سر من میریختی، باید فکر این روزها را میکردی. من دیگر بازنشسته شده ام و هر موقع دلم بخواهد کار میکنم. الان هم میخواهم بخوابم. برو مزاحم نشو... آهی کشیدم و ساکت شدم. وقتی فرمانده وجودم بیرونم میکند، دیگر چه راه چاره ای دارم؟ مجبورم با ادا و اطوار و ناز کردنهایش بسازم. اما خدا را خوش نمی آید. در بیرون هرروز ناز گربه هایم را بکشم و بی محلی کنند و در درون هم التماس مغزم کنم برای یک کار کوچک، او هم جوابم کند. این هم شد زندگی؟زهرا فعال فردزهرا فعال فردWed, 22 Jul 2026 09:58:14 +0330https://virgool.ir/@m_24820554/مردی-که-دریا-شد-jke47n95w75tسالها پیش وقتی کودکی دبستانی بودم، در کیهان بچه ها داستان عجیبی خواندم که هنوز بعد از گذر سالها، در ذهنم مانده است. شاید جزییات دقیقش را به یاد نیاورم، اما کلیاتش هرگز از ذهنم پاک نمی شود. می گویند سالها پیش در روستایی در یک منطقه کویری، پسر نوجوانی همراه خواهر کوچکش و والدین بیمارش زندگی می کرد. اما عمر پدر و مادرش به دنیا نبود و به فاصله کمی از هم، از دنیا رفتند. پسر قصه ما که احمد نام داشت هم مجبور شد قید درس و مکتب را بزند و کار کند تا خرج زندگی خودش و خواهرش را در بیاورد. یک شب در جستجوی آب، خیلی اتفاقی سر از آب انباری متروکه در می آورد و هرچند آنجا را ترسناک می یابد، کنجکاوی اش نمی گذارد وارد نشود. خلاصه فانوس به دست در دل اتاقک کاه گلی متروکه به پیش می رود تا به چاهی قدیمی می رسد. نگاهی به چرخ چاه و طناب فرسوده اش می کند و هرچند امیدی به پیدا کردن آب ندارد، ولی تصمیم خودش را می گیرد و سطل را داخل چاه می اندازد. سطل پایین و پایین تر می رود و ناگهان احمد متوجه سنگینی سطل می شود. با خودش فکر می کند: چرا صدای آب نیامد؟ اصلا مگر آب اینقدر سنگین است؟ بهتر است طناب را بالا بکشم تا بفهمم. احمد با زحمت بسیار سطل را بالا می کشد و ناگهان دختر کوچک و زیبای نیمه برهنه ای را داخل سطل می بیند و وحشت می کند؛ چون دخترک به جای پا، دم داشت آن هم دمی شبیه دم ماهی ها! احمد حیرتزده به دخترک نگاه می کند و نمی داند چه باید بکند. فرار کند؟ یا سطل را به چاه برگرداند. ناگهان دخترک به حرف می اید: از من نترس! من هیولا نیستم! من پری دریایی هستم. احمد با تعجب می گوید:چی؟!! پری دریایی؟!! پری لبخند تلخی می زند و می گوید: بله پری دریایی. من مدتهاست در این چاه گرفتارم. اما حداقل این شانس را داشتم که انسانهای بد به اینجا نیامدند که من را پیدا کنند. دوستان من هم مثل من در قنات ها و چاههای دیگر گرفتار شده اند. می دانی چرا؟ احمد با تعجب می گوید: یعنی تو تنها نیستی؟ چرا گرفتار شده اند؟پری با ناراحتی جواب می دهد:اینجا که تنها هستم. اما پری های دیگر در جاهای دیگر گیر افتاده اند. به خاطر خشکسالی آن دریای پر آب، خشک شد و ما هر کدام از طریق آبهای زیر زمینی به قناتی و چاهی پناه بردیم. اما دوباره خشکسالی شده و مردم دارند آب بیشتری از چاهها بیرون می کشند. اگر این کارشان ادامه پیدا کند، همه ما می میریم! احمد با ناراحتی گفت: اوه... چقدر بد... من از مرگ متنفرم... سیاهی مرگ پدر و مادرم را از من گرفت. آیا از دست من کاری بر می آید؟؟؟پری با خوشحالی گفت: اوه! معلوم است تو پسر خوش قلبی هستی. بله ... تو می توانی به جامعه پری ها کمک کنی. هزار فرسخ دور از این روستا، دریای بزرگی وجود دارد. این را از اجدادم شنیده بودم. اگر تو بتوانی به آنجا بروی و مطمئن شوی که آن دریا هنوز وجود دارد، این خبر مسرت بخشی است. چون من می توانم داخل سطل آبی بنشینم و همراه تو به آنجا بیایم. آن وقت است که می توانم از قدرتم برای نجات سایر پری ها استفاده کنم!احمد با خوشحالی گفت: این که خیلی خوب است... اما... من یک خواهر کوچک دارم، وقتی که من به این سفر دور بروم، چه کسی مراقب او خواهد بود؟ پری گفت: نگران خواهرت نباش. من برایش دعا میکنم. تو هم می توانی او را به یکی از اهالی مهربان روستا بسپاری و بگویی زود برمیگردی. فقط اینکه باید عجله کنی. چیزی به خشک شدن این چاه نمانده است.احمد کمی فکر کرد بعد گفت: من امشب با خواهرم صحبت می کنم. یک پیرزن مهربان و تنها هم در روستا هست فردا قضیه را به او می گویم. البته به او می گویم که برای کاری باید به شهر بروم. من فرداشب حرکت می کنم! به تو قول میدهم پری. منتظرم باش...شب بعد، احمد از خواهرش و پیرزن خداحافظی می کند و با بقچه ای و کوزه آبی در دست راه می افتد. روزها و روزها می رود تا بالاخره به آن دریا که پری گفته بود می رسد. اما... افسوس.... از دریای بیکران، فقط صحرایی بزرگ و بی آب و علف با زمینی ترک خورده باقی مانده بود!!! احمد درمانده و ناراحت و خسته روی سنگی می نشیند و آه می کشد: من به پری قول داده بودم... حالا با چه رویی برگردم؟؟؟ نه... من برنمیگردم... باید بگردم شاید دریای دیگری پیدا کنم...احمد از جا بلند شد و در روستاهای اطراف پرس و جو کرد. همه دچار خشکسالی شده بودند و تا فرسنگ ها اثری از دریایی دیگر نبود. احمد ناامید و غمگین کنار دریای خشک شده برمی گردد و گوشه ای می نشیند و ناگهان بغضش می شکند و اشک می ریزد... روزها و ماهها و سالها می گذرد و از بس که گریه کرده بود، بینایی اش را از دست می دهد. اما روزی صدای عجیبی می شنود. صدای امواج آب! سالها اشک احمد، آن بیابان برهوت را دوباره به دریایی بیکران تبدیل کرده بود! احمد به یاد پری می افتد و زیر لب می گوید: من را ببخش پری دریایی... من نتوانستم به موقع به قولم عمل کنم... آخرین قطره های اشک از چشمهای بی فروغ احمد روی گونه هایش می افتد و او پا به دریای اشکش می گذارد و برای همیشه ناپدید می شود!!!و این چنین است که مرد قصه ما دریا می شود...گاهی که خیلی غمگین می شوم، به یاد احمد و دریای اشکش می افتم... زهرا فعال فردزهرا فعال فردSat, 18 Jul 2026 00:59:22 +0330https://virgool.ir/@m_24820554/دلم-را-عاقبت-با-تیر-یا-شمشیر-خواهم-زد-d724pg9c35shامروز نمیدانم از کجا شروع کنم و چگونه بنویسم که اسمش آه و ناله نباشد؟ افکارم به قدری مشوش است که نمیتوانم متمرکزشان کنم. این دختران کم سن و سال همکارم هم اینقدر سروصدا میکنند که نمیشود تمرکز کرد. اما چاره چیست؟ میدانم که حال دلم خوب نیست... خیلی وقت است که خوب نیست. از همه چیز و همه کس دلگیرم. از وضعیت فعلی کشور تا شهر خودمان تا رفتار صاحبکارانم، تا گیر دادنهای بیهوده مادر و پدرم. مگر نه این است که وقتی دلت از همه جا گرفته خانواده باید تسکین دردهایت باشند؟ پس چرا نیستند؟ چرا بیماری پدرم ما را به درجه ای از خستگی و بی حوصلگی رسانده که مرتب به هم پرخاش میکنیم و همدیگر را به کوتاهی در انجام کارها متهم میکنیم؟ چرا دیگر از هیچ چیز لذت نمیبریم؟ دلم برای خودمان میسوزد. بیشتر از آن برای مادرم که با وجود کمردرد و پادرد مجبور است مریض داری کند و بیش از یک حدی از ما کاری برنمی آید؟ دیگر حتی تحمل غرولندهای بیخود صاحبکارم را ندارم. استانه تحملم به صفر رسیده دلم میخواهد خودم را بردارم و به سرزمینی ناشناخته فرار کنم. بروم جایی که نه غم باشد نه درد نه بیماری نه بی عدالتی و ظلم‌ جایی که همه باهم مهربان باشند. افسوس چنین جایی و چنین مدینه فاضله ای وجود ندارد...‌ ولی فکرش را که میشود کرد. میشود بیشتر خوابید و بیشتر خیال پردازی کرد..‌ خدا به همه مان تحمل و صبر بدهد وگرنه دیگر نمیدانم چطور ادامه بدهم...