https://virgool.ir/feed/@m_24004528fa2026-11-11 18:03:48https://files.virgool.ir/upload/users/4924537/avatar/U3tNvU.jpghttps://virgool.ir/@m_24004528https://virgool.ir/@m_24004528/تشنهٔ-غبار-bpdmmziv9n3f#_پارت_۱آلارم موبایل هنوز در گوشم زنگ میخورد؛ جیغی خشک و تکراری که انگار هر صبح همان گوشهی سیاه ذهنم را قلقلک میداد. با چشمانی باز به سقف خیره شدم. نور صبحگاهی از لای پردهی نیمهباز میتابید و روی گچهای ترکخورده نقش میبست.روی میز کنار تخت، سه قرص سفید و یک لیوان آب نیمهخورده بود. موبایل، با یادداشتی فلورسنت بالایش، اجازه میگرفت: «فراموش نکن!»فراموش نکن چی را؟ صبحانه خوردن را؟ مصرف قرصم را؟ این که من حتی نمیدانستم بیرون از این اتاق چه چیزی منتظرم است؟قرصها را نصفه خوردم. آب را هم. دوباره روی تخت افتادم و بعد، صدای شهر آمد. خیابان پایین، مثل همیشه شلوغ بود؛ اما امروز چیزی فرق داشت. صداها تیزتر بودند. بوق ماشینها انگار از ته حنجرهی یک موجود عصبانی بیرون میآمد. آژیر آمبولانسی از دور آمد و نزدیکتر شد و نزدیکتر... و بعد ناگهان خفه شد، انگار کسی خاموشش کرده باشد. یک موتورسیکلت با سرعت رد شد. یک نفر فریاد زد — یا شاید خندید، تشخیصش سخت بود.بلند شدم و رفتم کنار پنجره. پایین، آدمها میآمدند و میرفتند. زنی کیفش را محکم به سینه چسبانده بود و قدمهایش را تند کرده بود. مردی جلوی مغازه ایستاده بود و به بالا نگاه میکرد — به کجا؟ به من؟ به آسمان؟ نمیتوانستم بفهمم.دلم داشت میریخت. چیزی بود در این شهر، در این صداها، در این آدمها. ولی نمیتوانستم انگشتم را رویش بگذارم. مثل کلمهای که سرِ زبانت است اما نمیتوانی به یادش بیاوری.به قرصهای روی میز نگاه کردم. سه تا سفید. یکی را نصفه خورده بودم.به گوشی نگاه کردم. یادداشت: «فراموش نکن!»فراموش نکن چی را؟!یک بار دیگر به پنجره برگشتم. آن مرد هنوز به بالا نگاه میکرد. حالا دو نفر دیگر هم کنارش جمع شده بودند و به بالا نگاه میکردند.و بعد، ناگهان، فهمیدم که چیزی در هواست. نمیدانستم چیست، اما هوا بوی چیزی میداد. قلبم تند زد.و همان موقع بود که صدای ترمز شنیدم. یک پاترول مشکی، درست جلوی درِ خانه، با عجله ترمز کرد و ایستاد. آسفالت زیر لاستیکها جیغ کشید. درِ سمت راننده باز شد.کریس با عجله آمد سمت درِ خانه، اما در قفل بود. سرش را بلند کرد، مرا پشت پنجره دید و با سر اشاره کرد: «بیا پایین.»پایین رفتم و در را باز کردم. کریس جلوی من ایستاده بود.گفتم: «چی شده؟»— «سوار شو.»«کجا؟»— «همین الان سوار شو.»نگاهش جدی بود؛ نه آن جدیِ معمولش، بلکه جدیای عجولانه، مثل کسی که دیرش شده باشد. به خیابان پشت سرش نگاه کردم. آن سه نفر هنوز به بالا خیره بودند. بوی خاک هنوز در هوا بود.«کریس، چی شده؟»— «سوار شو، بعد توضیح میدهم.»و من ساکت و سردرگم روی صندلی شاگرد نشستم.#_پارت_۲جایی میان خواب و بیداری، صدای ترمز شنیدم. پاترول مشکی ایستاد. صدای خاموششدن موتور، مثل یک آه بلند بود؛ انگار خودِ ماشین هم خسته بود — یا شاید کسی که پشت فرمان نشسته بود.