https://virgool.ir/feed/@m_24355031سارا هستم :))fa2026-11-12 11:43:12https://files.virgool.ir/upload/users/851635/avatar/mWZgnX.jpeghttps://virgool.ir/@m_24355031https://virgool.ir/@m_24355031/منصوره-روسریت-کو-tvq2ot7alzuzقرار بود چه چیزی از ما گرفته بشه که قبلاً روزگار نگرفته بود؟!اتاقی که در آن زندگی می‌کردیم حداکثر سی متر بود و ما بیست و چهار نفر بودیم!پر سر و صدا، شیطون، اغلب درس‌خون، بعضیامون پرمدعا، اما رفیق.پونزده شونزده ساله بودیم و هیچ رقمه توی کتمان نمی‌رفت که باید ساعت ده شب بخوابیم اما مقررات خوابگاه بود و اگر سر باز می‌زدیم انگار قرآن خدا غلط شده بود.دوست داشتیم بیدار بمانیم و حرف بزنیم، جذاب‌ترین موضوع زمان ما متلک‌هایی بود که در مسیر رفت و برگشت به مدرسه می‌شنیدیم.روپوش مدرسه هم بهت میادا ...خانوما قراره مهندس بشن؟!چشمات منو شهید کرد ...دومی از راست عشق منه ...کفشاتو کجا خریدی برم لنگه‌شو بخرم ست کنیم ...اخم نکن عروسک ...همه حرف آخر شب‌هامان همین جملات لوس و آب نکشیده بودند که آن هم ساعت ده شب نیمه تمام می‌ماند. اصلا این حرف ها مگر تمام می‌شدند؟ یک شب که موضوع بسیار جذاب شده بود و اگر زهرا- که بعدا بیشتر در موردش خواهم گفت- تا آخرش را تعریف نمی‌کرد هیچ کداممان تا صبح خوابمان نمی‌برد، تصمیم گرفتیم در تاریکی و بی سر و صدای اضافی روی تخت‌هایمان صحبت کنیم. قبلا هم اینکار را کرده بودیم.اما مگر می‌شد سر و صدا نکنیم. صبح روز بعد جمعیتی به اعتراض پشت در اتاق مسئول خوابگاه جمع شده بودند.خانم اینا شبا نمیذارن ما بخوابیم.خانم چرا بهشون اجازه میدین ما رو اذیت کنن؟خانم اجازه اینا پول بیشتری دادن که اجازه دارن قوانین رو زیر پا بذارن؟می‌دانستیم فاتحه‌امان خوانده است. این چندمین بار بود که علیه ما اعتراض می‌شد.سرپرست خوابگاه خانم مقتدر مستقل قوی ای بود و به همان اندازه درشت اندام. در واقع رستم دستانی بود برای خودش.حتی از سایه‌اش هم وحشت داشتیم.همیشه مانتوی بلند مشکی می‌پوشید و مقنعه چانه‌دار داشت.بدون در زدن وارد اتاقمان شد.تکیه کلامش شما مثل قوم آپاچی هستید را از خودش هم بهتر ادا می‌کردیم.خب آپاچی ها وسایلتون رو جمع کنید.به چهار گروه شش نفره به انتخاب خودش تقسیم شدیم و جدایمان کردند.تصمیم وحشتناکی بود.همه ما قبل از این‌ها از آشیانه جدا شده بودیم.درست شبیه پرنده کوچکی که از لانه به بیرون پرت شده باشد.حتی پرنده مادر هم نمی‌تواند او را به لانه برگرداند.ما به بیرون پرت شده بودیم و به هم پناه آورده بودیم.اعتراض کردیم، گریه کردیم، اعتصاب غذا کردیم، گفتیم غلط کردیم اما فایده نداشت.جدا شدیم و بین اتاق‌های دیگر تقسیممان کردند. انگار غنیمت جنگی باشیم.اوضاع بدتر شد.نفرت از ما به قدری زیاد بود که گاهی منتظر بودم بچه‌ها آب دهانشان را روی صورتمان تف کنند.ما جای شش نفر از هم اتاقی‌هایشان را گرفته بودیم. شاید درک این موضوع سخت باشد اما حقیقت این بود که هر اتاق درست شبیه تمدنی بود که خشت به خشت توسط ساکنین آن بنا نهاده شده بود و ما غریبه‌هایی بودیم که به حریمشان تجاوز کرده بودیم.