زهرا فعال فردزهرا فعال فردFri, 17 Jul 2026 16:57:03 +0330https://virgool.ir/@m_24820554/کاروان-اموات-wrbwzggyaxqkشهر ما شهر عجیبی است. برای هر اتفاقی، کاروانی از ماشین‌ها و هیئت‌ها به راه می‌افتد؛ ساعت‌ها در خیابان‌ها می‌چرخند و با بلندگو و سروصدا حضورشان را به همه اعلام می‌کنند.مرگ هم در شهر ما کاروان خودش را دارد.مردی هست که سال‌هاست شغلش همین است. سوار بر یک وانت آبیِ مزدای قدیمی می‌شود، بلندگویی به دست می‌گیرد، ابتدا آهنگی سوزناک پخش می‌کند، بعد نام متوفی و خانواده‌اش را می‌گوید و تا رسیدن به غسالخانه گورستان، مرثیه می‌خواند. صدایش از کوچه‌ها و خیابان‌ها می‌گذرد؛ انگار مأمور است خبر مرگ را به گوش تمام شهر برساند.پشت سر آمبولانس و وانت او، کاروانی از خودروها راه می‌افتد و تا گورستان ادامه می‌یابد.اما گاهی رسم دیگری برپا می‌شود. اگر جوانی از دنیا برود که دوستان زیادی داشته باشد، دیگر آن مرد را خبر نمی‌کنند. از متولی مسجد اجازه می‌گیرند، طبل و سنج و پرچم و علم برمی‌دارند و هیئتی شبیه هیئت‌های محرم به راه می‌اندازند. طبل‌زنان و زنجیرزنان در خیابان‌های شهر حرکت می‌کنند تا پیکر جوان را تا گورستان بدرقه کنند.سال‌ها بعد، وقتی دانشجو بودم و در شهری دور زندگی می‌کردم، این رسم را برای دوستانم تعریف کردم. هیچ‌کدام باورشان نمی‌شد. تازه آن‌جا فهمیدم چیزی که برای من از کودکی عادی بود، شاید فقط رسم شهر ما باشد.اولین بار که این کاروان را دیدم، پنج سال بیشتر نداشتم. صدای بلندگو و صف ماشین‌ها که از خیابان می‌گذشت، بی‌اختیار یاد فیلم «شهر موش‌ها» افتادم؛ همان‌جا که برای هر اتفاقی، کسی بر طبلی بزرگ می‌کوبید و با فریاد همه را باخبر می‌کرد.با خنده به پدرم گفتم: «بابا، بابا... توی شهر موش‌ها هم همین‌طوری بود.»پدر اخمی کرد و آرام گفت: «نخند... عیبه.»شاید همان روز بود که فهمیدم مرگ، حتی وقتی برای یک کودک شبیه صحنه‌ای از یک فیلم باشد، برای بزرگ‌ترها شوخی‌بردار نیست.سال‌هاست به مرد وانت آبی فکر می‌کنم. اگر روزی خودش بمیرد، چه کسی جایش را خواهد گرفت؟ اصلاً کسی پیدا می‌شود که این شغل را دوست داشته باشد؟ و مهم‌تر از آن، چه کسی با همان بلندگو خبر مرگ او را در شهر اعلام خواهد کرد؟راستش را بخواهی، من هیچ‌وقت همراه کاروان اموات نرفته‌ام؛ حتی وقتی عزیزان خودم در آن آمبولانس بودند. همه رفتند، جز من. دلیلش را هنوز هم نمی‌دانم. هر بار که کاروان به راه می‌افتاد، یا بیمار می‌شدم، یا سردردی غیر منتظره امانم را می‌برید، یا به هر دلیلی از همراهی بازمی‌ماندم. بعدتر، وقتی همه‌چیز تمام شده بود، آرام و تنها خودم را به مزار آن عزیز می‌رساندم.آخرین تصویر روشنی که از کاروان اموات در ذهنم مانده، به دی‌ماه ۱۳۹۸ برمی‌گردد؛ روزی که مادربزرگم، پس از ماه‌ها بیماری، از دنیا رفت.از خانه دایی‌ام، جایی که روزهای آخر عمرش را آنجا گذرانده بود، تا گورستان، کاروانی از ماشین‌ها پشت سر آمبولانس حرکت می‌کرد. وانت آبیِ مرد بلندگودار، مثل همیشه، پیشاپیش کاروان می‌رفت. صدای مرثیه در خیابان پیچیده بود و او نام مادربزرگم را با همان لحن آشنای همیشگی اعلام می‌کرد.من اما پشت پنجره خانه ایستاده بودم.با بغضی که راه نفس را بسته بود، فقط نگاه می‌کردم.همان لحظه تلفن همراهم زنگ خورد.مادرم بود.میان همهمه کاروان و صدای بلندگو، با صدایی گرفته گفت: «همه هستند... تو چرا نمیای؟»سکوت کردم.بعد از مکثی طولانی، فقط توانستم بگویم: «نمی‌تونم، مامان... نمی‌تونم... بعداً خودم میام.»چند لحظه سکوت کرد. بعد با لحنی آمیخته به گلایه گفت: «اما آخه...»تماس ناگهان قطع شد.نمی‌دانم کسی صدایش کرده بود یا خودش تصمیم گرفت دیگر اصرار نکند.«آن روز هم، مثل همه سال‌های قبل، کاروان رفت و من نرفتم.»زهرا فعال فردزهرا فعال فردMon, 13 Jul 2026 12:51:15 +0330https://virgool.ir/@m_24820554/من-و-حسرت-دوستی-بی-پایان-lsivjhoy0v1mسال ۹۴ بود و من ساکن دومین خونه اجاره ایم در تهران بودم. تازه کارمند قراردادی یه اداره شده بودم و خیلی خوشحال بودم. یادمه تازه گوشی لمسی سونی m4 خریده بودم و داشتم تایم بیکاریمو توی فیس بوک میچرخیدم که با پیج دو خواهر بازیگر رو به رو شدم. البته اونا فقط در کودکی فیلم بازی کرده بودن. ذوق کردم و بهشون پیام دادم و نوشتم چقدر فیلمشونو دوست داشتم و بارها دیدمش. در کمال ناباوری، چند روز بعد جوابمو دادن و از همون لحظه دوستی ما شروع شد. اکانت تلگرام همدیگه رو گرفتیم و اغلب اونجا سه تایی حرف میزدیم. وقتی بیشتر صمیمی شدیم، شماره رد و بدل کردیم و در نهایت تصمیم گرفتیم یه روز همو از نزدیک ببینیم. من ساکن جنوب شرق تهران بودم و اونا ساکن شمال تهران. میدون خراسون کجا و سعادت آباد کجا؟ ولی برامون مهم نبود. به پیشنهاد دوقلوها، در لابی هتل لاله، با هم قرار گذاشتیم.دیدار خوب و بی نظیری بود و من شاهد بودم آن دو دختر کوچولو چه دخترهای زیبایی شده اند. فقط دو سال از من کوچکتر بودند. ساعتی در لابی هتل گفتیم و خندیدیم و خواهرها من را به چای و کیک مهمان کردند. اما موقع خداحافظی اتفاق عجیبی افتاد. ناگهان یکی شان بی مقدمه گفت: تو تنهایی یا با کسی هستی؟ تعجب کردم و گفتم: تنهام. چطور مگه؟ خواهرها ذوق زده شدند و شروع به تعریف از برادر بزرگشان کردند که چند سالی بود ساکن کانادا بود. در واقع این دو خواهر داشتند از من برای برادرشان خواستگاری میکردند!من همچنان در عجب بودم که خداحافظی کردیم و از هم جدا شدیم. روز بعد یکی از دخترها به من تلفن کرد درباره برادرش بیشتر گفت. اینکه قبلا ازدواج کرده طلاق گرفته و با اینکه در کانادا زندگی میکند دنبال دختری محجبه مثل من برای ازدواج میگردد. در نهایت هم از من اجازه گرفت شماره ام را به برادرش بدهد. و ای کاش نمیداد. ای کاش این خواستگاری اتفاق نمیفتاد. اما افسوس. چند روز بعد موبایل من زنگ خورد؛ آن هم با شماره ای عجیب با کد ۰۰۱. فهمیدم که برادر دوقلوهاست. جواب دادم و گفتگوی عجیبی بین ما برقرار شد. که در نهایت به توافق و تفاهم نرسیدیم. بعد از آن روز، دوقلوها از من رنجیدند و به مرور رابطه شان را با من کمرنگ تر کردند و بالاخره یک روز برای همیشه ناپدید شدند. و من ماندم و اندوه از دست دادن دوستان خوبی که به تازگی رنگ و بوی جدیدی به تنهایی ام در شهری غریب بخشیده بودند و کلی علامت سوال در ذهنم... گناه من چه بود؟؟؟!!زهرا فعال فردزهرا فعال فردSun, 12 Jul 2026 00:59:48 +0330https://virgool.ir/@m_24820554/تصادف-با-نیسان-آبی-vcnjjihtaqqvسال ۹۶ بود و من در یکی از خانه های بهداشت اطراف تهران کار میکردم. یه روز صبح خواب موندم و از اونجایی که میدونستم اتوبوسهای کمی برای اون مسیر وجود دارند و دیر به دیر راه میفتن، و من دوبار باید خط عوض میکردم، و قطعا دیر میرسیدم، به جای رفتن به ایستگاه اتوبوس، رفتم اون طرف خیابون ایستادم که دربست سوار شم. اما یهو فکر کردم چرا با یه موتور مسافربر نرم سر کار؟ معمولا موتورها برای خانمها نگه نمیداشتند، اونم یه خانم با لباس اداری! ولی بالاخره موفق شدم جلوی یکیشونو بگیرم و سوار شدم. کیف بزرگم رو گذاشتم بین خودم و صاحب موتور و بهش گفتم اقا لطفا عجله کن من دیرم شده. و ای کاش نگفته بودم. سر یه تقاطع، یهو یه وانت آبی پیچید جلوی ما و ما خیلی بد بهش برخورد کردیم‌ و هر دو روی زمین افتادیم. اینقدر سریع این اتفاق افتاد که نفهمیدم چی شد، ولی مطمین بودم صورتم با دیواره وانت برخورد کرده بود. صاحب موتور کمی زخمی شده بود و چراغ موتور شکسته بود. ازونجایی که هنوز داغ بودم و دردی حس نمیکردم و عجله هم داشتم، سریع بلند شدم خاک رو از لباسام پاک کردم و راه افتادم. راننده موتور هم چون گواهینامه نداشت نمیخواست بمونه افسر بیاد و با همون حالش پاشد و رفت. تا مرکز بهداشت راهی نمونده بود پس با عجله از پل هوایی رفتم بالا و خودمو به سرکار رسوندم. اما سر ظهر یهو صورتم کبود شد و درد بدنم شروع شد. همکارانم وحشتزده گفتن تو چرا یهو کبود شدی؟ گفتم چیز مهمی نیست. رییس مرکز گفت: اول برو توی آینه خودتو ببین بعد بگو مهم نیست. وقتی جلوی آینه دسشویی قرار گرفتم، از دیدن خودم وحشت کردم. رییس مرکز گفت: نمیذارم اینطوری مریض ببینی، بلند شو برو بیمارستان. گفتم آخه خانم دکتر یه تصادف ساده بود خودش خوب میشه. اما دکتر عصبانی شد و گفت: بحث نکن اسنپ بگیر پاشو برو.اگه فکر میکنید با رفتن من به بیمارستان، قائله به پایان رسید، سخت در اشتباهید. کلی حرف پشت سرم زدن که این دختره دروغ میگه و تصادف نکرده و کتک خورده! حتی مجبور شدم برم به حراست اداره توضیح بدم! حرفشونم این بود که: اگه تصادف کردی چرا صبر نکردی پلیس و آمبولانس برسن؟ بعدشم چرا سوار موتور شدی؟ فکر نکردی آبروی مرکز بهداشت میره؟ آخه کی با لباس اداری سوار موتور مسافربر میشه خانم فعال؟ و من بیچاره هرچقدر گفتم دیر شده بود و مجبور شدم، بی فایده بود.در نهایت مجبور شدم یه تعهدنامه بنویسم که دیگه سوار موتور نمیشم که شآن یه کارمند حفظ بشه! یک هفته درد و کبودی که بماند...زهرا فعال فردزهرا فعال فردFri, 10 Jul 2026 18:34:21 +0330https://virgool.ir/@m_24820554/ماجرای-زهرای-یک-ساله-در-حرم-etoiiqewonqiاز کودکی تا ۲۰ سالگیم، یادمه تقریبا سالی یکبار برای زیارت میرفتیم مشهد. هم زیارت بود هم تفریح، امکان نداشت بابام ما رو شهربازی نبره. ما هم که بچه بودیم کلی کیف میکردیم و خیلی عکس یادگاری ازون موقع ها داریم. مادرم تعریف میکرد وقتی من یک ساله بودم، برای دومین بار منو بردن مشهد. کلی عکس بامزه هم توی حرم ازم گرفتن. یه پیراهن صورتی با یقه ب ب سفید تنم کرده بود و یک کفش تابستونی سفید هم پام بود. تازه راه افتاده بودم و خیلی تپل بودم. بچه اول بودم و بابام ذوق زیادی داشت و هی ازم عکس میگرفت. وسط یکی از صحن ها یهو یه خانمی اومد جلو به مادرم گفت: خانم، خجالت نمیکشی؟مثلا شما محجبه ای. چرا بچه رو با پای لخت آوردی توی حرم؟ پای بچه معلومه انگار پای خودت لخته. زود باش شلوار پاش کن. معصیت داره. مادرم با تعجب به زن خیره شد و بعد از چند لحظه با ناراحتی گفت: خانم، این بچه فقط یک سالشه. چی میگی برای خودت؟ ولی زن حرفشو تکرار کرد و با اخم دور شد. وقتی که دبیرستانی بودم مادرم این خاطره رو موقع تماشای عکسهای بچگیم برام تعریف کرد. با خودم فکر کردم عجب زن نادان و بی عقلی بوده. واقعا نمیفهمیده بچه یک ساله اصلا نه نیازی به حجاب داره. نه لازمه شلوار بپوشه. پیراهن من تا سر زانوهام بود!زهرا فعال فردزهرا فعال فردThu, 09 Jul 2026 21:43:56 +0330https://virgool.ir/@m_24820554/دلنوشته-ybeb4eigjojgامروز میخوام غر بزنم و ناله کنم. می پرسین از چی؟ از فامیل بد. از کسی که از وقتی یه بچه یکساله بودم از من متنفر بود. از زنی که سالها تلاش کرد و میکنه که به ما صدمه بزنه. هرچقدر تلاش کردیم از سو تفاهم درش بیاریم، بی فایده بود. زنی که انگار نافشو با سوتفاهم و بدبینی بریدن. ای کاش فقط به دعوا و فحاشی و قطع رابطه و بدگویی از ما راضی میشد. وقتی بشدت ناراحت شدم که فهمیدم سالهاست برای ما طلسم و جادوی سیاه میگیره و میلیونها تومن هزینه میکنه به ما آسیب بزنه. سوای این مساله که کسی به این چیزها اعتقاد داشته باشه یا نه، واقعا کارهاشو درک نمیکنم. چرا این پولها رو خرج زندگی و تفریح و حل مشکلات بچه های خودش نمیکنه؟؟؟ این زن چی از جون ما میخواد واقعا؟؟؟ بچه هاش که همسن و سال ما هستن، پنهانی با ما سلام و علیک میکنن و از ترس مادرشون جرات ندارن با ما حرف بزنن. این همه کینه برای چیه واقعا؟؟؟ پولی که میتونست صرف تراپی و درمان خودش کنه رو حروم میکنه که چی بشه؟ ۶۰ سالشه و ما جای بچه هاش هستیم...زهرا فعال فردزهرا فعال فردWed, 08 Jul 2026 18:03:48 +0330https://virgool.ir/@m_24820554/داستان-دلمه-گوجه-فرنگی-grj3op6iasxgیادمه سال ۶۹ بود و من کلاس دوم بودم. اون وقتها چون کوچیک بودم، بابام خودش گاهی برام کیهان بچه ها میخرید. منم با ذوق و شوق بسیار، اونو ورق میزدم تا به بخش شاپرک که مخصوص بچه های کوچیکتر بود، برسم. یادم میاد گاهی وسط شاپرک، آموزش آشپزی هم بود! البته چیزهای ساده که بچه ها بتونن درست کنن. از قضا اون هفته، وسط مجله، اموزش دلمه گوجه فرنگی بود که بخش به بخش با تصاویر زیبا و دستورات ساده، هر بچه ای رو وسوسه میکرد که درستش کنه. منم دست به کار شدم. رفتم توی اشپزخونه، چندتا گوجه برداشتم شستم و توشونو خالی کردم و با چیزهایی که مجله اموزش داده بود، پرشون کردم. مامان که با تعجب نگاهم میکرد پرسید: بگو ببینم چی درست کردی؟ با خوشحالی گفتم: از توی کیهان بچه ها دلمه گوجه یادگرفتم درست کردم. ببین چه خوشگل شدن. مامان خندید و گفت: افرین دخترم. حالا یه دونه رو بخور یکی هم به من بده. من و مادرم شروع به خوردن کردیم؛ اما مزه اش افتضاح بود! اما چون خودم درستش کرده بودم غرورم اجازه نمیداد نصفه کاره بندازمشون دور. مامانم یه جوری که ناراحت نشم گفت: مطمئنی درست انجامش دادی؟؟ مجله رو برداشتم گذاشتم جلوش! نگاهی به مجله و بعد به دلمه ها کرد و گفت: نمک و فلفل و آبلیموش کو پس؟ با خجالت سرمو خاروندم و دوباره به مجله نگاه کردم.اینقدر که عجله داشتم، بخش اضافه کردن چاشنی ها رو اصلا ندیده بودم!زهرا فعال فردزهرا فعال فردMon, 06 Jul 2026 02:19:05 +0330https://virgool.ir/@m_24820554/رد-پای-پدربزرگ-pulycdjmepeiدر راه برگشت از مشهد نیکی با تعجب فکر می کرد چرا خاله طوبی اون حرفو زد منظورش چی بود؟ من دیگه 12 سالمه. بچه دبستانی که نیستم. ولی نه... حتما منظور دیگه ای داشت. اصلا مگه تلفن وجود نداره؟ چه کاریه اخه؟اما چند ماه بعد نیکی اولین تجربه عجیبش را با همه وجودش تجربه کرد. سال 72 بودو 3 سال از زمانی که اخرین گروه از اسیران ایرانی از عراق برگشته بودند می گذشت، اما هنوز هیچ خبری از بابا جواد نبود. بابا جواد پدربزرگ نیکی و پدر ریحانه بود. نیکی هیچ وقت پدربزرگش را ندیده بود. قبلش که پاریس بودند بعدا هم او در جنگ اسیر شد.آن روز وقتی نیکی و نیلوفر از مدرسه بر می گشتند متوجه سر و صدایی در کوچه و اطراف مسجدشدند. اول فکر کردند یه مجلس ختم هست. ولی بعد یه وانت دیدند با پرچم ایران و کلی عکس شهید. نیکی با تعجب گفت: یعنی چه خبره؟ دوستشان آرزو که خودش را به زحمت به آنها رسانده بود گفت: -مگه نمی دونید؟یادواره شهدای محلمونه. نیلوفر گفت: ولی ای کاش به جای یادواره اونایی که نیومدن برمیگشتن. آرزو گفت: منظورت جسدشونه دیگه؟ خودشون چطور ممکنه زنده باشن ولی هنوز ازاد نشده باشن؟ صدام همه رو کشته لابد. نیکی با عصبانیت گفت: غلط کرده ... بابا جواد ما برمیگرده من مطمئنم. مامان میگه اون زنده است. آرزو گفت ولی چطور ممکنه آخه؟ نیلوفر گفت: دایی یاسر از یه نفر شنیده که اخرین بار اونو زنده دیده بوده.وقتی به خانه رسیدند نیکی گفت: -من غروبی میرم خونه دایی یاسر. باید بفهمم اخرین بار کی بابا جواد رو دیده؟ نیلوفر عصبانی شد: حالا من یه چیزی گفتم تو چرا ول نمیکنی؟ دایی یاسر به من نگفت که داشت با یکی تلفنی حرف میزد من شنیدم. نیکی گفت: حالا هرچی. من باید ته و توی این قضیه رو در بیارم. چقدر مامان فیروزه غصه بخوره اخه؟نیلوفر با بی‌حوصلگی گفت:-اَه نیکی… باز شروع کردیا! مگه خود دایی یاسر نگفت چیزی مشخص نیست؟ حالا منم یه چیزی شنیدم، شاید هم اشتباه شنیدم. چرا این‌قدر جدی گرفتی؟اما نیکی با تمام وجودش جدی بود. در دلش غوغایی بود که اجازه نمی‌داد ساکت بماند. دستی به کوله‌اش کشید و گفت:-ببین نیلوفر… اگه فقط یه ذره احتمال باشه که بابا جواد زنده باشه، همون یه ذره هم کافیه که دنبالش بگردیم. من نمی‌تونم مثل بقیه بشینم و بگم لابد مرده… نمی‌تونم، می‌فهمی؟نیلوفر که دید نیکی کوتاه نمی‌آید، شانه‌ای بالا انداخت و گفت:-باشه بابا، برو. اگه رفتی خونه‌ی دایی یاسر و چیزی فهمیدی، حتما بهم بگو.وقتی نیکی رسید، دایی یاسر مثل همیشه روی ایوان نشسته بود و مشغول تمیز کردن قطعات یک رادیوی قدیمی بود. تا نیکی را دید، لبخند زد و گفت:-سلام فیلسوف کوچولو! چه عجب از این طرفا؟نیکی بی‌مقدمه نشست روی لبه‌ی پله و گفت:-دایی، راستشو بگو… چرا هیچ خبری از بابا جواد نشد؟دایی یاسر لحظه‌ای سکوت کرد، نفس عمیقی کشید و با صدایی آرام گفت:-چطور یهو یاد بابا جواد افتادی دختر؟نیکی گفت:-نیلوفر یه چیزایی می‌گفت… اما من خواستم از خودتون بپرسم…دایی یاسر سری تکان داد، رادیو را کنار گذاشت و گفت:-امان از دست شما بچه‌ها. بگو ببینم نیلوفر چی می‌گفت.نیکی ادامه داد:-این که یه بار تلفنی داشتین با یه نفر درباره‌ی بابا جواد حرف می‌زدین… خب لابد خبری هست که به ما نمی‌گین.دایی یاسر خندید و گفت:-چاره‌ای ندارم، مجبورم بهت بگم دیگه… راستش، چند سال پیش با یکی از بچه‌های گردان هم‌محلی‌مون که اسیر شده بود و بعد از تبادل آزاد شد، حرف می‌زدم. می‌گفت توی اردوگاه الرمادی، چند بار بابا جوادتو دیده. ضعیف شده بود ولی هنوز روحیه‌اش قوی بود. کمک می‌کرد به بقیه، سعی می‌کرد نذاره کسی ناامید بشه.نیکی با چشم‌هایی گرد شده پرسید:-یعنی زنده بوده؟! پس چرا آزاد نشده؟دایی با بغض گفت:-«نمی‌دونم… اون اسیر می‌گفت یه روز بابا جواد رو بردن برای بازجویی، دیگه ندیدنش. بعضیا می‌گفتن بردنش یه اردوگاه دیگه، بعضیا می‌گفتن شاید منتقلش کردن به زندانی که اسرا رو جدا می‌کردن… همه‌چی مبهم بود. هیچ‌کس مطمئن نیست.»دایی یاسر لبخند تلخی زد:-«آره… همیشه یه روزنه‌ی امیدی هست. برای همین هم تا حالا هیچ‌وقت نگفتیم شهید شده… ولی نیکی جان…»نیکی حرفش را قطع کرد:-«ولی نداره دایی. چهار سال گذشته، چهل سال که نگذشته! چرا کسی نمی‌ره بابا جواد رو پیدا کنه؟ قبری که نداره، خودشم که نیومده. این یعنی زنده است. شاید حالش خوب نیست، شاید یه جا گیر افتاده…»در این لحظه، زندایی حدیثه با سینی چایی روی ایوان آمد و گفت:-«احوال نیکی خانم؟ این‌طوری میان مهمونی؟»نیکی لبخندی زد و گفت:-«سلام زندایی، خوبین؟ ببخشید، توی فکر باباجواد بودم. مهمونی نیومدم که.»حدیثه خانم خندید:-«آها، اومدی دایی رو بازخواست کنی!»نیکی با شیطنت گفت:-«دقیقاً!»حدیثه خانم خندید و گفت:-«پس من دخالت نمی‌کنم، دایی و خواهرزاده رو تنها می‌ذارم.»دایی یاسر گفت:-«بچه جون، کجا رو بگردیم؟ تو خاک کشور همسایه رو؟»نیکی با جدیت گفت:-«خب آره دایی… اگه اونجا گمش کردین، باید همون‌جا دنبالش بگردین دیگه. مگه وقتی یکی گم می‌شه نمی‌رن دنبالش؟»دایی یاسر نفس عمیقی کشید، نگاهش را از صورت نیکی گرفت و به باغچه‌ی روبرو دوخت:-نیکی جان… ما اون موقع هر کاری از دست‌مون برمیومد کردیم؛ پیگیری، نامه‌نگاری، حتی از صلیب سرخ خواستیم کمک کنه… ولی یه وقتایی انگار زمین و زمان دست به دست هم می‌دن که یه نفر پیدا نشه…»نیکی با حالتی درمانده اما مصر گفت:-«یعنی هیچ راهی نیست دایی؟ نمی‌شه پیگیری کرد ببینیم الان کسی توی زندان‌های صدام نیست؟ اصلاً اونایی که با بابا جواد بودن چی شدن؟ اونایی که همرزمش بودن یا باهاش اسیر شدن… کی بودن؟ به من معرفیشون کن، خودم می‌رم باهاشون حرف می‌زنم. باید بفهمم چی به سرش اومده…»دایی یاسر نگاهی عمیق به او انداخت، بعد لبخندی زد. لبخندی که ترکیبی از تحسین، نگرانی و اندکی شوخی بود.-«نیکی جان... تو واقعاً خانم مارپل شدی ها! ول‌کن هم نیستی…»نیکی لبخند محوی زد ولی چیزی نگفت. نگاهش هنوز پر از سوال بود.دایی ادامه داد:-«پاشو برو خونه دختر خوب. بشین سر درس و مشقت. مادرت نگرانت می‌شه...»نیکی آهی کشید و با ناراحتی گفت:-باشه… می‌رم. ولی من ول کن نیستم!دایی یاسر لبخند تلخی زد و گفت:- شاید یه روز… تو بتونی کاری بکنی که از دست ما برنیومد.آن شب نیکی خواب عجیبی دید.در خواب، خودش را در کنار خاله طوبی می‌دید، که با هم در صحن حرم امام رضا قدم می‌زدند. نور چراغ‌ها نرم و آرام روی سنگفرش‌ها افتاده بود. صدای زمزمه‌ی زائران، مثل لالایی آرامی در فضا پیچیده بود.ناگهان نیکی به زیر پایش نگاه کرد. در محوطه‌ای که قدم می‌زدند، در این‌جا و آن‌جا، سنگ‌ قبرهای مرمرین صاف و براق دیده می‌شد. قلبش تندتر زد.– وای خاله جون... اینجا چرا این همه قبره؟ وسط صحن حرم که نباید قبر باشه...خاله طوبی لبخند آرامی زد و گفت:– این آدما از قدیم تا الان اینجا دفن شدن. ببین، تاریخ‌هاشونو بخون.نیکی خم شد و به سنگی نگاه کرد.– ۱۲۱۳ هجری؟ یعنی از دویست سال پیش؟!خاله طوبی گفت:– آره دخترم. بعضیا خودشون وصیت کردن اینجا دفن بشن. بعضی‌ها هم عالم بزرگ بودن، اجازه دفن داشتن.نیکی با تعجب پرسید:– یعنی هرکی وصیت کنه می‌تونه اینجا دفن بشه؟ یعنی اگه منم وصیت کنم، منم...خاله طوبی اخم‌ ریزی کرد و گفت:– گاز بگیر اون زبونتو بچه! این چه حرفیه؟ البته که نه. قوانین داره، همین‌جوری نیست.نیکی آرام گفت:– ای کاش بابا جواد هم اینجا دفن بود. اون بیچاره که حتی معلوم نیست کجاست...خاله طوبی با تعجب نگاهی به نیکی انداخت.– بابای مادرتو می‌گی؟ جواد آقا؟ اون که زنده‌ست دخترجون. زنده‌ها رو که دفن نمی‌کنن!نیکی با بغض و صدای بلند گفت:– آره... زنده‌ها رو دفن نمی‌کنن، ولی ازش خبری نیست. هیچ‌کس نمی‌دونه کجاست. همه ناراحتن.خاله طوبی مکثی کرد، بعد به‌آرامی گفت:– خب... رفته یه مأموریتی. قرار نیست به همه بگه که کجاست. مامان فیروزه‌ت خبر داره.نیکی با شوق پرسید:– راست می‌گی خاله؟ پس من باید ازش بپرسم.خاله طوبی با صدایی رازآلود گفت:– بپرسی هم بهت نمی‌گه. ولی من می‌دونم کجاست... رفته ایلام... یه جایی نزدیک مرز مهران...نیکی با چشمانی گرد از تعجب گفت:– خاله! شما مطمئنی؟!خاله طوبی چیزی نگفت. فقط نگاهی عمیق و آرام به نیکی انداخت، و لبخند زد.نیکی خواست سوال دیگری بپرسد، اما ناگهان خاله طوبی و حرم آرام از جلوی چشم‌هایش محو شدند.وحشت‌زده از خواب پرید، عرق‌ریزان و نفس‌نفس‌زنان. زیر لب گفت:«بابا جواد… بابا جواد… اونجا رفتی چیکار؟»سر و صدای نیکی، نیلوفر را از خواب بیدار کرد.با نگاهی خواب‌آلود پرسید:-«چی شده؟ نیکی؟ بگیر بخواب دیگه، باز خواب بد دیدی؟»نیکی بلند شد و با زحمت به سمت دستشویی رفت. چراغ را روشن کرد و آب سردی به صورتش زد.آینه را که نگاه کرد، خودش را خواب‌آلود و پریشان دید، با موهای به‌هم‌ریخته. و با خودش فکر کرد:«این چه خوابی بود که دیدم؟»چراغ را خاموش کرد و برگشت سمت تخت. دفترچه یادداشتش را برداشت، روی صفحه‌ای سفید نوشت:«بابا جواد – ایلام – مرز مهران»دفترچه را بست، نفس عمیقی کشید و خوابید.صبح زود که بیدار شد، دلش می‌خواست خواب دیشب را برای مادرش تعریف کند، اما ریحانه خانم مشغول آماده‌کردن صبحانه بود و بعدش هم نیکی باید زودتر از همیشه راهی مدرسه می‌شد. با خودش گفت: "ظهر بهش می‌گم، حتماً."نیمروز که به خانه برگشت، هنوز ذهنش درگیر همان صحنه‌های عجیب خواب بود. سر سفره‌ی ناهار، وقتی مادرش با دقت بشقاب او را پُر می‌کرد، گفت:-«مامان... من دیشب یه خواب عجیب دیدم.»ریحانه خانم با کنجکاوی نگاهش کرد: «چه خوابی دخترم؟»