کریس پیاده شد، موهایش را با یک دست به عقب زد و نگاهی به آسمان انداخت؛ نگاهی کوتاه و محاسبهگر، مثل کسی که آبوهوا را میخواند. بعد چرخید و مرا دید، با همان نگاه همیشگی؛ نگاهی که کسی را از ته میشناسد ولی هیچوقت قضاوتش نمیکند. یا شاید هم قضاوت میکند و فقط نشان نمیدهد. این همیشه برایم مبهم بود.به ماشین تکیه داد و سیگاری روشن کرد. فاصلهی میانمان شاید پنج متر بود، اما انگار پنجاه سال.گفتم: «چرا اومدی؟»مکثی طولانی. دود سیگار از لابهلای لبهایش بیرون آمد و در هوای صبحگاهی حل شد. بعد آرام گفت: «چون تو برنگشتی.»«برنگشتم؟ من هیچوقت نرفته بودم که برگردم. من همیشه اینجام. تو بودی که رفتی.»کریس خندهای کرد؛ نه از روی خوشحالی، از روی تلخی. «من رفتم.» تکرار کرد، انگار میخواست حرفم را وزن کند. «من رفتم که تو بتونی نفس بکشی. ولی ببین چه خبر شد! تو که موندی، بدتر از اونی شدی که رفته بودم.»حرفش گزید. خواستم جواب بدهم، اما کلمهها در گلوی گیر کردند. قرصهای صبح هنوز کامل اثر نکرده بودند؛ مغزم سنگین بود و قلبم تند.سیگارش را خاموش کرد و یک قدم جلوتر آمد. فاصلهی میانمان چهار متر شد.«چند وقته نمیخوابی؟»«چرا میپرسی؟»«چون چشمت خونه.»به زمین نگاه کردم. «هیچی نیست.»«هیچی نیست که شبها بیدار نگهت داشته؟ هیچی نیست که امروز صبح حتی نمیفهمیدی کجایی و چه اتفاقی داره میافته؟»دستش را توی جیبش برد و چیزی بیرون آورد؛ یک قرص. همان قرصها.«چرا اینارو میخوری؟»دلم ریخت. «برش گردون.»— «جواب سوالمو بده.»«قرصای من، ماجرای من.»کریس قرص را زیر نور خورشید بین انگشتانش چرخاند، مثل جواهری که میخواهد بفهمد اصل است یا نه. بعد گفت: «ماجرای تو؟ تو حتی نمیدونی چرا اینارو میخوری. هر کی ازت بپرسه میگی "فراموش نکن"، ولی یادت نیست فراموش نکنی چی رو. این قرصه که ماجرات رو میدونه، نه تو.»نمیتوانستم بگویم اشتباه میکند. برای همین هیچی نگفتم.قرص را پس داد، گذاشت توی دستم و آرامتر گفت: «سوار شو.»نگاهش کردم. فاصلهی میانمان حالا فقط یک قدم بود. و برای اولین بار، در همان یک قدم، چیزی توی چشمهایش دیدم که همیشه تلاش میکرد پنهانش کند: خستگی. نه خستگیِ جسمی؛ خستگیِ کسی که سالهاست بارِ دیگری را هم حمل میکند.هیچی نگفتم. فقط سوار شدم. او هم پشت فرمان نشست و ماشین را روشن کرد. شهر از پشت شیشه عقب میرفت؛ چون آن پشت، مثل قرصها، چیزهایی داشت که نمیخواستم ببینمشان.#_پارت_۳جاده پیچ در پیچ بود. پاترول را با یک دست هدایت میکرد و با دست دیگر پنجره را باز کرده بود تا باد بیاید داخل. بوی خاکِ نمناک و علفِ کوهستانی فضای ماشین را پر میکرد.«کجا میریم؟»— «یه جای آروم.»«من جای آروم نمیخوام. من برای خودم یه جای تاریک میخوام که راحت ساکت باشم.»کریس خندید؛ خنده ای کوتاه از ته گلو، مثل کسی که مدتهاست از این چیزها رد شده. «تو ساکت نمیمونی. تو همیشه با صدای بلند فکر میکنی.»به جاده خیره شدم. درخت ها و صخره ها با سرعت رد میشدند. جلوی یک پیچ تند، سرعت را کم کرد و نگاهی به من انداخت.— «چند وقته قرص میخوری؟»«نمیدونم. یه مدت.»— «و اگه بگم ولشون کن چی؟»«میگم آره، و شب دوباره برمیدارمشون.»