https://virgool.ir/feed/@m_24542038ایمان نیرویی است که از دل و چان بر می خیزد.fa2026-11-12 05:16:29https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_24542038https://virgool.ir/@m_24542038/مسابقهدندهعقببااتوابزار-sayxckt7mnw2---## فسنجان جا مانده در تاکسی  تابستان بود، اما دقیق نمی‌دانم چه سالی. شاید دهه‌ی چهل یا پنجاه. آن روزها کودک بودم و همه‌چیز برایم رنگ و بوی بازی داشت. پدرم وقتی تصمیم می‌گرفت به مشهد برود، با خنده به هر آشنایی می‌گفت: «دارم می‌روم مشهد، اگر دوست دارید بیایید!» اگر کسی را نمی‌دید، پیغام می‌فرستاد؛ از خانواده‌ی مادری گرفته تا دوستان و همسایه‌ها. حتی زهرا خانم و دخترهایش که پیش مادربزرگ کار می‌کردند، دعوت شدند و با خوشحالی پذیرفتند.  مادرم هیچ‌وقت گله نمی‌کرد که چرا این همه آدم را دعوت کرده‌ای. برعکس، با آرامش به زهرا خانم می‌گفت: «یک دیگ بزرگ فسنجان بار بگذار و برنج را هم آبکش کن تا در راه شکم‌ها بی‌نصیب نماند.»  روز حرکت، کاروانی از خانواده و دوستان و حتی رفتگر محل با پسرش سوار اتوبوس شدند. شاگرد راننده‌ی لاغراندام، دیگ فسنجان و پلو را که در چادرشب پیچیده شده بود، با چمدان‌های چرمی قدیمی داخل اتوبوس گذاشت و طوری راه می‌رفت که انگار پهلوان است، در حالی‌که مثل موش مردنی بود.  فضای اتوبوس پر از شادی بود. بچه‌ها می‌خندیدند و من غرق در خوشی بودم. ناگهان اتوبوس کنار جاده ایستاد. مادرم دستم را گرفت و گفت: «بیا پایین، وقت غذاست.» قهوه‌خانه‌ی کوچکی آن‌جا بود که جای همه‌ی مسافران را نداشت. پس زهرا خانم و مشتی خانم سفره‌ی گلدار را کنار اتوبوس پهن کردند. دیگ فسنجان و پلو روی سفره آمد و بشقاب‌های ملامین پر شد. همه از دست‌پخت زهرا خانم لذت بردند.  بعد از ناهار، مادرم با نگاه به دیگ گفت: «این همه غذا مانده، دست زهرا خانم برکت دارد. باقی را می‌بریم مشهد، خیال‌مان راحت است که غذا داریم و می‌توانیم بیشتر زیارت کنیم.»  وقتی شب به مشهد رسیدیم، برای رفتن به مسافرخانه چند تاکسی گرفتیم. بساط را چیدیم و آماده‌ی خواب شدیم تا فردا صبح به زیارت برویم. ناگهان صدای جیغ زهرا خانم بلند شد. با نگرانی به زبان گیلکی گفت: «خانم جان، فسنجان پلو چه ببو اسه؟ پیدا نیه؟ خاکا میسر نکونه تاکسی درون جا بنهیم؟» یعنی: «خانم جان، دیگ فسنجان پلو کجاست؟ خاک بر سرم، مثل اینکه در تاکسی جا گذاشتیم!»  همه‌ی خانواده از کوچک و بزرگ جست‌وجو کردند، اما اثری از دیگ نبود. مادرم گفت: «پس خوش به حال راننده‌ی تاکسی! اگر وجدان داشته باشد، فردا صبح برمی‌گرداند.» اما خبری نشد.  فردا، به جای زیارت، همه مشغول پخت‌وپز شدند. بچه‌ها بازی کردند و پسرعمه‌ام هم فرصت را غنیمت شمرد و برای تعلیم رانندگی ثبت‌نام کرد. آن سفر برای من یادگاری شد؛ سفری که یک دیگ فسنجان جا مانده، مسیرش را تغییر داد.  ---#خاطره_نویسی  #فسنجان  #مهرناز_کالمرزی_مقدم #از_رشت#مسابقه_دنده_عقب_با_اتو_ابزارمهرناز کالمرزی مقدممهرناز کالمرزی مقدمFri, 14 Nov 2025 17:14:03 +0330