https://virgool.ir/feed/@m_22589484fa2026-11-12 07:44:35https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_22589484https://virgool.ir/@m_22589484/ادامه-خاطرات-1350-idtviok6taokبا سلام مجدد . در مدرسه ابتدایی و بعد از آن در راهنمایی به عنوان بچه درسخوان شتاخته شده بودم. در کلاس پنجم به عنوان شاگرد ممتاز در یک گردهمایی حضور یافتم و جایزه گرفتم. در مقطع راهنمایی هم از مدیر مدرسه جایزه گرفتم. مدیر مدرسه راهنمایی یک فرد مذهبی بود که به سیاست علاقه نداشت. در مناسبت های مذهبی جشن هایی تدارک می دید و با کمک بچه ها در مسجد برگزار میکرد. ( با حضور والدین ) در یکی از این جشن ها مناظره ای در باره مبدا هستی توسط دانش آموزان برگزار شد. ( چیزی شبیه تئاتر با تاکید بر کلام و متن های از پیش نوشته شده که بچه ها حفظ و در صحنه اجرا کردند. ) یک دبیر علوم اجتماعی داشتیم که گاهی اوقات حرف هایی از جنس سیاست می زد و پس از داستان دی ماه 1356 به ما وعده جشن آزادی تا یک سال بعد را می داد. و پیش بینی او درست از آب درآمد. سیل انقلاب به راه افتاد . دانش آموزان دبیرستانی ( چند سال بزرگتر از ما ) گروه هایی را راه می انداختند و به مغازه ها میرفتند و با شعار ما بت شکنیم شیشه شکن نیستیم قاب عکس ها ( مربوط به حاکم تاجدار ) را به زمین می زدند و میشکستند. یک بار مدیر دبستان ابتدایی که شاهد حضور ما در تظاهرات بود به مادرم ( که همکار ایشان بود ) گفته بود به بچه ها بگین دنبال این کارها نروند ، یک عده فلان ( ؟؟ ) می روند یک عده فلان تر ( ؟؟ ) می آیند. و آنچه آن مدیر مدرسه ابتدایی گفته بود رخ داد. سال ها بعد که به داستان سال 57 فکر می کرد متوجه شدم که نه تنها من به عنوان یک دانش آموز 13 ساله و نه تنها والدین من که حتی بزرگان فکری کشور هم درک درستی از تاریخ ایران و جهان نداشتند و انتظار داشتند که با آمدن گروه جدیدی در راس قدرت سیاسی وضعیت کشور عوض شود و ان شا الله همه این درس را گرفته باشیم که مدیران و سیاستمداران دست پخت جامعه هستند و نوع مناسبات بین آحاد جامعه همان مناسباتی است که در همه سطوح وجود دارند و اگر شخصی در بدنه جامعه الگوی خاصی از ارتباطات را دارد پس از کسب قدرت نمی تواند بطور ناگهانی آن الگو را تغییر دهد. موضوع دیگری که در چند سال اخیر ( پس از چهار دهه ) به آن می اندیشم این است که چرا دو طرف داستان در سال 57 حاضر نشدند دو تیم مذاکره تشکیل دهند و برای یک سال با هم مذاکره کنند و به یک راهکار مشترک برای مدیریت کشور برسند. این درست است که پس از 1357 خیلی چیزها در سطح ظاهر جامعه عوض شد اما نوع تغییرات ، هزینه تغییرات ، پایداری تغییرات و اصالت تغییرات خیلی قابل بحث است و نوشته ها و تحلیل هایی که در این زمینه منتشر شده اند خیلی چیزها را روشن خواهند کرد. به خودم این هشدار را میدهم که نقل رویدادها و تحلیل های ذهنی را از هم جا کنم . و خواننده گرامی توجه فرمایند که هشت سطر فوق چیزهایی است که در ذهن نگارنده گذشته است. ( ادامه دارد. ) امید امیدیامید امیدیSun, 27 Dec 2020 19:19:07 +0330https://virgool.ir/@m_22589484/خاطرات-شخصی-از-سال-1350-به-بعد-guki81b8015eبا سلام به دوستان . در برخی کشورها احساس و تفکری که مردم آن کشور در باره گذشته خود داشته اند فراموش شده است. این امر سبب می شود که نه امروز را بدرستی درک می کنند و نه گذشته را و در نتیجه راه آینده خود را هم پیدا نمی کنند. برای درک گذشته می توان به