https://virgool.ir/feed/@m_24444969زیاد حرف می‌زنم ولی تو دلم.fa2026-11-10 20:00:07https://files.virgool.ir/upload/users/4848410/avatar/ZZs46X.jpghttps://virgool.ir/@m_24444969https://virgool.ir/@m_24444969/زندگی-چیست-ov4vjjzmlyunگوگل را برای جست جوی زندگی باز می کنم. معنا بخشیدن به زندگی را پیشنهاد می دهد، اما من نمی دانم که خودِ زندگی چیست. جمله های مردم را می خوانم. «زندگی امید است.» «زندگی ساختن خود است.» هر کس چیزی به زندگی ربط می دهد. خودِ زندگی چیست؟دهخدا می گفت: «مقابل مرگ است.» پس زندگی همین نمرده بودن است. همین که به جای خوابیدن در مکعب مستطیلی زیر خاک، روی خاک کار دیگری انجام بدهی، اسمش زندگی است؛ همین قدر ساده. زندگی را علامت سوال کرده بودم رزین زده بودم و روی طاقچه نگه داری می کردم. دیگر وقت آن رسیده که حیات شکوهمند دکوری را پایین بکشم، پلاستیک شیشه ای را از لحظاتش پاک کنم و به سادگیِ بودن، آن را در دست بگیرم.من عزیز! زندگی تزئینی نیست. روی لحظات ادراکش شیشه نیست. زندگی فقط فردا نیست که تمام امروز را صرف اکلیلی کردن ان برای استفاده در اینده کنی و یا زرق و برق آن را برای نشان دادن به دیگران بخواهی. مهدیهمهدیهThu, 05 Nov 2026 12:37:29 +0330https://virgool.ir/@m_24444969/باز-بر-زمین-می-زندش-l125tmnfrvmuکمی در تصمیماتت ریز شو تو هم دست مرگ را در بزرگترین دو راهی های زندگی ات می بینی؟ روزی که بین تلاش کردن و تسلیم شدن، در جاده ی انفعال پیچیدی. شاید مرگ بالای سرت ایستاده بوده است. و تو در سایه ی سیاه مرگ ، خاک شدن تلاش ها را دیدی و نشستن را برگزیدی. و به تشویش خیام پاسخ دادی که آری؛ انتهای این کوزه ساختن ها اگر شکستن است. نشستن ارزشش بالاتر است. جامی‌ست که عقل آفرین می‌زندشصد بوسه زِ مِهْر بر جَبین می‌زندشاین کوزه‌گر دَهْر چنین جامِ لطیفمی‌سازد و باز بر زمین می‌زندش!مهدیهمهدیهThu, 29 Oct 2026 15:36:35 +0330https://virgool.ir/@m_24444969/از-اینکه-چیزی-که-می-خواهم-را-به-دست-بیاورم-می-ترسم-x3fkdxg2a4piاحساس عجیبی است ولی دقیقا در لحظه یک به دست آوردن، دستم را عقب می‌کشم.در همان نقطه ای که باید یک قدم جلو بروم و از خط پایان پایم را آن طرف تر بگذارم متوقف می شوم.وقتی به چشم کسی که دوستش دارم می آیم خودم را پنهان می کنم.من از داشتن چیز هایی که خیلی می خواهمشان می ترسم.(البته که از آدم ها بیشتر می‌ترسم.)مهدیهمهدیهWed, 28 Oct 2026 16:48:31 +0330https://virgool.ir/@m_24444969/آدم-هایی-که-وایب-خوبی-نمی-دهند-ykf05612gvzpدور و برم پر از آدم هایی شده که ساده نیستند. متناقض اند. زبانی شیرین در کنار چشمانی تیره و تند دارند. سیه رویانی که سفید تن می کنند و صبح تا غروب نقاب های رنگی بر صورتشان می‌کشند. آدم هایی حاوی من، تلخ مشوش و دروغین. سادگی کجاست؟ مخفی نبودن کجاست؟ خنده های حقیقی؟ زبانی که تملق نگوید؟ نگاهی که نافذ لجن زار درونش به تو نباشد؟ چه این من نویسنده ی لعنتی دروغ می گوید. مشکل آنها نیستند. مشکل منم. درون آنها لجن نیست؛ من درگیر مردابم. نگاه آنها آتش نیست. من کاغذ بنزین خورده ام. من مشوش و درگیرم. آسمان کجاست؟ کلمات از کجا می آیند؟ زمان به کجا می رود؟ مرگ کی می رسد؟ باید گریخت. دشت معصوم کجا پیدا کنم که در آن خود را گم کنم؟ مشکل منم اما حال بهم خورده ام را کجا آرام کنم؟ از اینجا خسته ام. باید پی چیزی خوب را بگیرم و در آن غرق شوم. آن چیز چیست؟ آن چیز کجاست؟ کجا بودنش بی اهمیت است وقتی من زندانی ام یک زندانی احمق که خود دیوار ساخته دور خود. یک دیوانه یک ترسو.مهدیهمهدیهWed, 28 Oct 2026 16:33:54 +0330https://virgool.ir/@m_24444969/چشمِ-آگاه-gfntbsjkvdlcفاصله ی زمین تا آسمان را غباری سنگین پرکرده است. انگار ذرات هوا رفته اند و جای خود را به دود و آتش و تیر سپرده اند.غبارات سم و اسید چشم بی پلک را در خود منحل می کند و تیرهای تیز پیکان، تن های تنها را می درد.دریایی از تاریکی و خون، حقیقت را بلعیده و چشم ها را بسته می‌خواهد.در این آشوب، فریاد دادخواهان، در همهمه جمعیت چنان گم می‌شود که گویی هرگز از تار های حنجره، صوتی تنیده نشده‌ بوده است.و او،در این گَردِ سرخِ سنگين دست و پا می‌زند؛ همچون ماهی در دریای خون.شهامتی که بودنِ مرگ به پاهایش بخشیده است؛ او را در میانه ی میدان نگه می‌دارد و جسارتی در دستان زخمی اش پدید می‌آورد تا پرده ی پلک از بر چشمانش گشاده نگه دارد.او بی پروا و بی عقل خود را در میانه ی میدان ثابت ساخته و تمام توان زیستن را در دستانش ریخته تا چشمانش آگاه و روشن، حقیقت را جست و جو کنند.مهدیهمهدیهMon, 06 Jul 2026 20:08:14 +0330https://virgool.ir/@m_24444969/عشق-به-عنوان-یک-چسب-wz8zdwommoldلا به لای درختان انبوه را، پشت کوه های بلند را، عمق دریاهای تاریک را بگردید. عشق گم شده است. و انسان به جای عشق هر چسبی را امتحان می کند. که خود را به زندگی بچسباند. پول ، وظیفه ، قانون و... . آدم دوستش را با عقل به خودش می چسباند. "آدم باسوادیه کنارش بمونم که آینده ی بهتری داشته باشم". خودش را بر حسب وظیفه به پدر و مادرش وصل می کند.‌"اونا منو بزرگ کردن، توی پیری وظیفمه که عصای دستشون بشم". آموزگار و طبیب که می شود خودش را با چسب پول به شغلش وصل می کند. "بیشتر تلاش کنم تا کیفیت کارم بالاتر بره و در آینده پول بیشتری در بیارم"شما می توانید زندگی را تصور کنید که با چسب عشق به او متصل باشید؟ من نه. مهدیهمهدیهTue, 19 May 2026 20:00:44 +0330https://virgool.ir/@m_24444969/مثل-دیروز-h9lwf4ehf2vxاولین باری که جمله «در یک رودخانه نمی‌توان دوبار شنا کرد» را خواندم؛ خیلی شگفت زده شدم. دقیقا یادم هست، دهانم باز و چشمانم گرد شد و رو به آسمان گفتم:«وااای عجب حرفی. این بابا ی چند هزار سال پیشی، چه حقی گفته.» آن زمان فکر می‎‌کردم که منظورش را خیلی فهمیده ام. حالا ولی انگار نه انگار که آن روز، چنان آگاهی شگرفی کسب کرده بودم. وقتی شکست می‌خورم انتظار دارم فردایم مثل دیروزِ افتادن، سرحال باشد. روزی که در جواب پاتولوژی پدرم کلمه carcinoma پیدا شد، دقیقا نمی‌داستم کی، ولی فکر می‌کردم یک روز همه چیز مثل قبل می‌شود. هنوز وقتی اشتباهی می‌کنم به دنبال پاک کنی برای اصلاح می‌گردم تا دید دوستانم نسبت به من، مثل قبل شود.بعد از هر ماجرایی، روز ها دنبال آن چیزی می‌گردم که گم شد.مثلا جنگ که می‌شود دنبال آرامشی که گم شد. داد که می‌زنم دنبال دلی که گم شد. شکست که می‌خورم دنبال غرورِ عزیزی که گم شد. حتی برای بعضی از مفقود شدگان سالهاست که با خودم ذره بین سنگینی جا به جا می کنم. هر لحظه و هر جا امید دارم نشانی از آن پیدا کنم؛ بلکه چیزها مثل قبل شوند.