https://virgool.ir/feed/@m_22760855276طراح و معمار داخلیfa2026-11-12 10:48:08https://files.virgool.ir/upload/users/3748250/avatar/t6Wvpb.pnghttps://virgool.ir/@m_22760855276https://virgool.ir/@m_22760855276/دنده-عقب-با-پژو-rd-jhfkdaxrhncjاز ۵ تا ۱۶-۱۷ سالگیم بابا یه پژو RD داشت که همیشه بوی بنزین میداد.هر وقت درش رو باز می‌کردی، انگار وارد بخشی از تاریخ خانواده می‌شدی. داشبوردش از شدت آفتاب و خشکی ترک خورده بود، صندلی عقبش لکه‌ی قدیمی چای داشت و توی کنسول یه مقداد بود که وظیفه‌اش فقط درست کردن نوارهای دراومده‌ ی کاست بود. اما برای بابا، اون ماشین چیزی بیشتر از یه وسیله‌ی رفت‌و‌آمد بود یه رفیق بود، که باهاش مسیرهای زیادی رو طی کرده بود. مراسم‌های عروسی جوون‌های فامیل، مهمونی و البته سفر به شمال و جنوب و شرق و غرب.یک بار داشتیم خانوادگی با ماشین می‌رفتیم شمال و مثل همیشه از جاده چالوس راهی شدیم. جاده غرق مه بود و صدای مختاباد از توی بلندگوهای خسته پخش می‌شد که «امید در شب زلفت به روز عمر نبستم…»بابا با صدای خواننده زمزمه می‌کرد، دست چپش روی فرمان، دست راستش روی دنده. مامان از صندلی جلو برمی‌گشت خواهرم رو میدید و می‌گفت:یه کم صداشو کم کن، بچه خوابه!و بابا با خنده می‌گفت: صدای مختاباد که کم بشه، راننده خوابش میبره و تصادف می‌کنیم!اون روزها که بابا هنوز رانندگی می‌کرد اعتقاد عجیبی داشت. می‌گفت اگه موقع رانندگی به جز مختاباد گوش بده، حواسش پرت میشه و تصادف می‌کنه. برای همین توی تمام خاطرات ماشینی من از کودکی جناب مختاباد حضور دارن.همون حوالی بود که نوار گیر کرد. ماشین توی سربالایی نفس‌نفس می‌زد و بخار چای از فلاسک مامان که چند دقیقه پیش تصمیم گرفته بود چای دم کنه تا بابا یه استراحتی بکنه می‌پیچید توی کابین.بابا هم دید بهترین زمانه که بزنه کنار و علاوه براینکه با خوردن یه چایی خستگی در کنه، مشکل نوار کاست مختاباد رو با همون مداد همیشگی حل کنه تا در ادامه مسیر ما بدون مختاباد نشیم.مامان فلاسک رو آورد بیرون، لیوانای فلزی نقره‌ای رو پر کرد. نشستیم کنار جاده، با هم چای خوردیم و مه آرام‌آرام دورمون رو گرفت.راستش اون لحظه هیچ اتفاق خاصی نیفتاد، اما اون لحظه عجیب‌ترین آرامش دنیا رو برای من داشت. صدای پرنده‌ها، بوی چای که از لیوان می‌زد بالا، بوی لنت داغ که همه جای جاده چالوس میومد.الان که سال‌ها از اون سفر گذشته، ماشین فروخته شده، بابا دیگه رانندگی نمی‌کنه و نوارها گم شدن.اما هر وقت بوی چای از فلاسک میاد یا صدای مختاباد توی رادیو پخش میشه، یه لحظه چشم‌هامو می‌بندم و دوباره می‌رم همون جاده، همون پیچ، با همون پژو RD سبز...و هنوز هم حس می‌کنم صندلی عقب ماشین بابا نشستم، با اون لبخند همیشگی و ایمان راسخش که: «با مختاباد هیچ‌وقت تصادف نمی‌کنه.»چند دقیقه بعد راه افتادیم، تا ماشین استارت خود مختاباد هم باز شروع کرد به خوندن که «گناه چشم سیاه تو بود و گردن دلخواه - که من چو آهوی وحشی ز آدمی برمیدم»آرمانآرمانMon, 27 Oct 2025 00:05:38 +0330