گزارش های تاریخی و پژوهش های تاریخی مراجعه کرد و یک راه دیگر این است که خاطرات اشخاصی که هنوز زنده هستند را بازخوانی کنیم. نگارنده این سطور قصد دارد برخی خاطرات خود از سال های 1350 تا 1357 را در حدی که به یاد دارد را در میان بگذارد. در سال 1350 وارد دبستان شدم. دبستان ما به عنوان یک دبستان مدرن شناخته می شد و معلمین افرادی متجدد بودند و در عین حال گرایش های مذهبی هم داشتند و برخی بانوان با روسری در کلاس تدریس می کردند. تا جایی که یادم میاد دبستان پسرانه بود اما در کلاس چهارم و پنجم دانش آموزان پسر و دختر با هم درس می خواندند. بیشتر معلمین به ویژه در کلاس های پایین تر از بانوان بودند و در کلاس های چهارم و پنجم ابتدایی از آقایان بودند. معلم کلاس پنجم که روی درس ریاضی خیلی تاکید داشت به ما قرآن هم یاد میداد و یادم میاد که آیت الکرسی را در کلاس درس از حافظه خودم خواندم. در آن سال ها تلویزیون به خانه ها آمده بود و یاد دارم که برخی فیلم ها با صحنه های نامناسب از تلویزیون پخش میشد. یک بار در سن 9 سالگی به مادرم گفتم که اینها با این برنامه ها میخوان ما را منحرف کنند. و در آن زمان تحت تاثیر هیچ تبلیغی نبودم. مادرم که معلم ابتدایی بود در دوره های همکاران و دوستانش ( بانوان ) شرکت میکرد و برخی از این جلسات در منزل ما برگزار میشد. یک روز به همراه مادر و همکاران ایشان به بیرون شهر رفتیم و من که خیلی با جمع جور نبودم دور از آنها خودم را مشغول کردم و به من گفتند که برو و نوار موسیقی گوش بده. از طرفی دوره های مذهبی هم در منزل ما برگزار میشد و من هم در این دوره ها شرکت داشتم. حرف ها از جنس موضوعاتی مانند مسایل رساله عملیه مراجع دینی و آموختن قرآن و الگوهای رفتار دینی بود و برخی شب های جمعه دعای کمیل می خواندند. تا جایی که یادم میاد صحبت هایی که بین مادرم و برخی همکاران ردو بدل میشد از جنس گلایه و شکایت از رفتار مدیر مدرسه بود و البته معمولا در حضور مدیر همه چیز با تعارف و لبخند سپری می شد. تابستان برخی سال ها به تهران میرفتیم و در خانه بستگان چند روزی می ماندیم. یک بار فرزند بزرگ خانواده میزبان قصد داشت به کنسرت موسیقی برود که با مخالفت پدر روبرو شد و در نهایت پول بلیت را گرفت و رفت.وقتی خاطراتم را مرور می کنم یادم میاد که به عنوان یک نوجوان ده یا یازده ساله این احساس را داشتم که این محافل بزم و عیش داره جامعه و به ویژه نسل جوان آن زمان رو فاسد و نابود میکنه. اگر فیلم های ایرانی آن زمان در سینما و تلویزیون را مرور کنیم شاید به درک بهتری از فضای آن زمان برسیم. چند بار با خانواده به سینما رفتم و صحنه هایی را در سینما دیدم که هیچ تناسبی با سن و سال من نداشت و در تلویزیون هم شاهد برخی صحنه ها بودم. تبدیل مبدا تاریخ از هجری به شاهنشاهی نیز انعکاس زیادی در سطح جامعه داشت و موضوع گفتگو در خانواده ها و محافل بود. جشن فرهنگ و هنر شیراز و یک رویداد شرم آور در آن ( ر.ک Google ) نیز از رویدادهای قابل توجه آن دوره بود. مستشاران آمریکایی که در آموزش کارشناسان ایرانی نقش فعالی داشتند ( به نقل از شهروندان ایرانی سال ها پس از 1357 ) در عین حال و بنابر برخی شنیده ها خود را مجاز به تعرض به شهروندان ایرانی می دیدند و هیچ نوع تعقیب قانونی را نمی پذیرفتند. ( قانون کاپیتولاسیون ) این پایان اولین گزارش است و در آینده ان شا الله گزارش های بعدی تقدیم خواهند شد. امید امیدیامید امیدیFri, 25 Dec 2020 20:49:11 +0330