https://virgool.ir/feed/@m_24690100fa2026-11-11 04:01:29https://files.virgool.ir/upload/users/622234/avatar/cIPZPM.jpeghttps://virgool.ir/@m_24690100https://virgool.ir/@m_24690100/با-اجازه-بی-اجازه-مسئله-این-است-ulics0kn2nb3تا برگشتم عقب با سرعت خوردم به ماشین جلویی. دیگه شانس و مهارت رانندگی نفرات اطراف نجاتم نداد و من تصادف کرده بودم. از ماشین پیاده شدم که دیدم زن داخل ماشین با فریاد و داد و بیداد به استقبالم اومد. کوری مگه؟ چرا می‌نشینی پشت ماشین وقتی هنوز رانندگی بلد نیستی‌؟ گفتم داد نزن، من مقصرم خسارتی هم که لازمه پرداخت می‌کنم. با این حال دست بردار نبود. تفاهمی در کار نبود و زنگ زدیم به پلیس.پلیس رسید‌. پلیسی که به طور استثنا خوش‌اخلاق و کار راه بیانداز بود. کروکی کشید و گفت خسارت انقدر نیست که برین بیمه. مصالحه کنین. من حرفی نداشتم اما زنی که خودروش آسیب دیده بود گفت نمی‌دونم باید از 《آقامون》 بپرسم. رفت ک برگشت گفت نمی‌شه 《آقامون》 مخالفه. می‌گه بریم بیمه. پلیس گفت باشه؛ پس بگذار استعلام ثالثش رو بگیرم. انقدر استعلام گرفتنش به نتیجه نمی‌رسید. و متهم بودم که ثالث ندارم. ثالث داشتم اما ظاهرا نرسیدن استعلام سبب خیر شد. تو این فاصله پلیس در گوش زن پچ‌پچ کرد، حدسم این بود که می‌گفت از بیمه چیزی عایدت نمی‌شه. برو مصالحه کن. رفت که با تلفن حرف بزنه. برگشت گفت آقامون موافقت کرد. کارت ماشینم رو گرفت و رفت.روز تعیین کارشناس ماشین؛ 《آقاشون》 هم سر قرار حاضر بود. وقتی دید سر قیمت چونه می‌زنم به زن گفت کارتش رو بده بره بابا؛ پول نخواستیم. زن کارت ماشینم رو بالافاصله تحویلم داد. دست آخر با چونه زنی فراوان سر قیمتی به تفاهم رسیدیم. پول رو واریز کردم و داشتم می‌رفتم که زن داد زد خداحافظ ایشالله هیچ‌وقت دیگه تنها نباشی. گفتم تنها نیستم. گفت منظورم اینه که تنهای عشقی نباشی.معادله رو در کسری از ثانیه جابه جا کرده بود. در حالی‌که من تا همین چند لحظه پیش احساس رقت‌انگیزی بهش داشتم، حالا دیدم با تفرعن حاصل از داشتن مردی در کنار خودش، وضعیت خودش رو برای من آرزو می‌کنه.بهش گفتم مرسی و رفتم. هر دوی ما احساس می‌کردیم از اون یکی خوشبخت‌تریم. یکی ساده‌تر بود و به زبون اورد. تمام طول راه حس می‌کردم که مسیری که رفتم یک راه یک طرفه بوده. من تنهایی آدم بدبختی نیستم. اما اجازه گرفتن از کسی برای هرکاری حتما احساس بدبختی بهم می‌ده. آیسان تاآیسان تاSat, 29 Jan 2022 01:56:26 +0330https://virgool.ir/@m_24690100/قرعه-به-نام-افتاد-ktobpq9zwgtkپلیس راهور لقب «ارابه مرگ»، به خودروهای ایرانی داده. به این فکر می‌کنم که چه سرنوشت غم‌انگیزیه مرگ پوچ در این ارابه‌های به درد نخور که هم‌زمان که ما رو می‌کشند، ده ها نفر رو فربه و ثروتمند می‌کنند. غمگین می‌شم و به سرنوشت آخرین بوسه قبل از مرگ در سانحه رانندگی در جاده‌های ایران فکر می‌کنم. و بعد یادم می‌افته مگه فقط تصادفه که جون ما رو اینجا تهدید می‌کنه؟ آتش‌سوزی، زلزله، هواپیما و بیماری‌ هم اینجا بیش از همه جای دنیا آدم می‌کشه. شاید باید از اقبال گله داشت که قرعه بد به اسمت انداخته. تو اینجا به دنیا اومدی و هر روز آلودگی هوای تهران احتمالی از مرگ رو برات به همراه آورده. می‌تونستی از مزدکیان باشی در عده خسرو انوشیروان، یا سیاه‌چرده‌ای در عهد آپارتاید، یا روسپی‌زنی در ماساچوست سده نوزدهم، بیوه‌زنی هندو کمتر از 100 سال پیش. مشکل اینه که ما همیشه نقش شانس رو نادیده می‌گیریم. مثل جمله‌ای که چهار سال پیش تراپیستم گفت. گفت طوفان سال 1396 یک نفر رو در تهران کشت. دختری که اگر چند ثانیه عرض خیابون رو زودتر گذشته بود، سنگ پرتاب شده از آسمون سرش رو نمی‌شکافت. آیسان تاآیسان تاWed, 26 Jan 2022 16:53:36 +0330https://virgool.ir/@m_24690100/پیچ-خدا-cz1bbohya2xpگرسنگی پیچ آهنی بود که معده‌م رو به رودم وصل می‌کرد. با ولع ساندویچم رو گاز زدم که دیدم کودکی از دور با کیسه‌ی زباله‌ای چند برابر هیکلش نزدیک می‌شه.صورت چرکین، خسته، هراسون. ناخودآگاه زیر فرمون قایم شدم. و وقتی رد شد تازه به این فکر کردم که انگار از دیدن بچه شرمگین شده بودم. اما چرا قایم شدم؟ که نبینمش؟ که نبینه چطور کسی در نزدیکیش آسوده در خودرویی نشسته و به ساندویچ بزرگش گاز می‌زنه؟ که از عذاب وجدانم نمیرم؟به گمانم خداوند هم همینطور از عذاب وجدانش فرار می‌کنه. جایی پنهان می‌شه که نبینه چه به سرمان آمده، چه به سرمان آورده.آیسان تاآیسان تاMon, 24 Jan 2022 22:40:18 +0330https://virgool.ir/@m_24690100/ماه-نو-ylgkpr5hrcryدنبال نسخه اصلاح شده پایان نامه م می گردم، در حالی که نیم ساعت بیشتر فرصت ندارم. زیر تلبناری از فایل نصفه و نیمه به یه نسخه ای دسترسی پیدا می کنم که می دونم نسخه نهایی نیست. کلافه شدم و نمی خوام از قرار هر شب نیم ساعت یوگا جا بمونم. هم زمان که فایل ها رو می گردم، به دو تصویر می رسم و در جا خشکم می زنه. تصویر 18 ساله و 29 ساله خودم. در تصویر دوم شاید نزدیک به 12 کیلو چاق ترم. خسته و پریشون و سرگشته ای که تصمیم گرفته صورتش رو با لبخند مصنوعی آغشته به ماتیک قرمز شاد جلوه بده. 18 سالگیم اما آرایش نداره. شیطنت از چشماش می ریزه و تصور می کنه که همین روزهاست که دنیا رو فتح کنه. می دونم که من 29 ساله زنی ارزشمندتر از دختربچه 18 ساله ای بود که به همه عالم فخر می فروخت وخودشیفتگی از سروکولش می ریخت. زنندگی خودشیفتگی رو در گذر 12 سال بعدش و در مواجهه با آینه هایی که چهر خودم می نمودن راست، خوب با گوشت و پوست و استخون لمس کردم. حالا می دونم که زندگی و آدما اونطور که اون سالا فکر می کردم تو مشتم نیستن و نباید هم باشن. حالا می دونم که برای هر داشته کوچکی باید سخت جنگید. در این جنگ نابرابر گاهی شکست هست، گاهی عقب نشینی و البته صباحی هم شعف پیروزی.با وسواس بیمارگونه ای عکس های اخیرم رو می گردم. باید ببینم که تلاش جانکاهم برای وزن کم کردن، کمک کرده که از 29 سالگی خودم که در این تصویر می بینم بهتر به نظر بیام؟ از این احساس بد و تلاشم خجالت می کشم. مگه نه اینکه بدن تو متعلق به خود توست؟ و... فایل عکس ها رو می بندم. به اخرین مسیج استاد راهنما فکر می کنم که خواسته بود سریعا نسخه مقاله پایان نامه رو به دستش برسونم. حتما به یوگای شبانه هم می رسم. به خیلی کارها که باید انجام بدم که زمان از دست رفته م برگرده. الان فرصت خوبیه. دی تموم شده و چه بهتر از پایان سردترین ماه سال.آیسان تاآیسان تاMon, 24 Jan 2022 01:00:22 +0330https://virgool.ir/@m_24690100/عقربه-ها-otcwmpckgl1uاگر قرار بود تصویری از این روزهای زندگی نقش کنم، حتما تصویر از زنی بود که سخت در تلاشه عقربه‌های زندگی رو عقب بکشه یا دست کم مانع پیش رفتنشون بشه. زمان به شکل هولناکی آزمنده و من اینجایی که ایستادم در سی سال و چند ماهگی از گریز این عقربه‌های فرار بیش از هر زمانی هراسان.آیسان تاآیسان تاWed, 14 Jul 2021 17:31:32 +0430