رسیدیم. جایی شبیه یک دهکده. از جایی که نشسته بودم، زمین درست مثل یک فرش سبزِ بی پایان به نظر میرسید؛ خزه های کوتاه همه جا را پوشانده بودند، حتی روی صخره ها را. یک طرفش به پرتگاه میرسید و چند نفر دور هم نشسته بودند.مردی مسن کنار آتش نشسته بود و به شعله ها خیره بود، انگار داشت با آنها حرف میزد. دو زن پشت یک میز چوبیِ کوتاه مشغول خرد کردن سبزیجات بودند؛ ضربات چاقو روی تخته، منظم و تکراری بود. پسر جوانی لبهٔ پرتگاه ایستاده بود و با دوربین به دوردست نگاه میکرد؛ گاهی سرش را میچرخاند و نگاهی به دامنهٔ کوه می انداخت، انگار منتظر چیزی بود.بچه ای رقصان دور آتیش میچرخید، اما هیچکس با او نمیخندید. حتی بچه هم وقتی نگاهش به من افتاد، ناگهان ایستاد و ساکت شد. یک لحظه، توی چشمانش همان آشوب را دیدم که در شهر رها کرده بودم.اضطراب، مثل مه، همه جا بود؛ روی چهره ها، روی دست‌ها؛ مثل زخمی که خوب شده ولی جایش مانده.کریس ماشین را خاموش کرد و گفت: «اینجاست. بهش میگن دهکده. اونایی که فرار کردن، یا نتونستن برگردن، ساختنش.»بوی خاک و دود و چوب خیس میامد. پیاده شد. یکی از آن زنها که سبزی خرد میکرد، سرش را بلند کرد و نگاهش کرد: «بازم یکی رو آوردی؟»«آره. بازم یکی رو آوردم.» با لبخند گفت.زن به من نگاه کرد؛ نگاهی سرد و محاسبه گر. بعد برگشت به سبزی هایش و گفت: «امیدوارم موندنی باشه. آخریش که آوردی، تا شب پرید و رفت.»«اون ماجرای خودش رو داشت.»«همیشه یه ماجرایی هست.» زن چاقو را بلند کرد و تعادلش را چک کرد. «از بیرون که میای، یا یه چیزی رو گذاشتی و اومدی، یا یه چیزی رو با خودت آوردی. اون آخری، دومیش بود.»دست زن میلرزید؟ یا من داشتم خیال میکردم؟ نمیدانستم. اما ضربات چاقو روی تخته، بعد از آن جمله، یک لحظه فاصله انداخت و بعد دوباره منظم شد. اضطراب اینجا، زیر پوست همه جریان داشت.کریس به مردی که هیزم میشکست اشاره کرد: «این مایکه. اون ته، اونیکه دوربین دستشه، رایانه. این دوتا زن هم ماری و می هستن. و اون بچه هم...» اسمش را نگفت. «هیچکدوم از ما نمیدونیم اسمش چیه.»پرسیدم: «چرا اینجا اینقدر... آرومه ولی مضطربه؟» نمیدانستم جمله را درست ساخته ام یا نه.او به پایین نگاه کرد، جایی که شهر از لای مه معلوم بود، و گفت: «چون همهی این آدما از اون بیرون اومدن. بیرون یه ویرانیه. اینجا یه ویرانیه که تمیزکاریش کردن. ولی بوش هنوز هست.»راست میگفت. در این جهانِ کوچک، همه چیز سرِ جایش بود؛ اما انگار یک تشتِ آبِ ساکن بود که هیچ جنبشی در آن نیست. آتیش بود، ولی کسی را گرم نمیکرد. غذا پخته میشد، ولی هیچکس نمیخورد. بچه میچرخید، ولی هیچکس نمیخندید.اضطراب جهانِ بیرون، اینجا هم بود؛ فقط قیافه عوض کرده بود. اینجا دیگر جیغ و آژیر نبود. اینجا سکوت بود؛ سکوتِ مضطربِ کسی که دستش را گذاشته روی یک زخمِ باز.#_پارت_۴رایان کریس را صدا کرد. کریس گفت: «بمون، برمیگردم» و رفت. من توی ماشین ماندم و به آن آدمهای ساکت نگاه کردم.در باز شد و نگاهم به دختری چرخید که کنارم نشست؛ موهایش روی شانه هایش ریخته بود. قشنگ بود و بوی باران و خاکِ سرد میداد.