جایی خواندم دنیای بعد از سوگ دیگر هیچ وقت باز نمی‌گردد. انگار دنیا نمی‌تواند این جور باشد و هر حادثه مثل گسلی امروزش را از دیروز جدا می‌کند. توی امروز، همان دیروزی نیستی. این پویایی است یا فروپاشی نمیدانم. هر چه هست این زندگی است.مهدیهمهدیهWed, 06 May 2026 22:31:10 +0330https://virgool.ir/@m_24444969/دسته-ی-بدبخت-ها-fhyyy0qkizmhزندگی همین است. برای همه شاید هم نه. ولی آدم های نسبتا زیادی هستند که در دسته ی بدبخت ها قرار می‌گیرند.پزشک بیست و چند ساله ای که ناگاه تصادف می‌کند و نابینا می‌شود. مادر سی ساله ی ورزشکار و سالمی که به سرطانی غریب مبتلا می‌شود. پدری که باید تکه های تن کودکش را از زیر آوار بیرون بکشد یا آدمی که برای اولین بار عاشق می‌شود ولی معشوقش او را نمی‌پسندد. بی‌نهایت بدبختی وجود دارد. با درجه های متفاوتی از پیچیدگی.گاهی حتی آدم نمی فهمد بدبخت شده یا دقیقا نمی‌داند اسم بدبختی و دلیل اش چیست. نوزادی که چند ژنِ اشتباهی معلولیتی ابدی را برایش می‌سازد. دختری که تمام عمرش به دنبال دوست می‌گردد و به دلیل مبهمی ناتوان است در برقراری ارتباط اجتماعی و جوانی که حمایت مالی خانواده ای مرفه را ندارد و در جامعه ای با اقتصاد آشفته باید زندگی بسازد.مثل من، خیلی آدم ها نمی‌خواهند بپذیرند زندگی را. ولی زندگی همین است. البته شاید فقط برای دسته ی بدبخت ها. تلاش هایی که معمولا نتیجه ی رضایت‌ بخشی ندارند. نشدن هایی که دلیلش تو نیستی، ولی جوری نشان داده می‌شود که انگار خیلی هم هستی. موقعیت هایی که دقیقا نمی‌دانی معمولی اند یا رویایی. دیدن، راه رفتن، خندیدن، رفیق داشتن، فهمیده شدن. دقیقا نمی‌فهمی اگر چیز زیادیست داشت، پس چرا بقیه دارند؟ یا اگر ساده است و معمولی چرا با جان کندن های تو به دست نمی‌آیند؟ آدم های دسته ی بدبخت ها، حق زندگی کردن ندارند؟ اگر دوست داشتن نمی‌شود، راهِ تنها ماندن -هرچند غم بار باشد- قبول نیست؟ چرا نمی‌شود نابینا بود و مورد ترحم قرار نگرفت؟ چرا نمی‌شود فقیر بود و خجالت نکشید و زندگی کرد؟ چرا نمی‌شود آدم ضعیف باشد و زیرپای دیگران نمیرد؟ آخر آنها که مقصر نیستند. هر چه خواستند نشده. هرچه دویدند نرسیدند. حرفم آنهایی است که دنبال دارو، خیابان را بالا و پایین کردند و داروی گران تحریمی پیدا نشد و یا برای تغییر خودشان، کتاب خواندند ولی آن طور که می‌خواستند، درست نشدند که نشدند.راز زنده ماندن و زندگی کردن در دسته ی بدبخت ها چیست؟ اصلا آیا می‌توان بدبخت بود و زندگی کرد؟مهدیهمهدیهFri, 01 May 2026 01:40:20 +0330https://virgool.ir/@m_24444969/چرا-می-نویسم-pvoa5md0pgrdگفتم: احساسم را نمی فهمم؟ نکند دوست داشتن است که این اندازه مبهم است؟ گفت: تصدیقش کن. رهایش کن. بنویسش. گفتم:بنویسم؟ چطور حرف هایی را که نمی‌فهمم بنویسم؟ کجا بنویسم؟ ادبیات بلد نیستم. قلبم کلمه که ببیند می آید برای آه کشیدن و خنک کردن کردن آتش درونش. عاقلان به سنجیدن می آیند و نوشتن هایم دل نویس اند. قضاوت آنان را چه کنم؟ حرف هایم بی نتیجه اند. داستان بی سر و ته وقت مردم می‌گیرد. زشت نیست احوالشان را مکدر کنم؟ گفت: دل ها دلنویس را درک می‌کنند. این تنها راه آزادی احساس های مبهم استمهدیهمهدیهMon, 27 Apr 2026 03:10:07 +0330