خوبیش این بود که دست کم شش نفرمان کنار هم بودیم.شب ها پچ پچ می‌کردیم و ریز ریز می‌خندیدیم. هم‌زمان با هر صدای قژی که از تخت‌های فلزی اتاق برمی‌خواست فحش رکیکی هم نوش جان می‌کردیم و باز می‌خندیدیم.بین هم اتاقی‌های جدیدمان دختری بود که در مقایسه با ما بلندتر و درشت‌تر بود.همیشه روسری سر می‌کرد و موهای کوتاه فردارش را زیر روسری مخفی می‌کرد.صورت گردی داشت با چشم‌هایی ریز و ابروهای نازک مشکی.لب‌های کوچکی که به صورتش می‌آمد و گونه‌های برجسته‌ای که به ریزتر نشان دادن چشمانش کمک می‌کرد.خیلی کم حرف میزد و بیشتر نگاه می‌کرد.از صورتش به سختی می‌شد فهمید چه احساسی دارد.تقریبا اصلا نمی‌شد فهمید.تنها حسی که زیر پوست سبزه صورتش پنهان نمی‌کرد نفرت بی اندازه‌ای بود که از حضور ما در آن اتاق داشت.به هر بهانه‌ای این نفرت را نشان می‌داد.وسایلمان را لگد می‌کرد و اگر اعتراضی می‌کردیم با خونسردی منحصر به فردی می‌گفت ندیدم. وسایلتو جمع کن!!اوایل مقابله به مثل می‌کردیم.دعوایمان می‌شد.صدایمان بالا می‌رفت.بیچاره بشقاب چنگال‌هایی که این وسط برای تلافی به سطل زباله سپرده شدند و دفتر کتاب‌هایی که جان به پله های پناهگاه‌های باقی‌مانده از زمان جنگ در حیاط خوابگاه تسلیم کردند.بین ما موجود عجیب‌الخلقه ای بود به اسم زهرا، زهرا صفری.بی پروا، بی‌اعصاب، رک و راست، پر سر و صدا، خوش‌خنده و البته به شدت خودشیفته.به هر بهانه‌ای با منصوره دهان به دهان می‌شد.هر چه زهرا داد می‌زد منصوره خونسردتر می‌شد.رفتارش یک علامت سوال بزرگ در ذهنم باقی گذاشته است.اوضاع که داشت از کنترل هر دو جبهه درگیر خارج می‌شد آتش‌بس اعلام کردیم و قرار شد با هم کنار بیاییم.منتها زهرا کسی نبود که به این راحتی‌ها بی خیال منصوره شود.یادم هست یکبار منصوره روسریش را برداشته بود تا موهایش را شانه بزند.وقتی بدون روسری وارد اتاق شد، زهرا مثل برق گرفته‌ها از تختش پایین پرید و روبرویش ایستاد.چشم‌های عسلی درشتش را گرد کرد و با هیجان خاصی پرسید روسریت کو‌ منصوره؟ مثل کوه سنگین و آرام گفت روی تختمه، بری کنار میرم سر می‌کنم.دهانم آنقدری باز مانده بود که یک هواپیما می‌توانست در آن فرود بیاید.با خنده‌های ریز بچه ها به خودم آمدم.من در مقایسه با بقیه دوستانم خیلی کمتر درگیر این جدال شده بودم.آرامشم از این همه تنش به هم ریخته بود و به بهانه‌های مختلف سعی می‌کردم به جبهه مخالف ثابت کنم ما به آن بدی که به نظر می‌رسد نیستیم و هر بار که به یک قدمی هدف می‌رسیدم زهرا یا یکی دیگر از بچه‌ها همه چیز را به چشم‌به‌هم زدنی خراب می‌کرد.این روسریت کو‌ منصوره؟ تیر خلاص زهرا بود.همه چیز از آن روز بدتر شد. نفرت‌های عمیق‌تر شکل گرفت، روابط سیاه‌تر شدند و دعواهای بیشتر شروع شد.یک هفته سیاه پر آشوب را گذراندیم تا رسیدیم به چهارشنبه و رفتیم خانه هایمان. منصوره شنبه نیامد.یک شنبه هم نیامد.دوشنبه هم همینطور.سه شنبه طاقت زهرا طاق شد.از همشهریایش پرسید منصوره کجاست؟ یکیشان که اگر اشتباه نکنم اسمش ناهید بود و همیشه یک لبخند یکنواخت نه چندان دلنشین روی صورتش پهن بود و مثل سایه می‌آمد و مثل سایه می‌رفت گردنش را از همیشه کج‌تر نگه داشت و دستش را لای موهایش برد و گفت منصوره مریض بود نیامد. چهارشنبه شد و برگشتیم خانه.رشته من با همه هم‌اتاقی هایم فرق داشت.مدرسه من شیفت صبح بود و بقیه بعد از ظهر.هر شنبه این من بینوا بودم که در اتاق را به روی غربت یک هفته پیش رو باز می‌کردم.وضعیت همه صبح‌های شنبه همین بود.ظهر گرسنه و خسته برگشتم خوابگاه.بی توجه به اطرافم دوان دوان رفتم دستشویی و بعد هم اتاق.در اتاقمان نیمه‌باز بود در حالی که قرار بر این بود هیچ وقت در اتاقمان باز نماند.اهمیتی ندادم.قبل از رسیدن من همه رفته بودند مدرسه.ناهار وحشتناک خوابگاه را با اشتها خوردم و شروع کردم به درس خواندن. سعی می‌کردم تکالفیم را قبل از برگشتن بقیه انجام دهم.توی جنجال عصرگاهی که تا اواخر شب ادامه داشت مجالی برای درس خواندن نمی‌ماند.به ویژه که منصوره برمی‌گشت و زهرا بدش نمی‌آمد غیبت هفته گذشته‌اش را تلافی کند.عصر همه‌اشان از مدرسه برگشتند. از پشت کتابی که جلوی صورتم گرفته بودم و تظاهر به خواندنش می‌کردم همه را می‌پاییدم.یک تغییری کرده بودند که نمی‌فهمیدم چی بود.سکوت عجیبی برقرار بود. لعنتی‌ها انگار نفس هم نمی‌کشیدند.ترسیده بودم. لابد می‌خواستند من را بکشند و جنازه‌ام را در جان‌پناه انتهای حیاط دفن کنند.تنها بودم و منتظر بودم یک کتک حسابی نوش جان کنم. در این افکار احمقانه غرق بودم که ناهید همان‌جوری که گردنش را کج نگه داشته بود دست کرد توی کیفش و یک برگه درآورد.از فریبا پرسید اینو کجا بزنم؟گفت به در ورودی سالن.رفت و بدون برگه برگشت.داشتم از فضولی می‌مردم.مثل برق از جا پریدم و خودم را به در ورودی سالن رساندم.چیزی که می‌دیدم باورکردنی نبود.خشکم زده بود.هیچ صدایی نمی‌شنیدم. خون در رگهایم یخ زده بود.قلبم جایی دور از بدنم داشت می‌تپید.سرم از هر صدایی خالی شده بود.عرق سرد همه بدنم را پوشانده بود.هوا می‌خواستم.رفتم سمت تک درخت کهنه ته حیاط که بچه ها اسمش را درخت عشاق گذاشته بودند.مدتی همان‌جا روی زمین نشستم.حالم که جا آمد برگشتم به اتاق.الان می‌توانستم بفهمم چه تغییری کرده بودند.همه‌اشان مشکی پوشیده بودند.آن برگه در حقیقت اعلامیه مرگ منصوره بود که روی در سالن زده بودند.منصوره مرده بود.زهرا با چشمان قرمز از مدرسه برگشت.یک هفته در سکوت گذشت.سکوت محض...خاک بارون خوردهخاک بارون خوردهFri, 06 Aug 2021 02:42:06 +0430https://virgool.ir/@m_24355031/عشق-یا-اختلال-هورمونی-grsiqp0o6blrیه میز مطالعه کوچیک دارم که چسبوندمش به پنجره نسبتا بزرگ اتاقی که هم نشیمنه هم اتاق خواب هم اتاق مطالعه ام!ساعتایی که خونه هستم بیشتر وقتم رو پشت این میز می گذرونم.زمستونا علیرغم میل باطنی پنجره رو با یه پارچه کلفت می پوشونم تا سرمای کمتری رو حس کنم و یه پرده نازک توری ازون قدیمیا که مامانم بهم داده می کشم روش که شکل و شمایل بهتری پیدا کنه.اول بهار پرده رو باز می کنم و تا هوا دوباره به اندازه کافی سرد بشه هیچ پارچه و پرده ای جلوی پنجره وصل نمیکنم.