— «سلام.»«سلام.»مکثی سنگین بینمان نشست.دختر به بیرون نگاه کرد، به دهکدهٔ پوشیده از خزه، و گفت: «کریس گفت تورو پیدا کرده. من فکر کردم خودش رفته دنبالت، نه اینکه تو برگشته باشی. فرقش زیاده.»لبخند زد، اما لبخندش به چشم‌هایش نمیرسید. «همون کریسه که همیشه هوات رو داره. جالبه که تو اینو خاکستری میبینی، ولی از دید من طلاییه.»نگاهش کردم. داشت با من بازی میکرد؟ انگار میخواست ببیند کی از حرف زدن دربارهٔ کریس عصبانی میشوم. قبلاً کار میکرد. الان؟ قرص ها یک پوششِ سربی انداخته بودند روی اعصابم. ولی زیر آن پوشش، یک جایی، هنوز چیزی میسوخت.«کریس آدم خوبیه.» گفتم و صدایم را آرام نگه داشتم، دقیقاً همانطور که آدمِ پشیمان حرف میزند. «من همیشه در حقش بدی کردم. حالا که فکر میکنم، میبینم سزاوارش نبود.»دختر سرش را کمی کج کرد. «واقعا؟» پرسید. «تو که همیشه بهش مشکوک بودی.به من مشکوک بودی.به همه شک میکردی.»نمیدانستم از چه حرف میزند؛ از کدام «همیشه». من حتی به یادش نمیآوردم — فقط یک حس وحشتناک به او داشتم، انگار چشمهای او کانونِ اضطرابِ شهر و حتی دهکده بود. نگذاشتم آشفتگی ذهنم از قاب چهره ام بیرون بزند.«اشتباهات زیادی کردم.» گفتم و به ناخن های دستم نگاه کردم. «خیلی زیاد.»دختر یک لحظه ساکت شد. بعد، انگار خواست یک قدم جلوتر برود، گفت: «کریس یه جوری حرف میزنه که انگار من رو یه جور خاصی میشناسه. میفهمی؟ نه مثل بقیه. یه چیزی بین ماست. من نمیدونم چیه، ولی هست.»نگاهش کردم. داشت میگفت: «کریس و من.» منتظر بود ببیند توی چشم‌هایم چه میگذرد.گفتم، با همان لحنِ آرام و پشیمان که تمرین کرده بودم: «خب اگه بینتون چیزیه، پس چیز خوبیه. کریس لیاقت یه آدم خوب رو داره.»دختر ابروهایش را کمی بالا برد؛ تعجب کرده بود. یک لحظه نگاهش روی صورتم چرخید، انگار دنبال ترک میگشت. بعد گفت: «تو عوض شدی.»«آره. قرصا عوضم کردن. یا شاید خودم عوض شدم.فرقی نداره، نتیجه یکیه.»«پس از این به بعد دیگه چیزی که من و کریس داریم اذیتت نمیکنه؟»حرفش پر از سوزن بود. «چیزی که من و کریس داریم» سه بار در ذهنم تکرار شد؛داشت چاقو را میچرخاند.نفس عمیقی کشیدم و به جلو نگاه کردم، به آن آدمهای ساکت. گفتم: «چیز بینتون هر چقدر هم باشه، به من ربطی نداره. دیگه مال خودم نمیکنمش.»دختر مدتی ساکت ماند. بعد، با صدایی سرد و نرم گفت: «میخوای بدونی چرا کریس همیشه ازت مواظبت میکنه؟»نگاهم به سمتش چرخید...«چون تو تنها کسی هستی که میتونی خرابش کنی.» لبخند زد. «و اون از این میترسه. برای همین نگهت میداره. برای همین دنبالت اومد. نه از روی عشق. از روی ترس.»سکوت سنگینی بینمان افتاد.در همان لحظه، کریس از لبهٔ پرتگاه نگاهش به ما افتاد. چیزی به رایان گفت و سریع به سمت ما آمد. فاصلهٔ رسیدنش به ماشین با سکوت پر شد. وقتی رسید، به دختر نگاه کرد و با همان صدای محکم و آرام گفت: «تنهامون بذار.»دختر پیاده شد؛ اما پیش از رفتن، یک نگاه آخر به من انداخت و آرام گفت: «ببین چطور ازت محافظت میکنه.» و رفت...در سکوت، به این فکر کردم که او راست میگوید،کریس من را نگه میدارد. اما سؤال این بود: چرا واقعا؟ به‌خاطر ترس، یا عشق؟بستهٔ قرص توی جیبم سنگینی میکرد.#_پارت_۵کریس پشت فرمان نشست و سراشیبی را پشت سر گذاشت. جادهٔ کوهستانی که تمام شد، شهر از لای مه ظاهر شد — نه همان شهر پشت کوه، یک شهر دیگر. مرده.سرعتش را کم کرد. خیابان‌ها خالی بودند. ماشینهای سوخته و رهاشده؛ بعضی هایشان فقط چارچوبی ازشان مانده بود و مثل اسکلت کنار پیاده رو خوابیده بودند. ویترین یک مغازه شکسته، تیره، مثل دهانی باز که هیچ صدایی نداشت. یک تاکسی وسط تقاطع ایستاده بود و درِ راننده اش باز بود.پشت شیشهٔ ماشین، شهر رد میشد؛ ساکت و سنگین. من فقط به جلو خیره شده بودم و دستم را گره کرده بودم روی زانویم. یک چیزی توی شکمم سفت شد — یک انقباضِ آشنا و مزمن، مثل ماهیچهای که سالهاست میداند کی باید منقبض شود. بدنم چیزهایی را به یاد میآورد که ذهنم نمیدانست.انگشتانم ناخودآگاه روی شیشهٔ پنجره کشیده شد. جلوی یک ساختمان نگاهم یک لحظه مکث کرد، بی‌اختیار، قبل از اینکه خودم بفهمم.— «اینجارو میشناسی؟»«نه» جواب دادم، اما صدای خودم را باور نکردم.— «مطمئنی؟»ساکت شدم. یک ماشین کهنه از کنار مان گذشت... نه، نمیگذشت؛ کنار پیاده رو بود و ما داشتیم رد میشدیم. از شیشهٔ ماتش، یک صورتِ محو به من نگاه میکرد؛ صورتی که البته کسی نبود. بود؟ناخودآگاه دستم میرفت سمت دستگیره ی در. نمیدانستم؛ فقط میدانستم که این کارها، بدون اینکه من بخواهم، تکرار میشوند.ساختمان، با درِ چوبی سنگین، قبل از اینکه ذهنم اسمش را بیاورد، بغض گلویم را گرفت. قلبم یکضرب تند شد. نفسم بیخواست کوتاه شد.— «چی شد؟»«هیچی» گفتم، در حالیکه نمیتوانستم چشمهایم را از ساختمان بردارم.به کریس گفتم: «برگردیم. اینجا... اینجا مال من نیست.»کریس حرکت نکرد. فقط تکیه داد. سیگاری روشن کرد، دودش را بیرون داد و با همان صدای آرام و سنجیده گفت: «مال تو نیست؟ پس چرا دستات میلرزه؟»«نه، نمیدونم. تو نمیتونی درکم کنی.»«میتونم.» کریس حرفم را برید. «میتونم، چون خودم این راه رو رفتم. توی همین لحظه ای که الان داره تنِ تو رو اینقدر فشار میده که نفست بند بیاد–من سالها زندگی کردم–توی تاریکی، بدون اینکه کسی کنارم باشه.»مکث کرد و دود سیگارش توی هوا ماند. «پس حرفمو گوش کن؛ نه به خاطر اینکه من کی ام، به خاطر اینکه خودت کی هستی. این در، درِ خونه ی خودته. و تو اون رو فراموش کردی؛ نه چون حافظه ات ضعیفه، چون نخواستی یادت بمونه. فراموشی همیشه یه انتخابِ مخفیانه ست.»نگاهش کردم، با چشمانی که از تلاشِ به یادآوردن خیس شده بود: «کریس، من هیچوقت اینجا نبودم. قسم میخورم.»«قسم نخور.» کریس با صدای بلند گفت و سیگارش را خاموش کرد. «قسم، ردِ اوناییه که میدونن دروغ میگن. تو نمیدونی چی میگی، پس قسم نخور.» به من نزدیکتر شد و صدایش را پایین آورد: «ببین. من تو رو نمیبرم به گذشته تا عذابت بدم. میبرم تا بیدارت کنم. آدما وقتی از چیزی میترسن، ازش فرار میکنن؛ مثل تو، قرص میخورن که یادشون نیاد. اما اون چیزی که قرصها پنهون میکنن، جلویِ گریبان خودته. یه روز قرصها تموم میشن و اون موقع، اون خیابون، اون در، اونا...» کریس به در اشاره کرد «...