نیکی شروع کرد به تعریف، با جزئیات: حرم، خاله طوبی، سنگ‌قبرها، حرف‌هایی که رد و بدل شد، و آن جمله‌ی آخر که خاله گفته بود: «رفته ایلام، یه جایی مرز مهران...»نیلوفر که کنارشان نشسته بود، با دهانی نیمه‌باز نگاهش می‌کرد. بالاخره گفت:-«پس خوابت این بود که نصف‌شب بیدارم کردی؟! از صبح چند بار ازت پرسیدم، هیچی نگفتی!»نیکی لبخند کم‌رنگی زد:-«خودمم نمی‌دونستم چطور باید بگم. تازه الان باورم شده خوابم یه چیز معمولی نبوده.»ریحانه خانم کمی سکوت کرد. بعد انگار که چیزی به خاطر آورده باشد، آهی کشید و گفت:-نیکی جان... بعضی خواب‌ها بی‌حکمت نیستن. شاید یه چیزی درونت داره می‌فهمه که ما ازش بی‌خبریم.»نیکی بعد از چند لقمه غذا، قاشق را کنار گذاشت و گفت:ـ مامان، می‌دونی که من خواب‌های الکی و پرت‌و‌پلا نمی‌بینم. این خوابم یه معنی داره. یه پیامی توشه، حتماً می‌خواد یه چیزی بهمون بگه... باید یه کاری بکنیم.ریحانه با نگاهی آرام گفت:ـ دخترم، خواب همیشه هم همون معنایی رو نمی‌ده که ظاهراً توش می‌بینی. گاهی تعبیرش می‌تونه برعکس باشه، یا نشونه یه چیز دیگه باشه.نیلوفر که با دهن پر گوش می‌داد، با تعجب پرسید:ـ یعنی چی؟ یعنی وقتی خاله طوبی تو خواب گفت بابا جواد زنده‌ست، ممکنه یعنی...نیکی به‌آهستگی حرف نیلوفر رو ادامه داد:ـ ...یعنی شاید از دنیا رفته.ریحانه خانم گفت:ـ نگفتم صد در صد اینه! فقط می‌گم نباید همه‌چیزو همون‌جور که تو خواب دیدی، برداشت کنیم. بذار از یه نفر که خواب بلده، تعبیر درستشو بپرسم... شاید سرنخی دستمون بده.نیکی هیجانزده شد:ـ باشه مامان، شما حتماً از اون تعبیرکننده بپرس. منم می‌رم سراغ دایی مقداد. چون دایی یاسر اصلاً حرفای منو جدی نمی‌گیره.نیلوفر لبخندی زد و گفت:ـ لازم نیست بدویی بری اون‌جا. زنگ بزن خب، تلفن که هست!نیکی با شور خاصی ادامه داد:ـ نه فقط زنگ زدن... ما باید یه جلسه خانوادگی برگزار کنیم! البته بعد از اینکه مامان خواب منو تعبیر کرد. اون‌وقت همه چیزو می‌ذاریم روی میز. باید بفهمیم قضیه بابا جواد چیه...ریحانه خانم در حالی‌ که پشت میز ناهارخوری می‌نشست، گفت:ـ لازم نیست دم‌به‌دقیقه بری خونه‌ی دایی‌هات. بذار من با مقداد صحبت کنم.چند ساعت بعد، ریحانه به یکی از دوستانش زنگ زد؛ دوستی که می‌دانست با یک مرجع تعبیر خواب در ارتباط است. از او شماره‌ای گرفت و همان شب با آن شماره تماس گرفت، اما کسی پاسخ نداد.روز بعد، در ساعات اداری، دوباره شماره را گرفت. این‌بار موفق شد با دفتر یکی از عالمان قم تماس بگیرد و خواب دخترش را برایشان تعریف کند.مکالمه حدود نیم‌ساعت طول کشید. وقتی تماس تمام شد، ریحانه مدتی روی مبل نشست و به سکوت فرو رفت. با خودش فکر می‌کرد که حالا چه چیزی باید به نیکی بگوید.نیکی، طبق معمول، وقتی از مدرسه برگشت، سراغ مادرش رفت و پرسید:ـ خب مامان؟ چی شد؟ریحانه کمی مکث کرد و بعد با لحنی آرام گفت:ـ باید این جریان رو پیگیری کنیم... چون این خواب، یه رویای صادقه بوده.نیلوفر گفت:ـ ولی مامان، چطوری می‌خوای دایی‌ها رو راضی کنی این قضیه رو پیگیری کنن؟من مطمئنم جدی نمی‌گیرن.دایی مقداد حتماً می‌گه: «خواهر من، نیکی یه چیزی گفته، تو چرا عقلتو می‌دی دست یه بچه؟»نیکی با صدای اعتراض گفت:ـ مگه ما بچه‌ایم؟ اصلاً اگه بچه هم باشیم، چه اشکالی داره بخوان پیگیری کنن؟مگه هر دوشون توی سپاه کار نمی‌کنن؟ حتماً کلی آدم می‌شناسن که بتونن کمک کنن.من نمی‌فهمم چرا براشون مهم نیست. خوبه بابا جواد پدر خودشونه، نه من!ریحانه با آرامش گفت:— بچه‌ها، بذارید من یه فکری بکنم و ببینم چطور می‌تونم با برادرانم صحبت کنم.فعلاً شماها دخالت نکنید تا من بهتون بگمنیکی با لحن شوخی گفت:— باشه مامان، ولی یه کم زودتر! منو که می‌دونی، صبرم که تموم بشه، بیکار نمی‌شینم. اون وقت دایی یاسر و دایی مقداد منو از ساوه بیرون می‌کنن!روز جمعه، طبق معمول وقتی همه کنار خانه‌ی مادر فیروزه جمع شدند، ریحانه در فرصتی مناسب با برادرانش صحبت کرد. هرچند خوب می‌دانست که آن‌ها خواب نیکی را جدی نمی‌گیرند.دایی یاسر نیکی را به کناری کشید و گفت:ـ بچه جون، تو چرا ول نمی‌کنی این قضیه رو؟ خوابت داستان جدیده؟نیکی با جدیت جواب داد:ـ اصلاً داستان نیست. خیلی هم جدیه!شما چرا نمی‌خواید یه کاری بکنید؟بعد از یک جلسه کوتاه چهارنفره، با حضور نیکی، ریحانه، مقداد و یاسر که در گوشه‌ای از خانه برگزار شد، مقداد کمی با ناراحتی به ریحانه اعتراض کرد، اما نیکی سریع پاسخ داد:ـ اصلاً سپاهی بودن شما دو نفر به چه درد می‌خوره؟ این‌قدر دنبال شهید گمنام می‌گردین و سالی شش بار یادواره برگزار می‌کنین، حاضر نیستین حتی یک هزارم‌ش رو دنبال بابا جواد بگردین.ـ اگه شما کمک نکنین، خودم اتوبوس سوار می‌شم و می‌رم ایلام دنبال بابا جواد.دایی یاسر با لحنی ملاحظه‌کارانه گفت:ـ بچه جون، آدم عاقل دنبال داستان یه خواب نمی‌ره اون سر مملکت رو بگرده.دایی مقداد هم ادامه داد:ـ اصلاً ما همگی بلند شدیم، رفتیم... کجا باید دنبال بابا جواد بگردیم؟مگه اطراف مهران یه وجب جا هست که بشه راحت پیداش کرد؟دایی یاسر گفت:ـ دخترجون، وسط سال تحصیلی و اوج کار ما، کجا پاشیم بریم؟مگه محل کار ما و مدرسه مرخصی میدن که بریم مرز؟دایی مقداد با خنده گفت:ـ لا إله إلا الله، از دست این دختر چه کار کنیم ما؟دایی یاسر هم خندید و گفت:ـ ظاهراً این خانم فرمانده کوتاه نمیاد، اوامرش باید اطاعت بشه!نیکی ادامه داد:ـ خب تا اون موقع که شماها پیگیری می‌کنید، این دوستان باباجواد رو یه جا جمع کنید، ما باهاشون صحبت کنیم.دایی یاسر لبخندی زد و گفت:ـ امر دیگری نیست، قربان؟!نیکی با جدیت پاسخ داد:ـ نخیر! وقت طبق دستورات عمل کنید!بعد رو به مادرش کرد و گفت:ـ بقیه‌اش با خودت، مامان جون.سپس بلند شد و رفت.مقداد که نمی‌توانست جلوی خنده‌اش را بگیرد، گفت:ـ خواهر من، این چه داستانی برامون درست کردی؟ریحانه گفت:ـ بچه بابابزرگشو می‌خواد. حق داره. نه قبری نشونش دادیم، نه پلاکی، نه نشونه‌ای. باید یه کاری بکنیم دیگه!یاسر گفت:ـ چشم... ما پیگیر می‌شیم.ریحانه با لحنی جدی گفت:ـ چشم الکی نگی‌ها، یاسر! سر نیکی نمی‌تونی کلاه بذاری!یاسر خندید و گفت:ـ چشم خواهر من! اطاعت میشه!دایی مقداد بعد از جلسه کوتاهی با ریحانه و نیکی، تلفن را برداشت و با مسئولین سپاه ایلام تماس گرفت.ـ سلام، من مقداد هستم از تهران. می‌خواستم درباره یک رزمنده مفقودالاثر اطلاعاتی بگیرم.مسئول پشت خط پرسید:ـ اسمش چیه؟ مربوط به کدوم لشکر بوده؟مقداد مشخصات باباجواد را داد:ـ جواد صانعی، از لشکر فلان در استان شما.مسئول پاسخ داد:ـ این درخواست‌ها باید از طریق لشکر مربوطه در استان خودتون پیگیری بشه.مقداد با لحنی جدی گفت:ـ پیگیری‌های استانی نتیجه نداشته. قرار بود سال ۶۹ جواد صانعی با سایر اسیران آزاد بشه و برگرده ایران، اما همه برگشتند جز اون.مسئول کمی سکوت کرد و گفت:ـ متوجه هستم، ولی روند کار اداری زمان‌بره و باید صبر کنید.بعد از چند تماس و پیگیری‌های مکرر، سپاه ایلام عملاً کمکی نکرد و گفت که باید صبر کنند تا مراحل اداری طی شود.ریحانه و مقداد که ناامید شده بودند، به دنبال راه‌های دیگر رفتند و از طریق هلال احمر و صلیب سرخ پیگیری خود را ادامه دادند. این روند اما بسیار زمان‌بر بود و هفته‌ها طول کشید تا بالاخره به یک نکته عجیب رسیدند:در دقیقه ۹۰، نام «جواد صانعی» از لیست اسیرانی که قرار بود از آن اردوگاه آزاد شوند، به دلایلی نامعلوم حذف شده بود.این خبر همه را شوکه کرد و باعث شد تصمیم بگیرند با چند تن از آزادگان آن اردوگاه که با باباجواد در یک محل نگهداری می‌شدند، صحبت کنند تا شاید حقیقتی پیدا کنند.