https://virgool.ir/feed/@m_23963973fa2026-11-10 18:15:09https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_23963973https://virgool.ir/@m_23963973/ترانه-قلم-lslkuifvqrjqآسمان در شکستِ خون‌بارِ خورشید می‌گریست. ابرهای سیاه، غروب را خیس کرده بودند و پوستینِ تاریکِ شب از دور نمایان بود. ایوانِ نمور، با میخ‌های زنگ‌زده‌اش، قفسی قدیمی را در آغوش گرفته بود. گربه، نفس‌زنان جست می‌زد و تاریکی را می‌درید. شباهنگ، خسته از هیجانی تلخ و شیرین، به گوشه‌ای خزید. غمی بزرگ، مدت‌ها بود که قلبِ کوچکش را بلعیده بود. در ذهنش می‌چرخید: «یعنی راهی برای آزادی از این قفس وجود دارد؟» اما تصورِ آزادی برایش ناممکن بود؛ قفس‌زاده بود و قفس‌پرورده، و بیش از پنج بالِ طولِ قفس، پرواز را نچشیده بود. گربه همچنان جست می‌زد.انگشتانِ مرد که به سیگار گره خورده بود، تبسمِ تلخش را نیمه کرد. دختر صمیمانه‌تر دستانش را بر شانه‌های او گذاشت. ناخن‌های بلند و سرخش میان موهای مرد گم شد. لب‌هایش را به هم فشرد و گفت: «تو را خدا جوابم را بده. من تو را می‌خواهم؛ نه تنهایی‌ات را، نه سکوتت را، نه قلم و کاغذ و داستان‌های تلخت را. من خوشبختی را با تو می‌بینم؛ همین.»مرد برگشت و به آرامی نگاهی به او انداخت. شوقی گرم در چشمانش درخشید، اما بلافاصله در غبارِ تردید گم شد. آهسته گفت: «خوشبختی، زاییدهٔ ذهن است. من با زخم‌هایی زندگی می‌کنم که مثل خوره، روحم را در انزوا می‌خراشد. دوستِ عزیز، از من بیش از یک دوستیِ ساده مخواه.»باران بر شیشه می‌غلتید و حسرت‌بار، صورت به پنجره می‌کشید. دختر بارانی‌اش را به تن کرد و در دهانِ تاریکِ راه‌پله گم شد. گربه، خسته و «مرنو‌مرنو»کنان، از قفس دور شد.آوای قلم و شباهنگ، سمفونی‌ای برپا کرد با ضرب‌آهنگِ اشک‌هایی که از چشم مرد سرازیر بود. سازِ باران دوباره دمیدن گرفت و تک‌نت‌های سردش را بر دفترِ سیاه شب خط‌خطی کرد. شباهنگ با تمامِ وجود، سرودی دیگرگونه آواز داد و هر لحظه قفس برایش تنگ‌تر می‌شد. قلم می‌رقصید و مرد با شانه‌هایی سرد، در خود می‌شکست.مرد عینکش را برداشت و بر چشمانش نهاد. گرهٔ کرواتش را شل کرد. در کنار پنجره و روبه‌روی قفس، بر قلبِ سپیدِ کاغذ نوشت: «سه قطره خون».اما امشب جدای از دیگر شب‌ها بود. حسِ اسارت، خونی شد که بندبندِ بدنِ نحیفش را می‌کاوید. نوکِ کوچک و طلایی‌اش را از درد به میله‌های زندان می‌کشید و «شدن»، «به اختیار پذیرفتن» و حتی «به اختیار ارزن نخوردن» را زمزمه می‌کرد. می‌دانست که بعد از شام، قلمِ دوستش رقصان می‌شود. ماه‌ها بود که آوازش، ترانه‌ای برای شوریدنِ قلمِ مرد شده بود.می‌خواند و قفس تنگ‌تر می‌شد و سینه‌اش فراخ‌تر. میله‌های زنگ‌زدهٔ زندانی که روزگاری او را به مشتی ارزن و آواز در پنج بال، خوش می‌داشت، غرق در علفزارِ بدنش شد؛ تیغ‌وار از رگ و پی و سینهٔ سوخته‌اش گذشت تا قفس گم شد. سینه‌اش آغوش گشود و دستانِ قفس به قلبش گره خورد.سپیده‌دمِ شاد، با سرودِ فتحِ خورشید از مشرق می‌تاخت. انگشتانِ مرد بر بسترِ کاغذ آرمیده بودند و قفس، پنجه‌ای سیاه شد و قلبِ شباهنگ، اسیر در آن.صبح و سکوت و ایوانِ عریان از پیِ هم آمدند. شباهنگ در شبی بی‌ستاره، از تنِ نحیفِ بلبلی میان قفس، به هیئتِ همایی آزاد بدل گشت که قلبی اسیر در قفس داشت؛ پر گشود و پرواز را آموخت.باران از کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر گریخت. مهتابِ سرد، گوشهٔ آسمان معلق ماند. شباهنگ با هیجان به ساختمانِ روبه‌رو نگاه می‌کرد. مرد، تخم‌مرغِ آب‌پز و کمی سبزی را بر روی میز گذاشته بود و به آرامی می‌خورد.