عقب نمیکشن.»مکثی کرد، طوری که در سکوت، صدای قلبِ خودم را شنیدم.«تو اون شب، توی این شهر، یه کاری کردی. کاری که از خودت نبود؟ نه! اون کاری که کردی، از خودِ خودت بود. قرص ها بعدِ اون کار اومدن، نه قبلش. قرص ها اون کار رو از تو نگرفتن، فقط جلوش رو گرفتن که دنبالت نیاد.» یک نفس عمیق. «و حالا، اگه نری ببینیش، تا آخر عمرت میدویی؛ از دنیا، از آدما، از خودت. میخوای بدویی؟»دلم میخواست داد بزنم که «بله! میخوام بدوم!» اما هیچی نگفتم. چون در آن لحظه، در آن خیابان خلوت، روبه روی آن در چوبی، کاری که آنموقع انجام داده بودم، همان «منِ» واقعی که کریس داشت بیدارش میکرد، جواب داد؛ آرام، مثل یک زمزمه از عمق:«نه... نمیخوام بدوم.»کریس سرش را تکان داد؛ نه با رضایت، با یک جور همدردی سنگین.#_پارت_۶ماشین حرکت کرد. از شهر خارج شدیم تا به یک جادهٔ خاکی پیچید که بین دو تپهی نمور گم میشد. کریس نگاهش را از جاده برنمیداشت و من هم چیزی نمیپرسیدم؛ انگار در اعماق وجودم میدانستم دارد کجا میرود.ماشین ایستاد و سکوتی افتاد که فقط صدای باد و خشخش برگ های خشک داخلش بود.پایین تپه، درختی خشکیده بود؛ شاخه هایش مثل دست هایی بلندشده به آسمانِ خاکستری، انگار که چیزی میخواست. زیرش خاک کمی جابه جا شده بود. یک حفره — حفرهای پرشده که با زمینِ اطرافش هم رنگ نبود، و واضح بود یک نفر آنجا را کنده.بدنم واکنش داد؛ یک ضربه ی سرد از ته شکمم بالا آمد و توی سینه ام پیچید. زانوهایم سفت شدند؛ نه شدید، ولی همانقدر که بفهمی دیگر پاهایت از تو پیروی نمیکنند.کریس پیاده شد و به ماشین تکیه داد. به درخت نگاه کرد و گفت: «فقط اینبار، وقتی به ذهنت اومد، جلوش رو نگیر...»حرفش مثل کلیدِ یک قفلِ زنگ زده، چیزی را توی سرم چرخاند. تصویری در ذهنم جرقه زد. خودم را دیدم...کنار این درخت، با یک بیل توی دستم. خواستم برگردم، فرار کنم؛ اما پاهایم همراهی نمیکردند. نشستم — نه، بهتر است بگویم فرو ریختم. دستم به سمت آن خاک فشرده رفت و مشتی از آن برداشتم. خاکِ سرد و نمناک بین انگشتانم له شد و تصاویر، یکی پس از دیگری، به ذهنم هجوم آوردند.آن شب..........................................................باران میبارید. زمین نمناک بود؛ مثل همین الان، مثل همان خاکی که توی مشتم بود. وزن بیل توی دستم سنگینی میکرد و مچ دستم دردِ خفیفی داشت.«اون با کریس رابطه داره، آره داره» — این جمله توی سرم میچرخید، مثل سوزنی توی شیارِ گرامافون. هر بار که فکر میکردم آرام میشوم، دوباره بلند میشد. پارانویا مثل سم از مغزم تراوش میشد و توی رگم میپیچید. خشمِ خنثی؛ نه آن شعله ی قرمز، بلکه آن آتشِ سرد و بیصدا، به دستانم قدرتِ عجیبی داده بود. هنوز یادم بود؛ حسِ برخوردِ بیل با خاک، صدایش، عرقِ تنم، بوی باران و خاکِ نم گرفته...همان دختر بود؛ همانی که توی دهکده دیده بودمش. بیهوش و طناب پیچ زیر درخت افتاده بود. و من، با دستانی لرزان ولی مصمم، رویش خاک ریختم. لایه لایه؛ زیر حجمی از تاریکی و سرما دفنش کردم.