بعد از صحبت با یکی از آزادگان همبندی پدربزرگ نیکی، متوجه شدند چند نفر دیگر نیز در شهرهای مختلف سکونت دارند. یکی از آن‌ها هم اهل ایلام بود.این خبر برای خانواده نشانه‌ی خوبی بود. پس از هفته‌ها تلاش، آن آزاده‌ای که اهل ایلام بود را پیدا کردند و با او تماس گرفتند.اما او، که از شدت سختی‌ها و دردهای دوران اسارت رنجیده بود، تمایلی به صحبت درباره این موضوع نداشت.ریحانه مطمئن بود که چیزی هست که آن مرد نمی‌گوید؛ رازی که شاید حقیقت را روشن کند.دایی یاسر معتقد بود نباید آن مرد را تحت فشار بگذارند چون کار درستی نیست ولی نیکی ناگهان وسط حرف بزرگترها پرید و گفت بریم خونه اش!ریحانه چند شب خواب راحت نداشت. چیزی در صدای آن آزاده، چیزی در طفره رفتن‌هایش، مدام در ذهنش تکرار می‌شد.چند روز بعد، دوباره تماس گرفت. مرد، با صدایی خسته و گرفته فقط گفت:«خانم… به‌خاطر من دیگه زنگ نزنید. من چیزی ندارم بگم.»اما ریحانه کوتاه نیامد. این بار، نامه‌ای نوشت. برایش فرستاد. در آن فقط از نیکی گفت. از دختربچه‌ای که پدربزرگش را ندیده، اما هر شب خوابش را می‌بیند. از اشتیاقش به دانستن، از سرگردانی خانواده.نامه بی‌پاسخ ماند. یک هفته. دو هفته. تا اینکه یک شب تلفن زنگ زد. مرد گفت:«بیاید ایلام. یه چیزایی هست که حضوری باید بگم. ولی قسم می‌خورید چیزی جایی نگید. من هنوز کابوس اون روزا رو دارم.»ریحانه بدون معطلی بلیت گرفت. این‌بار، نیکی را هم با خودش برمرد قبول کرد که آن‌ها را در خانه‌اش ببیند. خانه‌ای قدیمی در یکی از کوچه‌های شیب‌دار ایلام، با حیاطی کوچک و شمعدانی‌هایی پژمرده روی لبه‌ی پنجره.ریحانه دست نیکی را گرفت و آرام گفت:ـ مودب باش عزیزم. اونم خیلی سختی کشیده.مقداد در زد. چند لحظه طول کشید تا مرد در را باز کند. پیراهن خانه تنش بود و دمپایی به پا داشت. نگاهش به نیکی افتاد و بعد به ریحانه و مقداد. مکثی کرد، ولی عقب رفت و در را باز گذاشت.ـ بفرمایید…خانه ساده بود. قالی دست‌بافت کهنه، دیوارهایی با عکس‌هایی سیاه و سفید از جوانی‌ها، و سکوتی سنگین که از سال‌ها قبل در هوا مانده بود.نشستند. چای آورد. خودش روبه‌روی آن‌ها نشست. دستی روی زانوهایش گذاشت و گفت:ـ من هر چی بدونم، می‌گم. ولی قول نمی‌دم همه‌چی رو یادتون بیارم. یه عمر گذشته.مرد سرش را پایین انداخت. با صدایی گرفته گفت:ـ جواد صانعی… آره، یادمه.ریحانه با صدایی آرام گفت:ـ فقط بگو آخرین چیزی که ازش دیدی یا شنیدی چی بود.مرد به عکس‌های روی دیوار نگاه کرد. چشم‌هایش پر از رطوبت شد. مکث کرد. بعد آهی کشید و گفت:ـ سال شصت‌ونه بود. زمزمه‌ی آزادی اسرا پیچیده بود توی اردوگاه. همه‌مون امید داشتیم. اسم‌ها یکی‌یکی خونده می‌شد. جواد هم جزو اسامی اولیه بود… ولی درست روز قبلِ انتقال، یه اتفاق عجیب افتاد.مقداد با کنجکاوی پرسید: -یعنی چی شد؟مرد گفت:ـ یه افسر عراقی اومد تو بند. با یه لیست جدید. چند تا اسم خط خورده بود. یکی‌شم جواد صانعی بود. دلیلشو هیچ‌کس نفهمید. خود جواد فقط گفت: "احتمالاً اشتباهیه… فردا درست می‌شه." ولی نشد.نیکی نفسش را در سینه حبس کرد.ـ بعدش چی شد؟مرد سرش را به دو طرف تکان داد.ـ فردای اون روز ما رفتیم… جواد موند. و از اون به بعد… دیگه هیچ‌کس اونو ندید.ریحانه با صدایی لرزان گفت:ـ یعنی هیچ خبر دیگه‌ای نداشتید؟ حتی تو اسارت هم؟مرد سکوت کرد. مکثی کرد. بعد خیلی آهسته گفت:ـ یه شایعه بود… ولی نمی‌دونم چقدر واقعیت داشت. شنیدم اون چند نفری که اسم‌شون خط خورده بود، بردن‌شون یه اردوگاه دیگه… اردوگاهی که مخصوص بازجویی بود. بعضیا می‌گفتن اونایی که زیاد مقاومت می‌کردن یا زبان عربی بلد بودن، منتقل می‌شدن اونجا.ریحانه پرسید:ـ یعنی امکان داره جواد زنده باشه؟ یا بوده باشه تا بعد از اون؟مرد شانه اش بالا انداخت.ـ نمی‌دونم. ولی اون روز… اون لحظه… تو چشم‌های جواد یه چیزی بود. یه اضطراب. یه ترس که قبلش ندیده بودم.سکوت سنگینی افتاد.نیکی با صدایی آهسته گفت:ـ یعنی شاید هنوزم یه جایی… یه نفر چیزی بدونه؟پیرمرد سرش را پایین انداخت و با لحنی گرفته گفت:«دوستان پسرم بعد از اینکه خبر کشته شدن او را شنیدند، به خاک عراق برگشتند و در جایی دور از چشم بعثی‌ها مخفی شدند. حضورشان در ایران غیرقانونی بود و نمی‌توانستند علنی باشند. تنها گاهی در تاریکی شب و کاملاً مخفیانه، نزدیک مرز می‌آیند و با من حرف می‌زنند.»مقداد با چشمانی گرد شده پرسید:-اما اون اسیرانی که پسر تو و دوستانش نجات دادند، چی شدند؟ کجا هستند؟پیرمرد مکثی کرد و با صدایی آهسته پاسخ داد:-بعضی‌شون موفق شدند فرار کنند و در شهرهای مختلف عراق و ایران پخش شدند، ولی اکثرشان زخمی و گرفتار بودند. برخی دیگر هنوز هم در رنج و بی‌خبری به سر می‌برند...ریحانه به آرامی گفت:-ما باید هر طور شده این افراد رو پیدا کنیم. شاید بتونند به ما کمک کنند تا بفهمیم باباجواد کجاست.راستی اونها چند نفر بودند؟ پیرمرد گفت 8 نفر. اما سه نفرشان چون خیلی زخمی بودن از دنیا رفتند و یک جایی نزدیک مرز دفنشان کردند.نیکی ناگهان گفت: شما اونها رو دیدین؟پیرمرد گفت: دو نفر از اونها چند روز مهمان من بودند. یکی شون پیرمردی بود که با وجود کتکهای زیادی که خورده بود خیلی قوی به نظر می رسید. اون مرتب می گفت من باید پسرهایم را ببینم. من باید به خانواده ام خبر بدم که زنده ام.اما بعد از چند روز دوستان پسرم آمدند و این دو نفر را با خودشان بردند. گفتند برای تو خطرناک است اینها اینجا باشند درست است جنگ تمام شده اما بعثی ها ممکن است بخواهند انتقام بگیرند.بعد از هفته‌ها جستجو در روستاهای اطراف مرز ایلام، مقداد، ریحانه و نیکی با مردی آشنا شدند که مردم روستا به او «شیخ عزیز» می‌گفتند. مردی عرب‌تبار که سال‌ها پیش به دلایلی نامعلوم از عراق به این منطقه آمده و در کلبه‌ای کوچک و دورافتاده کنار مرز زندگی می‌کرد.مقداد از او خواست درباره اتفاقات آن زمان و اسیرانی که در اردوگاه بودند، چیزی بگوید. مرد با تردید شروع به صحبت کرد:-پسرم، زمانی که بعثی‌ها درگیر شدند و اسرا را نگه داشتند، او و چند نفر دیگر از مخالفان بعث بودند که به آنها کمک کردند. در یک درگیری سخت، چند نفر از اسرا را فراری دادند اما متأسفانه پسرم و یکی از همراهانش کشته شدند. بقیه توانستند فرار کنند و هنوز برخی از آن‌ها اینجا در منطقه‌اند.بعد از مکثی طولانی پیرمرد ادامه داد:-بعد از چند روز، دوستان پسرم آمدند و این دو نفر را با خود بردند. گفتند که ماندن آنها اینجا خطرناک است؛ جنگ تمام شده اما بعثی‌ها هنوز ممکن است بخواهند انتقام بگیرند.ریحانه و مقداد با هیجان از مرد خواستند آن افراد را به آنها معرفی کند تا بتوانند حقیقت را بیشتر دنبال کنند، چرا که امیدوار بودند نشانه‌ای از باباجواد پیدا کنند.نیکی با شور و هیجان عکس باباجواد را از کیفش بیرون آورد و به پیرمرد نشان داد:این عکس رو می‌شناسید؟پیرمرد لحظاتی به عکس نگاه کرد بعد گفت:-چقدر اینجا مرتب و تمیزه... اما حالا که دقت می‌کنم، بله... خودشه.نیکی با خوشحالی گفت:-واقعا؟ یعنی باباجواد من زنده است؟پیرمرد سرش را تکان داد و گفت:-       یعنی تو...آقا مقداد جلو آمد و با صدایی قاطع گفت:-این نوه‌ دختری اقا جواده. من پسرش هستم و این خانم هم دخترش.نیکی با کنجکاوی پرسید:-بعد از اینکه رفتند، دیگه اون‌ها رو ندیدید؟ از دوستان پسرتون نپرسیدید حالشون چطور شده؟پیرمرد با آهی گفت:-آره، یک بار پرسیدم. گفتند جاشون امنه و حالشون خوبه قراره اونها رو به ایران برگردونن اما نه به‌سادگی. باید از طریق مرزبانی به ماموران ایرانی تحویل داده بشن تا بتونن با عزت و احترام به خونه هاشون برگردند.