تو این مورد شبیه مامانم هستم. دوست ندارم شیشه و پنجره های خونه رو بپوشونم. آسمون هر رنگی که باشه دوست دارم ببینمش.این پنجره یجورایی تنها مسیر ارتباط من با فضای بیرونه وقتی که خونه هستم. به محض نشستن پشت میز، پنجره رو باز می کنم. از این پنجره خیلی وقتا طراوت قدم توی اتاقم گذاشته، وقتی پیرمرد همسایه روبرویی گل و گیاه حیاط خونه اش رو آب میده.شادی بدو بدو پریده تو بغلم وقتی هیراد پسر کوچولوی همسایه دست راستی با دوچرخه ش تو حیاط خونه اشون بازی می کنه.آغوش گرم مامانم بغلم کرده وقتی سهیلا خانم تو تراس خونه اش رو یه اجاق قدیمی عدس پلو درست میکنه و بوش همه کوچه رو برمیداره.مهربونی، نجیب و آروم قدم زنان اومده نشسته کنارم وقتی حبیب آقا تاکسیشو کنار کوچه پارک میکنه و با نون و هندونه میره توی خونه.شبای زمستونی سرد و یخبندون خونه پدری از گذشته های دور صدام کرده وقتی خش خش جارو کشیدن رفته گر شهرداری نیمه های شب، کوچه رو پر می کنه.و وقتایی که پیرزن مریض همسایه در حالی که روی دستاش راه میره خودش رو به تراس می رسونه و با صدای خسته و نفس بریده قربون صدقه هیراد میره، مرگ پنجه هاشو به شیشه کشیده و یادم آورده که یه روز دستاش چشمای منو هم می بنده.امشب اما به شکل عجیبی همه جا ساکت بود. همه پنجره ها جز خونه سهیلا خانم خاموش بودن. هوای بیرون رو نفس کشیدم و دوباره نفس کشیدم و چیزی عایدم نشد جز یه حس غریب و مبهم که انگار تلاش می کرد از دل سکوت و تاریکی فریاد بزنه و خودش رو به من برسونه.دقیق تر گوش دادم، فایده نداشت. نشستم پشت میزم. دو سه ساعتی تو سکوت گذشت.جز صدای تانیا، توله سگ گلرخ، دختر آرزو خانم صدایی نمی اومد.پیش خودم فکر کردم چه شب غمگینی. یه فنجون چای دم کردم و دوباره نشستم پشت میزم.داستانی که می خوندم به آخراش رسیده بود و من در حال افسوس خوردن بابت وقتی که بنا به دلایلی مجبور شده بودم برای خوندن یه داستان عاشقانه تلف کنم، پیش خودم فکر می کردم که عشق ... هه ...!دوره این حرفا سر اومده.و غرق شدم تو همه داستان های عشقی واقعی ای که دور و برم اتفاق افتاده بودن و در نهایت به این نتیجه رسیدم که عشق فقط یه اختلال هورمونیه و احتمالا در آینده میشه با دارو کنترلش کرد و سفر کردم به 300 سال آینده و یه دنیای عجیب ساختم و کوبوندمش و دوباره ساختم و دوباره کوبوندمش و تو همه این ساخت و سازهای عظیم از یک چیز مطمئن بودم، اینکه عشق هرگز وجود نداشته و این یه دورغ بزرگه که یکهو صدای دلنشین ساز مهرداد بلند شد.مثل برق از وسط ساخت و سازم بیرون اومدم و چسبیدم به پنجره.مهرداد داشت الهه ناز رو مینواخت.یه رنگی دوید توی تاریکی، یه بویی توی هوا پخش شد، یه نسیمی انگار پیچید توی کوچه، یه دستی انگار دستامو گرفت و گرم بغلم کرد.تانیا دیگه پارس نمی کرد.چراغ خونه سهیلا خانم خاموش شد.برگشتم و چراغ رو خاموش کردم، پشت میزم نشستم و اجازه دادم اختلال هورمونی روی روحم راه بره و جای قدماش گونه هام رو قرمز کنه و تنم رو داغ...