وقتی کارم تمام شد، بیل را کناری انداختم. تنم کرخت بود. همانجا نشستم و زانوهایم را بغل گرفتم. زمان که مثل برق میگذشت، آن موقع متوقف شد؛ من فقط نشسته بودم. خیس، بیحرکت، خیره به آن خاکِ تازه.تا اینکه سکوتِ مرگبار شب شروع کرد به زمزمه کردن. نگاهم به بیل کنار دست افتاد و بعد، آهسته، به کف دست‌های خاکی و گِل آلودم برگشت. در آن سکوت هیچ چیز دیگری نبود که دنبالم بیاید؛ پارانویا، مثل ماری سمی، حالا به سوراخش خزیده بود و من را با حقیقت آنچه کرده بودم، حقیقتی که مثل پتک به سرم کوبیده میشد، رها کرده بود.تنم شروع کرد به لرزیدن؛ نه از سرما، بلکه از غلیان وحشت و احساسِ گناهی که یک لحظه هم قطع نمیشد. بین همان لرزشِ شدید، چشمم به یک لنگه کفش افتاد که زیر درخت افتاده بود.با نفس های بریده و چشمانی که تار میدید، گوشی را از جیبم بیرون آوردم. شمارهٔ کریس را گرفتم؛ سه بار بوق زد تا جواب داد: «بله؟»صدایم را نمیشناختم: «کریس... بیا... لطفاً...»در تاریکی، بالاخره نورِ ماشین آمد؛ روشن، تیز، مستقیم روی من و آن صحنه افتاد. چرخیدم، نور چشمم را زد و دستم را جلوی صورتم گرفتم.کریس، با بهت و حیرت، با وحشتی غریب و ناامیدی عمیق، به من و آن صحنه نگاه کرد؛ به زانوهای خاکی ام و ناخن های خونی ای که با آنها خاک کنار زده بودم. نگفت چی شده، نگفت چه خبره. فقط گفت: «چند ساعت گذشته؟»با گریه، و معصومیتی غریب — معصومیتی که خودم هم نمیدانستم از کجا آمده — گفتم: «نمیدونم... شاید سه ساعت...»کریس بیل را برداشت و شروع کرد به کنار زدن خاک.از دور صدایی میآمد؛ یک ناله. کشیده... زار... نه آدمیزاد، نه حیوان — چیزی بین این دو تا.کریس سرش را بلند کرد، گوش داد، اما نایستاد؛ به حرکتش سرعت داد. صدا هر لحظه نزدیکتر میشد؛ یکی دیگر به آن یکی پیوست، بعد سه تا، بعد چهارتا — انگار از لای درخت های خیس و تاریک، از پشت آن تپه های نمور می آمدند.«کریس، اونا دارن میان.» صدایم از ترس میلرزید.«میدونم.» بیل را زمین انداخت و با دست خاک را کنار زد. «برای همین باید عجله کنیم.»صداها هر لحظه بلندتر میشد؛ هقهقه ای کشیده، جیغ های خفه و کوتاه، صدای لرزان برخورد پاها با زمین...و بعد، در تاریکی، کریس خم شد. با دو دست، تنِ بیجانِ دختر را از گودال بیرون کشید؛ خیس، خاکی، بی حرکت. گذاشتش روی زمین، سریع خم شد؛ گوشش را روی سینه اش و بعد انگشتانش را روی گردنِ دختر گذاشت.همه چیز در آن لحظه ایستاد؛ حتی صدایِ آنها.کریس، با چشمانی که آرام آرام بسته میشدند، گفت: «زنده است.»و من، برای اولین بار بعد از مدت طولانی، احساس کردم چیزی توی قلبم دارد دوباره به چرخش میافتد.#_پارت_۷انگشت هایم هنوز شکل دسته ی بیل را میخواندند. خاکِ نمناکِ آن شب را زیر ناخن هایم حس میکردم. به یکباره راهِ گلوم باز شد؛ هقِ خشکی بلند شد، بعد یک ناله‌ی زشت که از ته سینه ام کنده میشد و توی هوای سرد میپیچید. تنم میلرزید، اشک روی خاکِ صورتم خط میانداخت. نفهمیدم کی کنارم نشسته؛ فقط بین لرزشِ شدیدِ تنم، دستش روی شانه ام نشست. سنگین و ساکن: «دیگه اونجا نیستی. برگشتی.»