ریحانه با نگرانی پرسید:-این دوستان پسرتون معمولاً کی به شما سر می‌زنند؟ ما هر طور شده باید پدرمون رو پیدا کنیم..پیرمرد کمی فکر کرد و پاسخ داد:-نمی‌دونم. معلوم نیست. شاید هفته‌ای یک بار، شاید ماهی یک بار، شاید هم همین فردا.دایی مقداد گفت:-ما که نمی‌تونیم تا ابد اینجا بمونیم. مجبوریم برگردیم.نیکی با ناراحتی گفت:-اما دایی...ریحانه دست نیکی را فشرد:-حق با داییه، ما نباید بیشتر مزاحم این آقا بشیم. پدر جان، ممنون بابت کمکتون.همه بلند شدند تا بروند که ناگهان پیرمرد با لحنی مبهم گفت:-حس عجیبی دارم... نمی‌دونم چرا، ولی فردا یک سر به اینجا بیایید!روز بعد، طرفهای عصر همه به کلبه پیرمرد برگشتند. او دم کلبه اش روی تخته سنگی نشسته بود: وقتی آنها را دید گفت: چه خوب کردید امدید. حس ششم من دروغ نمی گفت. به داخل برید کسی منتظرتونه!اول مقداد داخل رفت بعد ریحانه و نیکی را صدا زد که داخل بروند. در حالی که حس عجیبی از ترس و نگرانی وجودشان را فرا گرفته بود. داخل کلبه چندان روشن نبود اما با نور پنجره توانستند مرد جوانی را ببیند که محاسن کوتاهی داشت و چهره افتاب سوخته و رنجورش نشان میداد سختی زیادی را تحمل کرده است. لباس عربی بلندی پوشیده بود و دستار به سر داشت.مرد اشاره کرد تا همه بنشینند. همگی روی زیلوی کهنه‌ای که کف کلبه پهن شده بود، رو‌به‌روی او نشستند.مقداد پرسید:-شما از پدر من خبر دارید؟مرد نگاهی به ریحانه و نیکی انداخت، لحظه‌ای سکوت کرد و گفت:-اگه میشه این خانم و این دختر چند دقیقه بیرون باشن...ریحانه با نگرانی به مقداد نگاه کرد. نیکی هم ساکت و با چشم‌هایی کنجکاو به مرد زل زده بود.مقداد گفت:-نه... هرچی هست، همین‌جا بگید. ما طاقت شنیدنش رو داریم. اصلاً ما به اصرار همین بچه اینجاییم.مرد مکثی کرد، بعد پرسید:-مطمئنید؟-مقداد سری به نشانه تأیید تکان داد.مرد آهی کشید و شروع کرد:-اون شب... ما برای نجات چند اسیر به یکی از مقرهای بعثی‌ها حمله کردیم. مبارزه سختی بود. خیلی سخت. ولی بالاخره تونستیم اون اسرا رو آزاد کنیم. بیشتر بعثی‌ها کشته شدن، چندتاشون فرار کردن. بعدش، همگی به سمت کوه‌های نزدیک مرز ایران فرار کردیم.-او مکثی کرد، انگار که داشت دوباره همه چیز را در ذهنش مرور می‌کرد، بعد ادامه داد:-ولی پسر همین حاجی... یعنی پسر پیرمرد، و یکی دیگه از رفقامون تیر خورده بودن. زخماشون کاری بود... توی راه تاب نیاوردن. شهید شدن.-ریحانه آه کشید و نیکی لبش را گزید تا اشک‌هایش را نگه دارد.مرد جوان گفت:-سه نفر از اسرا هم حالشون خیلی بد بود. معلوم بود شکنجه زیادی شدن. تا قبل از اینکه برسیم به جایی امن، از دنیا رفتن. مجبور شدیم همون حوالی، نزدیک مرز، دفنشون کنیم.-او لحظه‌ای ساکت شد، بعد گفت:-ولی پنج اسیر دیگه موندن... یکی‌شون پیرمردی بود. خیلی سرحال نبود، ولی امید زیادی توی چشم‌هاش بود. همش می‌گفت: "من باید پسرامو ببینم، باید خبر بدم که زنده‌ام." ما اونها رو به یک غار کوچیک تو دل کوهی بردیم. همون شب همون‌جا موندیم، چون دیگه نایی برامون نمونده بود. صبح قرار شد برای امنیت بیشتر، دوتا گروه بشیم و از مسیرهای مختلف بریم طرف مرز. که اگه یکی‌مون گیر افتاد، اون یکی بتونه فرار کنه...مقداد گفت:-خب، بعدش چی شد؟مرد گفت:-گفتم که ما دو گروه شدیم. من و دو نفر از دوستانم همراه پیرمرد و یک پسر جوان که بعدها فهمیدم سرباز بوده، اومدیم اینجا. اون‌ها رو چند روزی اینجا نگه داشتیم و به دنبال بقیه رفتیم. قرارمون این بود که پس از صحبت با اسرای ایرانی، اون‌ها رو شبانه تحویل مرزبانی ایرانی بدیم، چون نگه داشتن اون‌ها توی خاک عراق برای همه‌مون خطرناک بود.چند روز بعد، دنبال پیرمرد و اون پسر اومدیم که طبق نقشه، مرز ایران تحویل‌شون بدیم. با یکی از ماموران مرزبانی هم حرف زده بودیم. اما قبل از رسیدن، اتفاق بدی افتاد؛ یکی از ماشین‌های گشت مرزی عراق ما رو دید و ناچار درگیر شدیم. وسط این مخمصه، یکی از اسرا و دو نفر از بچه‌های ما کشته شدند. اوضاع واقعاً خطرناک‌تر شده بود و مجبور بودیم مرتب فرار کنیم.بعد از یک ماه تونستیم طبق قولی که به ایرانی‌ها داده بودیم، دم مرز تحویل‌شون بدیم. اما اتفاق بدی افتاد؛ پیرمرد موقع فرار زخمی شد و با اینکه زنده موند،…مرد ناگهان حرفش را قطع کرد، نگاهی ناراحت به چهره‌های نگران ریحانه، نیکی و مقداد انداخت و سکوت کرد.سکوت که طولانی شد، نیکی پرسید:-خب، بعدش چی شد آقا؟ بابابزرگ من چه بلایی سرش اومد؟مرد ادامه داد:-اون بی‌رحم‌ها نارنجکی به سمت ما پرتاب کردند. ما نتونستیم به موقع پیرمرد رو از موج انفجار دور کنیم. وقتی به جای امن رسیدیم، متوجه شدیم خون صورت پیرمرد رو پوشونده. اول فکر کردیم خون یکی از کشته‌شده‌هاست، اما اشتباه می‌کردیم. پیرمرد چشم‌هاشو از دست داده بود و جز بستن زخم و کمک برای جلوگیری از عفونت، کاری از دستمون برنمی‌آمد.بعد از این که از طریق یک رابط به روستایی که همفکران ما آنجا زندگی می‌کردند رسیدیم، مجبور شدیم مدتی صبر کنیم تا حال پیرمرد بهتر شود.پس از این ماجرا بالاخره موفق شدیم سه اسیر را تحویل ایرانی‌ها بدیم، اما پیرمرد گفت با این وضعیت نمی‌خواد برگرده ایران.مرد جوان جواب داد:«البته که نه. اونجا برامون امن بود و با ما اومد. اما ما درگیر مبارزه با بعثی‌ها بودیم و نمی‌تونستیم همیشه دنبال خودش این طرف و اون طرف ببریمش. به ناچار، یه جایی نزدیک همینجا گذاشتیمش. چند فرسخی اینجا، تو یه روستای کوچیک که مردمش مهربون بودن. اون‌ها پیرمرد رو بین خودشون پذیرفتند.»ریحانه با کنجکاوی گفت:«پس پدرم هنوز باید همونجا باشه.»مرد عرب گفت:-نه، متأسفانه. دو سال پیش از اونجا رفت. یه روز بقچه‌شو و چوبدستی‌شو زد زیر بغلش و رفت.ریحانه با ناراحتی پرسید:-آخه با اون وضعیت کجا رفت؟مرد گفت:-والله ما هم نمی‌دونیم. به هیچ‌کس نگفت کجا می‌ره. یه مدت دنبالش گشتیم، اما ما هم زیاد نمی‌تونستیم روزها بچرخیم، نباید شناسایی می‌شدیم. شاید یه آبادی دیگه پیدا کرده، شایدم برگشته ایران. کسی نمی‌دونه.در همان لحظه، دایی مقداد چیزی در گوش ریحانه و نیکی گفت.پس از چند دقیقه، از پیرمرد عرب تشکر کردند و از کلبه بیرون آمدند. خداحافظی گرمی با او کردند و سپس راهی ماشین شدند. هنوز هوا تاریک بود و ماندن در کوه و بیابان به صلاح نبود، به همین دلیل تصمیم گرفتند هر چه زودتر به مهران بازگردند.فردای آن روز، دایی مقداد به سپاه شهر رفت و با همکارانش صحبت کرد.پس از کلی چانه‌زنی، بالاخره توانست کمک لازم برای جستجو را به دست بیاورد.گروهی از افراد محلی که روستاهای اطراف و منطقه را خوب می‌شناختند، همراه آن‌ها راهی شدند.بعد از چند روز جستجو، به چیزی رسیدند که انتظارش را نداشتند: یک قبر.البته نه یک قبر معمولی؛ مردم یکی از روستاها این مکان را مثل یک زیارتگاه مقدس نگه داشته بودند.ماجرا این بود که با نشان دادن عکس‌ها به مردم، بالاخره چند نفر «آقا جواد» را شناختند و گفتند که این همان پیرمرد نابینایی است که مدتی در آن روستا زندگی کرده بود. مردی مهربان و دوست داشتنی، با چشم‌هایی که دیگر نمی‌دید، اما قلبی پر از محبت داشت.روزی که  از دنیا رفت، درست همانجا، کنار خاک یک شهید. هیچ مدرک شناسایی‌ای به همراه نداشت و انگار که هیچکس و هیچ‌کس را نداشت. زندگی‌اش را هم هیچ‌کس نمی‌دانست، فقط همه می‌دانستند که چند سال در عراق اسیر بوده است.