خاک بارون خوردهخاک بارون خوردهSat, 29 May 2021 01:54:28 +0430https://virgool.ir/@m_24355031/هنوز-هم-خیلی-ها-از-اینکه-بتونن-به-دیگران-کمک-کنن-خوشحال-میشن-pfzadojtts5uاون روز دل درد عجیبی داشتم، ضعف شدیدی همه بدنم رو گرفته بود، خیلی سخت می تونستم روی پاهام بایستم، سردرد امونم رو بریده بود، چشمام رو به زور باز میکردم و تهوع از صبح خیلی زود اومده بود سراغم.خونه من یه آپارتمان سی متریه که دستمو که دراز میکنم به همه چی میرسه.ولی اون روز سخت ترین کار دنیا این بود که از تخت بیام پایین، روی پاهام بایستم و خودم رو برسونم به آشپزخونه و به جعبه داروها.از احساس تنهایی و بی پناهی که با تب و درد در هم آمیخته بود گریه م گرفت.الان یکم مهارت مدیریت ناراحتی یا به اصطلاح بحرانم بهتر شده، قبلا وقتی به مشکلی بر می‌خوردم برای اون مشکل و مشکلات گذشته و البته مشکلات پیش رو تو آینده هم عزا می‌گرفتم و گریه میکردم.اون روز کذا هنوز در دوره پیشا کسب مهارت یاد شده زندگی می کردم، بنابراین برای مریضی ای که به نظر می‌رسید قراره منو بکشه و دنیا رو از نعمات وجودم بی بهره کنه، عشق از دسته رفته سالیان نه چندان دور، سرمایه گذاری مبهم مالی، دلتنگی برای خونواده، رساله نیمه کاره، شاگرد بینوای پدر مرده ام، پسرک افغانی سبزی فروش سر خیابون که هر وقت میدیدمش تا مغز استخونم از سرما می سوخت چون همیشه به نظرم لباساش کم بودن، ممد آقا پیرمرد بقال سر کوچه که دکترا جوابش کرده بودن، عروسکی که تو بچگیام گم کردم، پسر عموی جوون مرگم و و و ... گریه میکردم.اشکام از گونه هام سرازیر میشدن و ملحفه صورتی و بنفش متکای زیر سرم رو خیس میکردن.دستم رو دراز کردم و موبایلم رو پیدا کردم.برای اینکه حواسم از این همه بدبختی که توی سرم رژه میرفتن پرت بشه شروع کردم به دیدن چنتا موزیک ویدئو.موثر هم بود تا حدودی، بدبختی هام رقیق تر شدن اما علایم بیماری همچنان به غلظت قبل باقی بودن.تو ناتوان ترین حالت ممکن سعی کردم خودم رو از تخت بکشم پایین. پتو رو با پاهام هل دادم پایین تخت، متکا رو هم همین طور.بستر نرمی درست کردم که اگر تلاشم برای پایین اومدن از تخت موفقیت آمیز نبود دست کم روی جای نرم تری فرود بیام، داشت یادم می‌رفت بگم به همه دردهایی که گفتم کمردرد رو هم اضافه کنید. دردش از کمرم شروع می‌شد و به پاهام میرسید، بابت هر میلی متر جابجا شدن ناله هام به خود خدا می‌رسید و بعد محکم میخورد به در و دیوار اتاق و پخش میشد توی سرم.فرودم تعریف چندانی نداشت ولی دست کم یک گام به جعبه داروها نزدیک تر شده بودم.روی آرنج هام جلو رفتم و کشون کشون خودمو رسوندم به در یخچال. بازش کردم.جعبه داروها اونجا بود. دستمو دراز کردم و از ردیف سوم داخل در یخچال جعبه رو برداشتم.نجات دهنده رو که یه شیاف دو‌ گرمی بیشتر نبود از جعبه داروها کشیدم بیرون و همون جا استفاده کردم.کف آشپزخونه دراز کشیده بودم، بدون هیچ حرکتی. چشمم زیر کابینتای آشپزخونه رو می دید و دو سه تا گلدون کوچولو که کنار دیوار آشپزخونه چیده بودم. زل زده بودم به گلدونا و پیش خودم فکر میکردم وقتی حالم خوب شد حتما برگاشون رو تمیز میکنم.توی همین افکار بودم که پلکام سنگین شد و خوابم برد.نجات دهنده کار خودش رو کرده بود.