برای شروعِ «قصهٔ دوم» آماده‌اید؟**رضارضاSun, 25 Oct 2026 11:10:24 +0330https://virgool.ir/@m_23963973/طنز-تلخ-اشتباه-شیرین-qapyucvfguhyاشتباه شیرینهمه چیز از روزی شلوغ در بیمارستان شروع شدپرستار گفت: نه نه اینطوری نبریدش با ویلچر با ویلچرپسرش صندلی چرخدار را رو به جلو می‌راند و از بالا به پاهای پدر نگاه میکرد ؛ «عجیبه پای راستش زخمی بزرگ و سیاه بر رویش جا خوش کرده بود و بوی تعفن می داد اما دکتر ها می گفتند زخم ها عمیق نیست و قابل درمان است پای چپش هیچ نشانی از زخم نداشت اما تشخیص به قطع آن داده بودند شاید بابا راست میگه زندگی مثل همین پاهاست فقط احمق ها و کسانی که عمق زخم و درد آن را می فهمند می توانند قضاوت کنند حالا احمق ها به غلط و کسانی که علم به موضوعی دارند و یا درد آن را چشیده اند به درست»پیرمرد وارفته و رها بر روی ویلچر نشسته بود نگاهش به پاهایش گره خورده بود عمری هم دمش بودند اولین تاتی تاتی هایش اولین گام ورود به مدرسه فرار هایش از تنبیه پدر گام نهادند به حجله «آخ که چه روزهایی بود شیرین حتی شیرین تر از این دیابت لعنتی چه میشه کرد عمری دویدم و دواندنم برای چه ؟ نمی دانم حاصلش هیچ»تمام دغدغه اش هزینه بیمارستان بود هنوز بدهی دارو هایش که به هزار مکافات تهیه کرده را پرداخت نکرده بوددر اتاق عمل قبل از بیهوشی با چهره ای خندان به سبز پوشان ایستاد بر سرش گفت : «والا مردم پول میدن دکتر که یه چیزی رو درست کنه من دادم که پامو ویران کنند از عجایب زندگی من بیچاره است دیگه»مرد سبز پوش:«پدر جان نفس عمیق بکش آهسته آهسته چشماتو ببند و تا ۱۰ بشمار»پیرمرد به نور آشفته حال بالای سرش نگاه می‌کرد و هر شعاع نور خاطرات گذشته اش را زنده می‌کرد دویدن‌ها دویدن‌ها و دویدن‌ها در خاطرش روزهای عذاب‌آور که با این پاها گذشتند عبور می‌کرد می‌دانست که دیگر هیچ امیدی به اینکه در آینده بتواند راه برود نیست «خوب بهتر ۷۰ سال رفتم و آمدم شهرها را گشتم کوچه‌ها و خانه‌ها را دیدم جاهای رفتم که نباید و فقط رنج از پی رنج رنج بی‌پولی رنج تنهایی رنج گرسنگی رنج حماقت حالا تکلیفم با خودم مشخصه من بعید می‌دانم که عمری برایم باقی مانده باشد چه می‌شود کرد چقدر دغدغه داشتم چقدر از فرداهای نیامده می‌ترسیدم چه شب‌ها که تا صبح از ترس حوادث ناگواری که منتظرم بودند به خود لرزیدم از ترس آواره شدن از ترس بی‌پولی از ترس بی‌خیال چه اهمیتی دارد پاداش بزرگ مرگ است اما آی کاش ای کا ای ک ای...»پرستار سبز پوش: آقای دکتر بیمار بیهوش شددکتر: لطفاً محل جراحی را آماده کنیدپرستار سبزپوش : وای چه زجری کشیده چقدر عفونت کرده چه زخم بزرگی امیدوارم پایان رنج‌هاشباشهجسم بیهوش دهن کجی کردتنش خروارها سنگین شده بود دستانش ستون‌های سنگی مدفون شده در کوهی از خاک شده بود خندید و به سبز پوشی که بر سرش ایستاده بود گفت «پسرم این چه شوخی ست که با من می‌کنید شما که هنوز پای من را قطع نکردید؟پرستار با لبخندی بازاری گفت پدر جان از عوارض بیهوشی است عجله نکنید خوب می‌شوید و رو به همکارش گفت دردهای فانتومی دردهای فانتومیتخت در راهرو باریک بیمارستان مثل قایقی کوچک روان شد و چراغ‌ها مثل تیری که از کمان رها می‌ شوند رگباری از جلوی چشم‌های پیرمرد می‌گذشت به سختی ملحفه روی پایش را کنار زد نگاهی انداخت با ضرب نواختی از یک فریاد و چند قهقهه دیوانه وار می‌خندید و می‌گفت: اشتباه اشتباه اما اشکالی ندارد فریاد می‌کشید می‌خندید فریاد می‌کشید و..