از وقتی که از دنیا رفته، اتفاقات عجیبی رخ داده بود. بسیاری به نام او نذر کرده بودند و مشکلات‌شان حل شده بود. به همین دلیل، مردم روی قبرش سقفی ساختند و پارچه سبزی کشیدند تا یادش را گرامی بدارند.حدود شش ماه طول کشید تا ریحانه، نیکی، دایی مقداد و همراهانشان بتوانند تمام مجوزهای لازم را برای نبش قبر و بررسی بقایای جسد دریافت کنند. در این مدت آن‌ها با دستگاه‌های مختلف اداری و قانونی دست و پنجه نرم کردند، اما سرانجام موفق شدند.وقتی اجازه صادر شد، با همراهی پلیس و کارشناسان پزشکی قانونی به محل دفن رفتند و نمونه‌های لازم از بقایای جسد را برداشتند. این نمونه‌ها به آزمایشگاه‌های تخصصی تهران فرستاده شد تا آزمایش DNA انجام شود؛ آزمایشی که در آن زمان هنوز چندان مرسوم نبود و هزینه بالایی داشت.وقتی بعد از آن همه انتظار، پاسخ آزمایش DNA بالاخره رسید، مهر تأییدی شد بر حدس و دلشوره‌ی چندماهه‌ی خانواده. پزشکان با قطعیت گفتند: «بله، این همان آقا جواد است.»خبر، هم آرامش به دل‌ها آورد و هم اندوه تازه‌ای بر دل‌ها نشاند. خانواده تصمیم گرفتند بقایای پدر را به ساوه منتقل کنند و در کنار دیگر عزیزانش دفن کنند؛ اما به محض اینکه این خبر به گوش مردم روستا رسید، با صحنه‌ای غیرمنتظره روبه‌رو شدند: اشک و زاری، التماس و خواهش مردم ساده‌دل آن روستا.زنان روستا چادر به صورت زده، خاک بر سر می‌ریختند و می‌گفتند: «او پدر ما هم بود، ما را تنها نگذارید!» مردانش می‌گفتند: «دل این آبادی به بودن مزار او خوش است، برکتش را از او داریم.»در همان روز، خانواده‌ی مادری نیکی، مادربزرگ فیروزه‌خانم و سایر بستگان، با چشمانی گریان سر مزار حاضر شدند تا وداعی درخور با آقا جواد داشته باشند. مادر بزرگ فیروزه، همان زن استوار و آرام، اشک‌هایش را پاک کرد و در سکوتی سنگین به مردم روستا نگریست. دلش سوخت.در نهایت با فرزندانش صحبت کرد. تصمیم گرفتند: پدر همان‌جا بماند. در دل خاکی که او را پذیرفته بود، میان مردمی که او را چون قدیسی بی‌نام و نشان دوست داشتند.اما قرار شد در ساوه، در زادگاهش، یادبودی برایش بسازند. سنگ‌نوشته‌ای، عکسی، و شاید درختی که در دلش بگویند: اینجا مردی آرمیده بود که نامش جواد بود، و روشنی‌اش هرگز خاموش نخواهد شد.روز بعد، وقتی مراسم ساخت یادبود تمام شد و همه‌چیز آرام گرفت، نیکی در اتاقش نشست، تلفن را برداشت و شماره‌ی خاله طوبی را گرفت.وقتی صدای گرم و آشنا از آن سوی خط آمد، نیکی بغض‌کرده گفت:– خاله جون… پیداش کردیم… همه چی همون‌طور بود که گفته بودی. توی یه روستا، نزدیک مرز. یه پیرمرد عرب گفت چند سال اونجا زندگی کرده. مرد خوبی بوده. مهربون. بعد یه روز… یه روز بدون خداحافظی رفت… و دیگه پیداش نکردن… تا اینکه… تا اینکه فهمیدیم مرده.صدایش لرزید. چند لحظه سکوت کرد. بعد آرام ادامه داد:– حالا هم یه سنگ قبر با اسم و رسم داره… هم یه یادبود توی قبرستون ساوه. اما خاله… یه چیزی هنوز تو دلم مونده…صدای خاله طوبی آرام و مهربان بود:– بگو عزیزم… چی توی دلت مونده؟نیکی با صدایی آهسته گفت:– تو گفتی زنده‌س، گفتی هنوز هست. اما نبود، خاله… اون رفته بود… خیلی وقت پیش...مدتی سکوت بود. صدای خاله طوبی از آن سوی خط آمد، صدایی که حالا انگار از عمق چیزی عمیق‌تر از خواب و بیداری می‌آمد:– نیکی جان… گفتم زنده‌ست، چون روحش زنده‌ست. چون هنوز دل‌های زیادی به یادش می‌تپه. گفتم زنده‌ست، چون راهش، نامش، مهربونی‌هاش هنوز توی دل مردم اون روستاست.آدم‌ها وقتی فراموش بشن می‌میرن… اما وقتی یکی برای یه روستا بشه امید، بشه نذر، بشه پناه… اون دیگه نمرده.من اون شب توی خواب دیدم که باباجوادت با صورتی روشن بهم گفت: نیکی داره میاد… بهش بگو اینجا منو پیدا می‌کنه.دو قطره اشک از چشمهای نیکی سر خورد و پایین افتاد.در دلش آرامشی نشست که هیچ پاسخی جز حرف‌های خاله نمی‌توانست به او بدهد. او پدربزرگش را پیدا کرده بود؛ نه فقط در آن قبر بی‌نشان در غربت، بلکه در دل آدم‌هایی که هنوز با یادش دعا می‌کردند.                                                 زهرا فعال فردزهرا فعال فردSat, 04 Jul 2026 01:04:07 +0330https://virgool.ir/@m_24820554/ماجرای-کافه-هتل-c2kk6w6k3tjzیادمه یکسال کافه یه هتل کار میکردم و هرروز یه اتفاق تلخ یا شیرین میفتاد که اگه بخوام همه رو بنویسم خودش یه کتاب مفصل میشه. اما امروز میخوام از یه ماجرای جالب که توی یه روز سرد زمستونی افتاد بنویسم. یه روز که صاحب هتل سر کیف بود و طبق معمول به همه گیر نمیداد، شاد و شنگول یهو بی خبر اومد توی کافه اونم پشت پیشخوان، شروع کرد برای خودش قهوه اماده کنه. گاهی که حوصله داشت بی خبر میومد و از این کارها میکرد و سر به سر من و مهرنوش همکارم میذاشت. اون روز دید که من سرم توی گوشیه، و یه کتاب جلوم بازه.ولی اومد مهربون باشه و گیر نده. یهو گفت انگلیسی میخونی؟ منم بلدما! گفتم نه اقای انصاری! آلمانی میخونم! با تعجب گفت: اوه اوه چه سخت! بگو ببینم مداد زنه یا مرد؟ منم خندیدم و جوابشو دادم. گفت: باریکلا! پرسنل من چه با کلاس شدن! برای همین ما رو تحویل نمیگیری؟ حالا کی قراره بری؟ لبخندی زدم و گفتم: نمیدونم، شاید یه روز صبح. گفت: خوبه خوبه. ادامه بده، ولی نه سرکار. وقتی رفت من و مهرنوش به هم نگاه کردیم و مهرنوش خندید و گفت: انگار نه انگار این ادم یه روز درمیون اشک تو رو درمیاره ها... حتما یه معامله خوب کرده سرحاله...زهرا فعال فردزهرا فعال فردFri, 03 Jul 2026 19:31:49 +0330https://virgool.ir/@m_24820554/گربه-خاکستری-قسمت-دوم-stth9l1jvvloگفتم که خانم گربه، بچه بزرگشو توی حیاط ما گذاشت و رفت. اما هرروز،میومد بهش سر میزد و یه توصیه هایی به بچه ش میکرد. یادمه یه روز توی باغچه نشسته بود و زل زده بود به من که روی تاب توی پارکینگ نشسته بودم. منم شروع کردم به حرف زدن باهاش! اونم با دقت گوش میداد! حالا چی میگفتم؟ داشتم میگفتم: زن حسابی، چرا اینقدر بچه میاری که بمیرن؟ شوهرت که خرجی نمیده، کمکت هم نمیکنه.. این دفعه اگه اومد، دعوا کن باهاش! اینقدر مظلوم نباش زن!... یادمه نیم ساعت براش سخنرانی کردم و زبون بسته پلک هم نمیزد و فقط گوش میداد. بعد یهو خمیازه کشید گذاشت رفت! از فرداش هر روز سر یه تایم خاصی میومد می نشست به حرفهای من گوش میداد!!! مادرم میگفت با کی حرف میزنی توی حیاط؟! گفتم با خانم ننه گربه! مادرم خندید و گفت فکر کردی حضرت سلیمانی؟ گفتم فعلا که با دقت گوش میده! کاری که کمتر ادمی انجام میده! زهرا فعال فردزهرا فعال فردThu, 02 Jul 2026 17:35:06 +0330https://virgool.ir/@m_24820554/گربه-خاکستری-tq95aaprw27u۶ سال قبل، درست چند ماه قبل از کرونا، یه روز یه گربه خاکستری ماده با چند تا بچه اش از دست آزار همسایه ها، به حیاط ما پناه آورد. چشمهای مضطرب و غمگینی داشت و خیلی محتاط بود و با اینکه علاقه ما رو میدید، اجازه نمیداد بچه هاشو نوازش کنیم. اون موقع من تازه داشتم به حیوانات علاقه مند میشدم و این برام خیلی دردناک بود که اونو و بچه هاش ازم فرار میکردن. ولی به خواسته خانم گربه احترام گذاشتم و منتظر شدم ببینم کی به من اعتماد میکنه. اما هیچ وقت اعتماد نکرد، از چهارتا بچه ش سه تاشون به نوبت مردن و ما دفنشون کردیم. خانم گربه هم تنها بچه شو که شبیه خودش بود برداشت و رفت. اما چند وقت بعد با چند تا بچه دیگه برگشت، بازم همه شون مردن جز یه یکی که سیاه بود. بازم خانم گربه بچه شو برداشت رفت ولی بچه خاکستریشو گذاشت. اما میومد بهش سر میزد که مبادا به ادمها اعتماد کنه... تا اینکه یه روز... زهرا فعال فردزهرا فعال فردThu, 02 Jul 2026 17:23:11 +0330