نمی‌دونم چه مدت خواب بودم ولی وقتی بیدار شدم حالم بهتر بود.خوشحال از اینکه می تونم بشینم و اون وزنه سنگین از سر و‌ کمرم باز شده.لباسامو پوشیدم و به سرعت خودمو رسوندم درمانگاه محل.میدونستم اثر نجات دهنده موقته.با یه مشت قرص و دارو برگشتم خونه.کم کم بهتر شدم و به روال عادی زندگی برگشتم.داشتم شرح ماجرای اون روز رو برای یه دوست تعریف میکردم که با یه سوال ساده منو با یه حقیقت نه چندان خوشایند روبرو کرد.پرسید چرا به جای اینهمه رنج برای رسیدن به نجات دهنده به من یا یکی از دوستات زنگ نزدی که بیایم کمکت؟!بهش نگاه کردم و گفتم نمی‌دونمواقعا نمیدونستم.رفتم سراغ موبایلم، کلی اسم و شماره اونجا بود. حتی چنتاییشون تو چند قدمی من زندگی میکردن، چرا به هیچ کدوم زنگ نزدم؟ و اگر بخوام قشنگ تر بپرسم چرا از ذهنم نگذشت که به یکی از اون آدما زنگ بزنم؟چند دقیقه ای این سوال داشت توی سرم تکرار میشد و شماره ها و اسامی مختلف جلوی چشمام روی صفحه موبایلم می رقصیدن.درسته، می تونستم زنگ بزنم و کمک بخوام و قطعا یک نفر برای کمک به من میومد.برای یکی دیگه از دوستام موضوع رو تعریف کردم و بهش گفتم اگر ازت میخواستم قطعا برای کمک میومدی.آدم شوخیه. گفت: آره ولی پشت در آپارتمانت گیر می کردم دانشمند.حق با اون بود.نتیجه اخلاقی اینکه وقتی تنها زندگی می کنید کلید آپارتمانتون رو به یه نفر دیگه هم بدین!خاک بارون خوردهخاک بارون خوردهMon, 24 May 2021 00:58:39 +0430https://virgool.ir/@m_24355031/اولین-قدم-h8wqoixmxlshیادمه وقتی نوه اولمون به دنیا اومد همه هیجان زده بودیم، اضافه شدن یه موجود ریزه میزه با دو تا دست خیلی کوچولو و یه صورت به قول برادرم شبیه گیلاس خیلی ذوق زده مون کرده بود.اون گیلاس ریزه میزه موفرفری الان 14 سالشه و من هر روز از قبل بیشتر دوسش دارم.کفش و لباسایی که می پوشید رو هنوز یادمه، چونه خوش نقشش، لباش که انگار خط کش گذاشته بودن و کشیده بودنشون، حلقه های کم پشت موهاش، اولین کلمه ای که به زبون آورد، اولین باری که اسمم رو صدا زد و اولین باری که بدون نگه داشتن دستاش به دیوار تونست قدم برداره.اولین قدم های یه بچه خیلی دوست داشتنین، مامانم میگفت خدایا شکرت که بچه م سالمه، باباش کلی ازش فیلم گرفت، عموش فورا براش پاپوش خرید و من هنوز وقتی راه رفتنش رو یادم میاد براش می میرم.اینا رو گفتم که به اینجا برسم، یجایی خوندم یا شاید شنیدم_از قول یه آدم احتمالا معروف_ که قدمای اول همیشه سختن. بچه ها رو ببینید وقتی دارن راه رفتن یاد می گیرن چندین بار می خورن زمین ولی باز از جاشون بلند میشن، میخورن زمین و باز بلند میشن، میخورن زمین و باز بلند میشن و این اتفاق اونقدر تکرار میشه تا پاهاشون سفت میشه، دیگه نمیترسن، راه میرن و راه میرن و راه میرن ...من ولی میگم این دلشونه که سفت میشه. آدم دلش که قرص باشه قدم هاش هم محکم تر میشن.من مدت هاست که دوست داشتم بنویسم ولی میترسیدم.این اولین نوشته منه. میخوام زمین خوردن رو تجربه کنم و باز بلند شم تا اونجا که دلم قرص بشه.الهی به امید تو.خاک بارون خوردهخاک بارون خوردهMon, 03 May 2021 11:17:20 +0430