در اتاقی محقر که سه بیمار دیگر هم آنجا در تخت‌هایشان در سکوت و یا نالان بودند پسرش انتظارش را می‌کشید«بابا جان خدا را شکر خوبی بزار ببینم چی شده چشمانش از تعجب از کاسه سرش بیرون جهیدند و فریاد زد آقای دکتر پرستارها پرستارها درست مثل لانه مورچه‌ها اتاق کوچک از آدم‌ها پر شد پیرمرد ساکت بود و لبخند می‌زد پسرش آشفته حال در حالی که دو خشت خاک سنگین در دهانش بود و زبان در کامش نمی‌چرخید رو به پرستارها و دکترها می‌گفت این چه کاری بود که با این بیچاره کردید مگر مملکت صاحب ندارد آخر تا این حد اشتباه پای سالم را می‌برند؟چهره کادر درمان مثل سنگ سخت شده بود بعد از لحظاتی یخ ها شکست ولوله‌ای برپا شد هر کسی سعی بر این داشت که دیگری را مقصر بداند پیرمرد می‌خندید بی‌دردی خوشایندی به واسطه آرامبخش‌ها در جانش سیال شده بود و عاقبت کار را بهتر از هر کسی می‌دانست دویدن کافیست چه با یک پا چه بدون پا فقط ای کاش..مرد ی میانسال با موهای جو گندمی که در اتاق خودش منتظر پیرمرد بود در خاطر خود تمام حالت‌های ممکن را مرور کرد« اگر رضایت نده اگر رسوا بشیم اگر موضوع رسانه ای بشه آخه حالا وقت این اتفاق بود امشب تولد پسرمه کی فرصت می‌کنم برسم باید کیکم بگیرم ای کاش هیچ وقت مسئولیت بیمارستان رو به عهده نمی‌گرفتم»در اتاق باز شد یک صورت خندان که دیوانه وار بعد از هر آخ قهقهه‌ای می‌زد بر ویلچری که در هر گردش چرخش فریاد کهنگی را زیر دندان‌های خود به فضای خلوت راهرو تزریق می‌کرد وارد شدرئیس گفت پسرم لطفاً من و پدرت را تنها بگذار در بسته شدرئیس گفت: پدر جان قبل از هر چیز عذرخواهی صمیمانه من را بپذیریدپیرمرد ساکت شد صورتش خمیر را می‌مانست فارغ از هر احساس هر رنج هر دردی انسان وسوسه می‌شد که دستی بر آن بکشد و مثلاً بینی پیرمرد را بردارد و بر پیشانی‌اش بگذارد مثل یک عروسک مومی شده بود سکوت کردرئیس ادامه داد: پدر جان شما سن و سالی گذرانده‌اید سرد و گرم چشیده ایدخودتان بهتر می‌دانید همیشه اشتباه و خطای پزشکی محتمل است به هر حال بیمارستان ما حاضر به هرگونه جبران خسارت هستمجسمه مومی زنده شد روحی در او دمید چشم‌هایش از کدری رو به درخشان شدن رفت و در سکوت به آسمان و ریسمان بافته‌های رئیس گوش می‌داد و در فکر عمیقی فرو رفت «بچه‌ها نمی‌دانند من که می‌دانم خیلی دیگر در این دنیا باشم دو سه سال است و این دو سه سال همه زجر خواهد بود همونطور که یک عمر زجر کشیدم بی هیچ حاصلی همیشه فکر می‌کردم و چه احمقانه فکر می‌کردم که اگر فلان کار را بکنم به ساحل امن می‌رسم اگر فلان جا بروم تمام می‌شود اگر فلان سن را به دست بیاورم آرامش را به آغوش خواهم کشید اگر فلان وسیله را بخرم هی بگذریم چه می‌شود کرد ....»آقای دکتر به نظر شما هزینه یک مراسم تدفین معمولی چقدر است ؟رئیس گفت پدر جان این چه سوالی است انشالله سایه شما بر سر فرزندهایتان باشدنه دکتر جان جدی میگم خواهش می‌کنمرئیس گفت نمی‌دانم چه بگویم شاید ۳۰۰ میلیونببینید من شکایتی ندارم چه یک پا چه بی پا من ته خطم به اندازه کافی زندگی کردم و زنده ماندم لان که به پشت سر نگاه می‌کنم سال‌هاست که دویدم و حالا فقط یک دغدغه دارم بعد از من فرزندانم دچار تنگدستی برای تدفین من نشوند من از شما توقعی ندارم فقط پای معیوبم را قطع کنید و هزینه کفن و دفنم را بدهیددر اتاق باز شد پیرمرد با لبی خندان به پسرش اشاره داد در امتداد سالن باریک و بلند بیمارستان صدای ناله‌های گوش خراش ویلچری پیر می‌آمد و پیرمردی که دیگر هیچ پایی برای دویدن نداشترضارضاSun, 27 Sep 2026 23:40:01 +0330