سرم را بالا گرفتم تا نگاهش کنم. خط‌های صورتش، زخم خشکیده ی ابرویش را — انگار تازه میتوانستم ببینمش. بوی تنش، بوی باران و یک چیزِ دیگر میداد که ته سینه ام میشناختش.«کریس، من این کارو کردم.» صدایم شکست. «با دستای خودم. نه قرصا. خود خود من بودم.»نگاهش روی من بود؛ مکثی طولانی و گفت: «همه ی کارای بدِ دنیا، آدمِ شجاعی مثل تورو ندارن که برگرده سراغشون. تو اومدی...»ته ماندهٔ مقاومتم سوخت. فرو افتادم روی شانه اش؛ نه، فرو ریختم توی بغلش، با اشک هایی که بند نمی‌آمدند. دستم یقه ی خیسِ کتش را چسبید، طوری که انگار اگر ولش میکردم توی همان گودال سقوط میکردم.دستش از پشت سر رفت روی گردنم. انگشت هایش، سرد از هوای بیرون، اما یک لحظه بعد گرم شدند و من را محکمتر به سمت خودش کشید.اشک هایم خشک شد. گریه ام که قطع شد، لرزش هم آهسته تر شد، تا اینکه فقط نفسِ منظمِ کریس بود و انگشت هایش که لای موهایم میغزیدند و راهشان را — انگار که مسیرِ هر روزشان بوده باشد — بلد بودند؛ همان جایی که من همیشه نیاز داشتم لمس بشوم، حتی وقتی نمیدانستم.از فاصله‌ای خیلی دور، یک خرناس کشیده بلند شد و خاموش شد. این بار صدایش من را نلرزاند.کریس گفت: «میدونی، من تو رو از یه آدم مرده نجات ندادم. اونی که اون شب با من برگشت، زنده بود. فقط بلد نبود چطور نفس بکشه.» مکث کرد. «حالا داره یاد میگیره.»دستش را از موهایم برداشت و روی صورتم گذاشت، روی رد اشک خشکیده، با انگشت هایی سرد و خسته. لحظه‌ای نگاهش ماند روی چشم‌های من، بعد به‌آرامی خم شد و لبهایش، خشک و سرد، روی پیشانیم نشست؛ یک مهرِ سنگین که همه ی آن سال هایی که من یادم نبود را با خودش حمل میکرد.به او نگاه کردم و دستم بی‌اختیار رفت روی صورتش؛ روی آن زخم خشکیده ی ابرو، روی خط فکش. شستم روی گونه اش چرخید، آرام، و او یک لحظه چشم‌هایش را بست؛ مثل کسی که سالها دنبال همین لمس میگشته.هیچکدام حرف نزدیم. فقط باد، و برگ‌ها، و ما که در آن سکوت، جای خالی همدیگر را پر میکردیم.کریس بود که اول حرکت کرد. ایستاد و دستش را دراز کرد سمتم. دست خاکی ام را توی دستش گذاشتم و بلند شدم.صدای پاترول، موتور خشدارش، از قبل روشن بود؛ بدون اینکه من شنیده باشم. سرم را چرخاندم و با دیدن لاستیک های خاکی اش، حس کردم رفیق قدیمی ام را دیده ام.داخل پاترول نشستم. کریس پشت فرمان، دستش را روی دنده گذاشت و همانطور که نشسته بود، لحظه‌ای به من نگاه کرد؛ نگاهی کوتاه و سنگین که هیچ حرفی لازم نداشت.موتور ماشین غرید و شروع به حرکت کرد.از آینه بغل به عقب نگاه کردم. شهر داشت دور میشد؛ درختی که بیل زیرش افتاده بود هم همینطور. پشت سرمون، پیکری کج ومعوج با گام‌های ناموزون و بی‌هدف، ماشین را دنبال میکرد.کریس دستش را از روی دنده برداشت و روی دستم گذاشت؛ همان دستی که بی‌حرکت روی دامنم مانده بود. انگشت هایش میان انگشت هایم قفل شدند.گفتم: «کجا میریم؟»گفت: «یه جای آروم.»لبخندی آهسته گوشه ی لب های خشکم نشست. به جادهی روبه‌رو نگاه کردم، با آرامشِ غریبی که بعد از تمام شدن اشک‌ها میآمد.و جاده، میان مه، بی انتها به نظر میرسید...Sarina SakiSarina SakiSat, 29 Aug 2026 16:43:24 +0330